Bokt.nl

Citaat:

Zoals iets begint, zo begint iets altijd. Zo is het ook bij mij. Ik was eerst ‘gewoon’. Een meisje, van 13. Oké ik had een beugel. Maar zo erg is dat toch niet? Dat dacht ik eerst altijd. Tot dat hij in de klas kwam.
Op het eerste gezicht viel hij wel mee. Blauwe ogen, blond haar, in zijn linkeroor een oorbel. Zijn ogen keken door de klas. Hij keek iets langer naar mij. Ik probeerde stoer terug te kijken, maar dit voelde raar. Hij leek me niet aardig. Nee, helemaal niet! Eerder, gemeen, boosaardig? Dat was weer overdreven. Tenminste dat dacht ik toen.
Hij liep naar de leraar. Die keek even naar hem en stond op. “Goedemiddag, ik geloof niet dat ik jou ken?” Vroeg meneer de Wit. De jongen schudde zijn hoofd. Zijn haar schoof voor zijn ogen waardoor hij het achter zijn oor duwde. “Ik ken u ook niet, was ik ook niet van plan.” Meneer de Wit keek hem even aan. “Zo! Grote mond heb jij wel hé?” De jongen keek even brutaal naar hem. “Wat kom je eigenlijk doen?” Vroeg meneer de Wit. “Ik ben hier nieuw, er werd gezegd dat ik hier heen moest, voor me eerste les.” Meneer de Wit knikte. “Dan ben jij vast…” Hij bladerde even door de papieren die op het bureau lagen en keek op een klein wit velletje. “Tim de Ridder?” De jongen knikte. Goed ik wist nu hoe hij heette. Tim. Was op zich toch niets mis mee? Dat dacht ik toen nog ja. “Ga daar dan maar zitten.” En hij wees naar de plek naast mij. Goed. Ik haalde even rustig adem. Tim kwam naar me toe gelopen, zijn ogen naar me gericht, hij keek me aan. Recht naar me. Zijn ogen branden.
Toen hij ging zitten kreeg ik een rilling. Hij bleef naar me kijken. Wat moet hij van me? Waarom kijkt hij naar me? Allemaal gedachten spookte door me hoofd. Heb ik de verkeerde kleren aan? Is me mascara uitgelopen? Heb ik een vlek op me kleren? Ik probeerde voor zo ver het kon van alles te inspecteren maar er was niets mis. Dacht ik.
Ineens begon hij te fluisteren. Eerst kon ik het niet verstaan. Tot ik echt begon te luisteren. “Beugelbekje, moet je niet je fietsenrek wassen? Er zit wat tussen hoor! Ik zal het maar gaan weghalen…, wie weet komen er nog grote jongens! Die zullen dit niet leuk vinden, die slaan gelijk. Gelukkig ben ik zo aardig dat ik eerst even waarschuw!” Ik keek naar hem. Nee toch? Er zat toch niets tussen me beugel? Ik voelde er met me tong langs. Auw! Dat deed pijn. Maar toch? Ik had niets gevoeld. Zal ik naar de wc mogen? Ik stak voorzichtig me vinger op. “Ja zeg het maar Robin.” “Euh… mag ik naar de wc?” “En dan nu al je vriendje in de steek laten?” Ik werd knalrood! Heel de klas lachte inclusief Tim. “Nee geintje, ga maar hoor.” Ik stond snel op waardoor me stoel achterover viel. Wat leidde tot nog meer gelach en weer gesis van Tim. “Goed zo fietsenrek! Vooral zo door gaan! En Robin, is dat geen jongens naam?”
Ik zette snel me stoel weer recht en rende half het lokaal uit. O wat schaamde ik me dood! Ik liep rustig door de gang naar de wc’s. Ik zuchtte. Dit moest ook echt mij weer over komen. Ik liep de wc in en keek in de spiegel. Nee toch? Er zat niets. Ik ging iets meer naar voren leunen en bestudeerde me beugel beter. Nee, er zat niets. Gelukkig. Ik zuchtte en deed een deur open van een wc hokje en ging op de wc pot zitten. Jeminee! Ik was gek. Ik zat hier nu op de wc omdat ik bang was. Bang voor Tim! Terwijl hij me eigenlijk nog niets had gedaan. Toch? Alleen een beetje geplaagd. Maar daar moest ik dan toch maar tegen kunnen? Was toch niets mis mee? Nee. Ik moest me niet zo op me kop laten zitten! Ik kende mijn klas al langer dan hem. We waren al op de helft van het jaar. In die tijd was ik al dikke maatjes met een heleboel geworden! Daar kwam hij echt niet tussen. Dat hoopte ik tenminste. Ik trok de wc door en liep terug naar de klas.
Voordat ik de deur open deed zuchtte ik. Oké. Ik ging de strijd aan. Tim kon barste! Ik was toch veel beter dan hem? Ja toch? Ik opende de deur en liep rustig naar binnen en ging weer zitten op me plaats. Ik knikte even naar Kelly die me aanstaarde. Ik keek op het bord. Mooi! We mochten voor ons zelf werken. Dit betekende vooral geklets. Ik keek naast me en zag dat Tim aan het werk was. Studiebol! Ik schoof een stuk van hem weg zodat ik dichter naast de volgende rij zat. Ik keek naar Alice. “En? Is er nog wat gebeurt toen ik weg was?” Vroeg ik nieuwsgierig. Alice schudde haar hoofd. “Nop, alleen Tim heeft zich voorgesteld. Wist je dat hij drumde?” Ik schudde me hoofd. “Man! Ik ken hem net.” Zei ik wat bitch. “Sorry hoor, maar hij praatte zo vrolijk met je voor je weg ging, ik dacht dat hij dat wel had gezegd.” Ik schoof weer terug. Dacht ze dat nou echt? Zo vrolijk was het niet! Ik keek weer naar Tim. Hij staarde terug en glimlachte. Gemeen. Ik kon het amper aan. Hij zou me wat doen! Ik wist het zeker. “Zo,” zei ik, “Dus je drumt?” Hij knikte. “Maar wat heb jij daar mee te maken?” Ik viel een stil. Nou zeg! Ik probeerde me te interesseren voor hem! “Niets, maar…” “Ik heb dus echt niets met beugelbekjes! Denk je nou echt dat ik hier lang zou blijven? O nee hoor! Binnen 2 weken ben je weer van me af, maar het zullen wel de twee ergste weken van je leven zijn!” Jeah right, hoe kon hij daar nou voor zorgen? En hoezo twee weken? Zou hij dan weer verhuizen? Aan de ene kant hoopte ik het wel. Maar aan de andere kant. Ik zou heel graag weten waarom hij nu al z’n hekel aan mij had. Had ik dan nu al wat gedaan? Maar wat dan? Zo bleef ik vol vragen zitten tot de bel ging. Ik schoof me boeken in me tas en zette me tas nog even op de grond. Maar voordat ik me hand al had weggehaald had Tim al tegen me tas geschopt. Alle boeken schoven over de vloer. Tim keek als een engeltje naar mij. “O, sorry! Ik help je graag met opruimen, maar ik moest in de pauze even naar de directeur gaan. Dus je mag zelf doen!” Zei hij. Het klonk, haast aardig? Maar zo aardig was dit toch niet? Ik stopte me boeken woedend weer in me tas. Hoe durfde hij eigenlijk! Hij schopte het expres omver! En dan helpt hij niet eens even! Ik gooide me etui in me tas en raapte me tas op. Oen dat hij er was! Kelly keek naar me. O nee! Ze zag al dat ik boos was. Dit kon nooit goed zijn. Ze had tranen in haar ogen. Dat gebeurde nooit! Kelly, met tranen? Dat kon gewoon niet? Nieuwsgierig liep ik naar haar toe.

Citaat:

“Kel? Wat is er met je?” Kelly keek me waterig aan. “Niets, niet echt wat nee.” Zei ze twijfelend. “Kel, je kan het wel tegen mij vertellen hoor, ik ben je beste vriendin toch?” Kelly pakte haar mobiel uit haar zak en drukte wat knopjes in. Toen gaf ze hem aan mij. Ik bestudeerde het schermpje. Huh? Wat een vaag sms’je:
Ag schat,
Ik zou maar niet meer met je fietsenrekken vriendin om gaan
Wie weet wat ze je nog aan steekt
En geloof me, ik zou het allemaal zien!
Ik hou het niet lang meer vol, als ik jou nog een keer bij haar in de buurt zie
Ga je er aan…
Ik dacht even na. Tim? Had hij niet ook zoiets tegen mij gezegd? Nee! Dat kon toch niet? Trouwens, hoe kwam hij dan aan haar nummer? “Ach Kelly, laat het maar, wis dat berichtje en denk er niet meer aan!” Kelly schonk me een waterig glimlachje en deed wat ik zei. Ik pakte haar hand vast. “Kom! We gaan naar de rest.” Zei ik zo vrolijk als ik kon en liep met haar het lokaal uit. Ineens lag ik op de grond. Ik staarde verbaast voor me uit. Tim stond voor me en keek naar me. “Oeps! Sorry, ik moet jou echt hebben vandaag hé?” Het kwam er zo charcastisch uit. Ik keek even naar hem. “Ja, je moet me wel hebben, ja” Zei ik zo luchtig mogelijk terwijl ik opstond. Eikel dat het er was! Hij kende me niet eens. Of toch? Hij kwam me wel ergens bekend voor van. Maar waar van? “Enne, moest jij niet naar de directeur?” Tim verkleurde even. “Euh.., daar ga ik zo heen! Ik was alleen me tas vergeten.” Ik keek even achterom en inderdaad zijn tas stond daar nog. “Nou ik zal maar opschieten dan, de directeur heeft het altijd druk!” Klonk Kelly bitch terwijl ze me van hem weg trok. Ik keek naar Kelly terwijl we liepen. Dit was ik niet van haar gewend. Normaal was ze zo rustig en zachtaardig. “Mag je Tim niet?” Vroeg ik langzaam. Kelly keek even naar me. “Niet echt nee.” Yes! Weer iemand die hem ook niet mag dacht ik glimlachend.
We liepen de aula in en we keken even rond. Huh? Waar zat de rest nou? Ik zag ze helemaal niet! Ik strekte me nek en keek rond. Oh! Daar zag ik Christiaan staan. Om daar nou bij te gaan staan? Het was een beetje en vage jongen. Hij was echt z’n nerd type. Hij hield van games, internet en tot laat naar films kijken. Hij was op zich wel aardig, maar veder? Nee, niemand mocht hem echt. Toch liepen Kelly en ik er naar toe. Ik weet niet waarom maar iets trok ons aan. Hij had wat in zijn hand, een klein zakje. “Hé! Wat heb jij daar?” Vroeg Kelly aan hem. Hij draaide zich om naar ons en werd een beetje rood. “Euh.., gewoon, pillen.” Kelly keek hem argwanend aan. “Wat voor pillen? Je bent toch niet aan de drugs ofzo?” Christiaan grinnikte. “Nee gek!” Daarna was het weer even stil. “Nou waarvoor dan?” Vroeg ik voorzichtig. “Tja, het is een beetje raar.” “Nou vertel maar, raar is mijn bijnaam.” Grapte Kelly. Christiaan glimlachte. “Oké, ik heb dus migraine, komt omdat ik zo vaak achter de computer zit.” Kelly slaakt een vaag giecheltje uit en ik kijk haar raar aan. Wat is daar nou zo raar aan? Of ligt dat soms aan mij? Tja moet je niet zo vaak achter de computer zitten toch? “Oké, maar waarom is dat raar dan?” Vraag ik zo rustig mogelijk. “Tja, ik weet niet, iedereen denkt dat voor oudere mensen is.” Ik glimlach. “Valt wel mee hoor! Weet jij waar de rest is eigenlijk?” Christiaan schudde zijn hoofd. “Nee geen idee, maar dat maakt mij niet uit.” Ik glimlach en trek Kelly van hem vandaan en loop met haar de aula uit. “Kel! Dat was niet aardig.” “Wat niet?” Vraagt Kelly zo schijnheilig mogelijk. “Ach laat maar!” Ik werd af en toe gek van dat kind. Soms kon ze zo, achterbaks en arrogant zijn. Tenminste, dat denk ik. Misschien was ik dat wel? En was zij heel normaal?
We liepen rustig de gang in en ineens stokte me adem. Daar stond Tim. Ik probeerde rustig adem te halen. Ook in en uit in en uit. Wacht eens even! Heel de klas stond om hem heen! Dus hier waren ze. Maar waarom waren ze zo bij Tim? Was hij zo special ofzo? Kelly trok me naar hem toe en we gingen bij de rest staan. Vaag konden we wat opvangen als: gescheiden, woon bij me vader, nee geen probleem, stoeterij, twee ja, ik ben al 15, 3x blijven zitten. Meer niet. Maar meer wou ik ook niet weten. Hoe meer ik van hem ging weten hoe meer hij van mij wist. Zo leek het wel.
Ineens richtte Tim zich op mij. “Zo wou je me verhaal ook horen?” Kelly keek naar hem. “Ja graag, we zijn geïnteresseerd hoor!” Plotseling ging de bel. “Dat is nou jammer, we moeten naar de les.” Zei Tim en hij liep weg. De hele klas volgde hem. Het leken we z’n hondjes! Wie liep er nou zo achter hém aan? Dat kon toch niet? Z’n achterbakse idioot! Kelly keek me aan. “Hij is raar.” Was haar mening. Zou ik haar moeten vertellen over wat hij allemaal zei? Nee. Dat was iets tussen hem en mij. De rest ging het niet aan. Hij kon toch niet heel de klas tegen me op zetten? Nee toch? Nee! Vast niet. Ik trok Kelly mee en liep met haar de trap op naar boven. Daar hadden we tenslotte les. We hadden Engels van mevrouw Damgaard. Om zich wel aardige vrouw. Kon je wel lol mee hebben als ze haar dag had.
Ik duwde voorzichtig de deur open. Heel de klas zat al, natuurlijk. We waren ook hartstikke laat. Mevrouw Damgaard keek ons aan. “Zo zo, waar komen de dames zo laat vandaan?” Ik dacht snel na. “Nou mevrouw, weet u, ik moest me boeken uit me kluisje halen en toen vielen alle boeken eruit dus Kelly hielp me even met opruimen.” Zo dacht ik. Dat klonk toch echt? “Helaas Robin, ik weet dat de 1ste klassers geen kluisje hebben.” Oeps! Waarom had ik daar nou niet aan gedacht? “Nou ga maar zitten voor deze keer.” Pfff. Gelukkig! Ik keek even rond. Naast Alice was nog een plekje. Ik liep er rustig naar toe en ging naast haar zitten. “Hoi.” Zei ze kort. Ik keek even naar haar. “Heaj, het spijt me van dat met Tim.” “Is al goed hoor, kan wel ergens tegen hoor.” Grapte Alice. Ik schudde even me haar voor me ogen vandaan. Mooi. Was ik daar ook vanaf. Ik keek even door de klas. Waar was Tim? Ik keek achter me. O nee! Hij zat achter me. Naast Tobias. Ik kon het echt niet slechter treffen. Tobias maakte overal een opmerking van. Hij kwam s’ochtends altijd te laat. Hij sloeg vaak de eerste, maar ook de laatste uur over. Alsof hij iets beters te doen had! Dus echt niet. Ik keek even recht in Tim’s ogen. Ik zag niet alleen haat, nee, ook verdriet. Zo leek het tenminste. Zijn ogen waren waterig. Ik draaide me weer om.
Mevrouw Damgaard begon uit te leggen over de verleden tijd in het Engels. Alsof mij dat wat uitmaakte. Ik zou toch nooit naar het buitenland gaan, dus waarom zou ik dat dan nodig hebben? Ineens voelde ik een stomp in me rug. Ik slaakte een klein gilletje. Auw! Dat deed pijn. Ik draaide me om en keek woedend naar Tim. “Dat was jij hé?” Hij keek onschuldig. “Ik zou toch nooit z’n beugelbek pijn doen?” Ik staarde even naar hem. “Oké misschien wel.” Gaf hij grijzend toe. “Maar als je dat al pijn vond doen, wacht dan maar tot na schooltijd! Dan krijg je pas pijn, samen met die leuke vriendin van jou, Kelly heet ze toch?” Ik draaide me snel weer om. Hij was het toch! Maar hoe kwam hij dan aan haar nummer? Wacht eens even. Me mobiel stond aan in me tas. Hij zou toch niet stiekem toen ik weg was? Wel dus! Hoe kon hij anders aan haar nummer komen. Och! Ik haat hem. O wat haat ik hem! Nu al. Ik ken hem pas maar nu haat ik hem al.
Ik pakte een blaadje uit me tas en begon verontrust te tekenen. Ik tekende maar door en door en merkte niets meer om heen. Ineens kwam er een hand op me tafel. Ik keek langzaam op. O nee! Niet nog meer problemen. Mevrouw Damgaard stond naast me. “Zo, dus jij vindt tekenen belangrijker dan Engels?” “Euhm.. eum.. tja…” Ik keek zenuwachtig om heen. Die toon. Dit gaf problemen! Ik wist het zeker. “Ik zag al dat je het druk had met Tim en dan ook nog tekenen?” Heel de klas lachte. “Tja,” zei Tobias, “Tim kan veel krijgen maar zij niet, want zoenen met een beugel, dat wil toch geen enkele jongen?” Heel de klas lag dubbel. Ik keek wanhopig naar Kelly maar die had het te druk met lachen. Ze liet me gewoon barsten. Ze nam het niet eens meer voor me op! Ik kon haar wat! “Tobias, als jij die leuke opmerkingen even voor je houdt, ik ben hier de lerares en alleen ik mag zulke opmerkingen maken.” Tobias grijnsde. “Is goed hoor!” Damgaard knikte even. “En nu over jou Robin,” Een grinnik kwam uit Tim zijn mond. “Ik stel voor dat je maar even naar de rector gaat met een gele kaart, je weet dat ik veel toe laat, maar om nou te laat te komen en dan ook nog eens tot 2x toe niet op te letten? Dit is belangrijk! Engels blijf je 4 jaar lang hebben, 1 van je examenvakken is Engels. Ga nu maar naar de rector. Op me bureau vindt je een gele kaart.”
Ik pakte me spullen en ik liep naar het bureau toe. Ik pakte er een gele kaart en liep naar buiten zonder nog een keer om te kijken. Ze konden allemaal barsten! Ze waren me nu al vergeten, nee Tim was belangrijker! Wat had die gast dat ik niet had? Niets. Hij was gewoon slecht, puur slecht! Ineens voelde ik me misselijk. Ik pakte een kapstok vast en sloot me ogen. Na een minuut of wat voelde ik me weer beter. Ik werd nu gewoon al gek van dat jong. Het kon toch niet zo door gaan? En stel je voor dat hij geen twee weken bleef maar langer? Dan zou ik het nooit volhouden! Ik liep door. Op een gehaast tempo. Ik had het gevoel alsof iemand me achtervolgde. Ik keek even achterom maar zag niemand. Gelukkig. Ik liep wat rustiger door en klopte aan op de deur van de rector. Klaar voor wat er zou komen.

Citaat:

“Kom maar binnen.” Klonk de stem. Nu moest ik eerlijk toegeven, ik was nog nooit bij de rector geweest! Ik heb hem wel eens gezien in de gang. Maar normaal was ik gewoon een lief kind. Ik had moeten weten dat ze dat niet pikte! Ik opende voorzichtig de deur en liep rustig naar binnen en deed de deur weer dicht. De rector deed zijn bril een stukje naar beneden en keek me aan. “Zo zo en ik dacht dat ik bijna alle relschoppers wel eens had gezien.” Hij keek even naar de gele kaart in me handen. “Hoe kom je daaraan?” Ik begon een beetje te blozen. “Ik lette niet op in de les en ik kwam te laat.” De man kuchte even. “Zo, je weet wat een gele kaart in houdt?” Ik zuchtte. Ja dat wist ik. Iedereen trouwens. Als je een gele hebt moet je 2 uur nablijven en allemaal rot klusjes doen voor de conciërges. Dat werden dan vooral afval prikken, vuilnisbakken legen en als er helemaal niets meer te doen was mocht je de schoonmaaksters helpen. “Ja meneer, dat weet iedereen toch?” Zei ik wat bijdehand. De man knikte en negeerde me toon. “Ga zitten.” En hij wees op de stoel voor zich.
Ik ging rustig zitten. Die man kon me niets maken toch? TOCH? “En wanneer dacht je na te komen?” Ik keek verbaast naar hem. Mocht ik niet eens uitleggen wat er was gebeurt? Mocht ik niets vertellen over Tim? Wat oneerlijk! “Euhm…” Twijfelde ik. Me vader mocht er niet achter komen. Dan zou hij razend worden! Wacht eens, hadden we morgen geen laatste twee uur uitval? Als ik dan nou kwam? Ja dat zou ik doen. “Morgen de laatste twee uur?” De man schreef wat op een briefje. “Is goed, je wordt dan om half 3 verwacht bij de conciërges dan zullen die je eens wat leuke klusjes laten doen.” De rector lachte. Gadverdamme! Er zat allemaal spinazie tussen ze tanden! Iel! “Ga maar.” Zei hij terwijl hij grijnsde. Ik stond op en probeerde niet te rennen terwijl ik uit het kantoor liep. Arg! Wat een vreemde vent. Eens kijken wat moest ik nu doen? Ik mocht de les niet meer in, zou ik anders naar de aula gaan? Misschien was Vera wel ergens.
Vera was me andere beste vriendin. In ieder geval dat dacht ik toen. Ze was echt hartstikke aardig maar zat al een klas hoger. In de 2de dus. Ze werd er bijna elke les uitgestuurd maar dat maakte haar niet uit. Ze was pas 14 maar zag er echt uit als 17 of 18. Het was echt geweldig dat Kelly en ik bevriend met haar waren geraakt! We hoorden nu ook een beetje bij de populaire kids daar. We gingen veel met 3de en 4de klassers om. Natuurlijk alleen op school. Daarbuiten deden ze net alsof ze ons niet kenden. Vooral als we zonder Vera waren. Ik keek op me horloge. Hmm, het was net half 10 geweest. Dan zou Vera er wel zitten. Meestal hield ze het geen kwartier vol.
Zo liep ik dus vol goede moed naar de aula. Maar toen ik daar kwam wou ik dat ik nooit was gegaan. Voor me stond Tim. Hij keek me aan. “Zo zo.” Zei hij met een grijns op zijn gezicht. “Wat moet jij hier?” Achter hem zag ik Vera staan. Ik keek naar haar. “Ik kwam voor Vera.” Even keek Tim verbaast en toen draaide hij zich om en keek naar Vera. “Echt? Ken jij haar?” Vera knikte. Ik zag het al. Zij mocht hem wel dus. Het was gedaan met me! Tim keek weer naar mij. “Jij zal wel denken, wat doet Tim hier?” Ik keek met grote ogen naar hem. Nee dat dacht ik niet. Ik denk wil je hier alsjeblieft weggaan? “Ik werd eruitgestuurd, maar wel zonder gele kaart.” Grinnikte hij. “Omdat ik nieuw was.” Ik keek wanhopig naar Vera. Ze trok haar schouders op. O help! Ik ging hier sterven, ik weet het zeker. Ik keek even naar Tim. Wat ga je me aandoen? Wat ben je met me van plan? “O denk maar niet dat ik je nu al te pakken neem, nee hoor, ik ben gemeen maar zó, ik laat je nog even in spanning, je vriendinnetje moet er ook bij zijn, niet dat die er veel mee te maken heb, nee hoor, maar ik zie wel hoe ze naar me kijkt, ze zal te veel vertellen, dat sla ik er wel even uit.” Ik voelde me bleek worden. Slaan? Ging hij ons slaan? Even keek ik weer naar Vera. Please! Dacht ik. Help me! Alsjeblieft Vera! Maar Vera negeerde me. Of ze begreep me verkeerd. In ieder geval, ze ging naast Tim staan. Even keek naar hun twee. Daarna draaide ik me om en liep weg. Weg van me problemen.
Ik voelde me ineens draaien en greep gouw wat vast en sloot me ogen. Toen ik me ogen weer opende keek ik naar Christiaan. “Euh…” Mompelde ik en ik liet hem gouw los. Hij glimlachte. “Voel je, je niet lekker?” Ik schudde me hoofd. “Ik wil naar huis, maar ik kan niet.” Hij keek me even verbaast aan. “Hoezo niet?” Ik twijfelde zal ik hem vertellen van Tim? Nee dan zou Tim hem ook in mekaar slaan. “Er is niemand thuis.” Christiaan twijfelde even. “Je kan wel naar mijn huis gaan, of ik ga met je mee?” Hij glimlachte naar mij. O nee! Als ik nu nee zei. Hij zal het nooit geloven. Even glimlachte ik waterig terug. “Oké.” Hij pakte me bij me schouders en trok me voorzichtig mee naar de balie. We melden ons af. Christiaan gaf een goede smoes. Zogenaamd voelde hij zich ook niet lekker. Alsof die vrouw dat echt geloofde! We mochten gelukkig wel weg.
Ik liep gouw naar buiten, eindelijk! Frisse lucht. Ik snelde naar me fiets. Ik moest weg hier voordat Tim het zou merken! “Ho ho! Rustig maar hoor.” Zei Christiaan grijnzend. “Volgens mij voel jij je weer beter?” Ik knikte. “Ja, wel iets, maar als we van het schoolplein zijn nog beter!” Hij keek me even verbaast aan maar pakte toen ook zijn fiets. “Nja laten we dan maar gaan.” We liepen rustig naar de uitgang en sprongen daarna op onze fietsen. “Waar gaan we eigenlijk heen?” Vroeg Christiaan. Ik dacht even na. Als hij mee ging naar huis zal hij zien dat er wél iemand was. “Anders gaan we even naar de stad?” Stelde ik voor. “Is goed, gaan we wel een ijsje eten ofzo.” Ik knikte. We fietsen op een rustig tempo. Heerlijk vond ik het. Ik keek naar de omgeving. Het was hier nog rustig. Veel weiland met koeien maar ook paarden erop. Eigenlijk was ik bang voor paarden. Er moest altijd een meter of 5 tussen mij en een paard zitten. Maar het waren toch me lievelingsdieren. Ze waren zo mooi, zo edel. Zoals ze bewegen en vluchten. Dat wou ik ook. Dan kon ik weg vluchten van Tim. Ik zuchtte even. Christiaan keek even naar me. “Wat zucht jij veel zeg.” Ik glimlachte. “Veel zorgen.” “Waarvan?” Het klonk nieuwsgierig. Zal ik het hem vertellen? Nee. Ik moest het voor mezelf houden. Trouwens, Tim zou wel liegen! Waarom zou hij mij en Kelly slaan? En hij moest toch alleen mij hebben? Ik fietste rustig door. Ineens stond Christiaan op de rem. Snel stopte ik ook. “Is er wat?” Christiaan schudde met zijn hoofd. “Nee maar ik weet wat beters te doen.” Ik keek nieuwsgierig. “Oké.” Hij draaide zich om en fietste terug naar een weiland met paarden. Bij de boerderij die daar tegenover stond zette hij zijn fiets neer en knikte naar mij dat ik het zelfde moest doen. Daarna liep hij achterom. Ik volgde hem rustig. Hij zou de mensen hier wel kennen, vast vage kennissen ofzo. Hij opende de deur en liet mij voorgaan. Ik stapte de keuken in. Het was een nogal ouderwetse keuken. Het had wel allemaal nieuwe snufjes. Ik glimlachte en snoof de geur op. Het rook een beetje naar lavendel. En rozemarijn. Heerlijk! Me lievelingsgeuren. Hij glimlachte. “Het ruikt lekker hier hé?” Ik knikte. Hij liep door naar de woonkamer waar een vrouw zat. Nog niet zo oud. Een jaartje of 30/35 gokte ik haar. Christiaan liep naar haar toe. “Aafke, is het goed als we Tim en Tom gaan poetsen?” Aafke grinnikte. “Stel je, je vriendinnetje niet voor?” Christiaan bloosde even. “Dit is Robin, Robin dit is Aafke, me schoonzus, ze is getrouwd met me broer.” Verduidelijkte hij. Ik knikte naar de vrouw. Ze was best knap om te zien. Ik keek even naar haar buik. “Bent u zwanger?” Ze glimlachte. “Ja, daardoor krijgen Tom en Tim iets minder aandacht dan normaal, gelukkig komt Christiaan af en toe ze verzorgen.” Ik knikte. Het waren vast honden. Vroeger hebben we er een paar gehad. Ze waren altijd lief maar je moest ze elke dag borstelen en uitlaten. En lange stukken wandelen. Ja ik vond dat altijd geweldig! Christiaan trok me weer mee naar buiten en liep naar een paar stallen. Ik keek ernaar. Zouden die paarden hier tegen over van hun zijn?
Christiaan opende de deur en pakte een paar trouwen met een speciale klip erop. Zal dat nieuw zijn? Wij hadden altijd andere, deze waren veel dikker leek het wel. Christiaan nam me mee het erf af en we staken de weg over. Waarom gingen we nou naar het weiland? Christiaan grinnikte. “O misschien had ik je moeten vertellen wie Tim en Tom zijn.” Hij floot even en er kwamen twee kleine pony’tjes aan gerend. “Laat me raden, dat zijn ze?” Fluisterde ik. Hij knikte. “Vindt je ze leuk?” Ik keek even ernaar. Ze waren zo anders. Ze hadden prachtige langen haren die over hun nek hangen. Hun oogjes kwamen onder hun voorpluk vandaan en ze hadden een mooie dikke donzige vacht. Net beertjes! “Ja, eigenlijk wel.” Hij glimlachte. “Vindt je paarden leuk?” Ik dacht even na, wat moest ik hierop antwoorden! “Het zijn me lievelingsdieren, maar voordat je blij wordt, eigenlijk ben ik er bang van.” Hij grinnikte. Ik keek naar hem. Wat! Hij lachte me uit! Dat kon toch best? “Sorry, maar het klinkt een beetje vreemd.” Hij glimlachte. “Neem hij Tim maar, dat is die bonte.” Ik bekeek hem even. Hmmm, het viel wel mee. Hij was de kleinste. Duidelijk ook de jongste. “Hoe oud is hij?” “Een jaartje of 2/3. Tom is al wat ouder, 4, maar een stuk drukker! Die kan nog wel eens geintjes uit halen.” Hij deed het hek open en liep erin. Ik schuifelde achter hem aan. Dit wat toch nog best wel eng. Ik liep voorzichtig naar Tim toe. Ergens had ik gelezen dat je rustig moest zijn bij paarden. En dit waren toch ook soort paarden? Ik stak me hand uit en Tim kwam naar me toe gelopen en snuffelde aan me hand. Gek! Dat kriebelde. Ik pakte hem vast en klikte het touw aan iets wat hij om zijn hoofd had. “Heb je een beetje verstand van paarden?” Ik schudde me hoofd. “Dat niet echt nee.” Christiaan glimlachte. “Maakt niet uit, ik vertel je zo wel wat als we bij de stallen waren.” We namen de pony’s mee de wei uit en staken de weg over richting de stallen.
“Goed, wat ze dus om hun hoofd hebben heet een halster. Daar zet je, je paard aan vast of wandel je mee. Iets wat je ook om de hals van een paard kan doen noemen ze een halsband maar daar kan je niet mee wandelen of in de wei zetten. Je hebt dan ook een hoofdstel maar op deze pony’s wordt niet gereden. Op de meeste paarden hier niet. Daar zijn ze nog te jong voor of niet op getraind.” “Hoeveel paarden zijn hier dan?” Vroeg ik nieuwsgierig. “Nou zoals je in het weiland al zag staan hier 3 Friezen, dat zijn die grote zwarten, die staan voor de koets, daar zorgt mijn broer voor, dan staan er ook nog 5 paarden op pension. Daarvan zijn er 2 New Foresters, die komen uit Engeland, 1 Fjord, die staat altijd voor een karretje maar worden ook buitenritten meegemaakt en er staan dan ook 2 KWPNers. Maar die staan nu op stal. De pension paarden worden hier nou niet door de pensionhouders in de watten gelegt. Zoals je al zag is Aafke zwanger dus die kan niet voor de paarden zorgen en me broer werkt gewoon. Dus de pension klanten moeten zelf voor de pony’s zorgen. Dus wat je al in de wei zag stonden alleen de Friezen er en de Fjord.” Ik knikte. Ik wist er wel iets van. “En wat zijn de namen?” “Nou Tim en Tom ken je dus al, die zijn dus echt alleen van Aafke. De friezen heten Tooske, Bollie en Ritske. De Fjord heet Joost. De New Foresters, daarvan heet de witte, die zul je zo wel zien, Mistral en de zwarte Spotlight. De KWPNers heten Cole & Doc Bare. Je hoeft het trouwens niet allemaal te onthouden hoor.” Ik glimlachte, dat kon ik toch nooit. Toen Christiaan de deur van de andere stal opende schrok ik even. Er stonden zoveel paarden! En wat waren die groot!

Citaat:

Ik keek een beetje angstig rond. Dit kleintje wat ik vast had kon ik wel aan maar zoveel grote? Ik ga dood! Ik keek wat angstig naar Christiaan maar die liep al met Tom door het gangpad. Ik haalde diep adem en gaf een zacht trekje aan Tim’s touw en liep met hem ook door het gangpad. De paarden aten rustig door. Gelukkig! Stel je voor dat ze met die grote hoofden in me nek blaasde. Ik volgde Christiaan en merkte dat we al voorbij de paarden waren. Ik zuchtte. Had ik dat ook weer gehad.
We kwamen op een soort open plek tussen de stallen. Er waren hier geen stallen maar er zaten ringen aan de muur en er was een grote kast. Christiaan bond Tom vast en keek even naar mij. “Kan je hem vastbinden?” Ik knikte. Dat moest me wel lukken. Ik keek even hoe Tom vast stond en probeerde het ook te doen. Hé! Dat was nog bar moeilijk. Ik haalde de knoop weer uit elkaar en probeerde het nog een keer. Nee dit was het ook niet! Wacht eens, als ik nou eens die lus er door haalde. Ja! Dit was het. Ik glimlachte. Mooi. Straks dacht Christiaan nog dat ik niets kon. Ik draaide me even om en zag dat hij de kast open had gedaan. Er stonden hingen allemaal zadels en hoofdstels en er onder stond dan een soort kist. Er was ook een ander soort tuig. Voor een kar? En daaronder stond een poetskist met ‘Tim & Tom’ erop. Christiaan pakte die en deed de kast weer dicht. Daarna liep hij weer naar Tom toe en gaf hem iets. Ik keek nieuwsgierig. “Wat geef je hem nou?” “Een snoepje, dat krijgen ze altijd voordat ik ze ga borstelen.” Hij pakte me hand en legde er iets op. “Met je platte hand geven aan Tim.” Zei hij en ik deed het. O! Wat voelde dat gek dat gekriebel in me hand. Ik glimlachte. Christiaan gaf me een borstel. “Kijk dit is de rosborstel en daar mee draai je rondjes en dan heb je nog de harde borstel, pinnenborstel en de zachte borstel. Daar ga je gewoon mee in de richting van de haargroei.” Ik nam de borstel aan en bekeek hem even. Oké! Ik begon rustig Tim te poetsen en hij sloot zijn oogjes. Dit was best leuk eigenlijk en totaal niet eng. Toen ik alle kanten had gepoets legde ik de borstel terug in de kist en nam een andere. Hmm, dit was vast die pinnenborstel. Hij had allemaal pinnetjes. Ik poetste rustig Tim. Ik dacht even nergens aan. Tot dat ik dacht aan de naam. O nee! Tim. Hij zou me vermoorden! Nee niet mij, nee Kelly! Hij zou Kelly vermoorden als ik er niet was! Ik keek op me horloge hoe laat het was. O nee! Het was al half 3 geweest. Ik keek even naar Christiaan. Ik kon hem eigenlijk niet alleen laten maar hij was zo, anders? Ineens had ik medelijden met hem. Niemand ging echt met hem om omdat ze allemaal dachten dat hij een nerd was. Maar kijk eens! Hij kan ook spijbelen en hij kan ook andere dingen doen dan met de computer. Hij ging met paarden om! Misschien was hij wel heel anders dan ik eerst dacht. “Euh, Christiaan?” Vroeg ik een beetje onzeker. “Ja?” “Ik moet gaan, ik moet naar Kelly toe.” Christiaan keek even onderzoekend naar me. “Is er wat?” Hij leek bezorgd. Ineens hield ik het niet meer vol en kreeg tranen in me ogen. “Er is wat dus.” Zuchtte Christiaan en hij liep naar me toe en sloeg een arm over me schouder. Ik snikte en liet de tranen stromen. Dit was niet de bedoeling! Het moest een leuk jaar worden maar alles liep anders! In 1 dag was alles veranderd, in 1 dag! Ik droogde me tranen. “Het gaat wel weer.” Hij nam zijn arm terug. “Oké.” “Maar ik moet echt naar Kelly, het is belangrijk.” Christiaan zuchtte. “Oké, zal ik vragen of Aafke je brengt?” Eigenlijk had ik nee willen zeggen maar ik moest zo snel mogelijk naar Kelly! Dus ik knikte. Hij nam me mee naar het huis en liet me even in de keuken staan wachten en kwam terug met Aafke. “Ze brengt je even.” Was alles wat hij nog zei en liep weg. Ik wou nog dag zeggen maar het was te laat, hij was boos. Vreselijk boos omdat ik hem liet zitten. Maar Kelly was even belangrijker!
Aafke nam me mee naar haar auto en we legde me fiets achterin de kofferbak. Ik stapte in we reden op een rustig tempo naar het dorp terug. Oh als alles nog maar goed was met Kelly. Ik keek uit het raam en zag hoe alles voorbij flitste. Vlak bij de slager zette Aafke me af. “Is het goed als je vanaf hier zelf gaat fietsen? Dan kan ik boodschappen doen.” Ik knikte en pakte me fiets uit de kofferbak. “Bedankt voor het brengen, je weet niet hoe dankbaar ik je ben!” Aafke grinnikte. “Het is al goed, ik zal het fijn vinden als je nog een keer met Christiaan mee komt, hij is altijd zo alleen.” Ik knikte. “Dan ga ik maar, doei.” Ik fietste op een nood tempo weg. Ik moest naar Kelly! Binnen een minuut of 10 stond ik voor Kelly’s huis. Ik pleurde me fiets in de tuin en belde aan. Er deed niemand open dus ik liep achterom. De buitendeur stond open en ik liep naar binnen. “Kelly?” Vroeg ik aarzelend. Er kwam een gemompel uit de woonkamer dus ik liep daar naar toe. Ik barste in huilen uit. Daar zat ze, ongedeerd. Ze was alleen hartstikke bleek en had een briefje in haar handen en sporen van tranen. “Robin! Wat heb je gedaan.” Ze barste ook in huilen uit. “Wat heb je gedaan!” Schreeuwde ze naar me terwijl ze me het briefje gooide. Ik pakte het op en voelde mezelf bleek worden. Nee, nee! Dat kon niet, het kon niet! Hij ging me vermoorden, hij wist waar ik woonde! Hij wist het! Ik keek naar Kelly en ging zitten. “W-w-wat is er gebeurd?” Vroeg ik terwijl ik nog na snikte. Ze keek naar me. “Ik liep naar huis, verbaast waarom jij er niet was en ineens stond hij voor me neus. Hij mompelde allemaal rare dingen. Dat jij hem had uitgedaagd enz. En dat hij je zou komen vermoorden en toen gaf hij me het briefje en tikte tegen me wang. E-e-en hij zei ook nog dat ik zou wensen dat ik nooit geboren zou worden.” Ze huilde weer en trooste haar. “Rustig maar, hij moet mij hebben, niet jou, jou laat hij wel met rust.” Zo zaten we daar. Wel zeker een half uur totdat Kelly’s vader thuis kwam. Hij keek even naar mij en daarna na Kelly en kwam naar ons toe. “Wat is er gebeurt?” Ik zuchtte. Ik wist dat ik het niet mocht vertellen van Kelly. “O, ik voelde me niet lekker en was toen naar huis gegaan, maar Kelly maakte zich echt heel veel zorgen om mij en dacht minsten dat ik was meegenomen door aliens.” Kelly grinnikte snotterig en ook haar vader kon een glimlach niet onderdrukken. “Mooi, niets ergs dus.” Hij pakte de tas weer op die hij had neergezet en liep door naar de keuken. Ik keek naar Kelly. “Ik ga naar huis, voordat me ouders zich ongerust maken.” Kelly knikte en liep mee naar me fiets. “Je mag niets vertellen tegen me vader, hij zal hem in mekaar slaan, dan kan hij zichzelf niet meer houden.” Zei Kelly. Ik beloofde het en fietste weg. Ik was in een nachtmerrie gekomen. Maar hoe kwam ik eruit? Hou zou ik er ooit uit komen? Tim gaat me echt vermoorden, hij wist alles!
Het stond op het briefje.
Ik zou je pakken
Waar je ook bent
Bij Christiaan, Kelly of bij die stinkknollen
Of misschien toch bij de slager?
Ik hou je in de gaten en wacht me kans af
Me kans om je te vermoorden