ok gedicht bij mijn avatar:
zondag 25 juni 2006 (naamloos)
de korte schaduwen verlengen
we zitten al een tijdje in het gras
boven ons de felle sterren
als kleine lichtpuntjes in een donker moeras
het lijkt allemaal zo veilig
jou arm om mijn schouder heen
maar als ik opzij kijk
voel ik me weer zo alleen
geen puntje schaduw in het gras
geen donkere ogen die mij aankijken
maar als ik mijn handen samenvouw
gaat het weer veilig lijken
wat vinden jullie ervan?