Geplaatst Het is een foto van voetstappen in het zand, op t' strand.
Het gedicht slaat op mijn opa, die er helaas niet meer is
Afdrukken in het mulle zand,
getekend voor het leven..
Eenzaam, daar op het mooie strand,
was jij er nog maar even..
Vergeten kan helaas niet meer,
jouw spoor leid naar de andere kant..
Zoveel verdriet, is er niet meer,
want in de meine, voel ik nog steeds jouw hand..
Samen lopend op het strand,
starend naar de golven..
Tekenen we het pad in t' zand,
wat langzaam wordt bedolven..
Golven vagen het spoor weer weg,
maar toch zal het er altijd zijn..
Het maakt niet uit wat ik nog zeg ,
Het zal er altijd blijven, t' pad der pijn..
En ooit, als mijn tijd ook daar is,
zal ik jouw spoor volgen op t' strand..
Verschrikkelijk, is mijn gemis,
zachtjes knijp ik in je hand..
Geen reactie, maar toch ben je er,
ik hoor de fluistering van zijn stem..
Ookal komt het van erg ver,
mijn lieve opa, ik mis hem..
