Geplaatst Ik ben min of meer bezig aan een boek, en ik heb nu de eerste 2 hoofdstukken af (althans: 2 is ook een beetje richting het einde, dit houdt abrupt op maar ik ben nog niet verder dus dat klopt). Het is lang, maar ik wilde het toch vast plaatsen zodat ik wat kan met eventuele tips en dergelijke. Nu kan ik nog makkelijk dingen aanpassen, als ik een eind verder ben, wordt dat moeilijk
Ik krijg min of meer hulp van 1 schrijver: Kees Opmeer (bekende kinderboekenschrijver). Alle reacties zijn welkom 
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Hoofdstuk 1.
Ze was altijd al anders geweest. Ik bedoel, haar haren zaten in een staart, ze droeg een hele week dezelfde kleren en ze rook ook niet zo fris. Als enige meid uit de klas droeg ze geen make-up en ze besteedde ook geen tijd aan haar uiterlijk. Iedereen wist het. Nee, iedereen zag het, rook het. Ze woonde in een klein oud huisje zo’n 5 minuten fietsen van de school. Elke ochtend volgde ze hetzelfde ritueel. Eerst kwam ze aangefietst, dan zette ze haar fiets precies in de 12e fietsklem van links van het 6e fietsenrek. Terwijl ze naar de school loopt, veegt ze het slaap uit haar ogen en groet de leraren. Met haar sleutels al in haar hand loopt ze naar haar kluisje waar ze haar schoolboeken in bewaart. Eén voor één haalt ze haar boeken eruit en legt ze naast zich op de grond, waarna ze de boeken weer netjes één voor één teruglegt, behalve de boeken die ze nodig heeft. Een beetje gek, ik moet altijd lachen als ik haar dat zie doen. Met een gespannen gezicht, uiterste concentratie net een puntje van haar tong uit haar mond. Alsof het precisiewerk is. Even voorzichtig stopt ze haar boeken in haar tas. Kleur bij kleur, netjes op een rij en alle grote boeken achteraan. Mij en mijn vrienden interesseert het weinig. We smijten met de boeken alsof het oud papier is. Daar was mijn moeder ook niet blij mee, toen ze daar vorig jaar achter kwam. ‘Weet je wel hoeveel die boeken kosten?! Als er wat aan kapot is krijg jij de rekening hoor!’ Ja ja ja, dacht ik. Het is wel goed met je… Komen ze toch niet achter. Ik piepte wel anders toen er aan het einde van het schooljaar een brief op de deurmat viel. Toen dat gebeurde zat ik boven te computeren toen ik de brievenbus hoorde klepperen. Mijn moeder was bezig met de was opvouwen, geloof ik. Ze stond op om de post te halen. Zo’n 10 seconden later een gil van woede. ‘CHERYL!!! HIER KOMEN! Ben je nou helemaal besodemieterd!’ Geschrokken rende ik naar beneden en griste de brief uit mijn moeders handen. Oeps.. een rekening van 250 euro schade. ‘Wie gaat dat betalen?’ vroeg ze. ‘Nou ja,’ zei ik. ‘…. Jij?’ Het viel te proberen. ‘Nee, Cheryl. Nee. Wie betaalt, is één van ons tweeën maar ik in ieder geval niet. Je neemt maar een baantje of zo maar je moet niet denken dat ik ga betalen omdat jij zo’n lomperik bent. Of je stopt gewoon even met dat kleren kopen van je. Ik heb je altijd verwend, je kan alles krijgen maar dit gaat me even te ver. Misschien leer je hier eens van! Het geld groeit me niet op mijn rug hoor.’
Vanaf dat moment heb ik geweten ook waarom je precies voorzichtig moest doen met je boeken. Ik had wel snel een baantje, als oppas bij een gezin in de buurt. Eén keer in de week van 4 uur tot een uur of 9. Och, wat kunnen kinderen vervelend zijn. Ze springen op de bank, ze zijn brutaal en ze luisteren absoluut niet. Verschrikkelijk heb ik het gevonden. Al helemaal de vieze poepluiers van die baby die ze hadden. Was maar een gelukje dat de oudste al 11 was en luiers kon verwisselen in ruil voor een snoepje. Ik moet er niet aan denken, bah.. een poepluier aanraken! Ik verdiende 2,50 per uur. Dit was al een aardig bedrag maar nog niet voldoende. Aangezien de boete in 2 maanden voldaan moest worden moest ik er flink voor werken. Ik snap ook wel waarom het mijn moeder nou iets teveel werd. Zelf hadden we niet zo veel te besteden aangezien mijn vader ons niets betaalde en mijn moeder voor ons moest werken. Ze had het zo erg gevonden dat ik moest opgroeien zonder vader, dat ze het wilde compenseren door me in de watten te leggen. Alles wat ik wilde, kon ik krijgen, ook al leed ze daar zelf onder…
Maar goed, terug naar Vera, zo heette ze. Als ze haar boeken in haar tas had gestopt baande ze zich met het hengsel van haar tas in haar nek een weg door het inmiddels toegenomen aantal scholieren dat zich verzamelde bij de kluisjes. Echt vrienden had ze niet. Ze dacht van wel. Dat is misschien nog wel het zieligst van het hele verhaal. Ze dacht echt dat ze niet alleen was… helaas weet ik beter. Ik mag niet klagen: ik heb een vriend die toch wel bekend is op school, ik heb een sociaal leven met leuke vrienden en ik voel me gelukkig. Ik heb ook mijn mindere dagen uiteraard, maar in het algemeen ben ik gelukkig. Maar Vera, tja.. mijn vrienden mogen haar niet. Ze kennen haar niet en dat willen ze ook niet. Stiekem heb ik wel wat medelijden met haar. Ik bedoel, ze kan best heel erg aardig zijn en aan haar uiterlijk kan ook wel wat gedaan worden. Een nieuw kapsel, een beetje make-up, even shoppen, wat nagellak en een gezichtsbehandeling bij de schoonheidsspecialiste en het probleempje is opgelost. Maar toch kan ik het niet helpen dat ik naar haar kijk en maar één ding voel: medelijden. Natuurlijk weten mijn vrienden dat niet. Kom op zeg, ze zouden me uitlachen, me verstoten uit hun groep. Daarom lach ik maar een beetje mee als ze haar weer eens pesten. Hoe kan iemand het trouwens uithouden zonder vrienden. Ik zou gek worden! Terwijl ik sta na te denken over Vera zie ik een bekend gezicht. Aah, daar was Mascha. Mascha is een vriendin van mij. Ze is gek op shoppen, net als ik. Vaak spreken we af na school om even de stad in te gaan. Ze kwam als een gek op me aflopen. ‘Sheryl! Goed dat ik je zie! Ken je Steve nog? Steve, weet je wel.. Die jongen die ik ontmoet heb toen wij samen in The Blitz waren. Hij heeft een lange tijd niets meer van zich laten horen maar gisteren belde hij me weer! Ooh Sheryl, het is zo spannend! We hebben afgesproken voor vanavond. Hij komt langs en dan gaan we naar de bioscoop. Naar die nieuwe film. Ehm, hoe heet die ook alweer? Nou ja maakt ook niet uit, die romantische in ieder geval. Het gaat te gek worden! Daarna gaat hij met mij mee naar huis…’ Kijkend naar de mysterieuze glimlach van Mascha en verbaasd door die plotselinge stroom van informatie kijk ik haar aan. The Blitz was trouwens de hippe discotheek in de stad waar ik vaak met vrienden kwam. ‘Ehm.. Steve. Juist ja… Ooh wacht. Ik weet al wie je bedoelt. Die jongen met die mooie blauwe ogen en dat lange blonde haar toch?’ een grote glimlach op Mascha’s gezicht. ‘Ja! Dat is hem! Maar hij belde me dus weer, en vanavond gaan we naar de bios!’
‘Ja, dat zei je net al,’ zeg ik tegen haar. ‘maar anyway Mas, ik moet naar de les anders ben ik wéér te laat bij die nieuwe van bio.’ Ongeduldig sta ik te trappelen. ‘Och dat is goed. Hey ehm, ik moet er wel goed uitzien voor vanavond natuurlijk. Mijn kleedgeld is al lang op maar ik heb wat geld uit mijn moeders portemonnee gehaald. Zin om vanmiddag even mee te gaan shoppen? Er is vette korting bij die nieuwe zaak die vorige maand geopend is. Waar ze al die merkkleding verkopen weet je wel? F@shion4U geloof ik.. ’ ‘Ja, is wel goed. Zie ik je dan om half3 bij de uitgang van de school? Dan kan je bij mij achterop naar de stad.’ Haastig nemen we afscheid en ik ren de trappen op naar het lokaal. Het geluid van de bel weerklinkt. oliebol, denk ik. Wéér te laat. Ik vraag me af of hij het nog een keer pikt dat ik te laat ben. Voorzichtig klop ik op de deur en loop naar binnen. ‘Wat ben jij laat? De brug stond zeker weer open of je band was lek.’ Dat was meneer Groen, de nieuwe leraar. ‘Nee, ik moest wat afspreken met een vriendin. We gaan vanmiddag winkelen.’ Typisch zo’n opmerking die alleen ik zou maken. De meeste uit de klas verzinnen een of andere smoes maar daar heb ik nooit zin in. Kost veel te veel denkwerk. Zonde van de tijd en daarbij komt nog dat ze je tegenwoordig niet eens meer geloven. ‘Dat is dan de laatste keer, mevrouw Hoogenberg. De volgende keer begint ook voor jou de les om half9.’ Gelukkig, ik ben er weer goed vanaf te komen. Terwijl ik met mijn handen door mijn lange blonde haren strijk luister ik naar de uitleg van Groen over de samenstelling van bloed. Alsof ik daarin geïnteresseerd ben. Klappend met mijn aardbeienkauwgom hang ik ongeïnteresseerd in mijn stoel, mijn rinkelende armbanden bij elke beweging die ik maak. Steeds verder dwaal ik af met mijn gedachten. Starend uit het raam naar de dauwdruppels op gras. Wat heerlijk dat het weer lente begint te worden. Ik heb zo een hekel aan de kou! Dan kan je niet eens meer een rokje dragen anders krijg je zulke koude benen en je moet je warm inpakken. Dan valt je taille toch helemaal weg? Maar ja, de zomer duurt nu niet heel lang meer. Dan kan ik weer aantrekken wat ik wil. En lekker naar het zwembad met mijn vriend, hij heet trouwens Sander. Daar samen op een handdoek gaan liggen, de warme deken van de zon over onze ruggen, Sanders bruinverbrande huid tegen het mijne. Hmmm… ruw word ik uit mijn kleine droompje verstoord door een klap op mijn tafel. ‘Het was Groen. ‘mevrouw Hoogenkamp, nu heb ik er genoeg van. Eerst 4 lessen achter elkaar te laat komen en ook nog eens niet opletten? Je kan nu gaan, ik hoef je even niet meer te zien. Ga beneden maar uitleggen waarom je niet met je aandacht bij de les bent.’ Beneden was de meldkamer. Daar zat altijd een strenge meneer. Hij heette meneer Zuur. Stiekem noemden wij hem ook wel ‘de zuurpruim’ of iets in die richting. Het is wel eens gebeurd dat hij hoorde dat hij zo werd genoemd. Het gevolg? De dader moest 4 uur nakomen. Ook al deed hij zijn naam eer aan, ik hield me in. Althans, als hij in de buurt was. Toen ik opstond voelde ik alle ogen in mijn rug prikken. Roy en Peter, twee vrienden van mij, geven me een knipoog en ze fluisteren iets wat ik versta als: ‘succes!’ Ik kijk even gauw naar Vera. Als enige keek zij niet naar mij. Nee, zij schreef ijverig door, weer was een puntje van haar tong zichtbaar. Met een knal sluit ik de deur, mijn tas achter me aanslepend. Eigenlijk kan het me niet eens zo schelen dat hij mij er net uitstuurde. Ik had toch geen zin om naar zijn zeikstem te gaan zitten luisteren. Eenmaal aangekomen bij de meldkamer tref ik daar niemand aan. Dat wordt even wachten. Om de tijd te doden pak ik mijn mp3 speler. Eigenlijk wordt het wel weer tijd voor een iPod. Deze mp3 speler heb ik alweer 3 maanden dus die is nu wel weer aan vernieuwing toe.
5 voor 9, gaf mijn mobieltje aan. Als Zuur er over 10 minuten nog niet is, ga ik gewoon weg. Zacht mee neuriënd op de zwoele muziek in mijn oor bekijk ik de wanden van de gang. Kaal, smoezelig en oud. Kleine restjes vergeeld plakband en oude posters hangen er half los aan. Ik gaap. Nog steeds niemand aanwezig. Inmiddels al 9 uur. Nog 5 minuten wachten. Helaas, daar komt hij aan. Met driftige kleine pasjes stampt hij met zijn kaboutervoetjes op de koude vloer van de gang. ‘Eindelijk, daar bent u dan,’ zeg ik tegen Zuur. ‘Ik ben eruit gestuurd bij meneer Groen omdat hij vond dat ik niet oplette.’ Zuur bekijkt me van top tot teen. ‘Kom maar even mee naar binnen, daar praten we wel een verder.’ Ik loop achter hem aan en ga zitten op een stoel die hij me aanwijst. ‘Dus je zat weer eens niet op te letten, Cheryl. Dat gebeurt wel vaker de laatste tijd, is het niet? Ik heb je al een paar keer laten gaan met een waarschuwing maar ik ben bang dat ik dat nu niet nog een keer kan doen.’ Van mijn vrienden heb ik ooit geleerd hoe je een leraar kan misleiden, ompraten. Ha, wat een geluk. Ik draag vandaag een shirtje met een mooie V-hals. Ik kijk Zuur smekend aan en leun nog wat extra naar voren. ‘Alstublieft, meneer. Geef me nog een kans. Ik zal voortaan zorgen dat ik oplet als er iets wordt uitgelegd. Maar bel alstublieft niet mijn moeder en schors me alstublieft ook niet…’ Het lijkt te werken. Ik zie zijn ogen voor een momentje afdwalen tot borsthoogte maar dan kijkt hij me weer zakelijk aan. ‘nee, sorry meisje. Regels zijn regels. 3 keer eruit sturen is een week schorsing. Ik ben bang dat het niet anders kan…’ Verdomme, die vieze vent! Wel even naar mijn tieten kijken maar me geen gelijk geven. Tijd voor plan B. ik kijk hem aan met alle onschuld die ik heb. Weer buig ik me voorover maar dit keer komt er wat meer bij kijken. De traan rolt over mijn wangen terwijl ik hem aankijk en weer hetzelfde verzoek indien. ‘Alstublieft..’ Dit lijkt wel effect te hebben. Zuur kijkt me aan en zegt bedenkelijk: ‘ Als het je echt spijt, en dat zie ik in je ogen, dan wil ik voor jou nog wel een uitzondering maken. Maar dan moet je me wel beloven dat je voortaan toch echt oplet.’ Yes, denk ik. Hoe makkelijk mannen wel niet te beïnvloeden zijn. ‘Natuurlijk meneer. Dan ga ik nu maar weer terug naar de les, voor ik iets belangrijks mis!’
Ik kom de klas binnen en ga op mijn stoel zitten. De les duurt nog maar een kwartiertje en Groen heeft het voor elkaar nog steeds aan het leuteren te zijn over bloed. Het gaat over bloedgroepen. Het interesseert me nog steeds geen bal maar het lijkt me verstandig om nu wel even op te gaan letten. Gespeeld geïnteresseerd maak ik wat aantekeningen in de vorm van nietszeggende krabbeltjes en tekeningetjes. Gewoon om maar wat op papier te hebben. He, eindelijk. De bel weerklinkt door het gebouw. Ik zie iedereen zijn boeken in zijn tas inpakken, behalve Vera. Zij schrijft nog gauw door. De halve klas is al weg terwijl Vera nog zit te schrijven. Ik wacht op Roy en Peter, die nog even een vraag stellen aan meneer Groen. Dan staat ook Vera op. Vriendloos als ze is loopt ze het lokaal uit. Haar grote tas als een grote knobbel tussen haar schouders.
Ook het tweede uur is geen bal aan. Gelukkig zit ik nu wel naast Mascha en de rest van mijn vrienden. Het vorige uur, toen ik biologie had, had zij Frans. Leuk, al die clusters.. Ik ben totaal niet goed in de talen, in tegenstelling tot haar. Nu hebben we gezamenlijk Nederlands van mevrouw Blok. Een beetje uitleg over de spelling van werkwoorden. Het kan me niet boeien. Ook Mascha lijkt afgeleid en scheurt een kort stukje papier af waarop ze schrijft: ‘Hbj Vera net gsien? Toen ze net ging zitte zagk datz een ondrbroek aanhad! Moeje nagaan! *lol*’ . Ze heeft wel gelijk, onderbroeken zijn uit de tijd, zo fout als het maar kan. Al helemaal als je een strakke spijkerbroek aanhebt zoals Mascha of ik. Maar Vera moet het toch zelf weten? Ik kan er toch niet echt om lachen. Dit vind ik gewoon gemeen… Misschien moet ik er wat van zeggen tegen Mascha. Nee, dat lijkt me te gevaarlijk. Ik stop het briefje weg in mijn etui en schenk Mascha een waterig glimlachje. Toch voelt het niet goed… De rest van de les is oersaai. Samen met Mascha luister ik naar haar iPod mini met de nieuwste top 40 muziek. Bouncend met ons hoofd op de maat van de muziek dromen we over jongens. Ik over Sander, Mascha over Steve. Mascha draait zich om en begint een gesprek met Eslie en Susan over de nieuwe collectie uit die dure winkel in de stad. Ook ik draai me om maar dan naar Roy en Peter. Ik vertel over mijn ervaring met Zuur eerder die ochtend. Als ze het gehoord hebben lachen ze en geven me een knipoog. Ik ga weer recht zitten en probeer op de uitleg te letten. Dan zet mevrouw Blok ons aan het werk. Dat gaat me vrij goed af. Als ik bijna klaar ben, gaat de bel. He, dat uurtje viel nog wel mee. Gearmd met Mascha en Roy lopen we naar de aula. Peter rent achter ons aan met de woorden: ‘hey, wacht op mij man!’ Al gauw zien wij ons vertrouwelijke vriendengroepje zitten op de vaste plek. In de hoek van de aula. Sander zit er al, samen met zijn vrienden Wouter, Ray en Bas. Ook de vriendin van Bas, Wendy, zit erbij. Ik loop naar Sander toe en geef hem een zoen. Hij kijkt me aan en lacht. ‘Hey, moppie. Alles goed?’ Ik knik en ga zitten, grvolgd door Mascha, Roy en Peter. Snel komen Eslie en Susan aanlopen. De groep is eindelijk compleet. Ik drink uit mijn flesje water en eet mijn schaaltje meegebrachte salade leeg. Daarna sta ik op en loop met Eslie en Mascha naar de toiletten om mijn haren te doen en mijn make-up bij te werken. Mascha vertelt Eslie even opgewonden als tegen mij het verhaal over Steve. Ook Eslie kent hem. Niet van The Blitz maar zij had ooit verkering met hem. Al een tijd geleden hoor, dat wel. Gelukkig gunnen wij elkaar wel wat. Dan lopen wij terug naar onze vriendenclub en al gauw gaat de bel weer. Ik zucht diep, terwijl ik mijn tas oppak en de rest volg. Tijd voor de rest van de dag…
Hoofdstuk 2.
Hè hè, dat was me mijn dagje wel! Wat een drukte zeg… maar goed, time to shop now! Opgetogen ren ik richting kluisjes om mijn jas te pakken. Mascha zal al wel bij de uitgang te vinden zijn. Terwijl ik met mijn sleutel in het slot van mijn kluisje sta te rommelen, zie ik Vera weer bezig met haar boeken-ritueel. Ik kan een lach niet onderdrukken als ik Roy langs zie lopen en vervolgens zijn voet uitsteekt om Vera een voorwaarts duwtje te geven. Het is dan misschien wel zielig maar het ziet er gewoon zo grappig uit. Niet dat ik graag in haar plaats was geweest, maar toch. Ik pak mijn jas en passeer Roy. ‘Hey chickie! Waarom zo een haast?’ ik kijk hem aan en glimlach vriendelijk. ‘ooh, niks bijzonders joh. Mascha heeft vanavond een date met die ene Steve en ze wil speciaal nieuwe kleren voor hem kopen. Ze vroeg of ik meewilde, er schijnt vette korting te zijn bij die nieuwe zaak, F@shion4U. Ik spreek je vanavond nog wel, bel je me?’ Roy knikt en ik geef hem een zoen op zijn wang. ‘Okee, daag!’ gauw loop ik naar buiten waar ik Mascha aantref met haar stationsfiets. ‘Ehhh Mas? Volgens mij is je band een beetje lek’ zeg ik. ‘Ach nee joh, het gaat best. Anders ga je maar op mijn tas zitten, het is trouwens ook maar een klein stukje.’ Ik spring achterop en we rijden het plein af richting stad. We kletsen nog wat over allerlei dingen tot we aankomen in de stad. Mascha zet haar fiets in een van de rekken en samen lopen we naar de winkel met de kortingen; een echte snoepwinkel voor meiden van onze leeftijd. Al gauw heeft Mascha een ontzettend gaaf shirtje uit een van de rekken getrokken. ‘Wat vind je hiervan? Niet iets te ehh… tuttig?’ Ik kijk haar aan. ‘Maar natuurlijk niet! Weet je wel hoe gaaf dat shirt is? Als ik genoeg geld bij me had, had ik het gekocht! Waarom denk je eigenlijk dat het te tuttig is?’ ‘Ach, ik weet niet.. misschien zijn die glimletters een beetje ehh.. kinderachtig of zo? Maar ik denk dat ik het maar terughang, want ik wil iets dat nog meer sexy is dan deze en daarbij vind ik 35 euro voor zo’n shirtje veel te veel.. Ik wil wel een spetterende indruk op hem maken.’ Ik zucht. ‘ Ooh Mas, je bent ook onverbeterlijk. Hang maar gauw terug dan.’ Samen slenteren we verder tussen de vele rekken met afgeprijsde merkkleding. Gelukkig heeft Mascha al gauw een aantal dingen gevonden die haar wel aanspreken. Met haar beide armen vol kledinghangers, rokjes, shirtjes, broeken en vesten (en ik zelfs ook nog een arm vol met rotzooi ) loopt Mascha richting kleedhokjes om te kijken welke outfit het gaat worden. Omdat ik het gevoel heb dat dit nogal lang kan gaan duren, grijp ik een kruk uit een van de hokjes en ga rustig zitten. Niet lang erna stapt Mascha het hokje uit in een nogal kort te noemen rokje met een mooi zwart bloesje en ruches. ‘Hmm…’ zeg ik. ‘Ik vind je bloesje leuk maar is dat rokje niet iets te koud voor deze tijd van het jaar..?’ Ze kijkt me aan. ‘Ach, misschien heb je ook gelijk. Hier, ik trek direct het rokje uit en dan zal ik je die andere twee rokjes ook vast geven. Dan kan jij ze vast terughangen. Ik hoef ze toch niet meer te passen want je hebt ook wel gelijk, het is nu te koud voor een rokje.’ Ze gaat terug het kleine pashokje in en trekt het gordijn weer dicht. Dan steekt ze haar hand via de zijkant langs het gordijn met in haar hand de drie beloofde rokjes. Als ik ze heb teruggehangen loop ik weer naar Mascha, die inmiddels alweer staat te wachten met hetzelfde bloesje in combinatie met een hele mooie nauwsluitende spijkerbroek. ‘Wat denk je hiervan?’’ roept Mascha trots. ‘Kijk, dit is al beter! Die broek staat je echt heel gaaf. Draai je eens om?’ Mascha volgt braaf mijn verzoek op. ‘Aan de achterkant zit het ook perfect, mooi strak om je billen en het past je als gegoten. Ik zal die nemen als ik jou was.’ Mascha zegt dat ze het alleen nog niet eens is over het bloesje; ze wil toch nog even iets anders proberen.
Ruim 15 shirtjes, 6 telefoontjes, tientallen keren draaien voor de spiegel, minuten omkleden en 2 winkelmedewerksters verder stap ik samen met een tevreden Mascha de winkel uit. Aan haar hand bungelt de tas met de broek en het shirtje van F@shion4U. ze besloot toch maar niet het bloesje met de ruches te kopen maar een nauwsluitend zachtroze shirtje met lange mouwen, lovertjes en een capuchon. Het staat haar ook erg leuk, moet ik zeggen. Zelf heb ik niets gekocht, dat kan ik me nu ook nog eventjes niet veroorloven aangezien ik dat al heb opgemaakt. Ik krijg trouwens ook wel kleedgeld, maar dat heb ik nu ook even niet meer omdat ik dit aan alles behalve kleding heb opgemaakt. Oeps..
Mascha steekt de fietssleutel in het slot en ik spring achterop. Uit mijn binnenzak haal ik mijn mobieltje en ik zie dat het al weer half5 is. ‘Zet je me zo even af bij school? Mijn fiets staat er namelijk nog.’ ‘Ja, dat is goed’ zegt Mascha, terwijl ze met haar donkere krullen schudt. ‘Daarna fiets ik wel even met je mee naar huis.’ Gelukkig is het niet ver meer, mijn achterste begint toch aardig zeer te doen na al die bobbels en drempels achterop een fiets die zowat op de velg rijdt.. opgelucht spring ik eraf als we door de grote schoolpoort gefietst zijn. Ik loop naar mijn eigen fiets in de stalling en haal deze van het slot. Handig spring ik erop en samen met Mascha rijd ik het plein weer af, op weg naar mijn huis. ‘Blijf je eten?’ Vraag ik aan Mascha. ‘Ehm… ik ga denk ik helemaal niets meer eten vandaag. Ik ben bang dat ik geen hap door mijn keel krijg met de gedachte dat ik Steve vanavond weer zie. Maar misschien is het ook wel even een goede afleiding voor me, thuis te minuten om te gaan zitten kijken is ook niet ideaal. Ik moet dan wel weer op tijd weg hoor, want ik heb om half8 met hem afgesproken en voor die tijd moet ik me nog even omkleden en opmaken.’ ‘Is prima’ zeg ik tegen haar. ‘en mijn moeder is niet thuis dus ik bestel voor ons wel even een pizza.’
Eenmaal binnengekomen ploft Mascha neer op een van de banken. Ik zet de televisie voor haar aan. ‘Wat voor pizza wil je hebben? Weer een quattro formaggi?’ Ze kijkt me aan alsof ik het over iets smerigs heb. ‘Nee man! Dan stink ik uit mijn mond en ik denk niet dat Steve daarop zit te wachten. Geef mij maar een gewone margherita.’ Ik pak de telefoon en draai het nummer van de plaatselijke pizzakoerier, die ik op de kalender in de keuken gevonden heb. ‘Hallo, u spreekt met Cheryl Hoogenberg. Ik wil graag één pizza quattro stagione en één pizza margherita. Wielewaalplein 8. Wanneer we het willen hebben? Zo snel mogelijk meneer, we hebben honger. Oké, ik zie het wel. Bedankt, daag!’ ik zet de telefoon terug in de houder, zet de televisie aan en plof neer naast Mascha. ‘Zo, ook weer geregeld. Ze zouden het zo komen brengen.’ Ik geef de afstandsbediening aan Mascha, die verveeld langs de kanalen zapt. Na een minuut of 20 gaat de bel. ‘Aah, dat zal de pizzakoerier zijn.’ En inderdaad, de pizzakoerier. Nog niet eens een lelijke, trouwens. Die mag best even binnenkomen van mij, maar ik denk niet dat mijn moeder daar echt blij mee zal zijn. Inmiddels is het bijna half6 en ook Mascha lust nog wel een hapje. ‘Hmm, heerlijke pizza dit zeg! Ik wou dat wij dat thuis ook iets vaker aten.’ Mascha’s ouders hielden niet van pizza. Laat staan van iets anders dat Italiaans was of sowieso iets dat niet-Nederlands was. Ze hielden meer van de standaard prakkies: aardappels met jus, groenten en vlees. ‘He gelukkig nog maar één dagje school, en dan is het weer weekend. Gingen wij trouwens morgenavond nog naar de Blitz?’ ‘Ehm, geen idee eigenlijk. Ik wil wel weer. Zullen we het morgen op school even overleggen met the gang? Dan zien we het nog wel’ zegt Mascha. ‘Is goed, hoop dat we gaan…’
De tijd verstrijkt en om kwart over 6 is ook mijn moeder weer thuis. Als ik de deur hoor slaan roep ik gauw: ‘Haai mam! Mascha is hier en we hebben een pizza besteld dus wij hoeven niet meer te eten.’ Zuchtend komt ze binnen. ‘ja is goed hoor meiden. Och dat was me mijn dagje wel zeg. Wat een drukte. En dan die zeurneus van een mevrouw de Wit weer. Ze komt elke twee maanden een keer maar ik ben blij als ze weer weg is. Och wat kan dat mens klagen zeg!’ Met z’n drieën kletsen we nog over allerlei dingetjes terwijl mijn moeder een boterham naar binnen werkt en Mascha laat haar nieuwe kleren zien. Mijn moeder is op dat punt heel modern, en ze is echt een soort vriendin. Tegen een uur of half 7 staat Mascha op. ‘ik moet gaan want over een uurtje zie ik Steve weer! Nog even gauw douchen, opmaken en omkleden en ik ben er klaar voor. Zullen jullie voor me duimen?’ Ik loop met Mascha mee naar de deur en ik zwaai haar uit. ‘Doei Mas! Veel plezier en succes! Bel je me vanavond nog even om te laten weten hoe het was? Dan sluit ik de deur en loop terug naar de woonkamer. Met mijn moeder klets ik nog wat over onze dag en kijken wat tv. Tegen half 10 begin ik moe te worden en duik mijn bed in. ‘Welterusten mam, en tot morgen!’ ‘Welterusten, lieverd, slaap lekker.’ Met mijn mobiel in mijn hand loop ik naar boven. Ik trek mijn pyjama aan, plof neer op mijn bed en kruip onder de dekens. Ik droom weg maar voordat ik echt in slaap val begint mij mobieltje te trillen. Het is Mascha. ‘Hey meid! Hoe was het?’ vraag ik haar. ‘ooh het was echt super! Hij zei nog dat ik er zo leuk uitzag. En raad eens.. we hebben gezoend!’ Mascha klinkt dolenthousiast, ik ben erg blij voor haar dat ze het zo leuk heeft gehad. ‘Hebben jullie nou wat?’ vraag ik. ‘Ehm.. ik weet niet.. maar anyway, hij wilde morgen graag mee naar de Blitz als wij ook gaan.’ ‘Ja, dat is goed. Moeten we morgen even overleggen met de groep of we gaan. Maar hoe was de film?’ Ik grinnik. Natuurlijk heeft ze nog niet eens de helft van de film gevolgd, ik weet hoe ze is. ‘Film? Welke film? Ehh oja, de film waar ik zat met Steve. Ja die was ehh…’ het bleef even stil. Ik lach. ‘Haha, ik ken je zo onderhand wel. Je weet niet eens meer waar het nou over ging, of wel?’ ‘Niet echt, nee. Maar goed, maakt ook niet uit. Mijn avondje is dubbel en dwars geslaagd. Maar nu ben ik eigenlijk wel moe, vind je het erg als ik nu ga slapen?’ ‘Nee hoor, ik ben eigenlijk ook best moe. Hey meid, ik zie je morgen op school slaap lekker hè!’ ik hang op en leg mijn mobieltje op het nachtkastje naast me. Ik trek de dekens ver over me heen, draai me om en sluit mijn ogen. Welterusten….
Een snerpend geluid weerklinkt. Stijf zit ik rechtop in mijn bed, mijn blonde haren steken alle kanten uit. Ik gaap en kijk op de wekker die naast mij op het nachtkastje staat. oliebol.. Is het nu alweer tijd? Die rotschool ook, waarom bedenken ze niet zoiets als een ‘uitslaap-ochtend’ ? Zoiets als ijsvrij weet je wel, alleen dan één dag in de week. Ik ben er serieus een keer mee naar school gestapt om dit idee aan te dragen maar ik werd gewoon uitgelachen! Belachelijk toch, ik bedoel ze vragen ons om leuke ideeën aan te dragen, ik doe dat en ze lachen me gewoon uit.. ik kreeg een of ander antwoord van: ‘Daar hebben ze het weekend voor uitgevonden’. Complete onzin natuurlijk, gewoon een rotsmoesje. Het weekend heb je toch om even bij te komen van dat wilde avondje stappen? Lig je met een mega-kater in je bed pijn te lijden en probeer je met moeite een hap voedsel naar binnen te krijgen die er met dezelfde gang weer uitkomt.. Dat noem ik niet uitslapen. Dat zouden ze op school ook moeten begrijpen. Maar goed, het begrip leraar is ook niet bepaald menselijk te noemen. Wie kiest er nou vrijwillig een baan in het onderwijs. Mij niet gezien, in ieder geval. Geef mij maar liever ehh.. nou ja niets eigenlijk. Haha ik ben liever lui dan moe dus als ik mag kiezen wil ik helemaal geen baan. En als het dan toch al moet, dan maar iets wat te maken heeft met mode of make up. Net zoals mijn moeder eigenlijk. Zij is schoonheidsspecialiste bij die salon hier in de buurt. ‘BeautyQueen’ heet dat. Zelf kom ik daar ook regelmatig, om gewoon even te kletsen met mijn moeder en haar collega’s of om mijn wenkbrauwen te laten epileren. Is op zich wel een voordeel als je moeder daar werkt. Ik mag altijd gratis en als ik geluk heb, de vriendin die ik meeneem ook. Net zoals laatst, Mascha en Eslie waren bij me toen we tot de conclusie kwamen ons stierlijk te vervelen. Daarom stelde ik maar voor om even langs BeautyQueen te gaan. Enthousiast waren ze opgesprongen doen ik met dit idee aankwam. Mascha kreeg de fiets van mijn moeder en zelf nam ik Eslie achterop. Al lachend en slingerend gingen wij op weg naar de salon, die maar 5 minuutjes fietsen was. Toen we aankwamen zagen we dat het vrij rustig was; dit was onze kans op een gratis behandeling. Gauw liepen we naar binnen waarna ik mijn moeder begroette die gezellig aan de klets was met een stagiaire. We mochten direct gaan zitten waarna we alle drie heerlijk in de watten werden gelegd met een heerlijk gezichtsmaskertje. Toen we vertrokken, met een perzikhuidje en prachtige wenkbrauwen, reden we nog even snel langs Sander om iets te gaan drinken. Het was inmiddels al weer een uurtje of 4 dus we besloten ook nog even langs de Mc Donalds te gaan. Ik bestelde zoals gewoonlijk een flesje water met een salade in een beker. Ik moet op de calorieën letten natuurlijk, anders word ik veel te dik. Daarna besloten we bij mij thuis gezellig een filmavondje te houden met een aantal leuke films. Mijn moeder is niet zo moeilijk met dat soort dingen, dat scheelt. Zij zou die avond direct uit haar werk toch naar een vriendin gaan. Sander was op zijn scooter gesprongen op weg naar de videotheek om een paar leuke filmpjes te halen. Hij zou direct wat te drinken meenemen. De avond was echt vet gezellig, ik dook nog even gezellig met Sander naar boven toen Eslie en Mascha al half bezopen over elkaar heen lagen te rollen. Maar toen kwam mijn moeder thuis en de chaos die zij daar aantrof was nou niet bepaald hoe zij haar thuiskomst gepland had. Ik hoorde haar gillen van kwaadheid waaruit ik iets met mijn naam kon ontcijferen dus gauw sprong ik op en volledig getraumatiseerd zag ik het schouwspel aan. Eslie en Mascha waren inmiddels zo bezopen geworden dat ze de hele kamer overhoop gehaald hadden. Zo lang was ik toch niet boven geweest? dacht ik nog. De rest van de avond verliep gelaten. Eslie en Mascha hadden we naar boven gedragen en op mijn bed gelegd. Sander, ik en mijn moeder konden beginnen met het opruimen van de bende, waar het leek alsof er een bom ontploft was. Mascha was zo ziek geworden van de drank dat ze het nieuwe tapijt had ondergekotst. Achteraf hebben we krom gelegen om het feit dat de kleur van haar kots (blauw door de Blue Curaçao) wel mooi paste op het kleed aangezien dezelfde kleur erin geweven zat. Mijn moeder was er alleen niet echt blij mee en heeft het tapijt direct bij het vuilnis gezet….
Ehhh oh ja oliebol ik moest naar school! Dat is waar ook, nu moet ik nog flink haasten. Ik verdoe mijn tijd met deze herinneringen.. ik heb ook nog zeker een half uur nodig om mijn haren te doen en me op te maken. Even denken.. het is nu 7 uur, dan heb ik tot ehmm… half 8 nodig voor mijn make-up en dan nog een half uur om te ontbijten en mijn brood te maken. Moet nog net lukken, denk ik. Langzaam sta ik op uit mijn mooie grote tweepersoonsbed en rek me uit. Terwijl ik mijn schone kleren uit de kast haal hoor ik mijn moeder ook al opstaan. Mijn moeder is gescheiden, al toen ik nog maar 6 jaar was. Mijn vader was op een dag weggelopen van huis en nooit meer teruggekomen. Ik kan nog steeds niet begrijpen hoe iemand zoiets gemeens kan doen… Je vrouw en kind alleen achterlaten en niets meer van je laten horen en ergens anders verdergaan met je leven. Alsof wij niet meer bestaan. Maar goed, ik hoef hem toch niet meer te zien, wat hij gedaan heeft zal ik hem nooit vergeven. Mijn moeder heeft tussendoor nog wel een vriend gehad, maar dat was ook niet veel soeps. Hij raakte vrij gauw geïrriteerd en begon dan te dreigen. Mijn moeder flipte daar weer op en al gauw vlogen de bloempotten en andere spullen door de kamer. Eén keer is hij echt kwaad geworden. Ik weet niet eens meer waar het nou over ging, maar veel zinnigs was het niet. Hij raakte volkomen buiten zichzelf en sloeg mijn moeder op de grond. Ik weet nog wel hoe ik de deur hard dicht hoorde slaan en hem in zijn oude Suzuki weg hoorde racen, mijn moeder lag kreunend van de pijn op de vloer. Vanaf dat moment was het ook helemaal afgelopen, ze heeft hem gelijk gedumpt. Gelukkig bleef de schade beperkt, afgezien van een lichte hersenschudding en wat blauwe plekken. Vanaf dat moment, zo’n 1,5 jaar geleden, heeft ze geen vriend meer gehad. Ze was er voorlopig even klaar mee, vertelde ze me. Mannen kunnen ook zulke eikels zijn! Maar goed, het is niet anders. Je kan altijd nog lesbisch worden, toch?
Ik glijd in mijn spijkerbroek en comfortabele shirtje en ren gauw de badkamer in en gris mijn make-up uit het kastje. Verdorie, nu is mijn foundation nog op ook! Wat moet ik nou doen met die pukkel die op komt zetten? Dan maar even wat van mijn moeder lenen. Zorgvuldig breng ik de roze oogschaduw aan op mijn oogleden, gevolgd door de mascara, oogpotlood en als ‘finishing touch’ de wimperkruller. Voor meer volume, had mijn moeder gezegd. Ze had de kruller voor mij mee gejat van haar werk. Als laatste smeer ik de foundation op mijn gezicht. O wat houd ik van dat spul! Geen probleem als je weer een keer een vlekje of een puistje hebt. Zo, dat is ook weer gebeurd. Ik loop terug naar mijn kamer, gris mijn tas van de bureaustoel af en neem de trap naar beneden. Uit een van de keukenkastjes neem ik het pak met cruesli, waarvan ik een beetje in een kom schud. Een kwakje yoghurt erin met wat suiker en mijn ontbijtje is klaar. Met de kom in mijn handen plof ik neer op de bank en zet te tv aan. Verveeld zap ik langs de kanalen maar er is niets wat mij behagen kan. Dan maar weer een stomme muziekzender. Ik eet mijn schaaltje leeg en breng het terug naar de keuken. Mijn moeder staat onder de douche, hoor ik. Uit een van de kasten haal ik de zak met brood om mijn lunch voor te bereiden. Op mijn brood smeer ik een dun laagje boter met wat sandwichspread. Ik ben gek op groenten, vandaar. Geef mij maar een lekkere salade in ruil voor een Mars of een ander soort snoep.
* wordt vervolgd*
leuk hoor en ik ga zo het andere hoofdstuk lezen 
.
