Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-10-06 15:58

[VER] Opgesloten Herinnering

Geplaatst door de TopicStarter : 24-10-06 15:58

Bij deze mijn verhaal opnieuw omdat mijn vorige topic niet goed was. Tips en commentaar is altijd welkom! Veel leesplezier!

“Laat het stoppen! Stop, stop, stop!!” Milly schiet overeind in bed en grijpt naar haar hoofd. "Het moet stoppen!" snikt ze zachtjes. Haar pyjama plakt aan haar lijf van het zweet en haar hoofd tolt. "Die nachtmerries, ze stoppen niet, nooit meer." snikt ze angstig en valt weer terug in haar zachte kussen. Ze ligt roerloos op bed, bang bij iedere beweging dat alles weer terug komt. Ze staart naar het plafond en bij iedere herinnering siddert ze van angst. Ze voelt de handen nu nog op haar lichaam, ze waren overal. De tranen schieten in haar ogen, maar probeert ze weg te knipperen. Ze kijk om zich heen en inspecteert de kamer voor ze opstaat van haar bed. Regelrecht loopt ze naar haar toilettafel en leunt ertegen aan terwijl ze in de spiegel kijkt. Afschuwelijk! Is het enige wat ze denkt bij zichzelf. Vernietigend bekijkt ze haar eigen spiegelbeeld. Ze wend haar gezicht van de spiegel af en haar blik valt op enkele foto's van zichzelf. een klein lachend meisje met blond lang haar en haar teddy beer tegen haar zij geklemd, staat op de foto. Op een van de andere foto's staat dat zelfde meisje met een prachtige gele jurk aan. Ze herkent zichzelf niet eens meer op de foto's. Van dat vrolijk, lachende meisje is nu niets meer over. Ze smijt de foto's tegen de houten vloer. scherven schieten alle kanten heen. Ze zakt op haar knieën en brengt haar handen voor haar gezicht. De tranen rollen over haar wangen en haar ogen staan dof. Snikkend pakt ze een glas scherf en knijpt er hard in. Bloed sijpelt langzaam uit haar vuist en daalt neer op de houten vloer. Twee klamme handen raken haar schouders en troosten haar. Haar moeder, Mariam, opent haar hand en de glasscherven vallen terug van waar ze vandaan kwamen. Ze nestelt haar betraande gezicht in haar moeders hals en huilt een hele tijd.

De hele nacht is haar moeder bij haar gebleven, ook al werd er geen woord gesproken. Ze kon er toch niet over praten. Nog nooit had ze er één woord over gesproken, bang dat alles zich zou herhalen. Ze zweeg en sloot alles op in haar hart dat langzaam een diep en zwart gat werd. Weken lang huilde ze en verafschuwde ze zichzelf en haar leven. Afleiding wilde ze niet en naar school gaan weigerde ze. Daar vroegen ze toch alleen maar lastige vragen waar ze geen antwoord op wílde geven. Stilletjes at ze haar ontbijt en staarde langs haar moeder heen, door het keukenraam, naar buiten. De lucht was blauw en helder, net zo helder als het meisje op de foto. Nu stonden diezelfde ogen grauw en levenloos. Mariam zag er vermoeid uit van de lange, slapeloze nacht. Langzamerhand raakte ze gewend aan deze nachten. “Milly, ik moet nu naar mijn werk, als ik naar huis moet komen bel je me, oké?” Mariam sprak voor het eerst deze ochtend en sprak zo zacht dat het nauwelijks te horen was. Milly haalde enkel haar schouders op, maar aan de uitdrukking op haar gezicht veranderde niets. Ze hoorde hoe haar moeder de voordeur sloot en even later weg reed in haar auto. Een zucht ontsnapte uit haar gespannen lippen. Zuchtend stond Milly op en liep de oude krakende trap op. De deur van haar broers slaapkamer was gesloten, zoals de afgelopen 3 maanden. Ze keek er angstig naar, alsof de gesloten deur ieder moment open kon gaan. Ze sloot haar ogen en wiste deze gedachte. Ze pakte een handdoek en stapte de douche onder. De warme stralen gleden doelloos over haar lichaam en kletterde in de douchebak. Ze werd omringt door de warme damp van het water. Alles van dit merkte ze niet eens. Ze was weg, ver weg hier vandaan met haar gedachten.

Een sleutel klonk in het slot en de voordeur opende zich langzaam. “Milly! Ik ben thuis.” Weergalmde de stem van Mariam. Haar moeder sloot de voordeur weer en stapte naar de woonkamer. “Milly?” vervolgde ze weer. Er klonk gestommel vanuit de keuken. Verbaasd opende ze deur en haar blik was op zoek naar Milly die voorover stond gebogen over het aanrecht. Mariam liep naar haar toe en keek over haar schouder mee. “Wat ben je aan het doen?” Mariams stem klonk verbaasd en haar ogen stonden ongelovig. “Koken.” Antwoordde Milly haast onhoorbaar en kort af. “Koken?” vroeg haar moeder overrompeld. “Is dat zo verkeerd dan?!” Schreeuwde Milly geïrriteerd en wierp een boze blik op haar moeder. “Nee, nee natuurlijk niet lieverd.” Mariam legde haar hand op Milly’s schouder die een stap opzij deed waardoor ze haar hand weer terug trok. Voorzichtig sneed Milly reepje voor reepje van het vlees om het vervolgens zorgvuldig in een pan te doen. Na maanden deed Milly weer iets waar ze vroeger dol op was ‘koken’. 3 maanden geleden stopte Milly ineens met alles wat ze leuk vond, koken, winkelen, lezen en ballet. Waarom ze was gestopt was voor Mariam een raadsel. De geur van het sudderende vlees pepte haar een beetje op, ook al leek het Milly niets te doen. Nog steeds sneed ze even zorgvuldig reepjes van het vlees, maar in aar ogen was geen pleziertje te bekennen. “Kan ik ergens mee helpen?” Vroeg Mariam, terwijl ze door een het sausje dat op het fornuis stond, roerde. Milly haalde eventjes haar schouder op, maar stopte niet met het vlees te snijden. Mariam was dit al wel gewend en trok zich er niet zoveel meer van aan. Ze pakte 2 borden en een stel messen en vorken en dekte de tafel. 20 minuten later zaten ze met z’n tweeën tegenover elkaar te eten aan tafel. Er werd niet gesproken tot Milly begon: “Waarom praat je nooit over papa?” Ze keek niet op van haar bord en at door. Mariam legde haar bestek neer en keek Milly aan. “Omdat je er nooit naar vraagt.” Ongemakkelijk wiebelde ze op haar stoel en hoopte ze dat Milly niet door ging met vragen. “Waarom is hij weg gegaan?” vroeg Milly en ze voelde een vreemd gevoel op komen borrelen. Mariam zocht naar de goede woorden, ook al wist ze dat er geen goede woorden voor dit moment te vinden zouden zijn. “Hij is weg gegaan, omdat hij het hier niet meer aankon. Na Rens..” Ze stopte eventjes en slikte de brok in haar keel door die ze zovaak had als ze aan haar zoon dacht. Rens had op zijn 19de zelfmoord gepleegd. Hij had een afscheidsbrief achter gelaten, maar de reden om zichzelf van het leven te beroven stond er niet in. Enkel dat hij de tijd niet meer terug kon draaien en dat hij dingen die hij had gedaan niet kon vergeten. Mariam droogde haar ogen en pakte haar bestek weer op. Het werd weer stil in de keuken, het enige geluid was het getik van het bestek tegen de borden. Milly schoof haar stoel naar achter, pakte haar bord en zette hem met een klap in de wasbak. Ze stormde naar boven en sloeg de deur van haar kamer dicht. Mariam zat weer alleen in de keuken en leunde met haar hoofd in haar handen. Wat was er toch met haar aan de hand? Waarom verzweeg ze het voor me? Deze vragen maalde al een tijd door haar hoofd, op zoek naar antwoorden. De enige die de antwoorden wist sprak niet.

Milly liet zich op bed ploffen en staarde naar buiten waar de sterren zichtbaar werden. Ze kon zich haar bader bijna niet meer herinneren. Ze ziet een lange, slanke man voor zich met bruin haar en vriendelijke bruine ogen verscholen achter een bril. Hij lachte naar haar en zwaaide. Ze leek totaal niet op hem. Haar lange blonde haren en haar felle blauwe ogen en haar kleine bouw had ze van haar moeder geërfd. Met het beeld van haar vader viel ze in slaap en er volgde een nacht vol rust en zonder zorgen. Ze fantaseerde over een wereld waar ze samen met haar vader was. Er werden geen lastige vragen gesteld. Iedereen was vrolijk en lachte luid mee, tranen vielen niet. Niets verdorde of verging, alles was helder en bloeide. Geen wolk in de lucht die een regenbui kon verzaken, hoogstens een eenzame regendruppel. Met z’n tweeën liggen ze in het gras en vertellen elkaar mooie verhalen. Al het geluk leek eindeloos en de uren waren niet langer eenzaam.

Met een glimlach op haar gezicht ontwaakte Milly. De realiteit drong weer tot haar door en de glimlach verdween. De twinkelende ogen, zoals in de droom, werden weer vervangen door die levenloze waar geen sprankje hoop in zat. Zuchtend stond ze op en liep naar de spiegel. Ze leek haar eigen spiegelbeeld niet eens te zien. “Zo’n fijne droom en dan dít leven.” Mompelde ze tegen zichzelf. Ze liep weer de oude krakende trap. Bij iedere krakende trede verstijfde ze. Dit moet ophouden! Ik moet me niet zo aanstellen! Sprak ze streng tegen zichzelf. Beneden was alles stil en er was niemand te bekennen. Buiten miezerde het zacht. Weer een trieste dag. Dacht ze bij zichzelf. De telefoon rinkelde in de lange, smalle gang. Ze schrok eventjes van het schrille geluid van de oude telefoon. Ze greep de koude hoorn van de haak en luisterde enkel. “Hallo?””klonk het vragend aan de andere kant van de lijn. “Hallo.” Probeerde ze vrolijk te zeggen, maar haar stem klonk somber en zonder enige emotie. “Hallo Milly! Met Tom Booker.” Klonk een vriendelijke mannenstem. “Dus jij bent nou Milly!” weerklonk een de vrolijke mannenstem weer. Een verbaasde uitdrukking verscheen op Milly’s gezicht. “Wat?!” Zei ze verbaasd? “Laat maar.” Grinnikte de man. “Is je moeder er?” vervolgde de man nog steeds even vrolijk. “Nee die is er niet!” schreeuwde ze woedend in de hoorn en knalde de hoorn op de haak. Wie is die vent?! Wat moet hij?! En Tom Booker.. wat komt die naam me bekend voor! Nog steeds woedend greep ze het telefoonboek van de tafel en ging op zoek naar de naam Tom Booker. In het midden op de pagina stond het T. Booker. Bij het woord dat ernaast stond stokte haar adem in haar keel. “Kinderpsychiater..” stammelde ze verward uit. Enkele seconde staarde ze naar de bladzijde. Dan glijd het boek op de grond en sprong ze achteruit. Ze keek naar buiten. Waarom leek alles daar zo makkelijk? Ze stampte naar boven en stond oog in oog met de gesloten kamerdeur van haar broer. Ze smeet de deur open en gilde: “Het is jouw schuld! Allemaal jouw schuld!” Ze gooide alles wat in haar weg kwam op de grond tot de foto’s van haar broer. De blauwe ogen, die ze in de nacht zo vaak had zien oplichten, jaagde haar de stuipen op het lijf. Ze raakte de foto niet aan, in plaats daarvan draaide ze zich om en rende de trap af naar buiten. Ze rende zo hard als ze kon en zo lang als mogelijk was. Ze wilde zo ver weg rennen als ze kon. Het liefst voor altijd. Uiteindelijk liet ze zich vermoeid op straat vallen en werd alles zwart voor haar ogen.

Willen jullie een vervolg??
Liefs Patty