Bokt.nl

Citaat:

Mijn leven is een puinhoop. Alles wat goed was in een jaar verwoesd. Alleen hebben niet veel mensen door wat het écht met me gedaan heeft. Oke, ik zal het even voor je uitleggen.
Vorrig jaar leerde mijn moeder 'de man van haar dromen' kennen, die ze al tijden over msn sprak. Leuk, alleen de afstand.. Wij woonde toen nog in een dorpje in Brabant en hij in Rotterdam. Jammer, maar dar zal nooit iets uitkomen, dacht ik..
Ach ja, een ontmoeting kan geen kwaad, zij ik tegen een vriendin van me toen mam 'hem' ging meet-en. Ik sliep het weekend dat hij er was bij die vriendin. Ik had 'hem' nog geen 5 minuten gezien, want ik moest van mam meteen weg. Maar die vijf minuten waren genoeg voor mij. Er klopte iets niet aan die vent...
Mam was een maand later helemaal hoteldebotel. Nou, eigenlijk een week later al, maar toen kwam het pas goed door. Hij was lief en luisterde écht naar d'r. Ze konden samen alles doen, ze voelde zich vertrouwd.
Ik vond het leuk voor haar. Liet niet merken dat iets in mijn achterhoofd me stilletjes iets duidelijk probeerde te maken.

Het ging allemaal zo snel. Mam begon over verhuizen en zaken. Nog voor het goed en wel tot me doorgedrongen was stond het al vast en was ik dozen in aan het pakken.
Twee maanden. Zo lang kende ze hem in real life. En dan ook nog eens alleen in de weekenden. Twee maanden. In die tijd had ik hem, alles bij elkaar opgeteld, misschien net een uur 'gezien'.
Onze hond moet het aangevoeld hebbem. OP de dag dat we vertrokken ging hij door de ruit van onze voordeur heen. We konden hem bijna opgeven, zijn hele poot was door, hij bloedde simpelweg gewoon leeg. Drie uur lang lag hij op de operatietafel, ballanserend op het randje van de dood.
Ik wilde dat weekend nog blijven. Door het ongeval had ik van niemand afscheid kunnen nemen. Niemand. En ik vond dat onze hond tijd nodig had om bij te komen, en de arts ook. Maar mam had haast.
Zonder afscheid vertrokken we. De hele weg heb ik gehuild. Nu pas drong het écht tot me door wat mam besloten had. Maar ik kon niet terug, al wilde ik nog zo graag. Het liefste was ik uit de auto gesprongen. Maar alsof mam het wist moest ik in het midden zitten. Ik kon geen kant op.

In een vreemde stad, een vreemd huis, zat ik oppeens met een vreemde man opgesloten. Ik had hem nog geen uur meegemaakt en nu woonde ik oppeens in hetzelfde huis met hem. Het stemmetje in mijn achterhoofd was iets helderder aan het worden, maar nog niet verstaanbaar. Maar van binnen wist ik het al.
Constant ruzie. Met mam, die vent, m'n zusje.. Vaak nog nieteens om een reden, maar dan moest de stress eruit en kreeg ik die op mijn hoofd. Ik mocht die man absoluut niet. Alles wat hij deed kwam zo nep over. Ik praatte amper tegen hem, hij amper tegen mij. Warom zou ik eigenlijk ook? Dat liep toch alleen maar uit op ergernis en geruzie.

Wat nog erger was. IK was compleet afgesloten van de buitenwereld, van mijn vrienden, van alles. Geen telefoon, en geen internet. Het voelde alsof ik in de gevangenis zat.
En toen begon school. Ik kon kiezen uit twee scholen. Ja, dat zijden ze tenminste. Terwijl de ene, die ik dus leuk vond, nieteens plek had. Maar me wel 2 proefdagen lied draaien. Noodgedwongen koos ik de andere school. Wat moest ik anders doen? In het begin ging het goed. Maar naarmate ik hun leerde kennen en zij mij ging het mis. Hun lol is ook heel anders dan die van mij. En dan kom je ook heel stom over.
Thuis ging het ook slechter en slechter. Ik vraag me nu af hoe ik ooit mijn tijd heb doorgebracht daar al die tijd. Nog steeds geen internet en ik mocht geen mobiele nummers bellen op de telefoon. En al zou ik dat mogen doen alleen om ons numer door te gebven, nee.. Dat mocht niet. Mijn vriendinnen mochten niet weten wat ons adres of telefoonnumer was. Nee, want mám had al haar contacten gebroken. Zíj. Dus betekende dat dat ik en mijn zusje dat ook moesten.
Een hel, een hel was het. Ik kon geen fatsoenlijke contacten leggen in Rotterdam omdat de mentaliteit zo verschrikkelijk anders is dan mijn oude vertrouwde dorp en omdat mijn interesses ver van die van de mensen daar liggen.. en ik kon nieteens even mijn vriendin bellen om even uit te huilen. Nee, ik kropte het allemaal op.

De ruzie's werden erger. Maar ik kwam meer te weten over die vent. Ook mam had nu bijna dagelijk ruzie met hem. In het begin kneep hij speels, wat soms een blauw plekje opleverde. Maar nu zat mam onder de blauwe plekken van het knijpen. Bij mij begon het lampje al te gloeien. Wat ging het toch goed met ons gezin. Wat was je keus om alles achter te laten voor een vent toch goed mam..

Na een grote uitbarsting was ik het zat. Met ruzie ging ik die avond naar bed en ik stond er ook weer mee op. In plaats van met een tas vol boeken liep ik met een tas kleren de deur uit. Genoeg had ik ervan.
Dat was poging 1.. Nog 2 volgde er. Alle met een goede reden. De vent was niet goed snik, en ik zag dat de ruzie's langzaam maar zeker gewelddadig werden. Iedereen werd uitgekafferd, m;n zusje gepest, m'n moeder gekleineerd en de grond ingedrukt met gemene opmerkingen. Maar bij mij bleef hij gelukkig nog uit de buurt. Ja, omdat ik de enige was die de kont in de krip draaide. Ik, hoe klein ik met mijn 1.60 ook ben vergeleken met zijn (ruime) 1.90 wel. Ookal was het soms echt een grote bek, ik kon het ook niet van hem hebben dat hij de hele dag tegen alles en iedereen 'kankerde'. Mijn opa is daar na 8 jaar aan overleden en het doet me nog elke dag zeer, Ikhoef die ziekte niet tegen me te hebben. En vooral niet van díe man. Die vent die mijn leven omgooide door mijn omoeder over te halen te verhuizen. Te verhuizen naar een stad, een stad waar ik me niet in kan plaatsen.

Ondertussen liep ik door de problemen die ik thuis met mam en die vent had bij de Maatschappelijk werker van school. Of het nog niet erg genoeg was dat ik gepest werd met mijn accent en kledingstyle die ik ondertussen aangenomen had kwam dat er ook nog bij. Er was niets meer over van me. Ik was alttijd heel spontaan, had mijn woordje altijd klaar. NIet stil en vaak was ik de dupe van de leraren, niet de leerlingen. Vrolijk ging ik naar school en vrolijk kwam ik weer thuis aan. Nee, totaal anders was dat nu. Stil in de les, en als iemand iets tegen me had zij ik daar niks op terug. Ik kon het gewoon niet meer. Misschien ook omdat ik nu ook helemaal geen steun meer had van vrienden. Maar ik heb nooit problemen gehad om aansluiting te vinden. En toch lukt het me niet meer. Ik ben onzeker geworden.

Ik vertelde al over hoe de vriend van mam was omgeslagen. Hij was eerst lief en luisterde. Ja, eerst. Nu maakte hij ruzie en kleineerde mama. Tv kijken kon niet meer, hij had immer de afstandsbediening. Behalve als ik hem had dan, maar ja. Tegen mij deed hij nog niks. Nog.
Tot de laatste uitbarsting. Ik was het compleet beu. Hij gebruikte om mij te pesten mijn haarborstel. Ik heb bijgehouden hoe vaak. 14 keer. En die laatste keer was de druppel. Ik was naar beneden gestampt en gevraagd wat hij rook. Overduidelijk zijn wax en vieze oorsmeer geur en zijn vette wax-haren hingen in mijn borstel. De vlerk. En ook nog zeggen van nee, liegen! Als er iets is wat ik niet kan hebben is het wel liegen! En hij deed het, rech in mijn gezicht. Zeggen dat ik mezelf rook. Ja, ik stink zeker naar hem.. Ik was woest, al helemaal toen hij schreeude dat hij op moest kankeren. Ik was ondertussen ook woest, en ik keerde om. Dat was de eerste en laatste keer dat hij dat tege mij zou zeggen dacht ik bij mezelf voor ik de hoek omging. Ik draaide me om en extreem kalm, dat hij zelf maar moest 'opkankeren'. Ik dacht er niet bij na, dat was de eerste keer dat ik dat woord, nee, die ziekte in die zin gebruikte. Ik zeg het zelden, en als ik het zeg zeg ik het omdat ik erover praat. Nu tégen iemand. Ik gebruikte zijn eigen woorden en het.. het.. liet iets ontploffen in hem. HIj sprong achter de computer aan en kwam op mij af. Wat dat betreft ben ik mega eigenwijs want bleef op exact dezelfde plek als waar ik de woorden uitgesproken had staan. Hij vroeg me wat ik zij, en zij daarop; 'exact hetzelfde als jij mij vertelde te doen'. Daarop haalde hij uit en sloeg me val in mijn gezicht. Mijn hoofd klapte dubbel achterover en scheelde weinig of hij brak, het kraakte wel..
Misschien brak hij niet mijn nek, maar wel iets ín me. Gelukkig niet mijn zelfbeheersing. Anders had hij nu niet geleefd. Ik stond immers dicht genoeg bij een blok messen. Maar echt ín me. Mijn moeder zat bij de computer en zij er geen een woord over, geen één woord. Dat deed het omgekeerde met me. Met een tegenstrijdigheid van woede om hem, en verdriet om mijn moeder ben ik naar boven gerent. Mijn moeder was zo diep gezonken, dat ze nieteens iets zij over dat haar vriend mij zojuist geslagen had. Als haar ex dat gedaan zou hebben zou hij dood geweest zijn. Maar bij hem bleef ze koel zitten. Mam, wat was je laag gezonken..

Citaat:

Eenmaal boven zocht ik een uitlaatklep. Het werd me allemaal teveel. Geen vrienden die me kunnen troosten, geen telefoon om ze op te bellen.. Niks. Een uitlaatklep heb ik gevonden. Het is te lezen wat ik voel, wat er in mijn hoofd omgaat. En al vind je het, niemand zal het oot kunnen lezen. Voorlopig kon ik het daarmee doen.

Toch heeft de slaag in mijn gezicht nut gehad. Mam heeft me de volgende dag, samen met hem, afgezet in Uden. Onderweg moest ik mijn excuses aanbieden, voor de uitbarsting van de dag tevoren. Ík?! Ja, ikke. Want als ik niet boos was geworden dat hij mijn borstel (voor de 14e keer) gebruikt had, had hij me niet geslagen dus was het maar mijn eigen schuld. Nou, wat mij betreft kon híj barste. Maar als ik het niet deed.. Mam dreigde om te draaien en ik had écht behoefte aan vrienden. Na meer dan een half jaar.
Dus met gekruiste vingers zij ik dat het me speet. Mij speet het, het speet míj dat híj mij sloeg. Nee, respect heeft hij nooit gehad van mij, maar nu.. De kans dat die ooit zou komen, is van niets tot minder geworden. Bood hij zijn excuses aan? Nee, natuurlijk niet.
Die dag ervoor was ik er voor een deel achter gekomen wat mij dwars zat over die vent. Het stemmeje in mijn achterhoofd lietnu enkele woorden scherp horen, té scherp. Het speels knijpen in het begin, was een hint. Heel sneaky maakte hij daarmee, onbewust waarschijnlijk, duidelijk dat hij zijn handen niet thuis kon houden. Natuurlijk heb ik in die 7 maanden verschillende dingen horen breken. Flessen cola die de kamer doorgevlogen zijn. Een I-pod aan diggelen. Een tv die totaal kapot voor de deur staat. Natuurlijk had ik wel door dat het niet mam was die het deed, dat zij niet al die spullen kapot gemaakt had. Maar ze zij van wel en wat kan ik daar tegen doen?
Ook de wond op haar voorhoofd. Nee mam, ik ken jou te goed om te weten dat die niet van het stoten is. Anders had je dat met een brede lach tegen me gezegd, net als de keer dat je in slaap was gevallen boven op je sigaret. Wat hadden we daar een lol om. Maar nu bleef je stil en na een paar dagen aandringen was het omdat je je hoofd gestoten had.
Het klopt niet. Het klopte gewoon niet.

Gelukkig hoefde ik daar een tijdje niet aan te denken. Ik mocht voorlopig op onze oude woonplaats blijven. Opgelucht. Dat was het enige wat ik was.
Dat zat me toen ook al dwars. Gevoelens voor anderen had ik niet meer. Op die voor goede oude vrienden na. Maar familie, het kon me allemaal niks meer bommen. Want mijn zusje kon het wel vinden in Rotterdam, op die vriend van mam na. En mam.. Ondanks dat ze onderhand ook wel moest weten dat haar beslissing misschien niet de beste geweest was koos ze voor hem. Hoe erg ze ook gekleineerd werd, hoe erg ze geestelijk ook geraakt werd, ze koos voor hem. Niet langer voor haar gezin. Terijl ze eerst door het vuur zou gaan voor ons, en nooit, maar dan ook nooit, partij gekozen had voor vriendjes.
Niet alleen hij was totaal veranderd sinds we goed en wel in Rotterdam wonen, ook zij. En ik voelde niks meer voor haar.
Sowieso, ik voelde de woede niet meer sinds die dag ervoor. Noch de pijn die het verdriet in me deed. Ik voelde het niet meer. En om erachter te komen of ik nog wel gevoelens had gebruikte ik mijn uitlaatklep. Het was alsof dat nog maar het enige was dat écht goed voelde.
Hoe gezellig ik het hier ook had, het was veranderd. Het was niet meer zoals het was. Ik wist dat het pijn deed, maar voelde het niet. Ik was er van overtuigd dat ik voorlopig hier zou blijven. Maar nee, die volgende middag. Mam was weer terug en ik moest mee. Ik had die nacht bij de paardjes geslapen met een vriendin. Ik was woest teruggefietst om mijn spullen te pakken. Woest.
Ik mocht niet gaan van ze. Ze wilde me in de schuur verstoppen en zeggen dat ik al weg was. Ik wilde wel, maar hoe kon ik? Ik had thuis al verschillende instantie's ingeschakeld, info gezocht.. Maar als ik nu weg zou lopen, dan zou dat niet meer lukken. Ik kon weer geen kant op. Ja mee..

Weer zat ik in Rotterdam, weer. Ondertussen werd mijn verhaal groter, en nog niemand die het kon lezen, al was het zo onder hun neus. Niemand las het. Ze namen niet de moeite, of keken gewoon niet goed. Toch was ik er blij mee, ik had geen zin in nog meer lange gesprekken met de maatschappelijkwerker. Hoewel ik wel altijd zorgde dat de afspraken onder gym vielen, dat scheelde weer een beetje. Nee, gym was niet meer een van mijn favo vakken. Ik meed het liever dan dat ik mee deed.
Thuis was ik nors, zij niet veel.. Gelukkig had mam niet door dat ik geen brood mee naar school nam. Wel geld, voor drinken. Maar eten, ik had gewoon geen eetlust dus het enige wat ik op een dag nog at was het avondeten. En nou word er bij ons thuis nog niet zo ontzettend veel gekookt dus soms zelfs alleen een snee brood 's avonds. Ik ben namelijk niet zo'n ochtendmens, dus van ontbijten komt nooit iets.
Al blij zat met internet, en ook telefoon mocht nu mobiel. Eindelijk.
Ondertussen waren de ruzie's tussen mam en haar vriend tot uitbarstingen veranderd en ik denk dat de buren ons erg gezellig vonden. Ook op straat hadden ze nu geregeld ruzie en in de stad. De eigenaar van het Turkse winkeltje om de hoek was bezorgd over mam. Snap ik, ze zag er vermoeid uit en soms met dikke ogen ging ze er sigaretten halen. Ik heb haar ook eens horen zeggen door de telefoon dat de man tegen mama's vriend had gezegd dat hij voorzichtig met haar moest zijn, respect hebben.
Kun je nagaan, zelfs hij had het door! Waarom was mam dan nog zo blind dat ze bij hem bleef. Ik snapte het niet, en mijn verhaal werd langer en langer, en nog niemand die het las.
Mam was erachter gekomen dat ik instantie's gebeld had. Onder andere via de kindertelefoon was doorgeschakeld, ook voor het slaan. Elk kind mag ten alle tijden bellen, voor wat voor zaken dan ook. Maar ik mocht het niet. Ze was woedend dat ik gebeld had en zij dat ik nu de kans liep uit huis geplaatst te worden. Alsof dat wat met me deed. Waarom zou ik het erg vindem om uit dat huis weg te gaan? Ik heb me in het huis alleen al nooit op m'n gemak gevoeld en die vent erbij maakte het alleen maar erger!
Maar mam zij dat het niet was wat ik dacht dat het inhield. Ik zou in het schippersinternaat dat bijna bij ons om de hoek staat terrecht komen, en dus nog steeds in Rotterdam.

Citaat:

Dus hield ik me stil. Niet omdat ik bang was uit huis geplaatst te worden, ook toen was ik er van overtuigd dat alles beter was dan die stinkvent en die idiote school. Maar de zomervakantie kwam al aardig dichtbij, en ik was astbesloten te gaan, terug. En als ik niet gebracht zou worden lopend, het deed er allemaal niet zo toe hóe, maar de zomer in Rotterdam? Nee, absoluut niet.
Sowieso, als ik daar ben ben ik binnen. Of achter de computer, of veilig op de aan mij toegewezen kamer. Wat moest ik buiten? Er waren geen vrienden om mee in het park te 'hangen' en de hele buurt is zowat buurt. Niet dat ik racistisch ben! Absoluut niet. Twee van mijn beste vrienden waren buitenlands, dus daar zat het'm niet in. Alleen zijn die van Rotterdam zo anders. Ik weet niet hoe te omschrijven, maar ze mogen mij niet en ik hen niet. Snel opgelost, ik blijf binnen.
Gelukkig deed internet het dus alweer. Dat was een grote troost.
Zo kwam ik in contact met een verloren goede vriendin. Ik weet niet meer precies hoe, maar we vertrouwde elkaar toe dat we problemen hadden. Met onze omgeving, onszelf.. En dat het soms té ver gaat om het op een normale manier van je af te schrijven. Zij kan mijn verhalen lezen, ik ook die van haar. Daar hoef je geen geheimschift voor te kunnen ontcijferen. Ook jij zou het kunnen, alleen moet je er achter komen wat ik schrijf, en op wat voor manier.
Zo hadden zij en ik dus opnieuw en losse band met elkaar ontwikkeld. Muziek en kleding waren we beiden veranderd, maar in dezelfde richting. Ook zij was van vrolijk naar somber getransformeerd, alleen bij mensen die je vertrouwd haal je je masker weg. Zo dus ook zij.

Tijden verstreken, ruzie's.. De vakantie's die tussen de zomer en mij inlagen hoopte ik op terugkeer in mijn dorpje, maar zelden kwam het er maar van. Beloftes dat ik het weekend mag gaan. Maar een stom iets was dan een excuus van mam om me straf te geven, waardoor mijn verhalen weer langer werden. Langer.. zonder dat er verandering in het verhaal komt. Altijd hetzelfde, alleen soms wat meer woede die eruit moet.
Ondertussen sprak ik niet meer met de vriend van mijn moeder. Hij had de hele benedenverdieping aan gort geslagen. Alles, vazen foto's.. Ik luisterde bij de trap, naar zijn gekleineer, naar de brekende spullen die mijn moeder met veel zorg bij elkaar verzameld had. Hij gooide, en zij liep erachteraan met veger en blik. Ik schreeude naar beneden dat hij moest kappen, woede borrelde weer in mij op. Naar beneden rennend, door de scherven van fotolijstjes schreeuwde ik naar hem. Hij was bij opa's vaas aangekomen. Het laatste wat de vader van mijn moeder gekocht heeft. Ik zie hem nog de vaas oppakken, in slow-motion omhoog brengend, en dan.. alsof het vooruit gespoeld werd op de grond aan scherven gooiend. Scherven brengen geluk, maar deze lieten zijn hoeveel hij eigenlijk om mijn moeder gaf, om de spullen van mijn moeder, om de familie, van de vrouw waar hij mee samen koos te wonen.
Niets..
Ik trillde, van onder in mijn voeten tot het in de topjes van m'n vingers. Lang was ik niet woedend geweest, lang.. Maar al die woede kwam eruit. Alleen niet daar, in het glas staand, op mijn blote voeten, om 3u 's nachts. Nee, niet daar. Ik liep recht op het bijzettafeltje waar het kistje van opa stond af. Nam het mee naar boven. Als hij daar ooit aan zal komen zal ik zijn vingers er hoogst persoonlijk, langzaam.. en pijnlijk van afsnijden. Met een boterhammes..
Ik sloot me op in mijn kamer, ging tegende deur aanzitten. Mijn handen tegen mijn hoofd. Tranen die mijn piama doorweekt maakten. Het was maanden geleden dat ik had gehuild. Maar het ging niet om hem. Het ging om opa. Als hij er nog geweest was..
Ik worstelde tegen mijn wil om mijn verhaal verder, dieper te maken. Ik wilde, wilde niet. Maar als ik het niet deed, wat dan? Het opkroppen? Nee, het moest eruit. En het kwam eruit. Pijnlijk, maar zo wist ik tenminste dat er nog ander gevoel in me zat dan ik voelde in omstandigheden als die. Het was vreslijk fout, en goed tegelijk.
Die nacht niet geslapen, dat haalde ik wel in in de les. Niemand die ernaar omkeek, nee ook mijn mentor niet. Die had het te 'druk' met andere meiden.. Ja, meneer P. van Biologie. Maar dat kwam omdat ik de enige van de klas was die rustig bij hem was. Ik luisterde naar hem, want zijn verhalen waren best boeiend. Ik heb niet snel respect voor mensen. Dat komt door eerder verleden, vertrouwen. Maar die leraar was jong en onervaren. Niemand luisterde naar zijn verhaal maar hij vertelde door. Dáár heb ik respect voor. Gewoon doorgaan, al staat een hele klas op z'n kop en loopt iedereen in het rond. Misschien omdat ik wel luisterde, had hij het idee niet compleet zinloos te zijn.. Hij deed het dan wel. En ik kan dat niet..

Zoals ik al zij, respect en vertrouwen heb ik niet snel in mensen.. Dat zit dieper, en ik moet zelf nog uitvinden waar dat vandaan komt. Nee, ik weet het niet. Wel weet ik dat ik mensen van mij afduw. Zo dus ook die buitenstaander uit de derde die mij vanaf het begin al leuk scheen te vinden. Leuk, dacht ik. Tot hij een praatje wilde maken. Was dat al dichtbij genoeg? Tja, blijkbaar. Waarom? Wist ik dat maar...
Gelukkig viel hij me niet helemaal lastig. Maar nu was ik wel bang in de pauzes, liep niet meer alleen over de gangen, ging niet alleen in de automaat drinken halen en bleef weg bij de kantine als hij daar was. Terwijl hij zelf al uit de buurt bleef.

Na weer een grote uitbarsting is mam met ons vertrokken. En ik had hoop. Échte hoop. Bij kennissen bleven we die nacht, die week. En ik genoot weer. Lekker naar de paarden, dicht bij vrienden die ik kon vertrouwen. Maar die zaterdag was het weer voorbij, en dat was de 2e keer dat ze dat deed. Terug gaan naar iemand die mij geslagen heeft, het hele huis aan gort.. Ze koos wéér voor hem. Alweer. Ik was niet meer woedend, noch verdrietig. Ik zou toch niet bijven. Wat ze ook zou doen, hoe ze ook dacht over haar 'vriend'.. In mezelf was ik uit het gezin gestapt. Ik was sinds dien niet langer een gezinslid, maar eerder een uitwisselingskind. Ze nam mijn lichaam mee, maar mijn gevoel stond genageld aan de grens van het dorp, en zou wachten. Dat wist ik zeker. Mijn hart zal nooit naar Rotterdam gaan.

Nog maar twee maanden, zo ongeveer. En nu begonnen er meerdere verdachte dingen voor te doen. Het was nooit rustig thuis. Mjn zusje was nors en mam zag er vermoeider uit dan ooit tevoren. Ze had eens in de zoveel tijd grote blauwe plekken, en vreemde dingen bij he honden uitlaen waaroor ze wonden op haar been keeg, soms.
Toen ik een dag thuiskwam en van mijn zusje hoorde dat ze weer ruzie hadden gehad en nu weg waren, wist ik al dat het deze keer goed misgegaan was. Het is me tot de dag van vandaag niet helemaal duidelijk geworden wat er gebeurd was. Niet van mijn zusje en al helemaal niet van mam. Vaagjes heb ik kleine stukjes van het verhaal te horen gekregen, en die heb ik zelf aan elkaar gebreid.
Zo scheen mam doorgedraait te zijn, wanhopig doorgedraait. Hij wilde weglopen ofzo?? Ik weet het niet, het enige wat ik zeker weet is dat ze haar pos doorgesneden heeft, en daarbij gelukkig geen slagader raakte maar wel een pees. De hoofdpees, van haar duim. Daarop had ze gezegd dat het foute boel was en ze zij mijn zusje '911' te bellen. (dan vraag ik me wel af waar ze dat an vandaan gehaald heeft, aangezien ze echt amper tot geen tv meer keek.) Deze wist gen raad, snapte door de stress en de woede die er indt huis hangt niet dat mam uit paniek het verkeerde nummer zij en dat ze gewoon 112 moest bellen.
Uiteindelijk is mama zelf met haar auto naar het ziekenhuis gereden. Ja, me een pees die naderhand door gesneden bleeg te zijn. Waarom die vent niet? Hij is wel meegegaan, uiteraard. Diep van binnen denk ik dat hij geniet van de pijn die hij anderen aandoet. Maar hij heeft geen rijbewijs! Nee, die vent woonde nog bij zijn ouders. Dat alleen al zou bij mij een belletje doen laten rinkelen. Maar mijn moeder was blind.
Ook blind voor het wantrouwen van de verplegers in het ziekenhuis. Die vonden het vast net zo bizar als ik dat mam had moeten rijden en dat hij niet gewoon de alarmlijn gebeld heeft. Dat was ongeval nummer 3 al. Want mam had ondertussen ook al 2 miskramen achter de rug. En niet omdat haar baarmoeder zo slecht was. Nee, door de stress die haar vriend veroorzaakt, ik ben er heilig van overtuigd.
Kwader kon ik niet meer worden op hem, de woede was maanden geleden al boven mij uitgestegen. Maar de woorden van de stem die nog steeds verstopt in mijn achterhoofd zat was er eindelijk in geslaagd een zin naar voren te laten komen. 'Die man is gevaarlijk, hij heeft niet alleen losse handjes van binnen..'
Niet alleen van binnen, ook iets dat van buiten naar binnen gaat. Maar wat?
Daar zal mam snel genoeg achter komen, en hoe..

Kim4Bibi schreef:

Het wordt steeds heftiger maar het blijft spannend om te lezen.
Je weet het echt goed te verwoorden

Mich_elle schreef:

Heel knap dat je het zo kan vertellen.
Wat erg dat je het zelf heb meegemaakt.
Hoelang is dit geleden als ik vragen mag?