Bokt.nl

Citaat:

Weer zo’n heerlijke avond. Eindelijk weer uit. Ik heb zo hard gewerkt aan mijn tentamens deze weken, dat ik wel een avondje stappen heb verdient. Lachend lopen we langs de grachten van Amsterdam. De hele groep is er. Gezellig. Ik kijk opzij naar Kas en Christien. Gelijk wend ik mijn blik weer af. Al is het nu al een halfjaar uit tussen mij en Kas, ik heb er nog steeds moeite mee dat hij al een nieuwe relatie heeft, en ik niet. Dat kleffe gedoe kan ik nu even niet hebben. Hij is nou eenmaal mijn eerste liefde. Alles heb ik met hem voor het eerst gedaan. Zoenen, uitgaan.. Hij zal altijd een speciaal plekje in mijn hart vullen. “Hé Mariss, gaat het wel?” vraagt Laura bezorgd. Damn it. Laura weet ook altijd wat ik voel. “Prima, ik heb er zin in!” zeg ik lachend. Ze kijkt me nog een keer argwanend aan maar dan verschijnt er een glimlach op haar gezicht. “Ik ook! Ik ben blij dat je eindelijk weer een keer mee kan!” Ze steekt haar arm vrolijk door de mijne heen. Lachend gaan we de avond tegemoet.
Als ik had geweten wat deze avond voor de rest van mijn leven zou betekenen…

“ID-pas?” vraagt de uitsmijter aan mij en Laura. Een beetje beledigt laten we onze kaarten zien. Zo jong zien we er nou toch ook niet uit? Laura geeft me een melige por en we lopen giechelend de club in. Pubers dat we zijn.
“Breezertje?” grinnikt Laura. Ik duw geërgerd wat mensen opzij en loop naar haar toe. “Wat?” gil ik. “Of je een breezer wil!” roept ze in mijn oor. Ik knik verlekkerd. Samen lopen we naar de bar toe. Het is ontzettend druk. “Pff.. uitgaan is leuk, maar die verdomde drukte hier!” roep ik naar Laura, proberend over het geluid heen te komen. Ze knikt begrijpend, terwijl ze zich door de mensenmassa heen duwt om te kunnen bestellen. Lachend kijk ik toe hoe ze dapper de grootste mannen aan de kant duwt. Wat hou ik van dat mens.
Terwijl ik op Laura sta te wachten laat ik mijn blikken vallen op de voorbijgaande mensen. Grappig om te zien hoe mensen zich soms toetakelen, grinnik ik. Opeens blijven mijn ogen op een iemand gericht. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel en mijn adem stokt. Oh God. Mijn ogen zijn gericht op een van de knapste jongens die ik ooit heb gezien. Duidelijk geen Nederlander, hij is getint met prachtig zwart haar. Ik zou gokken een Spanjaard of een Portugees. Oh my God. Ik probeer niet teveel naar hem te staren maar mijn blik blijft aan hem kleven. “Mariss daar ben je! Ik heb eindelijk een breezertje voor ons bemachtigd!” lacht ze. “Huh, wat?” zeg ik verward, wakkergeschut uit mijn gedachten. “Ik zei dat ik een breezer voor je heb, dove!” En ze geeft me mijn drankje. Gedachteloos nip ik aan het flesje. De dreunende muziek, de stampende voeten op de dansvloer.. niks lijk ik meer te horen. Enkel een gedachte waait door mijn hoofd: ‘Wie was dat?’. “Gaat het wel goed met je?” vraagt Laura. Ik kijk haar met een grote glimlach aan. “Super!” Ze kijkt me goedkeurend aan en sleurt me dan mee. “Kom, we gaan de rest maar weer eens opzoeken,” grinnikt ze. Ik laat me meetrekken, maar kijk ook achterom. Zou ik hem straks nog zien? “Kom nou!” gilt Laura. “Jaja..” fluister ik.

“Hé meiden! Waar waren jullie nou?” roept Kas vrolijk. Fijn. Ik vond Kas een geweldige vriend, maar nu had ik even geen zin in zijn grapjes. Ik moest en zou die jongen vinden! “Ja, dat zou jij wel willen weten!” lacht Laura, en ze prikt hem speels in zijn buik. “Inderdaad,” grinnikt hij vrolijk. Ik staar gedachteloos voor me uit. “Alles goed met je?” Voor me verschijnt het lachende gezicht van Kas. “Ach hou je mond. Dansen jij!” roep ik tegen hem. Soepel voel ik mijn lichaam bewegen op de muziek. Het is net of de muziek mijn lichaam overneemt of ik geen controle meer over mezelf heb. “Marissa gaat weer los hoor!” lacht Kas. Ik kijk hem verveeld aan. “Beter dan zo stijf als een plank, zoals jij!” plaag ik hem. Hij kijkt me quasi-beledigd aan. “Ik geef het op..” verzucht hij en geeft me een knipoog. Langzaam zie ik hem verdwijnen richting Laura en Christien, die aan de bar staan. Ik haal mijn schouders op, en laat mijn lichaam haar gang gaan. Ik voel mensen langs me lopen maar de muziek overheerst. Het is zo heerlijk om weer op de dansvloer te staan, na al die weken van zwoegen. Dansen is eigenlijk net als paardrijden. Die vrijheid. Plotseling voel ik een lijf achter me bewegen. Zonder op te kijken ga ik mee in de bewegingen. Onze lichamen strijken tegen elkaar aan. Ik ben normaal niet zo’n persoon die met iedereen de dansvloer op gaat. Maar nu ken ik geen verlegenheid. De muziek en de bewegingen hebben me in hun macht. Ik weet niet hoe lang ik heb gedanst. De tijd is niet belangrijk. Plotseling zet de DJ een ballad op. Mijn lichaam spant zich en het gevoel is weg. Langzaam glij ik uit de greep van mijn onbekende danspartner. Nieuwsgierig draai ik me om. Even schrik ik van wat ik zie. Het was de jongen! Beschaamt kijk ik hem aan. Nu was ik niet zo dapper meer als eerst. “Hi,” begint hij lachend in het Engels. Wat een lach! “Mijn naam is Dylan, en jij heet..?” vraagt hij nieuwsgierig. Ik had gelijk, hij had een Spaans accent. “Hi, ik ben Marissa” grinnik ik. “Leuk je te ontmoeten!” Hij kijkt me uitdagend aan. “En wat voor ontmoeting!”
We raken in gesprek en het blijkt een erg gezellige jongen te zijn. “Wat doe je eigenlijk, als ik het vragen mag?” vraag ik nieuwsgierig. Zijn blik verandert van vrolijk in ernstig. Hij schuifelt ongemakkelijk heen en weer. “Nou…” begint hij moeilijk. Ik kijk hem medelijdend aan. Misschien schaamde hij zich voor zijn baan? De arme jongen.. misschien was hij werkloos, of had hij geen geld om te studeren? De gekste gedachten vlogen door mijn hoofd. “Ik vind het altijd moeilijk om mensen te vertellen wat ik doe, omdat ik bang ben dat ze dan anders met me omgaan, snap je?” gaat hij verder. Ik knik begrijpend. “Het maakt mij niks uit wat je doet hoor. Het gaat mij om jou als persoon,” zeg ik bemoedigend. Zie je nou wel, hij schaamde zich voor zijn opleiding of baan! “Het verbaasde me al een beetje dat je me niet kende, omdat in Spanje natuurlijk wel altijd zo is..” Wat krijgen we nou?, schiet er door mijn hoofd. “Maar ik was ook wel opgelucht, omdat jij me nu gewoon normaal behandelt. Ik ben dus Dylan Juanes, oftewel profvoetballer,” brengt hij uit. Ik kijk hem vol verbazing aan. Wat krijgen we nou! Was hij nieuw ofzo? Ik ken de toch best veel profvoetballers? De gedachten stromen door mijn hoofd. Marissa kappen nou!, spreek ik mezelf toe. “Je hoeft niet te schrikken hoor..” spreekt hij me geruststellend toe. Voorzichtig doet hij een stapje dichterbij en legt hij zijn hand op mijn arm. Ik huiver onder zijn aanraking, maar zijn lieve stem stelt me gerust. Even kan ik alles voor mezelf weer op een rijtje te zetten. “Sorry voor mijn reactie, maar ik schrok er wel even van! Ook omdat ik best van voetbal hou, ik je niet eens ken?” zeg ik beschaamt. Hij kijkt me lachend aan. “Ach, ik ben pas 19 en speel nu bij een vrijonbekende Spaanse club. Maar waarschijnlijk ga ik deze maand nog mijn overstap maken naar Liverpool, in Engeland.” Ik kijk hem bewonderend aan. Liverpool, dat was niet niks! Ach het was wel vrij normaal dat ik hem niet kende als hij nu nog bij een Spaanse club speelde. “Liverpool! Zo, dat is een goede club!” zeg ik enthousiast. Hij geeft me een knipoog. “Inderdaad. Maar jij houdt dus ook wel van voetbal?” vraagt hij nieuwsgierig. “Ja, ik vind het WK en het EK echt geweldig, en de Champions League is ook wel gaaf,” roep ik vrolijk uit. Hij kijkt me verbaasd aan. “Ik ken niet veel meisjes die voetbal leuk vinden, behalve de spelers dan,” grinnikt hij. Ik zie dat zijn lichaam langzaam weer begint te bewegen op de muziek. Ik kan hem geen ongelijk geven, het is een heerlijk nummer. “Nou ik wel dus,” en ik grijp zijn hand en sleur hem mee op de dansvloer. Weer ben ik in zijn greep. Zijn armen langs mijn lichaam, het zijne tegen het mijne.. Aan praten komen we niet meer toe. Allebei worden we helemaal meegesleept in de muziek.
Plotseling voel ik een hand op mijn schouder. “Mariss?” Verbaasd kom ik uit mijn trance, en draai me om. Ja hoor, Kas. “Ga je mee naar huis? Het is drie uur.” Ik kijk hem verveeld aan, maar besluit toch maar mee te gaan. “Ik kom al,” zeg ik geïrriteerd. Hij kijkt me afwachtend aan. “Ik kom zo! Ik zie je bij de uitgang,” En ik draai me om naar Dylan. Hij kijkt teleurgesteld. “Was dat je vriendje?” vraagt hij. Ik kijk hem scheef aan. Was hij jaloers? “Nee joh, dat was Kas, gewoon een vriend. Hij zei dat we naar huis gingen,” vertel ik hem geruststellend. “Jammer dat je al gaat..” fluistert hij zachtjes, terwijl hij mijn hand vastpakt. “Bye,” fluister ik terug. “Bye..” En hij drukt zachtjes zijn lippen mijn wang. Ik kijk hem wat verlegen aan. “Don’t be afraid.. you won’t meet love twice.” fluistert hij en hij laat mijn hand los. We schenken elkaar nog een smachtende blik en dan draai ik me om en druk ik me door de mensenmassa heen. Lucht.