Bokt.nl

Daar sta je dan, mijn broertje. Je knieën knikken en ik zie de schok in je ogen. Dit was niet de bedoeling, dit was jouw geheim. Misschien wel het enige geheim dat je niet met mij gedeeld hebt. Hoe kun je me dit aandoen?
De wereld lijk onder me vandaag te glippen en ik zoek houvast aan de stoel naast me.
“Het is niet wat je denkt..” zegt Bill. Zijn knieën begeven het en hij laat zich op de bank neervallen. “Wat moet ik denken Bill?” mijn stem trilt en ik voel hoe de tranen in mijn ogen branden. Daar zit mijn kleine broertje.. Ik had hem moeten beschermen..

“Kijk die man daar dan.” ik wijs naar een enge man die er erg sjofel uitziet. Hij blijft maar aan zijn neus zitten en loopt zenuwachtig heen en weer. “Wat is hij aan het doen denk je?” vraagt Bill en neemt een slok van zijn milkshake. Het is ontzettend warm en we zijn er een uurtje tussenuit geknepen, Gym.. “Zou hij verslaafd zijn ofzo? Hij zit zo aan zijn neus..” ik knik en pak Bill zijn milkshake af. Behendig spring ik van het muurtje en ren richting het plein. Bill rent lachend achter me aan. “Kom terug met mijn milkshake!!” roept hij. Voor ik het weet springt hij op mijn rug en vallen we allebei op de grond neer. We zijn bond en blauw, maar lachen alsof er niks aan de hand is. “t’Is maar goed dat m’n milkshake nog leeft!” zegt Bill en springt weer op.
“Ey broer.” zegt hij als we weer terug naar school lopen. “Zullen we afspreken nooit drugs te gaan gebruiken? Die man zag er zo eng uit. Ik krijg er nog de kriebels van!” Ik sla mijn arm om de schouders van mijn broertje en kijk hem lachend aan. “Jij nog altijd eerder dan ik!” We lachen en lopen verder. “Deal!” zeg ik dan. “Never geen drugs. Wij hebben elkaar!”

“Bill.. Waarom?!” mijn stem slaat over. Nog even en ik stort in. Zacht wiegt Bill van voor naar achter en weet duidelijk geen raad. Hij staart naar het walgelijke witte ‘poeder’ op tafel dat ik altijd zo verafschuwd heb. Bill kijkt op, ik herken de jongen die daar op de bank zit niet. Wie is hij? Wat heeft hij met mijn broertje gedaan!?

“We hebben het voor elkaar broertje.. wij.” Opgetogen laat ik me op mijn hotelbed vallen. Bill zakt voorzichtig neer, en heeft nog immer de award die we nog geen paar uur geleden gewonnen hebben. Ik ben trots op hem. Hij is dan wel mooi onze frontman! Zonder hem was dit nooit allemaal gelukt. “We gaan het maken. We worden de meest beroemde tweeling ter wereld!” Bill trekt zijn blik los van de award en kijkt me grijnzend aan. “En de Olsen Twins dan?” Ik gooi een kussen naar zijn hoofd en hij laat zich achterover vallen. “Wie weet, misschien leren we die ook wel ooit beter kennen..”
Een stilte valt. Beide denken we over wat er de laatste tijd is gebeurd. Alles ging zo snel.
“Tom..” “Ja..” “Weet je nog wat we een paar jaar geleden afgesproken hebben?” Ik kijk vragend opzij en zie dat Bill me aankijkt. Ik knik. Ik herinner me die dag goed. Die afspraak heeft me echt nog dagen bezig gehouden.
“We houden ons daar wel aan hea?” Ik grijns en gooi nog een keer een kussen naar zijn hoofd. Behendig ontwijkt hij hem en zet de award tussen ons in. “Alleen ff checke.” Hij staat op en loopt naar de badkamer om zijn make-up te verwijderen.

“Hoe lang?!” vraag ik Bill op dringende toon. Ik kan gewoon niet geloven dat dit gebeurd. Alles ging zo goed! Hij had me gezegd dat het soms wel eng was als de fans doordraaide, maar verder ging het goed. En nu dit? Hoe lang was dit al gaande? Hoe ver is hij al niet in de put gezakt dat hij…
“Waarom antwoord je niet verdomme?! Sta je zo stijf van de drugs dat je je tong niet meer kan gebruiken?! Praat!” Angstig kijkt Bill op. Ik herken de angst van een lange tijd terug. Alleen is dit alleen angst, hier zit een grote vlaag drugs in gemengd. De angst staat op zijn gezicht, maar komt tegelijkertijd gevoelloos over.

“Moeten we er echt uit?” Bill kijkt ongemakkelijk om zich heen. Als een klein kind dat niet van de glijbaan durft. Saki slaat een arm om hem heen en kijkt hem bemoedigend aan. Ik hou me groot, maar van binnen schreeuw ik. Het gevoel dat je hebt als je voor een afgrond staat, en de keus krijgt om te springen of om weg te lopen. Maar ik had geen keus, net zo min als Bill dat had. We moesten springen.
Ik kijk Bill aan en zie dat hij niet wil. Al dagen heb ik het idee dat hij de sprong niet meer wil wagen. Ik haal diep adem en geef hem een bemoedigende knik. Dan trekt Saki hem mee de auto uit, de afgrond in.

“Nooit meer!! Nooit meer!!” Ik ga op het geschreeuw af, en beland in de kleedkamer van Bill. Hij kijkt me met ogen vol pijn aan en grijpt naar zijn buik. Tranen lopen over zijn wangen als hij zich in mijn armen laat vallen. “Ik wil niet meer Tom. Ik kan niet mee!! Dit was de druppel..” “Bill dat meen je niet. Dat weet ik.” Hij kijkt op. Zijn ogen vertellen me dat hij er niet meer zo in geloofd.

“Ik deed het voor jouw Tom!” schreeuwt Bill dan opeens. Ik schrik op uit mijn backflash. Waarom Bill? “Hoezo je deed het voor mij!?” Ik kan het niet meer houden en zak op mijn knieën neer. Mijn schouders schokken en een paar tranen vallen op mijn XXL T-shirt. “Heb ik je ooit gevraagd om te gaan snuiven?! We hadden een deal verdomme! En die was niet dat je voor mij moest gaan snuiven!” woedend sla ik met mijn vuist op de tafel en de coke stuift op. “Je begrijpt me niet, je begrijpt me niet, je begrijpt me niet..” Bill klinkt als een klein kind dat probeert uit te leggen dat hij niet aan de koekjestrommel heeft gezeten om er zelf van te eten, maar om hem aan mama te geven.
“Ik begrijp je inderdaad niet! Hoe haal je het in je hoofd!! Je had het me zo beloofd..”

“Doet het nog pijn?” vraag ik Bill angstig en kijk naar zijn blauwe ribben. De ‘aanval’ van de fans was niet mis en Bill zit onder de blauwe plekken. Hij is er het ergste aan toe van ons allemaal..
Zijn gezicht verkrampt als hij er voorzichtig overheen strijkt en zijn buikspieren trekken samen. Nu zie ik pas hoe dun hij is geworden. Zijn ribben steken uit en er zit geen greintje vet aan zijn buik.
“Verdomme Tom. Ik trek dit zo niet! Ik wil niet op deze manier beroemd zijn. Ik ga nog liever in een supermarkt staan dan aangevallen te worden door fans!” Ik sla mijn ogen neer. Wat moet ik hier nu op zeggen. Ik vond het wel angstaanjagend, maar hier achter deze muren voel ik me weer veilig. En Saki of Tobi zullen ons echt wel beschermen. Die hekken waren gewoon niet neergezet, dat is toch niet hun fout!?
“Doen we er wel goed aan om verder te gaan..” het is geen vraag, maar zijn stem is doordrenkt van twijfel. “Bill.. We hebben hier altijd al van gedroomd, dit is wat we wilde! We moeten doorgaan, we komen er wel. Doe het voor ons. Doe het voor mij..”

Bill is ook in tranen uitgebarsten. Zijn make-up hangt nu onderhand op zijn wangen en hij ziet er slechter uit dan ooit tevoren. Hij deed het wel voor mij.. Ik heb het hem zelf gevraagd. Niet direct, maar indirect.
“Hoe lang al.. Hoe lang gebruik je al Bill?” Hij haalde zijn schouders op. De angst en onrust in zijn ogen maakte plaats voor woede. En die was niet voor mij.
Woedend sprong hij op en gooide de coke en alles wat op dat moment op de tafel lag tegen de muur. “Ik deed het voor jouw!! Een maand ofzo na de aanval. Ik wilde stoppen, kon niet meer. En toen..” dat is al genoeg en ik hef mijn hand op. De coke ligt door de kamer verspreid, de muren plakken van de cola en de grond glinstert van de glasscherven.
“Het spijt me Tom, ik had eerlijk moeten zijn. Maar ik kon het niet.. Ik kon niks meer! En ik wilde onze droom niet opgeven. Jouw droom..” een schuldgevoel neemt mijn lichaam over en ik kruip naar mijn kleine broertje. Hij heeft zich op de grond laten vallen en ziet eruit als een zielig hoopje mens.
“Bill.. je bleef zo aandringen opdat we geen van beiden zouden gaan gebruiken en wat…” “Ik weet het, maar ik wilde je geen pijn doen!” ik kruip tegen hem aan en sla mijn armen om hem heen. Mijn broertje.. Ik heb veel voor hem over. Maar Bill meer voor mij. En ik weet niet of ik hier wel blij mee moet zijn.
Maar het ergste nog vind ik.. Ik heb het al die maanden niet gemerkt. Nu pas, nu ik zie wat Bill zichzelf aandoet… Het dringt nu pas tot me door waar zijn soms zo vage gedrag vandaan kwam. Plotselinge verdwijningen. Ik noemde het altijd gewoon de grote verdwijntruc waar hij zo goed in bleek te zijn. Maar nu zie ik de lol er niet meer van in. Mijn broertje is verslaafd.

“Hé, waar was je nu heen?” vraag ik verbaasd. Vlak voor een interview was Bill ineens verdwenen. Saki was net geweest om te zeggen dat we als we gingen even voor moesten bereiden op een grote groep fans, en Bill was ineens verdwenen.
“Ow, even naar het toilet en even make-up bijwerken.” Zei hij nonchalant en liet zich in een stoel vallen. “Zullen we dan maar beginnen?” zei hij met een ietwat bedrukte glimlach. Ik haal mijn schouders op en concentreer me op de vragen. Maffe broer heb ik ook.

“Bill.. je hebt onze eigen regels overtreden.” Zeg ik. Samen zitten we tegen de bank aan, op de grond. Hij knikt en staart naar de rotzooi in de kamer. “Ik wil stoppen..” zegt hij zacht. Ik knik. Dat was wel duidelijk. “Ik.. waarom moest het nu zo lopen? Als die fans ons nou gewoon zagen zoals we zijn. Het was gewoon de druppel. En jij wilde niet stoppen. Ik kon geen kant meer uit en..” “Het is al goed Bill.. We zoeken hulp en nemen een break. Ik wil niet dat je jezelf.. vermoord.. om mij. Denk aan jezelf banketstaaf!” ik kan het niet laten en lach zacht, naast me hoor ik Bill grinniken en ik geef hem een stomp op zijn schouder.

“Ik lieg heel vaak, maar mensen hebben het echt nooit door.” Zegt Bill en lacht gemeen. Een korte blik naar mij zegt genoeg. In dat antwoord op de vraag van die vrouw zit een leugen verborgen. Voor hun om te bepalen wat de leugen dan precies is.
Na nog een paar vragen zucht Bill opgelucht en staat als eerste op. De laatste tijd wil hij steeds sneller weg, terug naar het hotel. Met opgetrokken wenkbrauwen loop ik achter hem aan. Bill loopt snel. “Heb je haast ofzo?” vraag ik voor de grap. Bill kijkt gespannen om en lacht met moeite, maar zegt geen woord. Ik haal mijn schouders op en loop ontspannen achter hem aan. Hij heeft gewoon zijn dag niet. Maar iets zit me niet lekker..
“Gaat het wel helemaal met je?” vraag ik als we in de bus zitten. “Ja hoor. Ik wil gewoon naar het hotel, heb even geen zin in vragen beantwoorden en al helemaal niet in fans.” “Dan zul je wel zin moeten maken jongen,” zegt Tobi, “Ik krijg net een telefoontje dat er een horde voor het hotel staan.”
Gespannen zakt Bill onderuit en tikt zenuwachtig met zijn nagel tegen het raam. “Weet je zeker dat het gaat?” vraag ik nogmaals. “Jaha.. Laat me nu maar.” Antwoord Bill geïrriteerd. Ik draai me van hem weg. Nee, hij heeft z’n dag niet vandaag.

“Tom, het spijt me zo!” zegt Bill snikkend en laat zijn hoofd op mijn schouder rusten. Ik voel me waarschijnlijk nog schuldiger dan hem. Ik ben verantwoordelijk voor mijn kleine broertje, maar heb de seintjes die Bill me onbewust gaf gewoon genegeerd. En door mij is hij nog begonnen met die oliebol ook!
“Nee Bill.. Het spijt mij.” Met betraande ogen kijkt hij op, zijn ogen staan niet begrijpend. “Ik had naar je moeten luisteren. Ik had moeten zien dat je op het punt stond om écht de diepte in te vallen. Maar ik vroeg je om te denken aan mij, in plaats van aan jezelf. En nu..” Bill slaat ook een schouder om me heen, en zo blijven we zitten. Langzaam voel ik mijn woede wegzakken. Ik kan nog steeds niet geloven hoe stom ik zelf ben geweest, en hoe stom Bill is geweest om zijn uitweg te zoeken in drugs.
Dan word er op de deur geklopt en komt Saki binnen. Verbaasd kijkt hij de kamer rond. “Ik wilde jullie op komen halen voor..” “We nemen een break.” Zeg ik resoluut en kijk Saki vastbesloten aan. “En hij gaat ook serieus nú in.” Geschrokken kijkt Bill me aan en schudt van nee. “Nee Tom, dat gaat niet de fans.. ze zullen doordraaien!” “Bill verdomme!! Wanneer ga je nu aan jezelf denken?!”

“Ik ben eigenlijk best egoïstisch. Als ik een vriendin heb zal ze echt met me om moeten leren gaan. Ik denk nu eenmaal sneller aan mezelf dan aan andere.” Vanuit mijn ooghoek gluur ik naar Bill. In zijn ogen staat de waarheid. Hij zal helemaal niet snel aan zichzelf denken, behalve als het om kleding enzo gaat. Maar als je ergens mee zit zal hij je helpen tot het weer met je gaat, en hij zal het belang van een ander altijd vooropstellen. Waarom zeg je nu dat je een egotripper bent broer? Je verteld de laatste tijd de ene leugen na de ander in interviews. What’s wrong?
“En je broer dan? Verkies je jezelf boven je bloedeigen tweelingbroer?” glimlachend kijkt hij naar me.
“Nee.. Voor mijn broer heb ik alles over..” De blik in zijn ogen is glazig. Maar ik weet dat hij nu wel de waarheid spreekt.

“Wat.. wat bedoel je Tom?” Saki komt binnen, maar snapt er niks van.
“Het word tijd dat de rollen omgedraaid worden. Ik leg het je nog uit. Maar Bill heeft al te veel voor me gedaan. En het moet ophouden, we kappen ermee voor een tijd.” “Tom, alsjeblieft. Ik red het wel. Ik kap gewoon. Nu, meteen. Geen gezeik meer.” Ik kijk hem doordringend aan. De wilskracht die ik al tijden gemist heb is weer terug, een klein vlammetje is weer wakker geworden, ver weg in zijn ogen. “Bill.. jij weet net zo goed als ik dat niet van het ene op het andere moment gaat..” “Maar ik wil het, het moet! Ik ben er niet aan begonnen om nóg meer heibel te veroorzaken.” Een traan glijd weer over zijn wang.
“Bill.. wat de reden ook is, zoals je er nu aan toe bent. Ik zeg het concert wel af.” Zegt Saki “Nee!” in paniek springt hij op. Snel sta ik ook op. Angst is weer terug in zijn ogen. “Nee! Dat kan niet, want als we dan weg willen draaien ze door en dan vallen ze weer aan en.. NEE!!” “Bill doe rustig.” Ik probeer hem vast te houden maar hij slaat me weg. “Ik wil de fans niet boos maken. Sommige staan hier al dagen, het kan niet!” “Bill. Ik beveel je om hier te blijven. Kijk naar jezelf. Denk je dat die fans op een depressieve Bill zitten te wachten. Neem de tijd, we gaan vanavond naar het hotel, morgen naar huis. Tom heeft gelijk.” Saki duwt Bill op de bank en haalt een glas water. Zonder nog wat te zeggen verlaat hij de kamer.
“Tom..” Bill z’n stem klinkt als een zielig gejammer. “Ik wilde niet dat het zo liep.. zo kan het toch niet langer?” Ik laat me op de bank vallen en kijk naar mijn broertje. Hij ziet er zo hopeloos uit. Zo kwetsbaar.
“Ik heb de regels overtreden. Ik zou gewoon uit de band moeten stappen..” “Ow dat moet je wagen!” Bill haalt zijn schouders op. Het maakt hem duidelijk niks meer uit wat er met hem gebeurd. Hij wil gewoon van alle oliebol af. “Zonder jouw is er sowieso geen Tokio Hotel meer.” “Ik was degene die de deal voorstelde. Je had gelijk. Ik nog eerder dan jouw. Ik verdien het niet.” Ik haal diep adem, en weeg de woorden goed af. Hij praat zichzelf nog een minderwaardigheidscomplex aan als hij zo door gaat.
“Je weet dat ik niet zonder je kan Bill. We zijn een tweeling, we horen bij elkaar. Wat ik voel voel jij, en andersom. We zijn al bij elkaar sinds.. you know. Niets en niemand die ons kan scheiden. En ook dat stomme spul niet. En ik zet je heus niet alleen in een kliniek. Ik ga mee. Ik ga je steunen. Ik zal er voor je zijn.”
De tranen lopen non-stop over Bill zijn wangen en ook ik hou het alweer niet droog. “Waarom Tom? Ik heb zoveel gelogen? Ik heb drugs gebruikt… al zo lang. En..” “Sssht. Stil nu maar.. je hoeft je niet meer druk te maken. We zaten allemaal fout. En dat geld ook voor de fans! Je hebt gelijk.. Maar nu moet je je écht druk gaan maken om jezelf. Niet om mij, de band of de fans.. Jezelf. Je moet clean worden, en blijven. Je kunt het!” Bill glimlacht en we knuffelen even. Dan komt Saki weer binnen. “Ik denk dat jullie even de fans wat uit moeten leggen.. Daarna, kunnen we rustig vertrekken. Ik denk dat ze het ondanks alles wel zullen begrijpen. En anders zijn het geen echte fans!” We staan op, en er lijkt een soort van rust over Bill gevallen te zijn, alleen dreigt er nu weer spanning te komen van het bericht dat de fans toegesproken zullen moeten worden. “We doen het met z’n allen Bill.. Je bent niet alleen. We doen het samen.”
Hij zucht, en het laatste beetje spanning lijkt van zijn schouders te vallen.
“We gaan echt een break houden Bill. Denk daar aan. Het is genoeg.” Hij knikt, en volgt met licht knikkende knieën.
“Ow en Tom.. Ik had nog niks gesnoven voor je binnenkwam..” Ik haal mijn schouders op en loop door. Bij de voordeur staan Georg en Gustav al te wachten. Ze weten nog van niets.
We hebben een lange weg te gaan. Bill is onzeker, en ik ben dit gedrag niet van hem gewend. Dit is nieuw. We gaan een periode uit ons leven afsluiten en gaan een nieuwe periode in. Het word zwaar. Maar niks zal zo zwaar zijn als wat Bill de afgelopen maanden heeft moeten doorstaan.
“Bill.. We gaan het redden.” Zeg ik voor we de deur opendoen en de gillende fans tegemoet lopen. Bill krimpt ineen en ik voel aan dat hij elk moment terug kan rennen. Nu merk ik het verschil. Als hij gesnoven had dan was hij gewoon doorgelopen, maar nu..
Geruststellend leg ik mijn hand op zijn schouder.

“Ey Bill! Roep ik terwijl ik hard op mijn kleine broertje af ren. Mam en hij zijn net terug van het winkelcentrum. Bill wilde nieuwe schoenen. Trots trok hij zijn broek op tot zijn knieën om zijn nieuwe schoenen te showen. Een brede glimlach sierde zijn gezicht en mam gaf hem glimlachend een aai over zijn bol.
“Wat zijn dat nou weer voor schoenen?” vraag ik verbaasd en bekijk ze van dichtbij. Het zijn net schepen, zo groot! “Kun je daar wel normaal op lopen?! Het zijn net lelijke clownschoenen!” Bill lacht. “Nee geak, het zijn kisten!” Ik kijk hem niet begrijpend aan. “Ik heb echt een gek broertje.” “Je bent maar een paar minuten ouder hoor!” roept Bill nep boos en geeft me een stomp tegen mijn arm.
“Hier,” zegt mam dan, “ga maar een ijsje halen, dan ruim ik deze spullen op.” “Ja lekker!! Dank u mam!” roep ik opgewekt en neem het geld aan. “Kom Bill, wie er het eerste is!” Snel ren ik weg op mijn afgetrapte gympen. Maar Bill blijft twijfelend staan. “Heb je geen zin in ijs?” vraag ik hem. Bill staart naar beneden, naar zijn gloednieuwe schoenen. Ik loop terug en hurk om zijn gezicht te kunnen zien. “Wat is er nou?” vraag ik. “Nou.. je vond mijn schoenen niet mooi. Wil je wel dat ik meega?? Of zal ik mijn oude schoenen maar aantrekken?” Verbaasd kijk ik hem aan. “Waarom dan?” Bill haalt zijn schouders op en schuifelt met zijn schoenen. “Ik wil niet dat je je voor mij schaamt. Als je wil dat ik andere schoenen aan doe dan doe ik dat wel hoor..” “Nee joh.” Zeg ik lachend en geef hem een duwtje. “Waarom zou ik het erg vinden? Ik vind ze gaaf!” Niet gelovend kijkt Bill me een beetje boos aan. Blijkbaar gelooft hij het niet echt. “En trouwens, wat dan nog. Je bent mijn kleine broertje, en ik zal altijd achter je staan, wat je ook doet of wilt.” Bill’s gezicht klaart op. “Nou, wil je nog een ijsje of niet?”

esther_sonja schreef:

mooi verhaal!
Gaat dit trouwens over Tokio Hotel ?