Geef gerust kritiek, kan wel tegen een stootje.
Vanonder jou grote vleugels
Keek ik altijd stiekem naar de wereld
Al die grote volwassen mensen
Waarvan sommige elkaar
Het licht in de ogen niet eens wensen
Nu kijk ik om het hoekje
Half beschermd en vertrouwt
Half blootgesteld aan het echte leven
Ik heb tijd nodig om te wennen
Ik hoop, maar weet het zeker
Dat jij mij die wilt geven
Straks sla jij je vleugels in
Ben ik niet meer beschut
Tegen al die ellende van de wereld
Jij staat dan toe te kijken
Hoe ik de afstand
Naar de grote mensen wereld afleg
En zo, ga ik dan
Mijn eigen weg ..
- * 24 – 10 – ’06 *

je moeder zal er erg blij me zijn..
IMO drukt het echt zo'n moeder gevoel uit.