Een verhaaltje dat ik gisteren schreef. Het gaat er dus over dat je niet enkel wint als je een overwinning behaalt. Zelf ben ik niet zo tevreden over het einde.


Het was stil in de grote zaal, niemand had er behoefte aan om iets te zeggen. Iedereen was verzonken in zijn eigen gedachten, zijn eigen herinneringen.
De ene staarde naar de grond terwijl de andere met de ogen gesloten of het hoofd in de handen zijn zwijgen aan de stilte toevoegde. Allen dachten ze aan hetzelfde; aan de mensen die ze verloren hadden, aan hun geliefden die ze nooit meer zouden zien.
Tranen gleden over wangen en snikken ontsnapten tussen tevergeefs opeen geklemde lippen.
Tijd voor een overwinningsfeest was er niet, het verlies was zo veel groter dan de winst. Wie wou er feesten zonder de mensen die ze het liefst bij zich hadden? Wie kon er dansen en blij zijn als hun hart gebroken en onvolledig was?
Ze konden zichzelf dan wel verplichten te glimlachen of te zingen, maar iedereen zag dat het bedrog was. Hoe hard ze ook probeerden hun verloren schatten te vergeten, de pijn en het verdriet stonden duidelijk in hun ogen te lezen.
Verdriet kan je niet zomaar vergeten en om tranen hoef je je niet schamen.