Geplaatst Het zijn tranen van verlangen.
Donkere ogen, nat van verdriet,
Wetend dat hij niks in me ziet.
Wanhopig kijkend naar zijn mooie ogen,
Stiekem mijn eigen tranen afdrogen.
Niet kijken naar de tranen van hem,
Luisteren naar zijn zachte stem.
De woorden die hij fluisterd zijn te erg om te horen,
In een keer besef ik, ik ben verloren.
Ik pak zijn hand en kijk hem in de ogen,
En besef dat hij heeft gelogen.
Ik draam me om, ik loop weg,
Een nieuwe tegenslag alweer pech.
Geen geluk of een puntje licht,
Denken aan wat hij allemaal voor me verzwicht.
Wandelend in het donker, kijkend naar de horizon
Wetend dat hij onze hele werled verzon.
Geen hoop meer voor mij,
Alles is voorbij.
Ik veeg de tranen van mijn gezicht,
Kijk naar de zon, recht in het felle licht.
Hopend dat een van die stralen mijn hart berijkt,
En dat er iemand is die nog naar me omkijkt.
Wat vinden jullie ? Graag opbouwend commentaar
Een goede titel heb ik nog niet, ik vond deze voor tijdelijk wel mooi alleen hij verwoord niet echt wat er in het gedicht staat.....
Nog iemand misschien ??? 
Zo vind ik de zin niet echt lekker lopen.
Ik zal ze er de volgende keer uithaalen 
Ik wou een keer gewoon een gedicht maken met gewoon een mooie tekst die iets betekend