Bokt.nl

Citaat:

IT’S TIME TO GO BACK! (to school…)
‘Pas op!’ klinkt het door de aula heen. Gevolgd door een luid gekletter van, zo te horen, een dienblad die is gevallen. Met een vaag vermoeden draai ik me om en zie Angie op de grond liggen. Een paar meter voor haar ligt haar dienblad. Haar lunch is beland op, hoe zo’n pech kan ze hebben, de schoenen van Tijs. De crush van Angie. Even draai ik me om en zie dat Sabine tegenover me zit met een grote grijns op haar gezicht. ‘Ik zag het al aankomen,’ verklaard ze. Vragend kijk ik haar aan. ‘Je kent Angie als Tijs bij haar in de buurt is he!’ ‘Ik wou dat ze haar zenuwen is in kon houden als hij in de buurt is. Normaal is ze al erg, maar als hij in de buurt is, wordt ze gewoon een wandelende ramp.’ Zucht ik. ‘Arme Angie,’ zegt Sabine hoofdschuddend. ‘Ja, inderdaad.’ Antwoord ik met een zucht. ‘Ach Nadia, je kent haar, ze redt zich hier vast wel uit. Maar hoe ze dat dit keer doet is de vraag.’ Stelt Sabine me gerust. ‘We kunnen gaan helpen.’ Opper ik voorzichtig ‘Moet ze wel eerst haar ogen weer open doen, vanaf hier gezien heeft ze die namelijk nog steeds behoorlijk dichtgeknepen.’ Even kijk ik Sabine aan. ‘En wat heeft ze eraan als ze haar ogen opent? Ziet ze de woedende blik van Tijs.’ Zeg ik sarcastisch. Ik weet dat Sabine en Angie niet de beste vriendinnen zijn. Waarschijnlijk omdat Sabine, zonder dat ze het merkt, de vriendjes van Angie inpikt. Dan pas heb ik door dat Sabine door is gaan praten. Het laatste wat ik opvang is: ‘bedoel je?’ Even schud ik mijn hoofd. ‘Sorry, ik was even weg met mijn gedachten. Wat zei je?’ ‘En dan doet ze haar ogen het liefst meteen weer dicht bedoel je?’ zegt Sabine nog een keer. Even vraag ik me af waar we het ook alweer over hadden. O ja! Over Angie die haar ogen zou openen. Ik knik en draai me vervolgens om, benieuwd wat er gaat gebeuren. Én wanneer Sabine of ik mag inspringen als hulpje om Angie uit deze situatie te redden!

Voorzichtig open ik mijn ogen. Dat ik op de grond lig had ik al door. En aan het gelach te horen, mijn omgeving ook. Met een snelle blik inspecteer ik waar mijn lunch is gebleven. Mijn dienblad heb ik snel weer in het vizier. Maar waar is mijn lunch? Langzaam krabbel ik overeind. Dan ontdek ik mijn lunch, een kreun ontsnapt er uit mijn mond. Maak me alsjeblieft wakker! Iemand? Tijs kijkt me met een woedende blik aan. Mijn tomatensoepje is blijkbaar in zijn richting gevlogen. En wel op een van zijn puma’s. Die een halve minuut geleden nog wit was. Nu zit er een, opzich wel mooie, rode tomatenklodder overheen. Ook mijn broodje gezond is in zijn richting gevlogen en bedekt zijn andere schoen. Hoe red ik mezelf hieruit? Nou ja, aan de andere kant, dit kan er nog wel bij vandaag. Ik haal diep adem en sta voorzichtig op, klaar voor een uitbrander van Tijs, dé jongen die ik zo ontzettend leuk vind, maar hij vindt mij duidelijk alles behalve leuk. Vooral nu…

Voorzichtig tik ik Tijs aan. Met een ruk draait hij zich naar me om. ‘Wat?’ met een woedende blik kijkt hij me aan. Waar ben ik aan begonnen? Voorzichtig haal ik mijn blonde haar uit mijn gezicht en kijk hem rustig aan. ‘Je zag toch dat ze struikelde, dat haar lunch toevallig jou aantrekkelijk vindt, daar kan zij ook niks aandoen!’ Achter Tijs zie ik Angie staan die me verbaast en een beetje kwaad aankijkt. Moge het duidelijk zijn dat Angie en ik niet de beste vriendinnen zijn. Én dat ík gewend ben dat de aandacht op míj gevestigd is en niet op Angie. Bovendien, een beetje positieve aandacht is niet slecht voor mij. Een stapeltje fans komt naar me toegelopen en nemen het ook op voor Angie. Angie zelf kijkt me met een woedende blik aan. Tuurlijk Angie, je had jezelf ook wel kunnen redden zeker?

Ja hoor, tuurlijk! Als ik het al niet had gedacht! Miss Model moet me weer ‘Te Hulp’ schieten. Met als achterliggende gedachte zeker dat het goed is voor haar imago. Als blikken konden doden, had ik haar waarschijnlijk al toen ik haar ontmoete vermoord. Ik zie hoe Tijs naar Sabine kijkt. Een blik die hij mij nooit zal geven. Een zucht ontsnapt uit mijn mond. Zet hem maar uit je hoofd Angie! Sabine heeft hem duidelijk ingepakt. Schiet er door mijn hoofd. Even ben ik jaloers op Sabine, met haar prachtige lange blonde haar, haar donkere bruine ogen, haar mooie slanke lichaam, haar lange benen, de luxe die zij thuis heeft. Zeg maar gerust alles wat ík niet heb.
Ter vergelijking, ik heb: kort donker krullend haar, doodsaaie blauwe ogen, kleine korte benen, het enige wat ik hetzelfde als haar heb, ik ben óók slank. Niet dat ik dat laat zien in mijn wijde kleding. Maar dat is een ander punt!

Met een klap gooi in de voordeur dicht en wacht af. Is er geruzie in het huis? Of niet? Ik bedenk me even dat het vrijdag is. Weekend. Dé periode dat ik echt blij ben met mijn bijbaantje. Ik moet er niet aan denken om in het weekend twee hele dagen thuis te zijn. Ergens ben ik ook wel blij dat ik weer naar school toe mag. Ben ik tenminste én niet thuis én bezig met andere dingen dan mijn thuissituatie. En op school is er niemand die iets weet van mijn thuissituatie. Zelfs Angie of Sabine niet. Ergens durf ik het ze niet te vertellen, ik schaam me erom. Mede doordat Sabine zo’n perfect leven heeft en omdat Angie wel wat anders aan haar hoofd heeft, denk ik. Het filmpje van de vliegende lunch speelt zich nog een keer in mijn hoofd af. Gevolgd door de ‘redding’ van Angie door Sabine. Waar Angie alles behalve blij mee was. Mede doordat Tijs ná de redding Sabine mee uit heeft gevraagd voor vanavond. Wedden dát ze hét nieuwe stelletje zijn volgende week? Als ik na een halve minuut nog geen geschreeuw heb gehoord haal ik opgelucht adem en hang mijn jas op. Dan open ik de huiskamerdeur. ‘Hey Nadia! Je bent doorweekt! Regent het buiten?’ vraagt mijn moeder. ‘Het begon te hozen toen ik hier de bocht om fietste, dus zoveel regen heb ik niet op mijn dak gekregen hoor!’ stel ik haar gerust. Sinds mijn moeder en mijn vader erg veel ruzie hebben is mijn moeder vooral bezorgd om mij. En niet om zichzelf. Terwijl ik weet dat zij eraan onderdoor gaat. ‘Droog je snel af en doe droge kleren aan, dan drinken we samen even een kopje thee, goed?’ Ik knik en vertrek naar boven.

Weekend! Hoe doorweekt ik ook ben, ik bedenk me niet en doe eerst een vreugdedansje. Stappen! Heb daar echt zin in. Die schoolweken duren altijd zo lang en het weekend? Die is veels te kort! Het liefst ren ik meteen naar mijn kast toe, om te kijken welk jurkje ik deze vanavond aan ga doen. Altijd handig, die fotoshots waarbij je de kleding mag houden. Mijn kast is inmiddels al lang weer gevuld met de nieuwste collectie kleren. Heerlijk! ‘Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit!’ zing ik luid door de gang heen, die nog lekker nagalmt.
‘Kan iemand die wervelwind in de gang even tot rust roepen?’ klinkt het vanuit de keuken. Ja hoor, mijn broer loopt weer is te zeuren. ‘Oh Patty! Alles goed?’ Pest ik hem terug. Hij heet eigenlijk Patrick, hij gedraagt zich als een macho én ik noem hem dus Patty. En daar is hij, subtiel gezegd, geweldig blij mee. Niet dus. ‘Sabine, houd je mond wil je!’ reageert hij terug. Geweldig, hij is chagrijnig. Dat word nog gezellig. Met een zucht loop ik naar mijn kamer en doe droge kleren aan. Een kleine vijf minuten later stap ik de keuken in. ‘Gezellige dag gehad Patrick?’ vraag ik poeslief aan hem. ‘Geweldig. Doe mij even een lol en laat me gewoon lezen, ja?’ ‘Ja, met mij is ook alles goed en heb een leuke dag gehad. Leuk dat je het vraagt!’ Hij werpt me een veel belovende blik toe. Een blik die zorgt dat ik maak dat ik de keuken uitkom. De blik? Simpel: MDJWKAKJEM (Maak Dat Je Weg Komt Anders Krijg Je Een Mep)

Ruim een uur nadat de school uit is ben ik thuis. Doorweekt, maar ja, ik had mijn dag al helemaal niet. Vliegende lunches, eruit gestuurd worden op de allereerste schooldag, een regenbui, doorweekte kleren, een lekke band én natuurlijk een ‘super hulpvaardige Sabine’ die Tijs lekker inpalmt met haar modellen looks. Met een zucht duw ik mijn fiets de schuur in. Als ik het huis binnen kom merk ik dat ik echt verkleumd ben. Het is september en dan zo’n regenbui. September hoort toch nog bij de zomer? Toch? Of leren ze me verkeerde dingen op school? Zou maar zo kunnen. Of ik leer er gewoon helemaal niks omdat ik er toch geheid uitgestuurd word. En dan krijg je natuurlijk nog een preek na ook. ‘Angelique’ (voor vrienden en bekenden: Angie) ‘Je bent al eens blijven zitten, je zit nu in je eindexamenjaar en wat doe je? Meteen de eerste schooldag wordt je de les uitgestuurd. Wat moeten wij nou met jou? Ben je wel serieus aan dit jaar begonnen? En wat is je verklaring hiervoor? Dat het jouw schuld niet is zeker dat je eruit gestuurd bent? Jongedame, mag ik duidelijk zijn. Als ik jou deze week hier, in deze ruimte, nog een keer tref, dan is het niet te best. Begrepen? En nu terug naar je les.’ De reden waarom ik eruit gestuurd ben? Ik klaagde dat het koud was in het lokaal. En het was echt koud! Maar ja, de leraar kon het niet echt waarderen dat ik die opmerking maakte, dus werd ik eruit gestuurd. (Het zou overigens ook kunnen komen doordat ik mijn hand niet opstak om te melden dat ik het koud had.)

Na het kopje thee ben ik weer naar boven gegaan. Heb een boek gepakt en ben op mijn bed gaan lezen. De tijd tikt langzaam maar zeker naar half 6. Ik krijg intussen het idee dat ik de tijd zo snel mogelijk wil stopzetten. Om half 6 komt mijn vader thuis, waarschijnlijk heeft hij nog wat gedronken in het café. Wat thuis uit zal lopen op een ruzie. Ik probeer me te concentreren op het boek. Dan hoor ik de deur dichtslaan. Gevolgd door gestommel in de gang. Even ril ik, ik weet dat hij dronken is. Dan hoor ik beneden geschreeuw. Even twijfel ik. Ga ik mijn moeder helpen? Of zal ik boven blijven?