Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-01-07 15:22

[Verhaal] Messcherp

Geplaatst door de TopicStarter : 27-01-07 15:22

ik las een verhaal op digidier en ik vind hem zo mooi.
het is echt de moeite waard om te lezen.

hij is geschreven door ei@ digidier.

Ik ben Eline. Tot voor kort was ik heel gelukkig, ik heb lieve ouders en
een aardig zusje. Ik vond het altijd leuk om naar school te gaan. Ik was
leergierig en ik vond het leuk mijn klasgenoten en vriendinnen weer te zien.
Tot er iets gebeurde wat alles veranderde. Wat mijn hele leven veranderde...

Het kwam allemaal door dat ene kind. En door die ene opmerking...
Ik had Loes altijd al een stom kind gevonden. De hele klas vond dat. En toen
dat ene moment in de pauze.. Loes had met een paar kinderen vlakbij mij en
mijn vriendinnen gezeten. Ik had Loes tegen de anderen horen opscheppen over
een héél mooi en héél groot mes dat ze thuis had liggen. '...En het is een
erfstuk. Het is superveel geld waard!' had ze met dat kakstemmetje gezegd.
Ik had me omgedraaid en gezegd: 'Oh ja? Nou dan wil ik dat mes wel eens zien!'
Loes had niet gereageerd.
En nu stond ze dan ineens voor me.. mét een groot, scherp mes.

Het laatste uur was al lang afgelopen. Ik had na de les nog iets in de mediatheek
moeten doen, wat uiteindelijk erg lang bleek te duren. Iedereen was al weg.
En daar stonden we dan. Tegenover elkaar. Bij het fietsenrek van een groot,
leeg schoolplein.
?Je loopt rustig en langzaam met me mee en je geeft geen kik,? zei ze dwingend,
met het mes voor zich uit. Ik was wel bang voor het mes, maar ik kon niet
zomaar opgeven. ?Ik ben wel gek als ik iemand als jij ga gehoorzamen!? Ze
hield het mes tegen mijn hals en ze duwde zachtjes. ?Je doet wat ik zeg!?
siste ze. ?Nooit!? zei ik, en ik deed een stapje opzij.
Met het puntje van het mes maakte ze een klein sneetje in mijn hals. Het
bloedde en het deed pijn. De tranen sprongen in mijn ogen, maar ik kon mezelf
ertoe zetten géén ?Au!? te zeggen.

?We gaan door het achterpoortje,? siste ze me toe. Ik moest wel gehoorzamen.
Naast elkaar liepen we door het poortje aan de achterkant van het plein.
We liepen op het paadje richting het bos. Het was een verlaten pad, er kwam
bijna niemand.
Het bos was heel dichtbij. Toen we een eindje in het bos waren, zag ik dat
er iemand aan kwam lopen. Mijn hart sloeg over. Wat nu?
Toen de man langs kwam zei Loes vrolijk: ?En dit heb ik voor mijn verjaardag
gekregen. Hij is van rubber, hoor. Leuk he??
Toen we al heel ver in het bos waren, gingen we opeens van het pad af. We
liepen richting een uithoek van het bos, waar het heel dichtbegroeid was.
Ik schrok. Hier kwam echt helemaal niemand!

Loes deed haar rugtas af en zei: ?Ik doe het mes nu in mijn tas, maar waag
het niet om te vluchten! Ik weet waar je woont!? Dat klopte. Ik moest tegen
een boom gaan staan en ze haalde een stevig touw uit haar tas. Ze bond me
vast aan de boom. Ik was nu echt doodsbang.
Ze haalde het mes weer uit haar tas en pakte mijn arm. Ze deed mijn mouw
omhoog en begon langzaam te snijden. Ze maakte een diepe snee in mijn arm.
Het bloedde heel hard. Ik probeerde me sterk te houden, maar het deed ontzettend
pijn. Ik kreunde en de tranen rolden over mijn wangen. Loes grijnsde.

Ze maakte me los. ?Waag het niet om ook maar iets te verklikken!? Ze pakte
haar spullen in en liet me trillend achter. Ik probeerde mijn trui schoon
te houden en plukte een groot blad om op de wond te leggen. Het bloeden stopte
niet. Ik bleef het blad een tijdje op de wond drukken en poetste al het bloed
weg. Toen het bloeden stopte liep ik langzaam naar huis.
Mijn moeder was op haar werk en mijn zusje Lisa was op haar kamer. Mijn vader
was aan het koken en schonk niet veel aandacht aan me. Hij merkte niets.
Ik liep gauw naar de badkamer en maakte de wond schoon. Ik twijfelde of ik
er een verband of pleisters op zou doen. Een verband zou teveel opvallen,
besloot ik en deed er pleisters op.

Toen ik de volgende dag op school naar de wc ging, was Loes daar ook. Ze
siste dreigend naar me: ?Vanmiddag na het laatste uur bij het achterpoortje.?
Ik kon niet anders dan gehoorzamen. Er gebeurde hetzelfde als gisteren.
Zo ging het een paar dagen door. Ze sneed me steeds op andere plaatsen in
mijn armen en benen. De wonden verborg ik onder mijn kleren, het begon gelukkig
al wat kouder te worden en iedereen had dikke kleren aan.
Het was een nachtmerrie maar ik durfde het tegen niemand te vertellen. Ik
was doodsbang voor haar. Hoe had ik kunnen weten dat dit nog maar het begin
was?

Het werd allemaal nog veel erger. Op een dag bond ze me niet vast. Ze leek
boos op me, waarom wist ik niet. Ze begon me te schoppen en te slaan. Ik
viel op de grond. Ze schopte tegen mijn hoofd en stampte in mijn buik. Ik
werd misselijk van de pijn. Ze schopte en sloeg me nog op andere plaatsen.
Toen moest ik alsnog tegen de boom gaan staan. Het deed heel erg pijn toen
ik opstond, maar het moest. Ze bond me vast en deed mijn trui omhoog. Langzaam
begon ze in mijn buik te snijden. Ze sneed niet in één rechte lijn, ik kon
merken dat ze iets schreef in mijn buik. Ik wist niet wat, ik wist op dat
moment maar één ding: dat het afschuwelijk, echt afschuwelijk pijn deed.
Ik gilde en schreeuwde van de pijn. Ze hield op en maakte me los. Ik zakte
in elkaar. Ze dreigde nogmaals wat er zou gebeuren als ik haar verklikte
en ging er toen vandoor.

k bleef lang op de grond zitten. Het leek uren te duren voor de pijn ook
maar een klein beetje minder was. Ik probeerde op te staan maar het deed
zo?n pijn dat ik weer ging zitten. Toen de pijn nog wat gezakt was lukte
het wel, en voetje voor voetje liep ik naar huis, terwijl de wond maar door
bloedde.
Mama was zoals gewoonlijk op haar werk, Lisa was naar een vriendinnetje en
papa was er gelukkig ook niet vandaag. Ik ging meteen naar de badkamer. Ik
deed mijn kleren in de was en ging in bad. Het water kleurde roze.
Toen ik me wat beter voelde stapte ik uit bad. Ik bekeek mezelf in de spiegel.
Ik zag de wond en sloeg mijn hand voor mijn mond. Ik snakte naar adem, want
ik was ongelofelijk geschrokken van wat voor lelijke wond het was, maar ik
schrok nog erger van wat er geschreven stond?

?Eline! Eline!!!? Langzaam deed ik mijn ogen open. Papa en mama stonden naast
mijn bed. ?Mijn god, ze is wakker.?
?Wat is er aan de hand, Eline?? Razendsnel schoten alle gebeurtenissen door
mijn hoofd. ?Ik weet waar je woont? ik weet waar je woont?? dreunde in mijn
hoofd. Ik mocht niets zeggen!
?Niets, papa?? ?Jawel Eline,? zei mama, ?het bad staat vol water met bloed
en je ligt op klaarlichte dag in bed. Vertel het maar gewoon. Je kunt ons
vertrouwen, dat weet je toch.?
?Nee, er is echt niets,? bracht ik uit.
?Kun je niet even overeind komen zitten?? vroeg papa. ?Dat praat wat makkelijker.?
Ik sloeg mijn benen over de rand en probeerde overeind te komen, maar ik
schreeuwde het uit van de pijn en ging weer liggen.
Papa en mama keken elkaar bezorgd aan.

Mama sloeg de dekens weg en raakte daarbij mijn buik aan. Ik kreunde. Mama
deed mijn pyjamatrui omhoog en ze zagen de wond. Papa mompelde ?nee..? en
begon zijn hoofd te schudden. Mama zei niets en sloeg alleen haar handen
voor haar mond. Ze keken me allebei aan. ?Wie heeft dit gedaan, Eline??
?Ik.. ze..? stamelde ik. ?Dat? dat mag ik niet zeggen??
?Heeft diegene je bedreigd?? vroeg papa. Ik knikte.
?Eline, luister eens,? zei mama, ?als je vertelt wie het heeft gedaan, kan
diegene worden opgepakt en dan hoef je niet bang te zijn dat diegene je iets
aandoet.?
?Nee!? riep ik. ?Geen politie!? Papa zei: ?Dan halen we er geen politie bij,
als jij dat niet wilt. Maar je moet het tegen ons zeggen. Je kan ons vertrouwen.?
Ik dacht na. Ik kon ook zeggen dat ik het zelf had gedaan?

Ik bedacht dat ze toch wel achter de waarheid zouden komen, en besloot de
waarheid maar gewoon te zeggen. ?Loes? Loes Stegers?? ?Die uit jouw klas??
?Ja..?
Mama wou de politie bellen, maar dat wou ik niet. Dus belde mama de rector
en vertelde het hele verhaal.
Ik bleef thuis tot de wond een beetje genezen was. Toen ik na een paar dagen
weer naar school ging, was Loes er niet. Ik hoorde dat ze geschorst was.
Ik had lang les, en toen ik uit was stond ze daar bij de poort?

?Heb jij mij verklikt?? vroeg Loes met die akelige stem die me zo bang maakte.
?Nee..? stamelde ik, doodsbang.
?Hoe komt het dan dat de rector me geschorst heeft? En dat ik mijn mes heb
moeten inleveren??
?Ik? ik weet het niet?? zei ik, enigszins gerustgesteld omdat ze haar mes
niet meer had.
?Ík weet het wel!? zei ze. ?Omdat jíj het hebt verteld? en daar ga je spijt
van krijgen!? Ze graaide in haar rugtas maar ik was niet bang meer omdat
ze niet haar mes kon pakken. Maar die angst was meteen weer terug toen ik
zag wat ze vast had?

Loes haalde een pistool uit haar tas en richtte het op mij. ?Meekomen,? siste
ze. Ik gehoorzaamde meteen. Ze duwde me het schoolplein af en stopte bij
een auto. Ze deed hem van het slot en duwde me naar binnen. Ik moest op de
plaats naast de bestuurder gaan zitten. Tot mijn verbazing ging ze zelf achter
het stuur zitten, en begon te rijden! Maar ze was nog lang geen achttien,
ze kon geen rijbewijs hebben. En wie had haar geleerd te rijden?

We reden uren aan een stuk en ik had gezien dat we de grens over gingen.
We waren nu in Duitsland. We stopten even bij een wegrestaurant om naar de
wc te gaan en ik kreeg zelfs iets te eten! Daarna gingen we weer verder.
Ik kende sommige plaatsnamen, volgens mij reden we recht naar het oosten.
Het begon donker te worden en na een paar uur stopten we bij een klein hotelletje.
Hoe Loes aan het geld kwam wist ik niet, maar we konden daar overnachten.
De volgende ochtend maakte ze me vroeg wakker. We ontbeten in de auto. We
reden de hele dag door en stopten om de paar uur om naar de wc te gaan of
iets te eten. Ze leek boos op me te zijn; ik mocht niets zeggen en als ik
dat toch deed sloeg ze me. ?s Nachts overnachtten we weer in een hotelletje
en de volgende dag ging het net zoals de dag ervoor. Op een gegeven moment
kreeg ik het idee dat we weer een grens over gingen.. zouden we in Polen
zijn? Ik herkende plaatsnamen niet meer en van wat er op reclameborden stond
begreep ik niets?

Plotseling reden we een parkeerplaats op. We stopten en stapten uit. Loes
leidde me naar een fel verlicht gebouw. Daar gingen we naar binnen. Loes
zei iets tegen een man. Ik kon het niet verstaan. Ze duwden me in een kamertje
en Loes zei grijnzend: ?Ik moet even met je ?baas? praten.? Ze deed de deur
op slot. Ik vroeg me af wat ze bedoelde. Even later ging de deur weer open.
Ik zag dat Loes een dikke stapel briefgeld in haar tas deed. Met een gemene
grijns zei ze tegen me: ?Veel plezier!? en ze liep de deur uit. De man nam
me mee naar een kamertje.
Hij beval me in het Engels dat ik mijn kleren uit moest doen. Ik schrok.
Dit was toch niet wat ik dácht dat het was??? Van angst kon ik even niets
doen. De man beval me wat harder en dwingender opnieuw dat ik me uit moest
kleden. Bang en boos tegelijk schreeuwde ik ?No!? Maar de man pakte een pistool
en ik moest wel gehoorzamen?

Toen ik me had uitgekleed leidde hij me naar een wc. Daar zag ik zes andere
meisjes van ongeveer mijn leeftijd, ook in hun blootje. Ze leken te weten
wat de bedoeling was maar zagen er allemaal doodsbang uit. De meeste gingen
naar de wc en ik ging ook, ik moest nodig. Toen werden we naar een grote
ruimte gebracht, waar zeven bedden stonden. De man, die ik in mijn gedachten
?baas? noemde omdat ik niets anders wist, bond ons één voor één met touw
vast aan het bed, onze polsen en enkels aan de hoeken. De ?baas? deed de
deur open en er kwamen zeven mannen binnen?

De mannen kozen allemaal één van ons uit. Een dikke man die ik in de veertig
schatte koos mij uit. Hij kleedde zich uit en ging op me liggen. Het was
afschuwelijk. Ik kon niet meer normaal nadenken en raakte in paniek, maar
ik kon niets omdat ik vastgebonden was. Ik wou huilen maar ik kon het niet
meer. Mijn tranen waren op, ik raakte verbitterd.
Na een tijd die uren leek te duren klapte de baas in zijn handen en zei iets
in een vreemde taal. De mannen kleedden zich weer aan en liepen naar de baas
toe. Ze gaven hem geld. De baas deed de deur open en de mannen liepen naar
buiten, terwijl er zeven nieuwe mannen binnenkwamen. Er gebeurde hetzelfde.

Toen ook deze mannen wegwaren, maakte de baas ons los en sloot ons op in
een klein kamertje, nog steeds in ons blootje. Aan het kamertje zat een wc
vast met een kraantje. Sommige meisjes praatten een beetje met elkaar, maar
er was niemand bij die Nederlands sprak. Ik begon te piekeren? waarom moest
míj dit overkomen? Het was allemaal begonnen door die ene opmerking? het
was gewoon mijn eigen schuld! Maar was die opmerking dan zo erg geweest?
Ik werd er al gauw moe van en viel in slaap. Plotseling werd ik wakker van
opgewonden stemmen?

Ik deed mijn ogen open en zag een schaal met beschuit staan. Sommige meisjes
hadden al wat te pakken en de rest graaide ernaar om zoveel mogelijk te pakken
te krijgen. Ik merkte nu pas wat een erge honger ik eigenlijk had en hoe
miserabel ik me voelde! Ik moest nog goed en wel wakker worden en toen ik
eenmaal bij de schaal was, waren er nog maar een paar stukjes over. Ik pakte
ze gauw en at het op? Toen ik het op had ging ik naar de wc en dronk wat
water uit het kraantje.
Maar toen kwam de baas binnen en nam ons weer mee?

Ik voelde me iedere keer weer afschuwelijker. Het gebeurde een paar keer
per dag. De honger die we allemaal hadden maakte het nog erger.
En toen, na vier dagen, kwam Ella. We waren in ons kamertje toen de baas
met haar binnenkwam. Ze was een klein, verlegen meisje dat er iets jonger
uitzag dan ik. Ze was Nederlands. We praatten wat en ik legde haar uit waar
ze terecht was gekomen. Maar we waren allebei doodsbang en raakten algauw
verzonken in onze eigen gedachten.

De eerste keer dat Ella ?het? moest, hoorde ik haar gillen en huilen. De
man die haar had uitgekozen, werd boos. Hij begon te schreeuwen en gaf haar
een klap. De baas liet het toe. Ella slaakte een kreet van pijn en snikte
nog wat, maar was toen stil. Toen het voorbij was, kon ze niet ophouden met
huilen. Ik probeerde haar te troosten, maar bij mij kwamen er ook tranen
en ik wist niets wat ik kon zeggen om haar gerust te stellen.

Weken ging het zo door, jaren leek het te duren? Het ging steeds slechter
met iedereen. Er was nooit genoeg te eten, dus iedere dag kregen we meer
honger. Ik had geen energie meer, ik sliep veel. Ik had geen besef meer van
dag en nacht. Ella was er het ergste aan toe. Ze leek ieder moment te kunnen
flauwvallen.
Toen er weer een schaal beschuit kwam, was Ella te moe om iets te pakken.
Ik had ook niet veel. Ik probeerde met gebaren aan de anderen duidelijk te
maken dat Ella het hardste iets nodig had. Maar natuurlijk hadden de anderen
ook honger en ik vreesde dat ze zich er niets van aan zouden trekken. Maar
gelukkig waren er twee meisjes die wat van hun beschuit aan Ella gaven. We
voelden ons weer wat beter, tot de baas ons kwam halen?
We hadden het al zo vaak meegemaakt, toch was ik deze keer banger dan ooit?

De mannen kwamen binnen, en ik voelde het meteen. Ik kon het bijna niet aan
ze zien, maar ik wist het: díé twee mannen, die waren dronken. En niet zo?n
beetje ook! Ik wist ook meteen dat een ervan mij zou kiezen. En ja, dat gebeurde
ook. De andere man koos het meisje dat naast me lag. De mannen zagen er agressief
uit. Net als de andere mannen kleedden ze zich uit. De man bij het meisje
naast mij begon dingen tegen haar te zeggen in een vreemde taal. Hij had
een vreemde, enge stem. Het meisje leek het te verstaan en rilde. De man
zei nog iets en het meisje zei iets terug. De man werd boos en zei iets tegen
de dronken man bij mij. Deze zei iets terug en begon tegen mij te praten,
in diezelfde taal. Ik verstond het niet en reageerde niet. Toen werd ?mijn?
man ook boos? De mannen praatten even met elkaar en toen pakte de man bij
het andere meisje iets uit zijn zak?

Ik kon niet zien wat het was, maar het leek een steen of zoiets. De man hief
zijn arm op en sloeg keihard met de steen tegen het hoofd van het meisje.
Ze gilde en deed daarna niets meer. Sommige andere meisjes gilden en schreeuwden
ook, terwijl de mannen even opkeken en er verder geen aandacht aan besteedden.
Ik wist niet dat het kon, maar ik werd nog banger dan ik al was. Ik bedacht
dat de man wel heel dronken moest zijn, want hij ging op het meisje liggen
en haar verkrachten alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en er niets
gebeurd was.
Plotseling leek de andere dronken man, die nog steeds naast mij stond, volkomen
gestoord te worden.

Hij schreeuwde wat en begon aan mijn armen te trekken, maar die waren vastgebonden.
Hij sloeg met zijn vuisten op mijn hongerige buik, hij beet in mijn been
en deed nog veel meer rare dingen. Toen boog hij zich over me heen en ?omhelsde?
me. Hij kwam overeind en trok me op die manier omhoog. Het beangstigde me
hoe ongelooflijk sterk hij was, hij trok echt heel hard. De touwen waarmee
ik zat vastgebonden sneden door mijn huid en mijn polsen gingen bloeden.
Ik gilde en schreeuwde, niet alleen van de pijn maar vooral van angst. Het
lukte de man niet me los te trekken en ook hij haalde iets uit zijn zak.
Het was een zakmes. Hij klapte het open. Ik gilde, maar hij wou alleen de
touwen doorsnijden. Hij raakte daarbij echter de pink van mijn rechterhand?

Hij schreeuwde wat en begon aan mijn armen te trekken, maar die waren vastgebonden.
Hij sloeg met zijn vuisten op mijn hongerige buik, hij beet in mijn been
en deed nog veel meer rare dingen. Toen boog hij zich over me heen en ?omhelsde?
me. Hij kwam overeind en trok me op die manier omhoog. Het beangstigde me
hoe ongelooflijk sterk hij was, hij trok echt heel hard. De touwen waarmee
ik zat vastgebonden sneden door mijn huid en mijn polsen gingen bloeden.
Ik gilde en schreeuwde, niet alleen van de pijn maar vooral van angst. Het
lukte de man niet me los te trekken en ook hij haalde iets uit zijn zak.
Het was een zakmes. Hij klapte het open. Ik gilde, maar hij wou alleen de
touwen doorsnijden. Hij raakte daarbij echter de pink van mijn rechterhand?
Het mes was niet heel scherp, dus mijn pink was er niet af, maar er zat een
snee in tot op het bot. Nog voor ik kon gillen viel ik flauw van de pijn.
Ik droomde dat ik in een ziekenhuis was en dat ik geopereerd werd, maar ik
was niet verdoofd. Ik krijste en gilde, maar niemand hoorde het en de dokter
sneed gewoon verder. Het was een nachtmerrie, maar niet erger dan wat ik
in het echt mee had gemaakt. Ik wist niet of ik wel of niet blij moest zijn
toen ik wakker werd?

Ik deed mijn ogen open en keek recht in het gezicht van Ella. Ze stond over
me heen gebogen. Ik keek om me heen. Ik lag op een oud bed in een kamertje
dat ik niet kende. Naast me lag het andere meisje, ook in een bed. Ik vroeg
me af of ze sliep, bewusteloos was of misschien wel dood! Nee, dan zou de
baas haar daar niet neer hebben gelegd. Ik nam tenminste aan dat hij dat
had gedaan?
?Gaat het?? vroeg Ella. ?Doet je pink veel pijn??
?Nee? helemaal niet eigenlijk!? Wat raar! Hoe kon dat nou?

Voorzichtig raakte ik met mijn linkerhand mijn rechterpink aan. Hè? Ik voelde
helemaal niets! Ja, ik voelde aan mijn linkerhand dat ik mijn pink aanraakte,
maar met mijn pink voelde ik helemaal niets! ?Ik.. ik voel niets met mijn
pink!? zei ik tegen Ella. We wisten allebei niet wat we ervan moesten denken,
en ik schonk er verder geen aandacht meer aan. Ik was er eigenlijk blij om,
dan had ik niet zo?n pijn.
Ik praatte met Ella, maar toen kwam de baas haar halen. Waarschijnlijk moest
ze ?het? weer. Ik werd niet meegenomen en was blij dat ik even niet hoefde.
Later kwam ze weer terug, met een schaal beschuit en een pak melk en een
glas. Gelukkig, de baas liet me niet verhongeren. Gulzig at en dronk ik het
op, maar bedacht dat Ella waarschijnlijk niet meer te eten zou krijgen dan
normaal, dus ik gaf een deel aan haar.
Het andere meisje deed haar ogen open en mompelde wat tegen zichzelf. Er
kwam een ander meisje kijken hoe het met haar was. Ook zij praatten met elkaar.

Zo gingen de dagen door. Meestal waren we met zijn vieren, Ella, ik en de
andere twee meisjes, soms waren we met zijn tweeën of drieën.
Mijn pink genas redelijk goed, maar het gevoel in het topje kwam niet terug.
We kregen genoeg te eten, voor het eerst ontbrak het ons eigenlijk aan niets.
Maar daar kwam een einde aan toen ik na ongeveer een week weer terugmoest
naar de anderen. ?I had to work,? zoals de baas het noemde. Het andere meisje
bleef nog een tijdje in het andere kamertje, zij was er erger aan toe dan
ik.

Het leven ging weer verder, het leek bijna normaal te worden. De honger sloeg
toe. De andere meisjes hadden in die week dat ik weg was natuurlijk even
weinig te eten gehad als normaal, wat aan ze te zien was. Ze zagen allemaal
even bleek en eentje viel zelfs een keer flauw. Een ander meisje smeekte
de baas om meer eten, en hij gaf dat. Waarschijnlijk omdat het niet goed
zou zijn voor zijn portemonnee als er eentje doodging.
Iedereen was ongelooflijk moe, sommige meisjes sliepen zelfs terwijl ?het?
gebeurde. Daar waren de mannen ontevreden over en ze betaalden minder, vertelde
de baas ons. Hij beval ons niet meer te slapen als de mannen erbij waren.
Dit bezorgde ons veel angst. Want als we in slaap vielen, konden we daar
ook niks aan doen, maar wat zou de baas dan met ons doen?

Later bleek dat er niks aan de hand was, want de baas gaf ons meer eten zodat
we meer energie hadden en minder sliepen.
Zo ging alles weer door. Ik was bang voor alles en iedereen, behalve voor
de andere meisjes. Ik praatte bijna niet meer met Ella. Mijn leven werd een
soort van roes. Steeds hetzelfde; slapen, eten, meegenomen worden, teruggebracht
worden, slapen, piekeren?

Plotseling kwam de baas binnen. Hij gaf ons onze kleren terug en liet ons
eruit. Hij gaf ons allemaal wat geld ?to go home with the train.? Wat???
Hoe kon dit? Niemand snapte het, maar dat maakte niets uit. We waren dolblij
en hadden geen tijd om te piekeren. Ella en ik renden samen naar het station
en met handen en voeten lukte het om de lokettiste zover te krijgen dat ze
begreep waar we heen wilden. Na een lange treinreis was ik in ons dorp. Ella
was nog een eindje verder gereisd met de trein. Ik liep naar huis en kwam
binnenvallen terwijl mijn ouders en mijn zusje Lisa aan het eten waren. Dolgelukkig
omhelsden we elkaar. Toen we een beetje van onze blijdschap bekomen waren
en ik had verteld wat ik had meegemaakt belde ik mijn vriendinnen en ze kwamen
meteen naar me toe. Doodmoe maar gelukkig viel ik die avond in slaap.

En toen werd ik weer wakker? ik keek om me heen. Huh? Waar was ik? Ik zag
een klein kamertje en een handvol blote meisjes. oliebol!!! Ik had alles gedroomd!
Nee, dat was niet waar. Dat mocht niet. Dat kón niet!
Toch wist ik dat het zo was. Stilletjes huilde ik even.
Daar kwam de baas ons al weer halen. Het was nog vreselijker na mijn droom.
Het leek of ik alles beter besefte; dingen die ik normaal niet merkte of
waar ik niet op lette om het niet te voelen, waren nu afschuwelijk.
Iedere man leek ruwer en harder. Ieder woord tegen me gezegd brandde in mijn
hart. Ieder steekje pijn leek mijn schaamstreek te verscheuren. Geen één
keer van al die keren was het zo erg geweest als nu.

Toen het voorbij was en we weer in het kamertje waren, begon ik te piekeren.
Ik besefte hoe goed mijn leven vroeger was geweest. Ik vroeg me af hoe het
thuis nu zou zijn, met papa en mama en Lisa. En met mijn vriendinnen. Hoelang
was ik eigenlijk al weg? Ik had geen idee. Misschien was het wel kerst! Maar
ik wist het echt niet, het kon net zo goed rond Sinterklaas zijn. Of misschien
was Lisa vandaag wel jarig, op 7 januari. In mijn gedachten wenste ik ze
allemaal een fijne Sinterklaas, kerst, verjaardag of wat dan ook. Maar ik
wist dat niemand daar iets aan had?
Opeens dacht ik aan Loes. Wat zou er met haar gebeurt zijn? Had ze nog steeds
hetzelfde fijne leventje of had God haar gestraft voor wat ze gedaan had?
Ik hoopte niet dat ik haar ooit terug zou zien, mocht ik hier nog ooit wegkomen?
Want ondertussen was ik wanhopig geworden. Ik zou hier misschien nooit weg
kunnen; de baas was echt niet zo gek ons vrij te laten?

Ook besefte ik hoe vaak we ?het? eigenlijk moesten. Terwijl ik het dacht
kwam de baas binnen en nam ons zoals altijd mee naar de zaal. Ik kon dromen
wat er ging gebeuren, het was iedere keer precies zoals altijd. Nu ook.
Op dit moment werden we één voor één vastgebonden, nu was ik aan de beurt,
mijn polsen in de bovenhoeken en mijn enkels in de onderhoeken, hetzelfde
dikke touw als altijd. Zometeen zouden de deuren openen en zouden er acht
mannen binnenkomen. Ze zouden zich uitkleden en? Hè? Terwijl ik dat allemaal
dacht, had de baas de deuren al open gemaakt. Maar er kwamen geen acht mannen
binnen, maar tien!

Het was duidelijk dat de twee mannen die als laatste binnenkwamen, hier eigenlijk
niet hoorden. Ze waren net gekleed, terwijl de anderen soms amper iets aan
hadden en anders was het in ieder geval niet net.
De twee mannen liepen naar de baas, terwijl ze ontsteld naar ons en de andere
mannen keken. Ik vroeg me af wat ze hier deden. Moest ik bang van hun zijn,
of moest ik juist blij zijn met hun komst?
De baas begon tegen ze te praten, het klonk wat boos. Waarschijnlijk maakte
hij hen duidelijk dat ze teveel waren. De mannen zeiden wat terug en haalden
allebei iets uit de binnenzak van hun jas en lieten het aan de baas zien.
Ik lag er redelijk dicht bij en keek wat het was. Het leek een identiteitsbewijs.
En niet zomaar een, zag ik toen ik zo goed mogelijk keek. Het was een identiteitsbewijs
van de politie! Of? nee, dat kon niet waar zijn, ik had het vast verkeerd
gezien. Maar toch, het leek er zo op?

De baas keek er heel vuil naar, wat mijn vermoeden sterker maakte. Toen haalde
één van de mannen een pistool uit zijn zak en richtte het op de baas. De
andere haalde handboeien uit zijn zak. Ik kon wel juichen, zo blij was ik.
Ik dacht dat ik dit keer écht verlost was. Natuurlijk, twee politieagenten,
wat kwamen die hier anders doen?
Helaas, het liep anders dan ik verwacht had.
De baas sloeg onverwachts tegen de hand van de ene politieagent en het pistool
ketste tegen de vloer. Nog voor iemand kon reageren had de baas hem opgeraapt
en richtte het op de twee politiemannen. Hij zei iets en de mannen zeiden
iets terug. Het klonk alsof de baas hen iets beval en zij hem probeerden
te sussen. De baas zei nogmaals hetzelfde, nu harder. Hij hield het pistool
nu tegen de slaap van een van de politieagenten. Ze keken elkaar aan en degene
met het pistool tegen zijn slaap knikte zachtjes. Ze gingen met hun gezicht
tegen de muur staan. De baas keek tevreden; waarschijnlijk was dat wat hij
had bevolen. Maar waarom? Ik vroeg me af wat hij nu met ze ging doen?

De baas zei iets tegen de politiemannen en ze deden hun handen omhoog, terwijl
ze tegen de muur bleven staan. De baas begon ze te fouilleren en haalde pistolen,
handboeien en dat soort dingen uit hun zakken. Hij deed ze in zijn eigen
zak, behalve één pistool. Hij porde er eventjes mee in de ruggen van de politiemannen
en beval toen weer iets. Ze gehoorzaamden en met hun handen nog steeds omhoog
liepen ze in de richting van de deur; de baas duwde hen daarheen. Ze liepen
de deur uit. Mijn hoop op redding was totaal weg. Wat zou er met hen gebeuren?
De andere mannen vonden het kennelijk niet interessant en waren al die tijd
gewoon door gegaan. Ik merkte het amper, mijn gedachten waren helemaal bij
de twee politieagenten. Ik schrok op van een pets tegen mijn wang. Het deed
niet erg pijn, ik was wel meer gewend. De man die op me lag keek me kwaad
aan. Ik wist niet wat ik verkeerd had gedaan, maar ik besloot er een beetje
bij te blijven met mijn gedachten.

Het was weer voorbij en de baas bracht ons naar ons kamertje. Ik moest weer
aan de politieagenten denken. Wat was er met hen gebeurd?
Meteen kreeg ik antwoord op mijn vraag. De baas kwam binnen met de twee politiemannen.
Zij waren nu ook bloot en ze hadden handboeien om. De baas beval twee meisjes
om te gaan liggen. Toen duwde hij de politiemannen boven op hun. Het was
duidelijk wat zijn bedoeling was. Maar de politiemannen wilden dat niet en
ze wilden het de meisjes niet aandoen, dus ze stonden weer op. De baas duwde
ze nog een keer op de meisjes. De mannen probeerden weer op te staan. De
baas werd heel boos. Hij begon te schreeuwen en schoot in het wilde weg met
zijn pistool.

Verschrikt keek iedereen op. Gelukkig, er was niemand geraakt, maar iedereen
had nu wel de schrik te pakken. Voor de derde keer duwde de baas de politiemannen
bovenop de twee meisjes. Hij drukte het pistool in hun ruggen. De mannen
durfden niet meer overeind te komen en bleven liggen, maar deden verder niets.
De baas schreeuwde en alsof alles nog niet erg genoeg was ging hij zijn kleren
uittrekken; hij wou het voor gaan doen! Toen hij zich uitgekleed had beval
hij een willekeurig ander meisje ook te gaan liggen. Helaas, het noodlot
trof me altijd: dat was ik! Hij ging op me liggen en ?deed het voor?.
Het was veel erger als met de andere mannen. Niet alleen omdat hij ruw en
wild was en het ontzettend pijn deed, omdat hij aan mijn borsten zat en me
zoende, ook omdat het gewoon anders was met hem, omdat hij me al zoveel aan
had gedaan en nu dit ook nog. Eerst sloot hij me op, liet hij me verkrachten
door andere mannen, en nu verkrachtte hij me zelf ook!

Ik beet op mijn tanden en mijn hele gezicht was verkrampt, maar ik was vastbesloten
niet te gillen of te schreeuwen. Ik gunde hem dat gewoon niet.
Hij was eindelijk klaar en ging van me af.
De mannen hadden alleen maar toegekeken, ze hadden zelf nog niet gedaan
wat de baas wou dat ze deden. Ze wouden echt niet, maar de baas dwong hen
zodanig dat ze wel moesten. Ik zag hoe afschuwelijk ze het vonden, terwijl
de meisjes dit al zo?n beetje gewend waren.
Op een gegeven moment trok de baas de twee mannen overeind en bracht ze ergens
anders heen.

Het was doodstil ik het kamertje. Niemand had behoefte om te praten. Logisch,
hadden we een keer hoop op bevrijding, werd alles alleen maar erger in plaats
van verlost te worden!
Het gebeurde vaker. Meestal nadat we naar de zaal waren geweest en door andere
mannen waren verkracht, bracht de baas de twee politiemannen naar ons kamertje
en moesten ze ons verkrachten. Het waren steeds andere meisjes. De baas zelf
verkrachtte ons dan ook. Ook hij koos steeds iemand anders, maar na een paar
keer waren de meisjes op en was ik weer aan de beurt?

Het was net zoals de vorige keer afschuwelijk, nee, eigenlijk nog erger.
Ik was ook door één van de politiemannen verkracht, maar dat was zo anders?
voor ons was het een voordeel dat ze zelf niet wouden, ze probeerden zichzelf
en ons zo weinig mogelijk pijn te doen.
Maar de baas, die leek me juist zoveel mogelijk pijn te willen doen! Hij
deed het zo hard, nog erger dan de eerste keer, het deed ook veel meer pijn.
Ik probeerde na te denken maar ik kon mijn gedachten niet afleiden van wat
ik voelde. Maar toch, ik móest het gewoon weten?

?W? why do you do this, sir?? Het kwam er bijna onverstaanbaar uit. Ik kreunde
van de pijn en kon niet normaal praten.
Hij verstond het wel, en antwoordde: ?You?re not a person anymore. You?re
an object, a utensil. You?re mine and you?ll be that forever.? Hij zei nog
veel meer, wat nog erger was en wat ik beter niet kan herhalen.
Zijn woorden deden pijn in mijn hart. Het ergste was, dat ik het begon te
geloven. Ik was geen mens. Ik was iets om te gebruiken en dat deed hij dan
ook.
En hoe! Het was zo pijnlijk en vernederend om dit allemaal mee te maken.
Om door hem en door andere mannen verkracht te worden. Ik wilde dit niet,
waar had ik dit aan te danken?

Mijn gedachten vervaagden toen de baas hardhandig weer verderging. Ik voelde
alle pijn weer en ik kon er niet langer tegen. Ik begon te gillen, zo hard
en zo hoog als ik kon. Pats! Voor de zoveelste keer kreeg ik een klap en
de baas schreeuwde iets wat klonk als vloeken. Mijn wang deed pijn, maar
de baas ging ondertussen gewoon verder met me verkrachten, en dat deed veel
meer pijn, dus voelde ik de klap amper.
Wel was ik meteen stil. Ik wou wel gillen en schreeuwen, ik was ongelofelijk
boos en moest mijn woede kwijt, maar ik was ook zo bang van de baas en hij
was niet bang me iets aan te doen. Ik voelde me machteloos.
De lichamelijke pijn, maar ook die in mijn hart, werd steeds erger. Het ging
gewoon niet meer, ik kon het niet uithouden?

Ik hapte naar adem en wou gillen: ?STOP!? maar ik deed het niet, bang voor
wat er dan zou gebeuren. Mijn hele lichaam verstijfde.
Seconden leken jaren te duren, maar eindelijk, na ongeveer een halve minuut,
stopte hij. De baas ging weg en nam de twee politiemannen mee.
Je zou denken dat ik blij was, maar nee, ik voelde me afschuwelijk. Plotseling
flitste een beeld langs mijn ogen. Ik had het niet goed kunnen zien, dus
ik kneep mijn ogen goed dicht en het beeld kwam weer tevoorschijn. Ik zag
mezelf, niet zoals nu, ik zag er ongeveer tien jaar ouder uit, maar het was
duidelijk dat ik het was. Ik lag in hetzelfde kamertje als nu, met de baas,
die er ook ouder uitzag, bovenop me. Hij was me aan het verkrachten en ik
zag de pijn op mijn gezicht.
Het beeld was weer weg en ik ging nadenken. Het leek de toekomst, maar dat
betekende dat ik hier over tien jaar nog zou zitten! Nee, dat wilde ik niet,
als dat mijn toekomst was, wilde ik die liever niet meemaken?

Ik dacht na. Ik moest het wel goed doen. Stel je voor dat het mislukte! Dat
mocht echt niet!
Ik bedacht hoe ik het zou aanpakken. Het zou gemakkelijk zijn, heel gemakkelijk?
Ik zou ineens overal verlost van zijn, van alle pijn, angst en verdriet.
In slaap vallen en nooit meer wakker worden, ja, dat was het, dat was ideaal!
Nooit meer geslagen worden, nooit meer verkracht worden. Nooit, nee, nooit
meer die verschrikkelijke pijn voelen! Ik werd steeds enthousiaster. Waarom
had ik dit eigenlijk niet eerder bedacht?
En toch, iets in mijn lichaam, íéts, schreeuwde het uit: ?NIET DOEN!?
Maar ik had eindelijk een oplossing gevonden en luisterde niet naar mijn
intuïtie.

Ik legde mijn handen onderaan mijn hals. Zo, dat de duim van mijn linkerhand
en de vingers van mijn rechterhand links van mijn hals zaten, en de duim
van mijn rechterhand en de vingers van mijn linkerhand rechts van mijn hals
zaten. Langzaam gleed ik met mijn handen omhoog. Ze kwamen bij mijn kin en
ik drukte verder, zodat ik mijn hoofd naar achter duwde. Mijn hoofd kon niet
verder naar achter maar ik bleef drukken. Ik kreeg een raar gevoel in mijn
hoofd. Op een bepaalde plaats werd mijn schedel warm, heel vreemd was dat,
het was een piepklein stukje dat heet aanvoelde, vanbinnen uit.
Ik voelde mijn halsslagader kloppen. Ik duwde hard, maar ik kon nog ademen.
Niet echt goed, maar het ging. Toch kreeg ik langzaam maar zeker een benauwd
gevoel dat steeds erger werd. Ik duwde nog harder en kreeg geen adem meer.
Vaarwel iedereen die van me houd, ik wens jullie een fijn leven, dacht ik
nog.
Ik voelde nog net hoe mijn greep verslapte. Toen werd alles zwart?

Ik kwam weer bij en nog vóór ik mijn ogen opende wist ik alles. Ik was waarschijnlijk
ergens in Polen, zat opgesloten en werd door zowat iedereen verkracht, zelfs
door mijn baas. Ik had een visioen gehad waarin ik mezelf had gezien, tien
jaar ouder en nog steeds hier. Dat wilde ik niet, dus ik had geprobeerd mezelf
te wurgen, maar het was dus mislukt?
Verdomme, waarom had ik het niet goed gedaan? Ik bleef liggen, met mijn ogen
dicht, ik wou het liefst meteen weer in slaap vallen en de rest van mijn
leven slapen. Ik wou dit leven gewoon niet!
Plotseling voelde ik klapjes op mijn wang. De baas was het niet, dat was
duidelijk. Dit voelde zacht, bijna liefdevol. Ik besloot nu toch maar mijn
ogen te openen en keek recht in de ogen van een vrouw met uniform?

Ik schrok. Wie was dit? Het uniform dat ze aan had kon ik niet herkennen.
We waren immers in Polen, daar hadden ze vast andere uniformen.
De vrouw zei iets tegen me in een andere taal. Ik haalde mijn schouders op
en ze zei nog iets, dit keer leek het Duits, maar ik was daar erg slecht
in en wist het niet zeker, laat staan dat ik het kon vertalen. Weer haalde
ik mijn schouders op met zo?n gebaar van ?ik weet het niet?. Ze dacht even
na en zei toen: ?Are you allright?? Iemand die aandacht aan me schonk, daar
kon ik nu even niet tegen. Ik barste in snikken uit. De vrouw legde een hand
op mijn schouder en zei: ?You don?t have to cry anymore. You?re free.? Wát
zei ze? Was ik echt vríj?

De vrouw vertelde me dat ze van de politie was en dat de baas gearresteerd
was. Ik keek om me heen en besefte dat het waar moest zijn. Ik zag nu pas
dat de baas handboeien om had en er drie mannen om hem heen stonden die hem
stevig vast hielden en pistolen op hem gericht hadden. Ik zag de andere meisjes
die zichzelf aan het aankleden waren, waarschijnlijk waren dat de kleren
die ze aan hadden gehad op de dag dat ze hier terecht kwamen. Ik zag ook
mijn kleren liggen. Ik bleef even zitten, ik moest nog wat bijkomen van mijn
blijdschap.
Nou ja, blijdschap? erg blij was ik niet, ik wist niet waarom. Misschien
omdat ik bang was dat het een droom was, misschien omdat er nog zoveel kon
gebeuren. Misschien omdat ik wist dat de baas ieder moment zou kunnen ontsnappen;
hij was tenslotte al een keer bijna gearresteerd geweest en daar had hij
zichzelf ook mooi uitgered!
Ach, daar moest ik maar niet teveel aan denken. Ik moest denken aan wat er
nú gebeurde: de baas stond daar, met een verslagen gezicht. Ik grijnsde.
Maar toch? ik wist dat het schijn kon zijn, dat hij kon doen alsof terwijl
hij allang een plannetje had om te ontsnappen.

Ik wist het nog niet, of ik nu écht voor altijd vrij was. Ik durfde het nog
niet echt te geloven. In een beetje bedrukte stemming deed ik mijn kleren
aan. Het voelde fijn, dat vertrouwde textiel tegen mijn huid. Deze kleren
had ik best vaak gedragen, ik had er goede maar ook slechte herinneringen
aan. De broek was kort geworden, terwijl hij wel veel te wijd was. Natuurlijk,
ik was flink afgevallen. Ook de trui was te kort en te wijd. Maar het ging
erom dat ik íets aan had, ik was zolang naakt geweest dat het me echt helemaal
níets kon schelen wát ik aan had.
De politievrouw liep naar een paar van de meisjes en zei iets tegen ze, het
klonk Pools. De meisjes keken blij en toen de vrouw uitgepraat was liep ze
naar mij, Ella en twee andere meisjes toe. Ze wou tegen ons ook iets gaan
zeggen, maar daar kreeg ze de kans niet voor?

De baas rukte zich los, pakte een mes uit zijn zak en greep het meisje dat
het dichtst bij hem stond: dat was Ella. Ze begon te gillen maar de baas
duwde het mes in haar hals en ze hield op. Iedereen keek verschrikt toe,
wat gebeurde er ineens? Even was ik verlamd, maar algauw kon ik weer normaal
denken. O nee, waarom gebeurde dít nu weer? En waarom net Ella? Ik zag hoe
doodsbang ze keek, en voor ik mezelf kon bedenken was het er uit: ?No! Don?t
touch her, take me!?
De baas keek om naar mij en zijn ogen priemden in de mijne. Ik moest moeite
doen om mijn ogen niet neer te slaan. oliebol! Was dit wel een goed idee geweest?
De baas wenkte me. Ik kon nu niet meer terugkrabbelen. Waarom had ik mijn
mond ook niet gewoon kunnen houden?
Voetje voor voetje liep ik naar hem toe. Hij greep me vast en liet Ella los.
Ze keek me dankbaar aan. De baas trok me dicht naar hem toe en duwde het
mes in mijn hals. ?You,? zei hij tegen de drie politiemannen, ?give me your
pistols!?

De mannen aarzelden en ik was doodsbang. Ik rilde helemaal en zakte door
mijn benen. De baas trok me omhoog en ik hing in zijn armen. Het voelde afschuwelijk
en ik was zo bang voor wat hij zou doen als de mannen niet gehoorzaamden!
?Please,? fluisterde ik naar hun, ?listen to him!?
?Shut up!? siste de baas me toe en hij kraste met het mes in mijn nek. Het
deed pijn maar de angst was veel en veel erger. O god, help me alstublieft!
Pang! Ik schrok me rot! Één van de mannen had geschoten; in het been van
de baas! Hij viel om, ik dus ook, want ik leunde op hem. De baas schreeuwde
en mepte in het wilde weg met zijn mes. Ik lag vlak naast hem en wou ervandoor
gaan, maar ik had de energie niet. Op dat moment zag de baas dat ik nog naast
hem lag en hakte met zijn mes in mijn voet en twee keer in mijn been. Ik
gilde.

Raar genoeg gaf de pijn me kracht. Ik stond razendsnel op en rende weg, om
vervolgens in een hoek van het kamertje strompelend neer te vallen. Ik had
maar een paar meter gerend en ik was doodmoe. Terwijl ik nog uit zat te hijgen
verzorgde de politievrouw mijn wond. De pijn schoot door mijn hele lichaam
heen en was verschrikkelijk, maar toen ik opkeek voelde ik het nog maar half.
De angst kwam weer terug toen ik de baas daar, liggend op de grond, met zijn
mes zag zwaaien. De drie politiemannen liepen langzaam naar hem toe, met
hun pistolen op hem gericht. ?Don?t move,? zei er één. Alsof hij het niet
hoorde ging de baas gewoon door. Weer klonk er een schot. De baas stak zijn
vingers in zijn mond en het mes vloog door de lucht. Razendsnel greep één
van de politiemannen het mes. Hij stak het in zijn zak en wenkte de andere
mannen. Ze pakten samen de baas vast en droegen hem weg.

Ik wist niet wat er daarna met hem gebeurde. De mannen kwamen weer terug.
Ze bespraken iets met de vrouw en liepen weer weg. Vervolgens kwamen ze terug
met EHBO koffertjes en gingen ons één voor één onderzoeken op wonden en die,
zo nodig, verzorgen. De vrouw verzorgde mijn wonden, en ondertussen praatte
ze wat tegen me, in het Engels. ?In which country do you live?? vroeg ze
me. Ik antwoordde: ?In the Netherlands.? Waarop zij reageerde: ?Oh, do you
speak Dutch?? ?Yes, that?s right,? zei ik.
Toen ze klaar was met mijn wond verzorgen pakte ze iets wat op een mobieltje
leek, of misschien was het een soort walkietalkie, en begon door dat ding
met iemand te praten. Ik kon het niet verstaan.
De vrouw liep weg, en kwam weer terug. Net als de mannen, ze liepen allemaal
af en aan. Dan brachten ze weer iets weg, dan haalden ze weer iets? Maar
plotseling kwamen er een vrouw en een man binnen die ik niet kende?

Ze liepen naar mij en Ella - wij waren bij elkaar gaan zitten - toe. ?Hallo,
ik ben Ans,? zei de vrouw, ?en dat is Peter. Wij zijn van de Nederlandse
politie. En hoe heten jullie??
?Ik ben Ella,? antwoordde Ella. ?En ik ben Eline,? zei ik.
Peter vertelde ons dat zij nu toevallig in Polen waren, en toch naar Nederland
moesten. Ze zouden ons dan meenemen en naar huis brengen. Naar huis! Ik kon
wel juichen toen ik dat hoorde. Ik zou naar huis gaan, eindelijk!
Maar meteen was ook het wantrouwen er weer. En wat als ze nou niet van de
politie zijn? Als ze maar doen alsof? Als ze ons meenemen en ons ontvoeren?
Het schoot allemaal door mijn hoofd. Doe niet zo raar, dacht ik meteen, maar
toch bleef er die angst.
Ans en Peter gingen het kamertje uit, dat gaf Ella en mij de gelegenheid
even over hen te praten.

Ik? ik vind ze eigenlijk maar eng?? zei Ella zacht. ?Wat vind jij??
?Ik vertrouw het niet helemaal, ik krijg er een naar gevoel bij,? zei ik.
Ella boog haar hoofd omlaag. ?Ja, dat heb ik ook??
Ik wou haar niet bang maken, maar ik kon het niet voor me houden. ?Wat als
ze? ons? willen ontvoeren??
Ella keek met een ruk op. Ze keek me bijna boos recht in mijn ogen. ?Nee,
dat doen ze niet! Dat zouden ze echt nooit doen, Eline!? zei ze zacht, maar
fel.
Het was me duidelijk dat ze er zelf ook aan gedacht had, en het eigenlijk
alleen zei om zichzelf gerust te stellen. Dat was helaas niet gelukt, merkte
ik, toen ze zachtjes begon te snikken.
Ik was wel geschrokken van haar reactie. Het was altijd zo?n stil, verlegen
meisje geweest en nu deed ze ineens zo fel!

Ans en Peter kwamen er weer aan, en Peter vroeg: ?Hebben jullie zin in wat
friet??
?Ja, lekker!? zeiden Ella en ik tegelijk. Mmm, daar had ik nou echt zin in!
Ik had ook zo?n erge honger, merkte ik ineens!
?Mooi zo,? zei Ans, ?dan gaan we dadelijk met zijn allen friet eten. Hier
vlakbij is een cafetaria.?
De woorden ?met zijn allen? stelden me gerust, dan waren we tenminste niet
alleen met hen!
Even later liepen we met zijn allen naar buiten. Ik kletste gezellig met
Ella, we waren allebei blij. Ik had alleen ergens niet aan gedacht: wij moesten
natuurlijk met Ans en Peter mee naar de cafetaria!
De auto was van Peter zo te zien, hij deed hem van het slot af en maakte
een deur open. ?Stap in, dames!? zei hij vrolijk. Ella en ik aarzelden. ?Eh?
maar??
?Wat is er?? vroeg Peter achterdochtig. En toen met een lach: ?Zijn jullie
bang van ons ofzo??
?Ik? eh?? stotterden wij.
Plotseling sperde Ans haar ogen wijd open.

O, wat stom! Natuurlijk zijn ze bang van ons, dat we daar niet eerder aan
gedacht hebben!? Ans schrééuwde het bijna. Peter keek haar niet-begrijpend
aan. ?Het is toch logisch dat ze ons niet vertrouwen? Dat ze niet zomaar
bij twee vreemden in de auto stappen, na alles wat ze mee hebben gemaakt??
Haar reactie zei me genoeg, genoeg om hen te kunnen vertrouwen. Als ze ons
echt iets zouden willen doen, zouden ze zoiets niet zeggen!
Toen Ans ook nog haar identiteitsbewijs uit haar zak haalde, en Peter haar
volgde, was ik helemaal zeker. Kijk maar, daar stond het duidelijk: politie.
Ik keek naar Ella die er gerust uitzag en glimlachte. We stapten alsnog in
de auto en reden naar de cafetaria, die inderdaad erg dichtbij was.

In de cafetaria gingen we aan twee grote tafels zitten. Ik zat bij Ella,
twee andere meisjes, Peter en Ans, en de twee agenten die ook gevangen hadden
gezeten. Ik zag ze nu voor het eerst weer. Ze waren stil en in zichzelf gekeerd.
Het leek wel of ze meer hadden geleden van wat ze hadden meegemaakt dan wij,
de meisjes, terwijl wij veel meer en gruwelijkere dingen hadden meegemaakt.
Maar misschien was het ook wel logisch? Wij hadden al zoveel meegemaakt,
wij waren eraan gewend geraakt. In het begin was alles afschuwelijk, maar
later werd het veel minder erg. We waren gewoon verbitterd, stuk voor stuk
hard geworden.
Voor die twee politiemannen gold dat niet, zij waren er nog geen week geweest,
en hadden alles net zo vreselijk gevonden als wij in het begin. Zij hadden
geen tijd gehad er aan te wennen, het te verwerken en, voor zover dat kon,
het te accepteren, zoals wij wel hadden gedaan.

?Eline? Wat wil je eten?? Peter stootte me zachtjes aan en ik schrok op.
?Eh? een frietje met, alsjeblieft.
?Wil je er niet iets bij? Ik bedoel, een kroket of zoiets? En wat wil je
drinken??
?Eh, ja, doe dat maar? doe maar een kroket. En een cola graag.?
Even later zat ik aan een heerlijke bak friet. Eindelijk, eindelijk weer
iets om mijn ongelooflijke honger mee te stillen, na al die weken zo weinig
gegeten te hebben. Dit was het lekkerste dat ik ooit had gehad. Ik smulde
ervan en in een mum van tijd had ik alles op. Maar ik had nog steeds heel
erge honger, ik voelde mijn maag knorren.
Een tijdje later was iedereen klaar met eten, en Ans merkte wel dat we nog
honger hadden. ?Willen jullie nog een frietje? Jullie zullen wel vreselijke
honger hebben!? Iedereen knikte gretig en uiteindelijk had er niemand meer
honger.

?Eline, Ella,? vroeg Ans, ?zullen we maar eens gaan? We hebben nog een lange
reis voor de boeg en jullie willen vast zo gauw mogelijk thuis zijn!? Wij
waren het er mee eens, en voor we vertrokken ging ik nog even naar de wc.
Het was een schone, nette wc, dat had ik lang moeten missen. Wat later liepen
we naar buiten, ik zwaaide nog even naar de anderen.
Peter reed en Ans zat naast hem. Ella en ik zaten op de achterbank. We praatten
wat en werden steeds vrolijker. Ik merkte dat Ella eigenlijk helemaal niet
zo verlegen en stil was, ze was gewoon kapotgemaakt! En nu ze weer vrij was,
werd ze weer zoals ervoor. Nouja, bijna dan, want dit trauma was niet te
verwerken?

Ondertussen zat mijn hoofd nog vol met vragen, en besloot die dan maar eens
te stellen. ?Maar hoe hebben jullie ons nou eigenlijk gevonden??
?Nou,? antwoordde Ans, ?de Poolse politie had al langer het idee dat er iets
aan de hand was daar waar jullie zaten. Dus stuurden ze er twee agenten op
af, die ook werden gevangen genomen. En toen zij niet terug kwamen, gingen
ze maar eens met wat meer mensen kijken! Wel, de rest van het verhaal ken
je!?

Ondertussen zat mijn hoofd nog vol met vragen, en besloot die dan maar eens
te stellen. ?Maar hoe hebben jullie ons nou eigenlijk gevonden??
?Nou,? antwoordde Ans, ?de Poolse politie had al langer het idee dat er iets
aan de hand was daar waar jullie zaten. Dus stuurden ze er twee agenten op
af, die ook werden gevangen genomen. En toen zij niet terug kwamen, gingen
ze maar eens met wat meer mensen kijken! Wel, de rest van het verhaal ken
je!? Ze wachtte even, en ik dacht na. Natuurlijk, ik had eerder kunnen bedenken
dat het niet onopgemerkt zou blijven als er ineens twee agenten niet terugkeerden?
?Maar ik heb ook een vraag aan jullie,? zei Ans plotseling, ?hoe zijn jullie
daarginds eigenlijk terecht gekomen? Het zal misschien moeilijk zijn, maar
je zal het toch ooit moeten vertellen??

Ik zuchtte diep en zei toen: ?Oké, ik zal wel beginnen?? Uitgebreid vertelde
ik het hele verhaal, het was afschuwelijk, net of ik het opnieuw beleefde.
Halverwege moest ik even op adem komen en ik zag dat Ans haar hand voor haar
mond sloeg. Toen ik klaar was mompelde ze: ?Wat vreselijk??
?Ella? Wat heb jij meegemaakt?? vroeg ik voorzichtig. Ella keek me aan, ik
zag dat haar ogen vol tranen zaten. Ze begon te snikken, en ik probeerde
haar te troosten. ?Je hoeft het niet persé te vertellen, hoor??
Maar uiteindelijk begon ze toch. Ik schrok van haar verhaal. Ik weet niet
of het erger of minder erg was dan het mijne, het was niet te vergelijken?

?Ik? ik had een vriendje, Michael?? begon ze langzaam. ?Hij was altijd lief
en aardig, en betekende alles voor me. We waren bijna altijd bij elkaar.
We zoenden ook wel eens, maar we? we vreeën niet met elkaar. Ik was daar
nog niet aan toe, en hij accepteerde dat.
Op een dag, toen ik bij hem was, vertelde hij me dat hij een verrassing voor
me had. We zouden ergens heen gaan, hij wou niet zeggen waarheen, maar ik
zou het er zeker leuk vinden. Een voor mij onbekende vriend van hem, die
19 was, zou ons erheen brengen. Enthousiast stemde ik toe. Ik vond het zo
gaaf van hem, hij organiseerde gewoon iets speciaal voor mij!?
Ella wachtte heel even. ?Als ik had geweten wat er zou gebeuren??

?Michael belde de vriend die meteen kwam. We stapten bij hem in de auto.
Michael en ik zaten samen op de achterbank en we flirtten wat. Op een gegeven
moment reden we een bos in. Plotseling remden we, en Michael en zijn vriend
stapten uit. Ik deed dat ook maar. Opeens greep Michael me vast, en zijn
vriend pakte een touw en bond me vast. Ik wou gillen, maar dat kon al niet
meer, want er werd een grote prop stof in mijn mond geduwd en ik werd geblinddoekt.
Michael tilde me op en liep verder het bos in, samen met zijn vriend. Hij
legde me ergens op de grond en??
Ella snikte even. ??En hij trok mijn broek en onderbroek omlaag. Hij deed
dat bij zichzelf ook en? verkrachtte me?? Nu begon Ella hard te huilen. ?Rustig
maar, rustig?? fluisterde ik haar toe. Huilend ging ze verder.

?Hij was dan wel mijn vriendje, nou ja, ex-vriendje, maar dat wil niet zeggen
dat het leuk was? In een paar minuten was mijn liefde voor hem omgeslagen
in haat, hij was een vijand geworden? en daarmee moest ik?? Ella zuchtte
heel diep. ?Ik snap niet dat ik hem ooit heb vertrouwd,? zei ze met een kille
stem. Ze ging weer verder met het verhaal. ?E?en toen Michael klaar was?
deed zijn vriend precies hetzelfde? Het was afschuwelijk?
Toen hij ook klaar was werden mijn broek en onderbroek weer omhoog gedaan.
Ik werd weer opgetild en toen we bij de auto waren, werd ik in de kofferbak
gelegd. Het was heel krap, en ik lag de hele tijd in dezelfde pijnlijke houding,
bovenop mijn rechterarm.? Ella wachtte even.

?De reis duurde uren, en mijn arm deed vreselijk pijn. Het werd met de minuut
erger. Ik moest ook nodig plassen, en na een tijdje kon ik het echt niet
meer ophouden. Ik kon niets, dus uiteindelijk heb ik gewoon in mijn broek
geplast. Ik voelde me een baby, maar troostte me met het idee dat ik nu in
de auto van Michaels vriend had geplast.
Na lange tijd werd ik eruit gehaald en Michael gaf me wat water. Toen legde
hij me weer terug, in precies dezelfde houding.
Op een gegeven moment begon mijn arm te branden. De pijn was niet uit te
houden, maar ik kon niet anders?? Ella wreef even over haar arm alsof ze
het weer voelde. Misschien was dat ook wel zo, bedacht ik, ik voelde immers
ook weer de pijn toen ik mijn verhaal vertelde?

?Na een lange tijd, waarin ik veel had geslapen,? ging Ella verder, ?werd
ik er weer uitgehaald, en Michael maakte de touwen los waarmee ik vastgebonden
was. En toen?? Ella haalde diep adem, ?brachten ze me naar?? Nu begon ze
heel hard te huilen, en ik begon ook. We wisten allemaal waar ze heen gebracht
was, en alleen al het denken daaraan deed me pijn.
Het duurde misschien wel een uur voor we uitgehuild waren. De stemming in
de auto was bedrukt. Iedereen zat met zijn gedachten bij wat er gebeurd was,
bij de afgrijselijke dingen die we mee hadden gemaakt. Ik voelde me helemaal
niet vrij, ik voelde me afschuwelijk. Alle pijn kwam naar boven. Ik wou gillen,
schreeuwen, alles doen om dat vreselijke gevoel van me af te schudden. Ik
wist echter dat het niet zou helpen

Ik dacht aan wat er gebeurd was. Voor de zoveelste keer maakte ik alles opnieuw
mee. Van het begin tot het einde, van die ene dag op school tot nu. Ik zat
vastgebonden aan mijn herinneringen, tenminste, zo voelde het. Het was alsof
iemand me dwong eraan te denken. Zogauw ik mijn ogen dicht deed zag ik de
baas met zijn pistool op me gericht, of ik zag hem me verkrachten. De angst
en de pijn waren op mijn gezicht te lezen. Mijn ogen gauw weer open doen
hielp niet. Ik bleef het voor me zien, ik bleef eraan denken. Ik bleef het
gevoel hebben dat het niets uitmaakte dat ik nu naar huis kon, de pijn en
de herinneringen zouden me toch overal achtervolgen. Ik kon het niet van
me af zetten. Ik wou denken aan leuke dingen, maar het lukte niet.
Als ik naar Ella keek zag ik haar weer, in haar blootje, doodsbang in dat
ene kamertje. Als ik naar Ans keek zag ik Loes voor me, met het mes in haar
hand. Als ik naar Peter keek zag ik de mannen die me hadden verkracht.

Ondertussen werd het al laat.
'Zullen we eens een hotel gaan zoeken?' vroeg Peter. 'Ik voel er niks voor
in de auto te overnachten!'
Daar waren we het allemaal mee eens, en Peter reed een stadje in. Hij stopte
voor een redelijk luxe hotel en we stapten uit.
Toen de kamers gereserveerd waren, gingen we dineren. Het eten was heerlijk
en ik genoot. Toen we onze buik vol hadden ging ik met Ella naar onze kamer.
We wilden allebei douchen. Ik ging eerst. Ik kleedde me uit en stapte onder
de douche. Meteen voelde ik twee ruwe handen over mijn lichaam glijden. Ik
verstijfde en keek recht in de ogen van de baas. Toen ik met mijn ogen knipperde
was hij weg, maar het gevoel bleef. 'Stop!' schreeuwde ik zonder geluid,
'STOP!!!'
De handen gingen niet weg. Ik waste me grondig en stapte weer onder de douche
uit. Ik deed mijn kleren zo snel mogelijk aan. Het voelde veilig en eindelijk
lieten de handen me los.

Ik ging in bed liggen, met mijn kleren aan want ik had geen pyjama, en meteen
waren mijn zwarte gedachten daar weer. Ik kon de slaap niet vatten. Ik hoorde
Ella douchen en haar daarna in bed kruipen. Mijn gedachten raasden maar door.
Ik kon de toekomst alleen maar negatief zien. Wat zou het helpen als ik thuis
was? Ik zou me waarschijnlijk net zo afschuwelijk voelen als nu. Ik raakte
dit gevoel toch nooit meer kwijt. Wat had ik eraan? Niets, helemaal niets!
Mijn leven was totaal verpest. Het zou nooit meer worden zoals vroeger. Ik
zou me voortaan altijd een stuk oud vuil voelen. Ik was iets smerigs, ik
was nog geen cent waard na wat er met me gebeurd was.

Ik ging op mijn rug liggen en huiverde toen de gevoelens van de verkrachtingen
terugkwamen. De angst, de pijn, de vernedering, ik kon zelfs de adem van
de mannen weer ruiken. Ik voelde weer hoe ze me betastten.
De woorden van de baas dreunden in mijn hoofd. ?You?re not a person anymore.?
Hij had gelijk. Het mens in mij was gewoon stukgemaakt. Ik was nu niets meer,
niets. Met die gedachte viel ik eindelijk in slaap.
Ik sliep heel onrustig en werd wakker van een geluid. Ik verstijfde, wat
was dat?
Toen ik weer die twee handen voelde en de baas bovenop me zag liggen wist
ik het.

Toen ik wakker werd voelde ik meteen dat alles anders was. Dit zou een leuke
dag worden, ik ging naar huis! Eindelijk! Ik was vrolijk en had er veel zin
in. Ik sprong uit bed en zag dat Ella nog sliep. Zachtjes liep ik naar de
badkamer, toen plotseling alles begon te draaien. Ik voelde mezelf langzaam
opzij vallen. Ik greep de muur vast en haalde diep adem. Meteen stond de
wereld weer recht. Langzaam liep ik verder naar de badkamer om me aan te
kleden, tot ik bedacht dat ik mijn kleren al aan had! Ik friste me dan maar
wat op en fatsoeneerde mijn haar. Het zat totaal niet goed maar het kon me
niet veel schelen. Ik was blij, en niets kon dat gevoel van me afpakken!
Zelfs het denken aan de baas en alle gebeurtenissen leek niet zo erg vandaag.
Ik keek naar buiten, het was prachtig weer! Misschien wat koud voor de tijd
van het jaar, maar het zonnetje scheen vrolijk en mijn dag kon al haast niet
meer stuk.

Ella ging zich ook opfrissen en even later kwam Ans binnen. ?Zijn jullie
klaar? Dan kunnen we gaan ontbijten.? We liepen naar de gang waar Peter stond
en gingen naar de eetzaal.
Na het ontbijt moesten we alweer vertrekken. Peter en Ans pakten hun spullen,
wij hadden die niet, en we gingen naar de auto.
Ik keek veel naar buiten en genoot van het uitzicht. Het landschap was hier
echt prachtig! Ik moest hier vaker komen, maar dan voor mijn plezier!
De reis was lang en er werd niet veel gezegd, hoewel iedereen vrolijk was.
Plotseling dacht ik aan mijn ouders. ?Weten mijn ouders eigenlijk wel dat
ik thuiskom?? ?Ja,? zei Peter, ?maar ze weten niet wanneer.?
Ik wist dat Peter een mobieltje had. ?Zou ik alstublieft? even mogen bellen??
vroeg ik hoopvol. ?Ja hoor,? zei Peter en hij gebaarde naar Ans. Zij gaf
me zijn mobieltje. Ik typte het nummer in en hoopte zo dat ze thuis zouden
zijn!

Er werd meteen opgenomen. ?Hallo, met Hannah de Graaf,? hoorde ik. Meteen
rolden de tranen over mijn wangen. ?Mamaaa?? huilde ik. ?Eline? Ben jij dat??
zei een hoopvolle stem. ?Ja? mama, ik heb je zo gemihist!? antwoordde ik.
?Eline! Mijn schat!? Ik kon horen dat zij nu ook huilde. ?Ik jou ook, ik
hou zoveel van je!? Ik kon niet meer stoppen met huilen en wist niks meer
te zeggen. Mama bracht ook niet veel meer uit. Maar even later vroeg ze:
?Waar ben je? Wanneer kom je thuis?? Ik glimlachte bij het vooruitzicht.
?Ik ben onderweg, mama,? ik keek even op mijn horloge, we waren al lang onderweg,
?ik kom over een paar uur denk ik!? ?Meisje toch, eindelijk??
?Is papa er ook?? vroeg ik.
?Nee, hij is er niet, maar ik bel hem meteen op!?
Ik glimlachte en besefte dat ik al best lang aan het bellen was. ?Ik hang
op, doei, mama? ik hou van je!?
?Ik hou ook van jou, lieverd, tot straks!?
Met tranen in mijn ogen drukte ik de telefoon uit.

Het was zo fijn geweest om eindelijk haar stem te horen! Ik besefte dat zij
toch degene was waar ik het allermeeste van hield, samen met papa.
Ik gaf de telefoon terug aan Peter. ?Ella, wil jij niet ook bellen?? vroeg
hij.
?Nee,? antwoordde Ella stug. Wat was ze toch ondoorgrondelijk. Waarom wou
ze dat niet? Was er soms iets aan de hand bij haar thuis? Ik kon me niet
voorstellen dat je na zoveel tijd je ouders niet zou willen spreken.
De reis verliep vlot en langzaam werd het landschap vlakker. Na een tijdje
merkte ik dat we al bijna in Nederland waren! Ik glimlachte bij het idee
thuis te komen, eindelijk. Maar meteen besefte ik dat ik dan afscheid moest
nemen van Ella!

?Ella? Als we thuis zijn zal ik je nooit meer zien!?
?Natuurlijk wel!? lachte ze. ?We kunnen bellen en msn?en en afspreken??
Ik grijnsde. Daar had ik niet aan gedacht. Msn, ik was al lang vergeten dat
dat ook nog bestond! Wat was ik eigenlijk veel vergeten in die maanden!
We wisselden telefoonnummers en e-mailadressen uit.
Tevreden zag ik hoe we steeds dichter bij huis kwamen. Ik zou mijn ouders
weer zien, en Lisa natuurlijk! O ja, en mijn beste vriendin Tara en mijn
andere vriendinnen! Ik lachte, wat zou het fijn zijn!
Plotseling zag ik de baas voor me, ik voelde wat hij met me deed en werd
duizelig. Deze gevoelens, de pijn, de angst, zou ik altijd blijven voelen.
Niets in mijn leven zou nog zijn zoals vroeger, niets zou nog fijn zijn?

Ik probeerde het gevoel van me af te schudden en deze keer lukte het wel.
Ik dacht aan thuis, zag de warme glimlach van mama, de lieve grimas van papa,
en werd weer een beetje blij. Ik zag mezelf lachen met mijn kleine clubje
vriendinnen en verheugde me erop hen te zien. Ja, het zou toch wel leuk worden,
al was mijn leven nooit meer hetzelfde?
Ik praatte een tijdje met Ella. Het was gezellig en de tijd vloog voorbij.
Tussendoor at en dronk ik wat en plotseling zag ik dat we bijna thuis waren!
Ik keek naar buiten en volgde de weg. We reden het dorp in, daarna mijn straat,
en de auto stopte voor de deur.

Ik stapte uit en keek om me heen. Ella, Peter en Ans stapten ook uit en ze
volgden me naar de achterdeur. Op dat moment kwamen mama, papa en Lisa naar
buiten rennen. Ik vloog op hen af en omhelsde ze alledrie tegelijk. Tranen
van blijdschap rolden over mijn wangen. Ik kon wel gillen, maar deed dat
toch maar niet.
Toen we uiteindelijk klaar waren met knuffelen praatten we honderduit. We
hadden elkaar zoveel te vertellen!
We gingen naar binnen, Ella ging mee. Peter en Ans ook, zij moesten nog met
mijn ouders praten.
En toen kwam het moment waarvan ik had gehoopt dat het niet zou komen.
?Wat heb je nou eigenlijk allemaal meegemaakt?? vroeg mama me.

Ik beet op mijn lip en langzaam liepen de tranen uit mijn ogen. Ik begon
te schokken. Het liefst wou ik die vraag vergeten, maar ik wist dat dat niet
kon.
Iedereen begon me te troosten, wat ik op dit moment eigenlijk helemaal niet
wou. Ik rende naar mijn kamer en wenkte Ella, die achter me aan kwam. Samen
huilden we lekker uit. We begrepen elkaar goed en wisten dat we nu niets
hoefden te zeggen. We konden elkaars gedachten wel raden.
Toen we onze tranen gedroogd hadden voelde ik me stukken beter en we gingen
weer naar beneden.
Toen ik het gezicht van papa en mama zag, wist ik dat Peter en Ans hen alles
verteld hadden. In een droevige stemming omhelsden we elkaar nogmaals.
Toen ik de zielige gezichten zag moest ik ineens lachen. Het werkte aanstekelijk
en even later lachte iedereen mee. We waren weer terug in de feeststemming.