Bokt.nl

Citaat:

Maandagmorgen 22 mei. De luchthaven van Zaventem, of Brussels Airport zoals dat nu genoemd word, lag er somber bij. Floor zat op haar gehavende zwarte koffer en keek uit over de drukke vertrekhal. ‘te laat, zoals gewoonlijk’ dacht ze bij zichzelf. Ongeveer 2uur voordien was ze opgestaan na een korte slapeloze nacht. Snel had ze zich aangekleed en de koffer in hun kleine witte Fiat Panda geladen. Samen met haar moeder en twee jongere broers waren ze vertrokken en had het kleine boerendorp waar ze was opgegroeid achtergelaten. De familie stond erop haar te brengen en uit te wuiven, Floor was nog nooit zo lang van huis geweest, en wat moesten ze nu toch zonder haar beginnen de eerste maand? Floor daarentegen genoot met volle teugen en was ontzettend nerveus. Hier hadden ze niet voor niets 6 jaar van hun leven aan gewijd, over gedroomd en gepraat en dan nu was het uiteindelijk zover. “USA here we come!”.
Eindelijk volwassen : de tijden van de eerste vriendjes, de eerste keer dronken thuiskomen, alleen met de wagen ergens naartoe rijden,… waren gepasseerd. En toch voelden ze zich nu pas volwassen en klaar voor deze grote tocht.

Op dat ogenblik stopte er een felrode Mustang cabriolet uit 1963 vlak voor de grote glazen deuren waarachter de vertrekhal schuilging. De portieren gingen open en een jong, ruziënd koppel stapte uit, althans dat was wat toevallige voorbijgangers zagen. Klijn en Arjen leerden elkaar ongeveer een jaar geleden kennen. Sindsdien hadden ze niet veel anders gedaan dan ruzie gemaakt en het opnieuw bijgelegd. Waar diende een relatie en elkaar graag zien anders voor? Met dat eeuwige gehakketak werkten ze op de zenuwen van anderen, maar in hun ogen toonden zij zo hun liefde voor elkaar. Klijn had in haar jonge leven alles gekregen wat haar hartje begeerde : een eerste pony die meteen moest ingeruild worden omdat zij toch liever een witte in plaats van een doodgewone bruine had, balletlessen die ze enkel leuk vond omdat ze dan zoveel roze als ze wilde kon dragen, een nieuwe piano die slechts gebruikt werd als de poetsvrouw per ongeluk de tonen aansloeg bij het afstoffen. Jarenlang waren Klijn’s ouders haar meest trotse toeschouwers bij ballet recitals, bij dressuurwedstrijdjes met haar pony Beauty. Alleen in vriendjes had Klijn het de afgelopen jaren niet zo getroffen : eerst was er Kristiaan, die Klijn overal achterna reed, in de bossen op haar wachtte alleen maar om even met haar alleen te kunnen zijn of met haar naar de bioscoop te kunnen gaan. Hij belde haar alle momenten van de dag en nacht. Ze begon iets met hem enkel en alleen uit medelijden, want wat deed hij toch zijn best? Kleine Klijn was op dat moment toch net iets te naïef om te beseffen dat Kristiaan een doodgewone stalker was. Al snel werd hij ingeruild voor David, de liefde van haar leven, op dat moment althans. Deze relatie hield een dik jaar stand en kende grote hoogtes maar nog diepere dalen. Toen hij haar uit pure frustratie weeral maar ns klap voor haar bek verkocht pakte ze haar spullen en vertrok. En nadien ging het enkel nog maar bergaf tot ze Arjen leerde kennen. Het was geen liefde op het eerste gezicht, het was een liefde die toch een hele tijd nodig had om zich te ontwikkelen. Als een goeie wijn die je nog enkele jaren in je kelder laat liggen. Ze pasten in alle opzichten niet bij elkaar : hij, een realist pur sang, was een keiharde werker en was vastbesloten met zijn zuurverdiende geld een eigen zaak uit de grond te stampen. Zij, een echte dromer, was alles wat hij niet was : shopaholic in de hoogste graad ( een klein genetisch cadeautje van papa), levensgenieter, globetrotter. En toch hadden ze 1 ding gemeen : hun liefde voor elkaar. Hoe het ooit verder moest, en of zij een toekomst samen hadden? Iedereen en zelfs zij vroegen het zich vaak wel af, maar ze waren gelukkig en das al wat telde.

Omdat ze absoluut niet tegen afscheid nemen kon hadden ze besloten om er snel korte metten mee te maken en bovendien zouden ze elkaar na een dikke maand hier weer terug treffen. Arjen haalde haar koffers uit de wagen en omhelsde de kleine Klijn innig.
‘ Tot over een maand lieverd!! Kga je zeker niet missen’ riep hij haar plagend achterna.
Met haar Louis Vuitton hutkoffer in de hand, die ze uiteraard dit weekend in de exclusieve Louis Vuitton store te Antwerpen, waar zij vaste klant was en iedereen haar bij de voornaam kende, was gaan kopen. Hierbij natuurlijk nog een bijpassende kleine koffer en waarom niet een kleine tas van het nieuwe seizoen. De glazen deuren gingen automatisch voor haar open en zelfverzekerd stapte ze het luchthaven gebouw binnen.
Ze voelde de blikken strak op haar gericht, en dit was waar ze van genoot. Klijn was niet knap knap zoals je vaak in de glossy magazines modellen en bekende sterren ziet staan. Ze was eerder klein, had geen ontzettend slank figuur en naar eigen zeggen een veel te grote neus die haar het uiterlijk van een Griek gaf. Maar ze beschikte over een prachtige egale huid, een bos krullend haar om u tegen te zeggen en een grote dosis lef. Ook het feit dat ze perfect wist welke kleding haar stond en ze een gigantische walk in closet deden haar eer aan. Vandaag was ze gekleed in crèmekleurige witte pumps van Christian Louboutain, die ze tijdens haar vorige shopping tripje naar Parijs op de kop had weten te tikken. Hierboven een rood “polkadot” kleedje uit de zomercollectie van Balenciaga, met een prijskaartje waar de gemiddelde fabrieksarbeider een maandloon aan uitgaf. En de outfit zou uiteraard niet af zijn zonder die prachtige aansluitende jas van Christian Lacroix. Een van de enige kledingsstukken waarin ze Klijn al meerdere keren in gezien hadden.

Al van ver zag Floor haar hartsvriendin op haar af komen gestapt, al was het in haar ogen meer zweven. Weer zoals gewoonlijk was ze perfect gekleed en zag ze er onberispelijk uit. Een zweem van jaloezie kwam opzetten, maar die probeerde ze te onderdrukken. Met een gewrongen gevoel keek ze naar beneden naar haar eigen outfit. Ze had voor de spiegel gestaan en gedacht wat kan ik nou aantrekken om 9u op een vliegtuig te zitten? Uiteindelijk had ze gekozen voor haar makkelijke sneakers van nike, een leuke jeans met daarop een zwart truitje. ( in haar achterhoofd hoorde ze Klijn al zeggen ‘ Lieverd, toch geen zwart op zulk n jeans?’) Lekker comfortabel. Om deze keuze te kunnen maken was ze dus een uur voor vertrek moeten opstaan. Maar dat was nog niets vergeleken met de uren die ze besteedde aan het inpakken van haar koffer. Steeds dacht ze bij zichzelf “ wat zou Klijn hiervan zeggen? “ De drang om er goed uit te zien ( minstens evengoed was een heuse utopie) zat er telkens in als ze samen op stap gingen.

Klijn vloog Floor om de hals. Ook al droeg ze schoenen met een hiel van 10cm, nog raakte ze niet aan Floors hals. Als ze anders al geen opzienbarend duo waren door hun verschillende afkomst, waren ze dit zeker doordat Floor met haar 1m80, een heuse modellenlengte, 20cm verschilde met de kleine Klijn. Stiekem was Klijn jaloers dat ze niet een beetje groter was. Misschien dat het eten van een minimum aantal caloriën per dag hier wel iets mee te maken had?
“ Sorry dat ik weer te laat ben. Je kent Arjen. Soms kan ik me toch zo kwaad maken in hem. Hij wist dat we hier om 9u hadden afgesproken en nog slaat hij erin pas op het laatste moment wakker te worden. Weet je al waar we moeten inchecken?”.
“ Ik zit hier helemaal nog niet zo lang” loog Floor. “Heb met mams en de jongens nog even langs de kleine winkeltjes gelopen en koffie gedronken. “
“ Hebben zij je met z’n allen afgezet hier? Leuk! Moet wel moeilijk voor je ma geweest zijn? Laten we anders even kijken op het bord. Waar moeten we nou weer naartoe? Oh ja, Los Angeles”.

Los Angeles. Het woord op zich al leek een stad die zich ergens 10.000 en kilometers verder in een ander zonnestelsel bevond. Zowel Floor als Klijn konden het beiden nog niet bevatten dat ze daadwerkelijk zodadelijk op een vliegtuig van American Airlines zouden stappen op weg naar Amerika. Wie had nou ooit gedacht dat de kleine prinses uit de droomwereld en de nuchtere varkensboerin hier samen gepakt en gezakt zouden staan, op weg naar de reis van hun leven.

Ongeveer 9 jaar geleden leerden ze elkaar kennen op het Sint Jozefinstituut, zo een katholieke middelbare school waarvan elk dorp of stad in Vlaanderen er wel eentje heeft. Door een lerarentekort werden heel wat klassen samengevoegd en zo kwam het dat Klijn terecht kwam niet alleen in de klas van Floor maar ook naast haar op de bank. Floor kende Klijn wel uit de andere groep, maar was niet zo’n fan van het kleine meisje met haar Calvin Klein jurkjes en Fendi jassen. Ook Klijn was niet echt gek van Floor , zij hadden thuis een varkenskwekerij, en ze vermoedde dan ook dat Floor het parfum van deze dieren met zich meedroeg.
Tot hun beider verbazing moesten ze hun meningen herzien : Floor genoot van de sarcastische opmerkingen en humoristische uitspraken van haar kleine klasgenoot en Klijn hield van de nuchtere uitspraken die de andere vaak deed. Het duurde niet lang voor ze hun diepste geheimen uitwisselden en ook buiten de school om met elkaar afspraken. Eerst was dit enkel om schooltaken af te werken en later ook om feestjes en bars af te schuimen. Het was rond deze tijd dat ze beiden flink wakker geschud werden, het idee dat ze van elkaar hadden bleek totaal niet te kloppen.
Floor had zo’n ontzettend moeilijk en hard leven thuis dat Klijn niet anders kon doen dan ontzettend veel respect en bewondering voor haar hebben. Ze was het enige meisje uit een gezin met 4 broers ( 2 ouder en 2 jongere). Omdat zij het enige meisje was moest zij van haar vader eens zo hard werken : tijdens proefwerken eerst alle varkensmest opruimen en dan pas aan de slag, ook moest zij vaak ’s nachts opstaan om mee te gaan helpen als enige van het gezin. Gebeurde de dingen niet zoals hun vader het wenste, vielen er rake klappen.
Gedurende de 6 jaren van de middelbare school deelden ze lief en leed en werden een onafscheidelijk duo. En met de jaren spraken ze 1 ding af : we gaan samen naar Amerika na onze studies. Tijdens de geschiedenislessen over de Secessie oorlog keken ze elkaar veelbetekenend aan, tijdens de les geografie over de vorming van de Grand Canyon kregen ze al kriebels in de buik.
Dat ze twee totaal verschillende karakters en persoonlijkheden waren werd duidelijk in de studiekeuzes : Floor koos voor het berekende boekhouden en Klijn koos voor de studies archeologie en kunstwetenschappen. Zij wilde kost wat kost de nieuwe Indiana Jones worden en net als Harisson Ford in de films wilde ze een tempel ergens in het verre oosten ontdekken, daar een knappe vreemdeling leren kennen en met hem wat opbouwen…
Ze hielden tijdens hun studiejaren wel contact met elkaar maar de afstand was vaak te groot, ze kregen nieuwe en andere vriendengroepen en kregen beide vaste verkering met jongens die ze voor elkaar niet geschikt vonden en bijgevolg niet konden luchten. Floor ging, volgens Klijn, steevast met de grootste macho, gekleed in spannende t shirts waardoor hun zwaar ingespoten spieren goed uitkwamen. Ze reden stuk voor stuk in een of andere flitsende cabrio en gingen naar de meest flitsende clubs van het land met een vodka red bull, het drankje van die tijd, in de hand. Klijn ging op haar beurt dan weer met de grootste losers die haar verre van goed behandelden maar waar zij alles voor deed.
Toen Floor samen met haar moeder en broers, uit vrees voor hun vader, vluchtte naar een piepkleine gezinswoning, zat Klein op de rug van haar nieuwe zwarte ros “ Diamond Princess’ die voldoende talent bezat om het tot de top van het dressuurwereldje te maken, ongeacht welke amazone erop zat.
Sporadisch spraken ze elkaar nog maar die afspraakjes werden al snel een verplichting en een jaar na hun middelbare school carrière was er volledige radiostilte tussen de twee hartsvriendinnen. Tuurlijk dachten ze nog vaak aan elkaar, en de momenten dat Klijn met haar nieuwste telefoontje in de hand stond om de andere te bellen, of dat Floor voor het huis van Klijn stond aar niet durfde binnen te gaan waren talrijk.

En dan studeerden ze beiden af : Floor werd bachelor in de Boekhouden en een jaar later Klijn master in Archeologie en Kunstwetenschappen. De wereld lag aan hun voeten en het was tijd om een nieuw hoofdstuk in hun leven te beginnen. Maar kon dat wel zonder elkaar? En wat met hun afspraak?