Dit is een gedicht die ik indertijd geschreven heb voor m'n overleden vzpaardje: Gini, een haflingermerrie van in de 20 jaar (pas bekend na hoor dood dat ze zo oud was) Ze is gestorven aan de ziekte van Cushing, haar hoefbeen at volledig door de hoefwand...
Dit was toen ze erg ziek was en toen we er bijna zeker van waren dat we haar gingen moeten laten inslapen..
Lieve Gini
De zomer was zo mooi Alles lag in zijn plooi Jij stond lekker te smikkelen van het malse gras Pipa zocht hier en daar wat ambras Attica galopperend over de hei Want daar in de verte kwamen wij Om jou eens lekker te verwennen Je begon ons al aardig goed te kennen Vrolijk kwam je met ons mee tegen een worteltje zei je geen nee Tijdens een rit eerst wat traag Maar over de helft gaf je de volle laag Voor een ritje met de koets was je ook altijd te vinden Om daarna weer iets lekkers te mogen verslinden Je vreselijke niet te borstelen vacht Glansde in de zomer in al zijn pracht Je oogjes glommen En je maag was aan het grommen Maar het belangrijkst van al Je was en je blijft toch o zo lief Je blijft voor eeuwig mijn hartendief!
Maar toen werd het winter Donker en koud De zoete smaak was veranderd In zout De bomen werden kaal En de poesjes stierven allemaal We huilden stilletjes en in koor Maar het leven gaat onverbiddelijk door Maar toen uit een onverwachte hoek Was jou gezondheid plots zoek We zochten en zochten Maar vonden hem niet En toen kwam het grote verdriet Ik kon en wilde het maar niet geloven Dat ze jou misschien voor goed zouden verdoven Ik weet niet meer wat ik moet doen Misschien dat ik me er beter mee verzoen Ik hoop dat je gauw weer beter wordt Want het leven is al zo kort…
Met heel veel liefde geschreven voor Gini van Ariane, Je verzorgster –xxx-
Laatst bijgewerkt door Anoniem op 29-07-06 13:03, in het totaal 1 keer bewerkt Reden:Tag int itel.