Geplaatst Een harde roep verstoort haar gedachtes en ietwat geirriteert kijkt ze achterom waar de harde roep vandaan kwam.
Michel, zitten nu en ga aan je werk en niet als een idioot door de klas heen schreeuwen, zegt de leraar tegen hem, mr. Brown.
Michel grijnst en er ontstaat een twinkel in zijn ogen, met wat ondeugd.
Sarah zucht en wil weer gaan staren maar mr. Brown staat al voor haar, terwijl ze niks merkte.
Wil miss Sarah ook gaan werken of is het raam te mooi daarvoor? merkt mr. Brown op.
Sarah schrikt op en ze hoort een paar meiden achter haar grinneken.
Maar mr. Brown, ik ben al klaar met alles, zegt Sarah.
Klaar is als je je hele boek uit hebt, en dat heb je nog niet , dus werk door, zei mr. Brown met een strenge blik.
Sarah werkte hem niet tegen uit angst dat ze straf kreeg en Michel werpte een korte blik naar haar toe, zo’n blik dat hij het jammer vond dat Sarah hem niet terug pakte.
Na een half uurtje is de les afgelopen en klinkt de bel.
Michel staat temidden van zijn vrienden en heeft het over alles en nog wat.
Sarah pakt langszaam haar schoolspullen in en gaat rustig het lokaal uit.
Meteen nadat ze thuis komt, gaat ze gretig zitten te leren.
Kopje thee? Sarah’s moeder, Kim, komt haar kamer binnen en kijkt tevreden naar haar dochter.
Hee ja, graag, en daarna wil ik op me gitaar spelen.
Sarah neemt het kopje thee aan en drinkt het met vol genot op.
De gitaar is echt alles voor Sarah, ze heeft hem al sinds ze 3 jaar oud was.
Altijd heeft ze ervan gehouden, en op de een of andere manier bracht het haar steun in moeilijke tijden, als ze weer een mooi liedje speelde op haar gitaar.
Ze kan ook super gitaar spelen en altijd als er iets wordt georganiseerd in het dorp, wordt ze gevraagd gitaar te spelen.
Ze weigert dit meestal, zeker bij een groot publiek, omdat ze zo verlegen is.
Dan, plotseling, komt er een flits haar kamer in.
Sarah schrikt op van haar huiswerk en kijkt meteen wat het was.
Heel raar.. het leek geen bliksem maar iets anders..
Sarah rent naar haar moeder en vraagt of ze die flits ook al gezien had.
Kim lacht. Haha, jij ziet zeker alles wat wij niet zien?
Sarah was verbaasd dat haar moeder haar weer eens niet geloofde.
Maar.. het is echt waar, ik zag het net! Stribbelt Sarah tegen.
Ja kind dat zal best allemaal, het is namelijk goed om je fantasie te ontwikkelen, zeker als je zo jong bent , ik ben trots op je dat je al zo’n grote fantasie hebt.
Maar het licht was zwart en ik zag het echt!
Boos loopt Sarah weer naar boven, naar haar kamer.
Dan ziet Sarah dat haar computer aan is gesprongen..
Raar, want ze heeft hem nooit aangedaan.
Sarah ziet een site met datingsites staan en zucht.
Waarom ook niet, niemand gelooft me hier toch met wat ik zeg.
Sarah begon nieuwsgierig te worden en giechelend ziet ze de vele sites voorbij komen.
Toen ze haar muis op één site deed, bleef haar pijltje haken, hij deed het niet meer en het enige wat ze kon doen was klikken op de site.
Meteen ziet ze een profiel staan van een jongen.
Er staat in het profiel, dat hij lang, zwart haar heeft en groene ogen.
Lachend klikt Sarah automatisch het profiel aan.
Sarah werd even stil toen ze een prachtig gedicht las:
Rozen zijn misschien wel rood, viooltjes misschien wel blauw.
Maar ik weet zeker, dat ik van je hou.
Geschreven door Skaterboy17 op 12-02
Eronder stond dat het voor zijn huisdier was, die pas overleden is gegaan.
Die jongen heeft gevoel, zegt Sarah in haar hoofd en verbaast zich.
Sarah krijgt een heet gevoel over haar lichaam heen als ze de rest van zijn profiel leest.
Wow, echt mooi allemaal fluistert ze zacht, alsof ze tegen de jongen wil praten.
De email van de jongen staat er zelfs bij!
Sarah voegt hem nieuwsgierig toe bij haar MSN lijst.
Even later komt hij online.
Skaterboy says: Heey, wie ben jij?
Saartje: Ik heb je gezien op die site, met je profiel, wat heb je een mooi profiel zeg! Sorry voor je huisdier, ben je er al wat over heen?
Skaterboy: O ja, en nee, ik mis hem zo, helaas komt er aan alles een eind.
Saartje: Ja dat is zo. Een vraagje; Is je hobby echt gitaar spelen?
Skaterboy: Ja zeker, ik doe het van vroegs af aan al, alleen me klasgenoten weten het nog niet.
Saartje: Ow, wauw, ik speel ook gitaar! Waar hou je nog meer van?
Skaterboy: Surfen is echt cool, ik vind het leuk om te doen, maar niks gaat voor de gitaar.
Saartje: Gitaar ja, het is mooi hé dat je zeg maar je gevoelens deelt met zo’n gitaar.
Skaterboy: Wauw ja, Jij begrijpt me!
Zo kletsten Sarah en de jongen nog even door.
Sarah merkte niet op dat het allang al tijd was om van de computer af te gaan.
Ze genoot van het gesprek en vond het jammer dat ze moest afsluiten.
De volgende dag, kreeg ze een raar gevoel toen ze opstond.
Alsof ze iets miste.. een leegte in haar hoofd.
Snel pakte ze haar biologieboek erbij, misschien stond daar wat in.
Ze onderzocht grondig het biologieboek maar ze kon niks over het onderwerp vinden.
En over een zwarte flits al helemaal niet op een klaarlichte dag.
Opeens vloog er een briefje door haar raam heen, naar binnen.
Het leek een enorm oude brief die bijna verbrand was.
Het bovenstuk van de tekst was vervaagd, maar het onderstuk kon je nog best goed lezen.
Ooit hoop ik bij je te zijn, als dit over is..
Ik beloof je, als de wereld vrij is van zijn zwarte as, en de zonnestralen opkomen in een wereld vol geluk, zal ik in Uw dromen verschijnen.
Koude rillingen kreeg Sarah over haar lichaam, het voelde niet prettig en de brief leek een onopgeloste zaak.
Sarah besloot deze brief voor zichzelf te houden, haar moeder zal haar toch alleen maar er mee plagen en ze geloofde het toch niet.
Toen ze naar school ging, met wat bange gevoelens wat er nu weer zou gaan gebeuren.
Ze voelt, dat ze ergens voor voorbestemd is.
Maar wat? Sarah vraagt het zich al hele tijd af, tijdens het fietsen.
Doordat ze niet erg oplet, en zit te dromen, botst ze tegen een auto.
De auto ging keihard en reed bijna over haar heen.
Sarah ligt bewusteloos op de grond en het zag zwart voor haar ogen toen ze bijkwam.
Toen ze haar ogen weer beetje kon openen, zag ze een jongen, het leek of ze hem herkende.
Het was Michel, hij keek bezorgd naar Sarah.
Sarah kon weer gewoon zien en Michel helpt haar overeind.
Heb je niks? Zegt Michel nog wat bezorgd.
Sarah zag een grote wond onder haar broek, die best moeilijk te zien was, maar zette zich er dapper doorheen.
Nee niks gelukkig maar, zucht Sarah.
Michel zucht dan ook.
Opeens begint Michel weer te praten. Hee.. ken ik jouw niet ergens van?
Door al de drukte had Sarah Michel nog niet eens herkend.
Hee ja! Ik ben Sarah, jij Michel toch?
Michel glimlacht. Jep dat is zo, kun je nog zelf naar school fietsen of zal ik je thuis brengen?
Het lukt wel, zegt Sarah.
Sarah stapt weer op haar fiets en wil vooruit rijden, maar haar linkerbeen lijkt niet zo soepel meer te zijn.
Stop! Zegt Michel. Het is onverstandig om door te rijden, je hebt misschien wel een gebroken been.
Sarah kijkt hem moeilijk aan. Ik wil niks missen, ik heb zo hard geleerd voor die repititie!
Weet je wat, zegt Michel verstandig. Ik breng je eerst naar de dokter en dan gaan we daarna meteen naar school. Het proefwerk is toch pas het 6de uur.
Sarah knikt. Ja dat lijkt me toch het beste idee.
Als Sarah dan op school aankomt, achterop de fiets van Michel met gebroken been, staan de kinderen van haar klas, nieuwsgierig voor het raam.
Sommigen kinderen roepen heel hard dat ze haar been gebroken heeft, anderen zijn meer geinteresseerd in het feit dat Michel Sarah achterop heeft zitten.
Zonder wat te vragen aan de leraar, gaan de stoerste jongens de klas uit en hollen naar Michel.
Michel! Gozer! Waarom zo laat man? En wat moet je met haar?
Michel werd omringt door jongens en Sarah stond daar maar een beetje.
Zacht liep ze achter de jongensgroep aan de school weer in.
Nadenkend over wat er was gebeurd, zit Sarah nog steeds een beetje in een shock.
Iedereen zijn boeken erbij! Zegt mvr. Lek nog eens.
Na een kwartier was iedereen weer stil en was er bijna geen aandacht geweest voor Sarah.
Alleen de lerares merkt het nu op en loopt naar haar toe.
Sarah, wat is er gebeurd?
Sarah had geen zin om het uit te leggen en zegt daarom maar wat.
Ow, dat! Ja gevallen met de fiets, op het paaltje geknald.
Mvr. Lek maakte een afwerend klakgeluidje en liep terug naar haar eigen tafel.
Sarah, als het pijn doet, even zeggen okee?
Sarah knikt instemmend en gaat aan haar werk.
Sarah moet naar de WC en ze loopt de klas uit.
Als ze haar handen aan het wassen is, hoort ze een stem.
Droom, droom..
Sarah kijkt vluchtig , en angstig om haar heen.
Hallo?? Wie is dat?!?
Ze heeft het gevoel alsof ze omsingelt werd en dat ze niet meer kon ontsnappen.
Het gevoel werd werkelijkheid.
De deur knalde met een klap dicht en was op slot gegaan en de stem bleef doorgaan.
Sarah gilde zo hard als ze kon.
Totdat ze een harde klap op haar gezicht kreeg, ze zag niemand maar voelde de klap duidelijk.
Snel kijkt ze naar de spiegel in de WC, haar hele gezicht ziet rood van de klap.
Er schieten beelden door haar hoofd, van oorlog, bloed, en de stem op de achtergrond.
Het lijkt wel of iemand haar een verhaal wil vertellen.
Een verhaal van het verre verleden.
Ja dat wil ik.
Weer hoorde Sarah een stem.
Sarah houdt haar hoofd vast en ze wordt even misselijk in haar maag.
Voorzichtig probeerde ze terug te praten, met angst overal in haar lichaam.
Maar.. waarom precies ik?
Er klonk gemopper en gekreun en de deur was weer open en haar enge gevoel was weg.
Met een moeilijk, angstig gevoel nog steeds, gaat ze heel snel de WC uit.
Haar ogen waren groot en een meisje kwam aanlopen van haar klas die ook naar de WC moest.
Wauw, wat heb JIJ zeg? Het meisje heette Lara en lachtte haar keihard uit, tja, ze hoorde immers bij die populaire meiden.
Snel liep Sarah langs haar. Lara gaf haar nog expres een stoot en kijkt haar gemeen aan.
Sarah wilde harder lopen, maar haar gebroken been liet dit niet toe en ze struikelt over een drempel.
Sarah hoort Lara hard lachen en beschaamd loopt Sarah verder naar de klas.
Even opkijken van je werk allemaal! Commandeert mvr. Lek.
We gaan een werkstuk maken, over hoe de wereld is ontstaan.
Iedereen zucht toen ze dat zei.
Mvr. Lek roept ze stilte en praat door.
We werken in groepjes van 2 en het kan me niks schelen met wie je moet, dat moet je maar leren!
Weer zucht de klas, maar is wel gelijk stil als mvr. Lek met een gevaarlijke blik de klas inkijkt, de blik waarvoor je moet oppassen als je geen ruzie wilt hebben.
Ze noemt een aantal groepjes, sommigen zijn blij, sommigen wat minder.
Voordat het te luid werd door de bekendmaking van een aantal groepjes, riep mvr. Lek ze weeral bijeen tot stilte.
Michel.. ga jij maar met...
Mvr. Lek kijkt de klas rond.
Sarah. Ja, Michel gaat met Sarah.
Sarah keek verlegen naar Michel maar Michel ziet haar blik niet eens.
Nu gaan jullie naast elkaar zitten en beginnen met het bedenken van hoofdstukken, zegt mvr. Lek.
Michel wuift naar Sarah om bij hem te gaan zitten.
Verlegen staat Sarah op en zachtjes gaat ze zitten op haar stoel.
Nadat ze de hoofdstukken hadden bedacht, waren ze nog bezig met een hoofdstuk waarvan ze niet wisten hoe ze het moesten noemen.
De schoolbel gaat.
Ow, stom! We hebben het niet af! Zegt Sarah.
Mm geen nood zegt Michel. Kun je vanmiddag bij me komen? Kunnen we deze zooi afmaken.
Okee leuk, zegt Sarah opgewekt, maar nog verlegen.
’s Middags gaat Sarah mee met Michel.
Wauw, jij hebt een mooi, groot huis Michel! Sarah verbaasde zich erover.
Ik ben bang dat ik ga verdwalen, grinnikt Sarah.
Michel glimlacht charmant naar haar. Ah ik ben bij je hoor.
Aan Michel’s bureau begon Sarah met het bedenken van het hoofdstuk.
Opeens schrok Sarah op, ze hoorde het raam klapperen.
Ik moet even naar de WC hoor. Michel verlaat de kamer.
Plotseling zag Sarah in haar ooghoek een zwarte schim.
Ze slikt even, maar kan het volhouden.
Als de zon ondergaat, en de avond jong is, het zonlicht dempt en de sterren stralen, zal ik precies in Uw kamer. Wees er, namens al het leven, het zwarte as en de zonnestralen die schijnen door alles en iedereen..
Even zag Sarah de zwarte schim helemaal.
Het voelde alsof Sarah de zwarte schim kende..Trillend ging ze door aan haar werk, toen hij opeens weer verdween.
Michel kwam de kamer weer binnen.
Heb je je beetje vermaakt terwijl ik weg was? Lacht Michel.
Sarah glimlacht vaag terug met de gedachtes in haar hoofd.
Ik moet hier weg, ik moet hier weg, zei Sarah hardop tegen zichzelf.
Sorry Michel, ik beloof het thuis af te maken, ik kan het niet, nee, niet weer!
Sarah viel flauw van de spanning en haar verleden die weer herrinert werd.
Toen ze bijkwam, snelde ze zich zonder iets te zeggen, naar haar huis, ze moest weten waarom ze zo deed.
Haar computer had ze nog aan laten staan en Skaterboy was online.
Sarah was blij dat hij online was, tegen hem kon ze haar verhaal vast wel kwijt.
Saartje: Heey Skaterboy
Skaterboy: Heey Saartje!
Saartje: Ik heb een probleem, kun je me helpen?
Skaterboy: Als ik weet wat het is, ja, dan wel.
Saartje: Ik moet eerst weten wie je bent, in het echt..
Skaterboy: Michel, en jij?
Saartje: Sarah. Ik ken ook ene Michel, grappig hé?
Skaterboy: En ik een Sarah. Zeg me hoe oud je bent?
Saartje: 14, en jij?
Skaterboy: Ook 14, toevallig..
Saartje: Ja, waar woon jij?
Skaterboy: Lesstraat 56.
Saartje: O, ik moet nu gaan, dag!
Sarah deed snel haar MSN uit.
Dit kon toch niet? De jongen met wie ze zoveel gemeen had en met wie ze zoveel heeft zitten te kletsen op MSN is gewoon de Michel die ze al kende!
Plotseling gebeurde er iets onverwachts.. Iets wat niemand ooit had kunnen voorspellen..
Er opende een deur in de kamer voor Sarah.. Een witte deur met een zwart slot, dat er voor lag.
De deur zag er dromerig uit, maar de sleutel hels en duivels.
Vertwijfelend keek Sarah even naar de deur.
Toen waagde ze de stap en ademt diep in.
Kom dichter, kom dichter..
Opnieuw galmde de stem bij haar in de oren.
Voorzichtig pakt Sarah de sleutel, dit had ze anders nooit gedurfd maar op de een of andere manier voelde ze dat ze dit moest doen.
Sarah stak het sleutel in het gat en draaide het om..
Ze kwam in een wereld met licht en duisternis.
Ze zag een gevecht voor zich, engelen zongen liederen op een tribune en kwade geesten loeide en trapte de tribune bijna stuk.
De spanning tussen de 2 was te snijden, Sarah keek maar toe en kon zich niet bewegen.
Het leek wel of de engel een kindje had..
De duiveltjes keken met een helse blik, dode blik uit hun ogen en probeerde het kindje te hebben.
Het was een gevecht tussen water en vuur. Engelen waren water wit en duiveltjes vuur rood.
Laat me kind met rust! Dood mij, uit mijn zonden, zorg dat mijn kind gered wordt!
Sarah kreeg opnieuw een raar gevoel en rillingen.
De duivels hadden de engelen over genomen en martelde nu de moeder van het kindje.
Sarah kon zich opeens bewegen, en ze ging naar de engelenmoeder toe om haar te helpen.
Opeens voelde ze zich een worden met het kindje..
Het kindje verdween en Sarah was het lege gevoel dat ze al maanden had, plotseling kwijt.
De duivels waren ook ineens verdwenen, en de engelen zongen hun hoogste en mooiste liederen.
Kindje, je bent weer bij me! Bedankt, dat je me toch na al die jaren gered hebt, je bent een wonderkind en dat zul je weten nu, ik zal je zegenen met al het goede, al het kwade zal ik je beschermen en je een speciale gave geven. De gave om andere mensen te helpen, met een stem, diep in het hart, die gesproken wordt wanneer mensen die nodig hebben.
Sarah keek ongelovig naar haar ‘moeder’.
Maar.. hoe kan dit? Ik heb al een moeder..
Nee, nee.. Kim is je grote zus.. altijd al geweest.. Ze wilde op aarde blijven om jouw op te voeden..
Ineens kwam er een groot, fel licht..
Een engel met grote vleugels, straalde al het licht uit dat het maar kon hebben.
Een en al vrede had je gezegd als je hem gezien had.
Je bent nog niet klaar.. De duivels zullen terugkeren, dat voel ik.
Wees altijd beschermd en zorg voor de mensheid op aarde.
Het zal nodig zijn.
Sarah’s moeder bukte en iedereen ging om Sarah bukken zodat Sarah temidden in een grote kring zat.
Ze zongen een lied, een betoverend lied.. Zo mooi dat Sarah opsteeg uit de kring en vleugels kreeg.
Je wordt terug gezonden naar de aarde, wees altijd alert op je taak op aarde en vergeet ons nooit, ooit zal je hier in vrede rusten.
Terug op aarde, ontwaakt Sarah van haar ‘slaap’.
Ze glimlacht tevreden en er is een strijdmoedige blik in haar ogen.
Plotseling hoort Sarah luid gegil en geroep van buiten.
Ook snel schiet ze haar kleren aan.
Honden blaffen angstig maar zo hard als ze kunnen.
Snel schiet Sarah naar beneden.
Op het plein klinkt nog meer gegil en geschreeuw.
Sarah gaat kijken wat er aan de hand is. Kim lag daar.. Roerloos op de grond. Zo levend als ze was gister, zo dood ligt ze nu op de grond.
Sarah moet huilen als ze het ziet. Waarom nou?!
Kwaad dat Sarah werd, kwamen er grote vuurvlammen om haar lichaam heen.
Haar vleugels kwamen ook tevoorschijn en ze voelde de kracht die ze had gekregen door haar woede.
Alle mensen van het plein waren ineens doodstil en keken naar Sarah.
Helaas duurde dit moment niet lang.
De duivels keerden zoals beloofd terug naar aarde en ze doken uit Kim’s lichaam.
Alle mensen schrokken achteruit en renden gillend weg, sommige vielen flauw omdat ze het zó eng vonden.
Jouw moeten we hebben.. Sarah.. Sarah.. Sarah..
De hele tijd riepen ze Sarah’s naam maar Sarah was nergens meer bang voor.
Jullie hebben Kim vermoordt! Ik haat jullie!
Geef ons gewoon je bloed.. bloed.. bloed..
Als we jouw bloed hebben, hebben we de macht over de wereld..
Meidje, het is, of jij of je hele engelenrijk gaat eraan.
Gemeen en duivelse blik in ogen, keken ze Sarah aan en Sarah zag in hun ogen het engelenrijk dat intussen gemarteld werd.
Stop daarmee, nu onmiddelijk! Zegt Sarah geschrokken.
Als jij ons bloed.. bloed geeft is er niks aan de hand en zullen we iedereen laten leven.
Nouja. Behalve dit miezerige meidje.
Opeens verscheen er een staf in Sarah’s linkerhand en haar been was opeens genezen.
Sarah wist wat ze met de staf moest doen en richtte het op de duivels.
Vuur en water spoten uit de staf, en de duiveltjes keken Sarah’s nog met zó’n duivelse blik aan, dat Sarah flauw viel.
De engelenkoren kwamen op aarde en vierden feest, ze dansten om Sarah heen.
Echter voelde Sarah zich niet zo gelukkig, datgene omdat Kim dood was.
Sarah’s moeder, de engel, wees naar een deur die open ging, en waar iemand in stond.
Kijk Sarah, dát zijn pas wonderen hé.
Glimlachend kijkt ze Sarah na, die rennend op Kim afstoof die een engel was geworden.
Michel had alles gezien en toonde respect voor Sarah en de engelen.
Michel stapte naar Sarah toe.
Sarah.. zei Michel verlegen.
Ja, Michel?
Ik ben verliefd op je geworden, zegt Michel blozend.
Sarah hoefde niks te zeggen, of ze gaf hem al een zoen, een zoen die lang duurde..
Verwijder het maar als het te lang is
Het lijkt op een film die ik heb gezien.. 