Bokt.nl

Citaat:

Zonlicht priemde door de wolken tot in de kamer waar ze vervolgens mijn gezicht raakte.Samen zaten we op de vensterbank.Het raam stond volledig open met de muziek aan.Mijn gedachten vlogen samen met het melodie weg in de rug van het ochtendbriesje.De bomen wiegden lichtjes en op straat viel er niets te zien. Het voelde heerlijk aan om daar te zitten,zo nutteloos en zonder enige reden.Wat het gevoel van vrijheid nog eens extra in de verf zette.Mijn vingers trokken ovale kringen op de door de dauw gevatte glanzende ruit. Ik realiseerde mij niet dat ik het glas smerig aan het maken was en het kwam ook niet in me op om ermee te stoppen. Onze voeten bengelden over de vensterbank op hetzelfde ritme als de zachte klanken die uit de radio kwamen.
Het liedje stopte. Ik forceerde mij om na zo lang neer te zitten eindelijk weer recht te komen. Mijn benen voelde zwaar en gevoelloos aan toen ze mij weer moesten dragen. Het bloed leek wel afgesneden te zijn. Als een oud vrouwtje strompelde ik enkele passen en liet mij bruusk vallen op de overvloedige lakens van het kramikkelige bed die met een luide krak zijn protest uitte. Ik staarde even naar het kale plafond dat zijn beste tijd gehad had. Er leken wel duizend kleine spinnetjes op te zitten, die samen van het voormalige witgeverfde vlak een grijze tint gaven.Ik krulde mij in de grauwkleurige stoffen tot ik één was geworden met al dat dons.De zon plaagde mijn ogen en deed de grootste moeite om mij wakker te houden.
Hij kwam iets galanter recht dan ik en klopte eens op de tv die wonderbaarlijk begon te spelen.De cd die nog in de speler zat werd er in één vlotte beweging uitgezwierd en in een hoesje gepropt. Hij liet zich neerstrijken naast mij en zag een paar levensloze voeten uit de grijze dekens steken. Deze mooie kans om mij te pesten had hij mooi genomen.Bij het plotselinge grijpen sprong ik wel een meter in de lucht.” Flaaaauuuuw!”;mopperde ik. Het was direct gedaan met dromen.Ik draaide mij met ongenoege om toen hij zich worstelde door de lakens en mij bereikte na een afzienbare tijd. Meneer kan nu maar een beetje met mijn rug zitten babbelen. “ Is ze boos misschien?” Plagend voelde ik een vinger porren in mijn flank. “Ja!” Ik kon mij niet houden van het lachen.Hij zag er de humor ook wel van in “ Sooorrryyyyyyy” Slijmde hij .Het was zo schijnheilig dat het eraf droop. Ik ging hem dan maar eventjes laten sukkelen als er geen deftig excuus uitkwam. Hij kustte mij in mijn hals en omklemde mij rond mijn middel. Ik kneep mijn ogen dicht en begon zacht te lachen.Hoe kun je daar nu boos op zijn? “Mij nooit meer loslaten hé?”Fluisterde ik bijna.“ Nooit meer.”Was het antwoord.
Er verscheen een glimlach op zijn gezicht toen ik mij eindelijk omgedraaid had.Hij drukte mij tegen zijn lijf. Onze voorhoofden raakten elkaar en we voelden elkaars adem. Mijn armen omhelsden hem en ik legde mijn hoofd tegen zijn schouder. 2 handen zochten een opening in zijn veel te grote trui. Ik tekende enkele kringetjes op zijn rug. Hij begon net niet te ronken van genot. Z’n hand ging als een kam door mijn haren die op het kussen lagen. “ Mij nooit meer loslaten hé?”
Op dat moment kreeg ik mijn 2e hartaanval van die dag. Het bed begaf het met een oorverdovend geluid. In enkele ogenblikken lagen we tussen de overblijfselen van het voormalige bedje, nog steeds in de lakens gewikkeld. Van angst had ik hem bijna doodgeknepen. Nog steeds in mekaar geklit en half in shock voelden we hoe de koude vloer ons steenhard had verwelkomt. “Mag ik je toch nog even loslaten?” Klonk het naast mij een moment later. “ Liefst…” Ik leek even kreupel als daarnet op te staan, deze keer door het gewicht van mijn brok passie die weliswaar mij compleet geplet had.Ik had blijkbaar de grootste schokken opgevangen want hij zag er nog even fantastisch uit als voordien. Veel moeite kostte het hem niet om recht te springen en even later sprokkelde hij al enkele stukken bij elkaar om nieuw leven in de miserabele plankjes te blazen. “ Typisch iets voor ons !” Jammerde ik en ik zette mij op het venstertablet en deed mijn best om weer het noorden te vinden. Helemaal dronken van onze fameuze val zag ik vanuit mijn ooghoeken toe hoe de vakman in hem naar boven kwam. “ Waar zijn die verdraaide vijzen nu naartoe?!” Een golf van complete nutteloosheid overvalde me en daarom ging ik maar opzoek naar een paar verroeste spijkers.
Ik was niet van plan iets te vinden; maar plots overvalde een scheut pijn me in mijn voet en zag ik daar toch wel zo’n ding liggen! “ Kijk , eentje gevonden!” Helemaal in de wolken van mijn ontdekking vergat ik dat er daar toevallig een stoffig nachttafeltje achter mij stond. Het arme stuk gepensioeneerd meubilair kreeg een achterwaartse trap gevolgd door een pas uitgevonde karaté move en kwam met een spectaculaire salto terug neer. Nee niet op zijn pootjes, deze waren in de vlucht al afgebroken en naar alle kanten gezwierd, maar op mijn allerliefste zijn voetjes! “AW” Die het klaarblijkelijk wel gevoeld had. “ SCHAT GAAT HET????” Ik sprong naar het slachtoffer en probeerde hem te kalmeren.”Nee!” Kreunde hij maar schampertjes.Alles leek wel afgebroken te zijn, alsof er een vandalistische bende huis had gemaakt in de met meubels volgestampte kamer.
Ik had echt compasie met hem.“ Waar doet het pijn?” Dit leek nogal een domme en overbodige vraag te zijn,het kwam er gewoon uit. Voor mij lagen een 10-tal rode, opgezwollen tenen . “Kom ik zal er beneden ijs op leggen.” Ik gooide zijn arm over mijn schouder en loodste met de allergrootste moeite en kracht de trap af, de gang door, naar de keuken. Een stoel werd vanonder de tafel weg geschoven en gebruikt. Ik opende vervolgens de vriezer en nam er wat ijsblokjes uit die ik netjes in een handdoek wikkelde. Als een gediplomeerde ehbo’er verzorgde ik de 10 verbrijzelde teentjes. “ Maar zoetje toch, je overleefd het wel.” Een gepijnigd gezicht knikte maar met weinig overtuiging zwakjes op en neer.Mijn schuldgevoel bereikte een hoogtepunt toen ik het triestige beeld even in me opnam. “Hoe kan ik het weer goed maken?” Zei ik terwijl mij op mijn kont een beetje lomp liet vallen. Een complete gedaanteverwisseling nam op dit moment plaats.Meraculeus klonk hij vrij vrolijk. Ik vervolgde;“ Verzin maar iets.” Hij leek wel geamuseerd te zijn in mijn bezorgdheid. “ Je kan bijvoorbeeld een hele week mijn kuisvrouw spelen?”Wat een voorstel. Ik was hier niet echt mee gedient, de ijsblokjes werden niet langer meer voorzichtig tegen zijn voet gehouden maar er werd eens extra op geduwd als antwoord. ” Oké oké, iets anders dan; het was maar een grapje hoor.”
Ik stond op en zwaaide één van de vele kasten open. Een glas met kleurrijke volletjes op kwam tevoorschijn en werd na het neer te zetten op het aanrecht met water gevuld. “Mag ik ook eens iets om te drinken?” Hij keek mij als een zielige puppy aan. Ik nam het nog volle glas mee en zette me omgekeerd op zijn schoot, zodat hij goed kon zien hoe ik aan het drinken was.Ik nam zijn kolletje plagend vast en dronk ondertussen langzaam maar zeker alles op. “ Dat is niet mooi hé” Ik gaf hem een kus en daarna het lege glas. De koelkast werd voor de tweede maal open gedaan en ik haalde er een frisse pint uit. Hij keek verlekkerd toe hoe ik het blikje in slowmotion openmaakte en uiteindelijk uitgoot in zijn bolletjesglas. “ Heeft meneer niet liever bier?” Zijn zere tenen leken in een oogwenk genezen te zijn. Pas nu hoorde ik dat de tv nog steeds aan het spelen was. In een jogtempo liep ik de trap op en ging ik de slaapkamer in. Al oppassend om niet gevloerd te worden door al het puin drukte ik op de schakelaar en verdween weer in de richting van de keuken. Ineens realiseerde ik mij dat het al bijna tien uur was. De klok boven de wasbak wees naar kwart voor. “ Pff; t’is bijna tijd voor mij om naar huis te gaan!” Ik liet me weer op zijn schoot rijzen en deed een tevergeefse poging met m’n hand zijn haar wat uit zijn gezicht te hangen. “ Mijn ouders vermoorden mij als ze mijn kamer zien…”