Naar aanleiding van dit topic:
viewtopic.php?f=2&t=654181&hilit=
Dit topic....
Mijn opa is overleden op 15-9-2006, om 06:20 in de ochtend
Ik heb een gedicht geschreven wat ik graag wil voordragen op mn opa zn begrafenis...
Ik deel het met jullie, ik hoop dat jullie het ook mooi vinden!
_____________________________________________________________________________________
Vaarwel Opa…
De dood is iets,
dat bij het leven hoort.
Maar waarom weet niemand dan precies,
over de hemelpoort?
Echt veel woorden heb ik niet,
ik word overdonderd met verdriet.
Tranen komen in overvloed,
door dit gedicht voel ik mij weer een beetje goed.
Ik kan nog enkel naar een herinnering gissen,
want hij is weg, dat weet ik wel…
Ik kan hem nu alleen nog missen,
dat gevoel zit behoorlijk knel.
Een ziel, voorgoed verdwenen,
Ik kan er alleen nog maar om wenen.
Maar Opa zal in mijn hart en herinneringen blijven bestaan,
ook al is hij er niet meer, is hij heen gegaan.
Het is beter zo, ik weet het wel,
maar toch ging het allemaal wel heel snel.
In mijn hart blijft hij de man,
die leuke grapjes maken kan.
Ik praat nu liever in het heden,
om niet te denken aan het nu pijnlijke verleden.
Het is nog maar kort voorbij,
maar het doet pijn, niet alleen bij mij.
Ik wens heel veel sterkte aan zijn lieve vrouw, mijn oma.
Zij moet weten dat ik met de rest van de familie voor haar klaar sta!
Samen komen we hier doorheen,
en dat is iets wat ik uit de grond van mijn hart meen…
Er is iets wat ik nog kwijt wil,
en waar ik geen woorden mee verspil.
Ik hield van hem, wie niet,
en ik hoop dat hij me nu ziet.
Dat hij trots kan zijn op iedereen waar hij van hield,
ook nadat het voor hem ophield…
Opa, ik hoop dat het waar is dat ze zeggen:
er is leven na de dood.
Ik hoop dat het daar net zo is al hier,
omdat u van het leven zo genoot.
Vaarwel lieve opa,
Ik hou heel veel van u.
Maar als vaarwel zeggen echt moet,
dan maar nu…
Vergeten doe ik u nooit,
mijn manier van afscheid nemen is nu voltooid…
Rust zacht…