Geplaatst kwam net dit gedicht tegen.....vond het erg mooi
bij deze even met jullie delen; graag mening!
Zo moe…zo ontzettend moe.
Mijn tranen,opgesloten in de diepte
Ik vraag niets meer, ik verwacht niets
Het enige wat ik wil, waarvan ik iedere vrije minuut droom, waarvoor ik leef
Wat me de kracht geeft om door te gaan omdat ik weet dat ik het ooit zal bereiken.
Helemaal alleen, in de zon
In een grote wei, middenin het bos, de geur van wilde bloemen, fluisterende wind
En paarden
’s ochtends in de mist, met dauwdruppels in hun voorpluk, zachtjes rukkend aan het gras
in mijn hoofd speelt de muziek verder, mijn blik; losgescheurd van mijn dromen
Terug gekeerd naar de realiteit
En heel soms
Als het heel stil is en je denkt alleen te zijn
Dan hoor ik ze hinniken
Ik ruik de bloemen,proef het zonlicht gefilterd door de bladeren
Ik ren, ik dans, ik spring tussen mijn paarden
Ik loop verder, lachend, onbezorgd
Mijn onvoorwaardelijke liefde, bevestigt door eindeloze galoppades zonder zadel
Door gesnuif en gebrom
En nu,
Nu probeer ik stil te zijn
Zodat de muziek kan doorspelen en ik ze hoor hinniken.
