Bokt.nl

Citaat:

Mam, pap! Wordt nou eens wakker! Marloes en Nora komen al over een uur! Natasja, rende naar de woonkamer, en keek nog even snel het lijstje door. Mooi, ze heeft alles.
Vandaag was het de grote dag, Natasja zou samen met Marloes en Nora op trektocht gaan, voor 2 hele weken! Alledrie te paard. Voor de allereerste keer ging ze op Lasco haar lieve haflinger ruin van 6 jaar een lange rit gaan maken!
Marloes en Nora waren 2 paardengekken, net zoals Natasja zelf. 3 Jaar geleden hadden ze elkaar op een internationaal ponykamp ontmoet, het klikte gelijk tussen hun 3en, en ze werden onafscheidelijk. Helaas woonden ze heel ver uit elkaar, Nora en Marloes in Nederland, Natasja in Zwitserland.
Elke zomervakantie organiseerde 1 van hun 3en een leuke vakantie om te gaan doen, dit jaar was het haar beurt. Haar ouders waren op het idee gekomen van een trektocht. Snel brachten ze Marloes en Nora op de hoogte, en nu was het alweer zo ver. Ze zouden samen naar Natasja’s huis toekomen, met het vrachtverkeer en hun paarden.
Eindelijk wat duurde dat lang zeg, zei Natasja. Heb je alles al lieverd, zei haar moeder gapend. De reiskaart, alle instructies, voldoende geld om de herbergen van te betalen, eten, drinken, enz.? Jaja ik heb het allemaal hoor! Snel ging Natasja Lasco opzadelen en ze stopte in de zadeltassen wat spulletjes. Zelf zou ze ook wat op haar rug dragen.
Natasja!!!!!! Nora en Marloes stormden naar de wei toe achter het huis, waar Natasja bij Lasco bezig was. Jullie zijn vroeg, riep Natasja! En ze omhelsde haar vriendinnen. Ze kletsten nog een tijdje, en tenslotte was het tijd om te vertrekken. Veel plezier hè, en doe voorzichtig! In noodgevallen kun je je mobiel gebruiken! Natasja’s ouders zwaaiden ze alledrie uit.
Toen begon de reis pas echt. Het was heel gezellig, alledrie te paard, Natasja had de reiskaart en het geld.
Wow wat een mooie omgeving, riep Nora na een tijdje, toen ze het bos inreden! Ja, helemaal mee eens stemde Marloes in. Plotseling bleef Lasco stilstaan, wat doe je nou Lasco, zei Natasja. Hup doorrijden jij. Maar Lasco deed geen stap meer naar voren. Hij legde ze oren plat in zijn nek. Volgens mij hoort hij iets, zei Marloes. Ja, dat kan best, hij is nogal snel schrikachtig voor vreemde geluiden, en daar kan hij heel intensief op reageren. Maar ik zie of hoor niks dus hij moet doorlopen, en Natasja spoorde Lasco weer aan.
Knal! Ze viel op de grond, Lasco was aan het steigeren. Wat doe je nou weer, lomp beest? Ze klom weer op Lasco, die nu luid aan het hinniken was.
En zo te horen kreeg hij antwoordt terug. Lasco begon te rennen tussen de struiken door, de 2 paarden van Marloes en Nora volgden hem. Lasco stop, riep Natasja, maar hij reageerde niet, en bleef maar rennen. Totdat hij plots tot stilstand kwam. Ze waren uit het bos, nu bij een afgelegen weiland. Middenin stond een grote vrachtwagen. Mannen schreeuwden tegen elkaar: Pak die paarden en laadt ze in! Hier kunnen we een mooi centje aan verdienen. Opschieten voordat iemand ons ziet! Oh, paardendiefen. Nora en Marloes waren er nu ook, ze stonden achter een paar bomen verschuilt. Nu snapte Natasja waarom Lasco hierheen rende. We moeten ze tegenhouden, fluisterde Natasja, maar hoe doen we dat zonder in de problemen te raken? Laten we het kenteken opschrijven van de vrachtauto, en dan gaan we verder met onze trektocht. Wanneer we een politiebureau tegenkomen, zullen we het kenteken geven, fluisterde Nora.
Marloes en Natasja knikten instemmend.
Ze schreven het kenteken nummer op, en wouden zich omdraaien. Lasco wou dat kennelijk nog niet, want hij begon te hinniken. Nu keken de 6 mannen om zich heen, en ze zagen hun staan. Grijp ze! Riep 1 van hun. Snel! Wegwezen schreeuwde Nora, en ze galoppeerden weg.
Chips, dat was op het nippertje zeg! Hopelijk dat we nu geen last meer van ze hebben, bracht Natasja er hijgend uit. Helaas dat had ze mis.
Ze stapten nog 10 minuten door, totdat ze bij hun eerste bestemming waren, een open plek met een beekje ertussendoor. Nou dat was me wat hè, zei Natasja. Wat een enge mannen waren dat zeg. Ja, maar viel jullie ook niet die blauwe mercedes op? Vroeg Marloes. Hij stond achter de vrachtwagen geparkeerd, en ik zag er 2 mannen in wegrijden, toen ik even achterom keek. Ik heb er ook het kenteken van opgeschreven voor de zekerheid. Handig, riep Natasja.
Ze stapten van hun paarden af, en lieten ze lekker grazen, zelf gingen ze bij het beekje zitten pootje baden.
Oh nee wat nu weer, zuchtte Natasja. Lasco stond heel gespannen te luisteren met zijn oren alweer plat in zijn nek. Ik denk dat het niet veel goeds is, een paar uur geleden was het vanwege die gestolen paarden. Alledrie liepen ze snel naar hun paarden toe, voor de zekerheid. En dat was maar goed ook, er kwam een blauwe mercedes aangescheurd, recht op hun af! Pas op, schreeuwde Nora en ze doken weg. De auto stond stil en er stapten 2 mannen uit. De paardendieven! Natasja, Nora en Marloes zaten achter een paar bomen en struiken met hun paarden. Ze hielden hun adem in. Ze kunnen niet ver zijn!brulde 1 van de mannen. We moeten ze vinden, ze weten teveel. Het zou onze ondergang kunnen betekenen. Kom mee, fluisterde Natasja, wij zijn met z’n 6en, hun maar met z’n tweeën. Ik tel tot 3, en dan springen we op onze paarden en racen ervandoor. Ik weet de weg, dus volg mij dan maar. Klaar:1,2 en…3! NU!!! Ze sprongen op hun paarden en raceten weg.
Wat krijgen we nou! Riep de grootste man. Laat ze maar, schreeuwde de ander, we krijgen ze nog wel!
Niet achterom kijken, riep Natasja. We moeten hier naar rechts, dan komen we bij de herberg. Mijn ouders hebben er al voor 1 nachtje geboekt, en onze paarden kunnen we er ook kwijt!
Zo gezegd, zo gedaan. Ze kwamen bij de herberg aan, ongeveer 1,5 uur later. Het was een kleine herberg, in een gezellig dorpje.
Natasja stapte van haar paard af. Wachten jullie maar hier, let ook even op Lasco. Ik ga even inchecken, en betalen. Daarna kunnen we de paarden wegbrengen, en ze liep naar binnen. 10 Minuten later was ze weer buiten. Hierheen, zei ze. Er staat al water en voer voor de paarden, ze staan in 3 kleine stalletjes hierachter. Ze wandelden erheen en tevreden begonnen de paarden te eten.
Goh, het was me het dagje wel, zei Nora ’s avonds op bed. Ik denk dat die mannen niet rusten voordat ze ons te pakken hebben. Ach joh, vulde Marloes aan. We zijn ze toch te slim af, en daarbij: wij hebben Lasco die ons waarschuwt voor die griezels. Toch zit het me niet lekker, zei Nora.
De volgende ochtend was het alweer tijd om te gaan. Ze liepen naar de paarden toe, en zadelden ze weer op. Kyra heeft een bult! Moet je kijken, zei Marloes. En ze wees naar de been van haar merrie. Hoe komt die daar nou? Ze had nog niks hoor toen ik haar gisteravond in de stal zette. Ja Lasco heeft dat ook! Riep Natasja. Anthon ook, riep Nora! Ze haalden hun paarden uit de stal, en ze zagen al gelijk de schade. Oh nee hè, ze lopen kreupel, kreunde Marloes. Dat betekent dus alleen maar stappen. Wanneer die griezels komen, zijn we machteloos. We wagen het erop, zei Nora. Ze worden vast wel weer beter, zo niet, dan rijden we gelijk langs een dierenarts, als we die tegenkomen.
Ze begonnen maar gelijk met hun belofte van gister. Er was een politiebureau aan het einde van het dorp. Daar gaven ze het kenteken, en vertelden ze gelijk alles wat ze hadden gezien. Ok, we zullen gaan zoeken, beloofde de politieagente achter de balie. En tevreden liepen de drie vriendinnen het politiebureau uit. Nu moeten we volgnes de kaart, een stukje rechtdoor, dan de 2de afslag naar rechts nemen, en dan even door een parkje. Daarachter ligt een winkelcentrumpje, waar we even wat spulletjes kunnen inslaan.
Na 1 uur waren ze bij het winkelcentrumpje. Het gaat een stuk trager met drie paarden die kreupel zijn, mopperde Nora. Ach joh, nog even geduld, nu hebben we wel kunnen genieten van de hele rit, grapte Natasja.
Marloes besloot wat spulletjes te kopen. Natasja en Nora wachtten op haar met de paarden.
Na een kwartier kwam ze hijgend terug. Er is gevaar!schreeuwde ze. Weer die vervelende mercedes. Ze rijden een eindje verderop. Volgens mij zijn ze ons aan het zoeken. Ze hebben nu zelfs nog een rode auto ernaast, met 4 andere mannen erin. Achter allebei de auto’s zitten trailers. Voor steeds 2 paarden. Ik hoop maar niet dat ze daar iets mee van plan zijn. Kom op, we moeten maken dat we wegkomen, vervolgde ze. En ze liepen weg. Volgens deze kaart moeten we nu naar links, over een parkeerterreintje, en daarachter ligt weer een bos. Lekker veel bossen zeg, zei Natasja.
Het parkeerterreintje was helemaal verlaten, ze gingen ze de hoek om. Afstappen!brulde een man. Oh nee, de paardendieven! Ze hadden de weg geblokkeerd, en omsingelden de drie vriendinnen. Ze liepen met messen. Nu meteen, opschieten jullie! Schreeuwde een van de andere mannen. Langzaam stapten de drie vriendinnen af….