Bokt.nl

MyrtheJ schreef:

MevrouwtJ schreef:

Ik kijk naar boven,
naar boven, naar jou.
Zou jij ooit geloven,
dat ik van je hou?

Heb je al door,
dat ik je mis?
Ik ben echt smoor
echt smoor op je verliefd.

Ik denk al dagen,
al dagen alleen aan jou.
Mijn vrienden geloven niet,
niet dat ik zoveel van je hou.

Heb je nou nog niet door,
niet door dat ik van je hou.
Ik blijf maar wachten hier
in de winterse kou.

Ik voel me eenzaam,
eenzaam op mijn/m'n kamer.
Ik fluister langzaam dat.
Ik van je hou.

Maar je hoort me niet,
en dat weet ik.
Ik zit hier op mijn kamer,
op mijn/m'n kamer van verdriet.

Ik zeg je nu gedag,
in de hoop dat,
ik je ooit weer tegenkom,
op mijn pad..

leuk! Ook nog best goed voor je eerste gedicht. En trouwens al behoorlijk lang, zo ver kom ik nogsteeds niet

Let erop dat je niet alles constant herhaalt, maar ook steeds wat nieuws toevoegt zegmaar, en soms leest het een beetje als 'gedwongen rijm'.
Zinnen zou je ook wel langer kunnen laten doorlopen, ze hoeven niet constant door elkaar gehakt te worden..... Ook dat leest een beetje ongemakkelijk af&toe. Heb een paar dingetjes vetgedrukt die niet helemaal kloppen, moet jij zelf maar even kiezen/kijken wat je zelf mooier vindt, jouw gedicht

Maar gewoon lekker dooroefenen, komt allemaal vanzelf!

Hoop dat je hier wat aan hebt

Harvest_Moon schreef:

Mooi gedicht alleen een aantal dingen vind ik niet helemaal lekker lopen
Overal waar je 'me' hebt geschreven zou ik mijn zetten dat klinkt beter vind ik, al je coupletten rijmen behalve de 2e dat loopt ook niet helemaal lekker
Je rijmt vaak met het woordje Hou, opzich mooi maar op het laatst begint het te klinken als 'ik weet geen woorden meer dus ik rijm wel weer met hou'. In de winterse kou, deze zin in couplet 4 vind ik ook niet zo mooi staan, het heeft niks met je gedicht te maken, je zit op je kamer te huilen en dan gaat het ineens over het weer, het staat wel mooi en veel zeggend maar dat is het eigenlijk niet

Verder vind ik het een mooi gedicht, het zecht veel al helemaal voor je aller eerste gedicht