Geplaatst Citaat:Ik kan er niet meer tegen! Boos loop ik naar boven, naar mijn zolderkamer. Ik druk de computer aan en wacht tot hij is opgestart. Dan meld ik me aan op MSN, maar er is niemand online. Tenminste, geen leuk iemand. Dan hoor ik mijn vader roepen dat we moeten eten. Rustig, maar nog steeds boos loop ik de trappen af en ga aan tafel zitten. Dan komt het. Mijn vader begint weer over dat onderwerp. Verhuizen. Hij heeft een baan aangeboden gekregen in Zuid-Holland. dat zou betekenen dat we helemaal aan de andere kant van Nederland zouden gaan wonen, en dat is echt het laatste wat ik wil. Het ergste is dan nog wel, dat mijn paard niet mee kan. We gaan daar eerst tijdelijk in een flat wonen, tot we een beter huis kunnen kopen. Weg bij mijn paard, en weg bij Alex, mijn vriend. Ik neem een hap van mijn eten en ondertussen praat mijn vader door. Hij heeft het over maneges vlakbij het nieuwe huis. Ik wil helemaal niet verhuizen! opeens gooi ik het eruit. De harde waarheid. Mijn vader en moeder kijken me een beetje verbaasd aan. Ik ren naar buiten en ga een stuk met de hond lopen. s' Avonds laat kom ik pas terug. Ik heb de hele tijd gelopen door het bos, en nagedacht. Nagedacht over het verschrikkelijke nieuws. Nagedacht over 2 maanden geleden. Nagedacht over alles.
14 maanden geleden was ik samen met mijn beste vriendin, Vera, naar een discotheek gegaan. Alles ging goed en het was heel gezellig, totdat die ene jongen kwam. Die jongen veranderde Vera's leven, en tegelijk ook de mijne. Die jongen, hij heette Jim, was zwaar drugsverslaafde. Vera had nog nooit drugs gehad, maar wou het wel eens proberen. Jim moedigde haar aan en Vera deed het. De dagen erna was het nog gewoon hetzelfde. Vera en ik waren de hele tijd samen en deden vanalles. Paardrijden, Zwemmen, en nog veel meer. Maar na dat aantal dagen begon er iets te veranderen bij Vera. Ik weet niet wat het was. Ze deed zo vreemd. We hadden lang niet zoveel lol meer als daarvoor. Als ik haar eens vroeg wat er was, werd ze boos. En dan niet een klein beetje, maar zo boos dat ze weg ging. Weg, opweg naar Jim. Ik liet het maar zo, en dacht dat het wel weer over zou gaan. Weken lang ging het weer wat beter, maar Vera was nog steeds erg snel boos, en bleef nooit langer dan ongeveer 2 uur bij mij. Dan ging ze even weg en kwam ze een paar uur later weer terug. Iets meer als 8 maanden later, werd Vera ziek. Gewoon een griepje, zei ze. Ik had haar vaak ziek gezien, maar dit was gewoon anders, dit kon niet 'zomaar een griepje' zijn. Haar ouders waren ook ongerust, dat zag ik aan ze. Een paar dagen later was Vera weer beter. Ik was er ondertussen aan gewend geraakt dat ze zo vaak raar deed. Steeds weg gaan enzo. Zo ging het nog een paar maanden door, totdat Vera opeens bij mij kwam. Ze had rode ogen en was erg mager. Ze vertelde me, met moeite, dat ze erg vaak drugs nam. Ze huilde, maar vertelde verder. Elke dag, soms meerdere keren per dag, kreeg ze drugs van Jim. Ze kon er gewoon niet mee stoppen. Ze wou wel, maar kon gewoon niet. Ik stond op en liep naar de telefoon. Ik toetste het nummer in van Vera's huis, maar net toen er iemand opnam trok Vera de telefoon uit mijn hand. Je mag dit aan niemand vertellen, riep ze boos naar mij. Daarna liep ze weg. Ik bleef verbaasd achter. Was Vera drugsverslaafd?
Na een tijdje ging heet erg slecht met Vera. Ze was zo mager geworden, dat ze alleen nog maar in truitjes liep. Nooit had ze korte kleren aan. Geen korte broek, geen rokje, geen t-shirtje. Alleen maar lange broeken en truien. Ze schaamde zich er erg voor, en elke dag kwam ze bij me om hulp. Ze wou er echt mee stoppen, dat zag ik aan haar.
Maar hoe kon ik haar helpen als ik het niet aan haar ouders moecht vertellen? Ik besloot het toch maar te doen. Ik liep naar Vera's huis en belde aan. gelukkig waren haar ouders allebij thuis. Ik ging met ze aan de keukentafel zitten en vertelde het. Haar ouders keken geschrokken. Ze waren al met Vera naar de huisarts geweest, en die had hun dorgestuurd naar het ziekenhuis. De dokters vertelden dat ze waarschijnlijk een lichte vorm van anorexia had. Maar.. dat ze drugs gebruikte hadden ze nooit verwacht. Ik zei dat ik weer moest gaan, omdat ik mijn ouders niet had verteld dat ik weg ging. Ik liep weer terug naar huis en ging even TV kijken. Ik was wel een beetje bezorcht om Vera, maar ik dacht dat ze het wel zou snappen. Snappen dat dit haar dood kon worden. Daar moest ik niet aan denken! Natuurlijk ging Vera niet dood!
Die dagen erna had ik Vera niet meer gezien, en maakte me zorgen. Ik nam me voor om na het eten even naar Vera te bellen. Haar moeder nam op. Ze vertelde dat Vera al een paar dagen weg was. Niemand had haar gezien, niemand wist waar ze was. Ik voelde mijn maag omdraaien. Ze was toch niet... Nee, dat kon niet! Ik zei gedag tegen Vera's moeder en liep naar buiten. Ik moest haar gaan zoeken. Ik fietste naar het huis van Jim en belde aan. Zijn moeder, teninste dat dacht ik, kwam aan de deur, en vertelde dat Jim naar een afkickcentrum was. Ik vroeg haar naar Vera, maar zij wist niks van haar af. Ik zocht nog een tijdje in de buurt, en besloot toen maar weer naam huis te gaan.
Toen kreeg ik dat vreselijke telefoontje. Dat telefoontje, dat veranderde alles. Het was de politie, ze vroegen of ik Vera kende. Ik zei dat ik haar wel kende, maar niet wist waar ze nu was. De politie man vertelde me dat ze haar hadden gevonden. Ik voelde me opgelucht dat ze terecht was. Toen zei die man iets, dat ik even goed tot me moest laten doordringen. Vera was dood. Ze hadden haar dood gevonden in een oud pakhuis in Amsterdam. Amsterdam.. wat moest ze daar ? Ik liet de telefoon vallen en ging op de bank zitten. Vera kon niet dood zijn! dat mag niet! Dat kan niet!
De dagen erna waren vreselijk. Ik zat op mijn kamer, zonder iets te eten of te drinken. Ik wou niet meer zo doorgaan. Hoe kon ik nou doorgaan, terwijl mijn beste vriendin, met wie ik alles deelde, dood was? Ik was niet op de begravenis geweest. Ik kon het niet. De herinneringen zouden me teveel worden.
Nu, 2 maaden verder, heb ik me eroverheen gezet. Het is gebeurt, ze komt niet terug. Ik had in de moeilijke periode Alex ontmoet. Hij heeft me erg geholpen met mijn verdriet verwerken. Daarom is het zo moeilijk voor mij om te verhuizen. Mijn ouders denken dat het beter is, omdat hier de herinneringen liggen, maar ik kan er toch niet voor weglopen? Ik kan gewoon niet weg gaan. Alex is mijn alles. Ik kan niet meer zonder hem. Niemand kan hem vervangen. Hoe kan ik dan in Zuid-Holland overnieuw beginnen?
Ik loop naar binnen, en zie dat mijn ouders erg ongerust zijn. Mijn vader kijkt me boos aan en ik begrijp de hint. Gelijk naar boven. Ik loop rustig naar boven en poets mijn tanden. Ik zie op mijn nachtkastje een foto van mij en Alex. Nee hier kan ik niet weg. Dan kleed ik me om en duik mijn bed in. Even vrij van alle zorgen.
De volgende ochten ben ik al vroeg wakker. Ik kleed me om en loop naar beneden. Iedereen slaapt nog, dus besluit ik maar even met de hond te wandelen. Ik loop met de hond even langs het weiland waar mijn haflinger merrie staat. Ze komt op me af draven en graait naar mijn broekzak. Ze ruikt waarschijnlijk de appel die ik daarin verstopt had. Met grote happen eet ze de appel op. Ik aai haar even, en loop dan weer terug naar huis. Mijn ouders slapen nog steeds. Dat doen ze altijd op zaterdag.
ik hoop dat het lang genoeg is, heb namelijk geen woordenteller ofzo op mijn computer :S
nou. wat vinden julllie? verder schrijven of niet ?
ik vind het een leuk verhaal!! 
alleen wordpad.