Bokt.nl

Citaat:

De groene heuvels staken fel af tegen de blauwe kobaltblauwe lucht. Hemelswitte wolken dreven als schepen door de lucht. Een zomerse bries liet de populieren die over het landgoed verspreid stonden, dansen.

Zittend vanaf haar kleine vos Evening keek Mary uit over het weidse landschap. Ze genoot met volle teugen van alles wat dit gebied haar bood. Zachtjes drukte ze met haar kuiten tegen de buik van haar mollige kleine paardje. Voorzichtig zette het paard een paar stappen naar voren. Nogmaals drukte Mary met haar kuiten tegen de buik van Evening. Dit was voor hem het teken om te mogen galopperen. Evening reageerde fel en nam grote passen naar voren.
Mary probeerde dit te compenseren door een lichte druk op de teugels te nemen en ver achterover te zitten. Het paard reageerde direct op de hulpen van Mary en maakte vreemde sprongen om zijn ongenoegen te uiten. Behendig zat Mary de bokjes van Evening uit.
In galop naderden ze een steile heuvel die dikwijls de ‘Grafeful Mountain’ genoemd werd. Dit was voor Mary een reden om de teugels te laten fieren en het paard zijn eigen tempo te laten bepalen. Ze bewoog haar lichaam naar voren om haar gewicht beter te verdelen. Evening vond nu eindelijk de ruimte om hard te gaan. Met haar oren plat in de nek en elke spier gespannen verruimde ze haar passen. Zonder moeite baande ze zich een weg tussen de bomen die op de heuvel groeiden. Mary bukte haar hoofd zo ver mogelijk naar beneden om takken te vermijden.
Voor Evening was Mary’s ingebogen houding het teken om nóg sneller te mogen lopen. En dus vlogen ze in een groot tempo naar de top van de heuvel.

Voor Mary was het vrijwel onmogelijk om haar hoofd op te tillen, en dus vertrouwde ze erop dat Evening de top herkende. Evening was hier nog nooit eerder geweest, maar had genoeg ervaring met ruige en woeste buitenritten. Ze was zich dan ook altijd van elke stap bewust in dit soort omstandigheden. Tot Mary’s grote opluchting voelde ze dat het paard van tempo minderde. Ook minderde het aantal bomen wat zich op de heuvel bevond. Voorzichtig ging Mary weer rechtop zitten.
Evening draafde nog maar langzaam en ging al snel over in stap. Het land liep steeds vlakker. Mary beval haar paard om stil te staan. Voor zich bevond een schitterend landschap wat Mary’s ogen deed glinsteren. De steile toppen van heuvels en bergen waren tot in de verte te bekijken. Ondanks de hitte van de afgelopen weken waren de toppen van enkele bergen bedekt met een laagje maagdelijk witte sneeuw. Evening doorbrak de stilte die was gevallen door een paar keer te briesen. Afwezig en naar het uitzicht starend kroelde Mary hem door zijn manen. Vanuit de dennenboom links van haar schoten een aantal vogels. Mary keek hoe ze met gespreide vleugels door de bergen vlogen. Was dit de reden waarom de heuvel van omgedoopt tot Graceful Hill?

Mary wierp een blik op haar horloge en besloot dat het tijd was de afdaling te maken. De heuvel was aan deze kant een heel stuk vlakker en veel minder begroeid waardoor het een vrij makkelijke afdaling was. Mary bestuurde het vlakke land. Een stuk verderop zag ze, gelegen aan een smal beekje, een klein grasveldje. Ze besloot om daar haar pauze te houden; ze hadden tenslotte nog een lange tocht te gaan. Mary drukte haar kuiten tegen de bezwete buik van het paard. Vol zelfvertrouwen begon Evening de afdaling. Mary leunde licht naar achter om het zo iets te vergemakkelijken voor haar rijdier. Evening liep vlot en al snel bereikten ze het vlakke land. Weer duwde Mary met haar kuit tegen de buik van het paard. Evening nam een paar grote galopsprongen waarna Mary licht contact maakte met de teugels. Onmiddellijk minderde Evening vaart. Ze waren al ruim een uur onderweg maar Evening was nog zo fris als een hoentje. Soms irriteerde Evening’s gedrag Mary wel. Maar als het puntje bij paaltje kwam was er voor Mary geen beter paard dan Evening. Evening had het perfecte karakter voor de lange ritten die Mary met haar maakte. Ze was voldoende stevig gebouwd om de zware westernzadels met volle zadeltassen te dragen. Qua karakter kon ze soms wat pittig uit de hoek komen, maar ze zou haar ruiter er nooit opzettelijk af willen gooien. Het paard had daarna het volste vertrouwen in zijn baas. Als Mary haar de opdracht gaf ergens langs te gaan zou ze dat nooit weigeren.

Bij Mary thuis, als het tenminste zo genoemd kon worden, hadden haar ouders een kleinschalige paint en quater horse fokkerij gehad. Haar ouders waren op een gegeven moment niet meer in staat geweest de veulens te verzorgen en op te voeden. De meeste veulens waren daarom ook verkocht. Slechts enkele, inmiddels 3 jarige paarden, stonden er nog. Zo af en toe bereed Mary de paarden, maar meestal werd dit gedaan door het personeel.
Mary was niet vaak thuis, je zou kunnen zeggen dat ze er bijna nooit was. Ze maakte dagelijks lange tochten met haar lieveling Evening, en als het even kon maakte ze er een meerdaagse tocht van en reisde ze dagen lang door verlaten natuurgebieden. Ze was gek op heuvels en bergen, die op top vaak bedekt waren met een dun laagje sneeuw. Ze hield van de eindeloze stilte, slechts verstoord door het gezang van een vogel. En ze hield van de wind die haar lang, zwart gegolfde haar opgooide als ze in een reusachtig tempo over een heideveld stoof.
Mary was niet graag thuis, de tijd beperkte haar ritten af en toe, als ze de volgende dag weer naar school moest bijvoorbeeld. Op die dagen kwam ze altijd laat thuis, ze woonden afgelegen en de school was kilometers ver van hun huis verwijdert. Toch probeerde ze altijd zo veel mogelijk tijd aan Evening te besteden. Het eten was meestal makkelijk, een snelle hap uit de snackbar van de buurt of een opwarmmaaltijd die na een minuut in de magnetron al helemaal bereid was. Haar moeder hield niet van koken en haar vader was meestal weg. Maar Mary betwijfelde of haar moeders afgunst van koken de echte reden was waarom ze het maar met het beperkte aanbod van patat en magnetronmaaltijden moest stellen.

Mary richte zich weer op van haar paard en draafde richting het open veldje. Daar aangekomen stapte ze van haar bezwete rijdier en geleide hem naar de beek. Ze gooide de teugels over de hals en liet het dier drinken van het heldere water wat de beek bezat. De oostenwind veroorzaakte kleine golfjes in het water. De zon, die dat uur hoog aan de hemel stond, veroorzaakte tientallen kleine fonkeltjes in het golvende water.
Mary liet zich neerzakken in het gras en hield Evening nauwlettend in de gaten. Meermaals was het gebeurd dat Evening zich als echte hengst moest bewijzen tussen de kleine bergpaardjes die hier in het wild leefden. Elke keer was het vrijwel onmogelijk geweest om hem weer te pakken te krijgen voor de rit naar huis. Ondertussen had Mary de tekenen leren herkennen en merkte ze meteen of de groep paarden in de buurt graasde. Vandaag leek alles rustig en al gauw liet Mary zich achterover zakken in het gras, waar ze al snel de slaap vatte.