Geplaatst slaapkamer raam. Elke druppel herinnerde mij, aan die ene avond.
Die vreselijke avond die ik nooit meer zal vergeten...
'Ik lag op de bank, rustig even televisie te kijken. Lekker uit
rusten van een zware school dag. Ineens ging de telefoon, en ik nam op.
"Met Mandy" Zei ik.
"Ja met je moeder, wil je Prins nog even uit laten? Ik kom later
thuis.Heb nu veel klanten, moet ze echt helpen! En ik sta alleen! Lia is me niet komen versterken." Ik keek naar de oude Duitse herder, die op zijn hondenkleed lag.
"Doe ik.Succes!" Antwoordde ik. We hielden het gesprek kort, omdat me moeder het druk had in de winkel.
Ik legde de telefoon neer, en zette de televisie uit.
"Prins? Ga je mee?" Vroeg ik, in het stille huis. De Duitse herder sprong op, en zat binnen no-time naast me. Hij kwispelde van
blijdschap.
Ik pakte me jas van de kapstok, en trok het aan. Prins werd al
drukker, en begon beetje speels te blaffen.
Ineens begon het hard te regenen buiten. Van uit het niets, werd alles grijs en bewolkt. Fijn... Lekker weer om de hond uit te
laten. Dus niet...
Ik pakte de riem van de grond, en klikte Prins er aan vast. Nog
even snel de sleutels pakken, en een paraplu. '
De telefoon ging. Ineens werd ik weer wakker, gelukkig net op tijd.
Ik sprong van me bed af, en rende naar de telefoon. Ik pakte de
hoorn op, en sprak mijn naam uit.
'oliebol... Op gehangen.' Mopperde ik in mezelf.
Ik liep de trap af naar beneden, en maakte wat thee voor mezelf.
Weer ging de telefoon af.
Nu was ik er op tijd bij.
"Ja met Mandy?"
Niemand zei iets. Een akelige stilte maakte me aan het rillen.
Ik zei nog een keer mijn naam, en toen werd er opgehangen. Ik vond het maar vreemd.
De theepot begon te fluiten. Snel liep ik naar de keuken, en zette
de pot van het vuur.
De regen was buiten opgehouden, en de zon begon langzaam door de
wolken te schijnen. Prins kwam naar de keuken gesjokt, en verwachte dat ik hem een koekje zou geven. Met zijn lieve trouwe ogen, wist
hij me te overtuigen, dat ie een koekje moest hebben.
"Ga mooi zit."Zei ik. Meteen ging de Duitse herder trouw door zijn achter poten, en liet zich zitten.
Ik beloonde hem met een aai, en het koekje, waar hij naar smachtte.
Na het koekje te hebben gekregen, draaide hij zich om, en liep de
woonkamer weer in. Ik pakte m'n thee, en liep achter Prins aan. De Duitse herder pakte snel zijn bal, en kwam hard lopend naar me toe.
"Spelen!"Zei Prins met zijn staart. Hij zwier zijn staart van links naar rechts, en gromde speels. Hij liet de bal op de grond stuiteren, en liet zich door zijn voor poten zakken.
Ik zette mijn kopje neer, en pakte de bal. Prins keek me verrast aan. Hij had dit niet verwacht.
Trots blafte hij een keer, met zijn staart hoog in de lucht. Ik rolde het balletje over de vloer, en Prins rende er als een gek achter aan.
Het leek wel eeuwen te duren, dat Prins weer terug kwam. Maar ineens kwam hij weer aangestormd naar me toe, en liet de bal weer op de grond vallen.
Ik schopte het balletje weg, en zette snel de televisie aan. Het was 9 uur. Tijd voor het ochtend nieuws.
Ik zapte snel naar RTL4, en keek hoe de man het nieuws vertelde. Het leek me niet te boeien wat er gister was gebeurd, een ketting botsing, met een aantal gewonden. Nee dat was niet wat ik echt wou horen.
Ik zapte verder, naar TMF.
Plotseling voelde ik een steek in me buik. Ik verkrampte van de pijn. Wat dit nou was...
De pijn bleef een lange tijd, ik kon haast niet recht op zitten. Prins kwam bezorgd naar me toe, en legde zijn hoofd op mijn schoot. Het bleef een lange tijd pijnlijk. Maar het ging wel over. Ik dronk een beetje thee, en knapte er van op. Ik zette de televiesie uit, en ging op de bank liggen. Even een beetje uitrusten....
Maar daar bleef het niet bij. Ik viel in slaap, en kreeg een vreselijke nachtmerrie. Niet zo maar een nacht merrie, dit was iets, waar ik zelf bij was! Het was "de"nacht merrie, van een week geleden...
'Ik had de paraplu gevonden, deed de sleutels in me zak, en liepsamen met Prins naar buiten.
De regen was akelig, maar Prins moest erg nodig zijn benen strekken. In het park liet ik hem los. De grote herder snuffelde aan alle bosjes, en liet zijn geur achter. Ja, dat heb je met reu'en
Ik liep verder, en zag nog meer mensen in het park lopen. Vreemd, rond dit tijd stip. Ik keek op m'n mobiel, en zag dat het 14.00 uur was. Normaal lopen de mensen rond een uur of 12 en 5. maar om 2 uur...
Ineens voelde ik een hand op mijn schouder. Ik draaide me om, en voor ik het wist...."
Geschrokken werd ik weer wakker. Het zweet stond op mijn voorhoofd Met een piepende ademhaling keek ik naar de klok... Jeetje, nog maar tien minuutjes geslapen!
Hyperventilerend van de spanning stond ik op. Mijn hele lichaam was gspannen. Nog steeds voelde ik het moment van toen, in mijn lichaam...
Keer op keer, voelde ik de tranen over mijn wangen rollen, hoorde ik mijn stem weer gillen. Maar niemand hoorde het, of kwam me helpen... Een zware stem fluisterde allemaal dingen tegen me. “Lekker he?” Terwijl hij door ging...
Vreselijk! Ik wist niet wat ik moest doen. Je hoord weleens op televisie wat je moet doen... Maar in het echt, denk je daar niet aan! Het gaat veel te snel, je kan niks doen!
Het gevoel verzwakte een beetje, maar mijn spieren waren nog steeds gespannen. Prins kwam naar me toe, en snapte niet wat er aan de hand was. Hij legde zijn kop op mijn schoot, en keek me vragend aan. Alleen hij wist, wat er was gebeurd... Want hij was er bij.
Huilend ging ik van de bank af, naar de douche. Hopend zo het gevoel van me af te kunnen spoelen. Ik deed de kraan aan, en kleede me uit. Nog even snel keek ik naar de spiegel, zag mijn tranen, en mijn angst. Ik ging onder de douche staan, en liet de warme druppels over mijn lichaam glijden. Ik pakte wat douche gel, en waste me overal. Overal waar hij had aan gezeten, of had aan geraakt. Terwijl het water wat koeler werd, en de douche gel bijna op was, sopte ik me nog steeds goed in. Het gevoel ging gewoon niet weg!
Ik waste mijn haren, waar hij aan had geroken, en aan had getrokken, toen hij me zoende... Zijn brandende lippen, op de mijne gedrukt, en zijn tong hevig doorborend tegen mijn tanden aan. Hij deed me pijn, al vanaf het eerste moment.
45 Minuten later stapte ik uit de douche, en droogde me goed af. Ik droogde m'n haren, en keek daarna weer in de spiegel. De tranen waren weg, maar de angst was nog steeds te zien.
Ik liep naar mijn kamer, naar de plek met het vele verdriet. Ik pakte snel wat kleren, en trok het aan. Ik kamde mijn haren, en droogde het daarna droog met de föhn.
Mijn haar werd langzaam droger, en ik kreeg het langzaam warmer. Maar de vingers van hem, voelde ik als brandwonden op mijn rug en benen...
Ik liep naar beneden, en zette een kop thee voor mezelf. Ik baalde, echt heel erg. Hoe het kon gebeuren, daar kon ik de antwoord niet op vinden. Wie het was... Dat was het vreselijkste... Ik kende hem!
De tranen kwamen weer, maar ineens ging de deur bel. Ik veegde snel mijn tranen weg, en liep naar de voordeur. Het was Sharon. Een van mijn vriendinnen, van de vorige school.
“Heej Mandy!” Zei ze opgewekt toen ik de deur open deed. Ze pakte haar mobiel, en liet hem ana mij zien. “Mooi is ie he?”Zei ze trots.
Ik keek naar het mobieltje, en dit keer kon ik de tranen niet stoppen. Sharon sloeg verbaasd een arm om me heen. “Hej meis, wat is dit nou?”
We liepen naar binnen, en ik kon het niet helpen. De tranen bleven komen.
Sharon liep naar de keuken, zette thee voor ons allebei klaar. Daarna liep ze weer terug naar mij toe.
“Leg mij is uit, wat er is joh...” Zei Sharon geschrokken.
Maar ik kon het haar echt niet vertellen! Zonder iets te zeggen, kroop Sharon dichter naar me toe.
“Het is toch niet de maandelijkse last he?”Zei ze sarcastisch. Ik keek naar mijn buik...
“Nee dat is het niet.”Zei ik. “Het is...” En weer kwam er een lading tranen.
“Het is toch niet Lex he?”Vroeg ze.
Lex was mijn ex-vriend, het was al 3 weken uit, maar heb er nog veel verdriet aan over gehouden.
Het bleef een lange tijd stil, niemand zei iets.
Prins kwam naar me toe, en legde mijn hoofd op mijn schoot.
“Vertel het nou eens meis... Dit komt niet zomaar toch?” Sharon was erg bezorgd, dat merkte ik aan haar. Maar ik kon het haar nog niet vertellen, zij zou niet begrijpen hoe het is om...
“Vertel het nou! Ik ga bijna denken dat je verkracht bent ofzo!” En dat was de druppel... Sharon had het uitgesproken, het woord...
Ik begon ineens te schreeuwen, en te gillen, en te vloeken.
Sharon schrok, en pakte me vast. “Mandy? Is het waar?” Vroeg ze.
Maar ik kon niets zeggen, de pijn was te hevig, ik kon niets vertellen.
Sharon begon me te troosten, en ze probeerde me te kalmeren.
Enkele minuten later, werd ik iets gekalmeerd, maar de tranen bleven stromen. Voor mijn gevoel, hield het nooit meer op.
Ineens had ik de juiste woorden gevonden.
“ Vorige week...”Stammelde ik er uit.
ben weer in de mood
en nu zal er ook een vervolg komen.Je mag me Pb'en of hier reageren
xxiezz
