Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-06-06 20:50

[verhaal] Net op tijd.

Geplaatst door de TopicStarter : 02-06-06 20:50

Ik liep, met haastige grote stappen richting de deur.
Er werd gelachen. Ik keek naar de grond, en liep hard door. Ik vroeg me af waardoor het kwam deze keer. Ik had mijn haar gewoon in een staart gedaan, en mijn mooiste kleren aan. Een hippe spijkerbroek en een leuk shirt. Ik hing mijn jas aan de kapstok en liep de klas binnen. Ik ging snel zitten en wachtte af. Het was een grote dag vandaag, we gingen praten, met heel de klas. Omdat het eens afgelopen moest zijn met het pesten, ik snapte zelf niet goed wat ik fout deed, maar het moest wel aan mij liggen. Ik probeerde gewoon aardig te doen, blijkbaar deed ik het toch verkeerd.
Het was stil in de klas, ze keken me aan. Ik keek niet terug, maar voelde zoals gewoonlijk de blikken. Ik had zin om te huilen.
Onze meneer, begon te praten, waardoor het nou kwam en wat we eraan gingen doen. Toen stak Dana, het populairste meisje van de klas, haar vinger in de lucht. Toen de meneer haar niet meteen liet praten, riep ze hem. Ze mocht zeggen wat ze wou. Ze keek me vals aan en zei: ‘We kunnen er niks aan doen, we moeten haar gewoon niet’.
Alles werd even donker voor mijn ogen, ik wist niet meer waar ik moest kijken. Alle lucht leek verdwenen uit mijn longen, en ik kon niet meer ademen. Tranen vielen geruisloos op mijn tafel.
Toen liep ik de klas uit, steeds sneller, uiteindelijk rennend over het schoolplein. Ik pakte mijn fiets, en reed als een gek naar huis.
Ik was thuis, en huilde een uur. Het is beter als ik wegga, mensen haten me toch alleen maar. Ik twijfelde geen moment, en rende de trap op.
Toen ik mijn kamer inkwam, zag ik meteen de oplossing die me voor altijd zou verlossen van de pijn, het diepe verdriet, wat nooit meer naar buiten zou komen.
Ik klom op mijn bed, en deed mijn raam open. Hij piepte en kraakte, alsof hij me wou tegenhouden. Toch ging hij open.
Ik klom op de vensterbank, mijn raam nu wagenwijd open.
Ik voelde me vrij, verlost en fijn.
Ik schuifelde een beetje naar voren, mijn tenen kwamen nu over het randje van mijn raam. Ik keek naar beneden, zag de tegels. Maar alles werd vervaagd door opnieuw mijn tranen.
Ik liet de wind met mijn haren spelen, en keek naar de vogels.
In stilte nam ik afscheid van mijn familie, in gedachten.
Ik hield van ze, maar ik wist het zeker, zij niet van mij. Ook al waren ze nog zo lief voor me, ze deden alsof. Iedereen haatte me toch?

Ik hoorde een gil, het drong niet meer tot me door. Ik draaide om, en verloor even bijna mijn evenwicht. Toch bleef ik staan, mijn tenen nog steeds over het randje.
Achter mij floten de vogels verder.
Daar stonden ze, mijn ouders, die zielsveel van me hielden, ook al besefte ik dat zelf niet.
Mijn moeder huilde zo hard, dat ik van de vensterbank sprong, mijn kamer in.
Ik leefde, maar de pijn bleef.

**Geplaatst**: 02-06-06 21:16

Re:

Geplaatst: 02-06-06 21:16

Who mooi hoor, ik zie het al helemaal voor me, het lokaal, de kamer de vensterbank heel mooi ! graag een nieuw stuk

?!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-06-06 21:18

Re:

Geplaatst door de TopicStarter : 02-06-06 21:18

komt er morgen aan denk ik

bedankt !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-06-06 13:48

Re: [verhaal] Net op tijd.

Geplaatst door de TopicStarter : 04-06-06 13:48

Ik werd wakker, zonlicht prikte in mijn ogen.
Ik stapte uit bed en ging naar de badkamer om water in mijn gezicht te gooien. Ik hoefde niet naar school.
Vanmiddag gingen we op bezoek, had mijn moeder gezegd, en ik snapte niet goed wat ze bedoelde.

Ik schoof een beetje naar links, in de hobbelende auto, die een scherpe bocht maakte. Ik herkende niets meer, dat was een fijn gevoel. Het gevoel dat ik weg was van thuis, ver weg.
Ik moest uitstappen en staarde naar de grond, terwijl ik de voetstappen van mijn moeder volgde.
Ze was aardig, had lang bruin haar en diep groene ogen, die door me heen leken te kijken. Toen mijn moeder weer weg gegaan was, begreep ik het. Ze was een psygyater.
Ik wilde niet praten, zeker niet met een vreemde, ze zou me heus niet begrijpen. Maar ze praatte niet, ze tekende.
Gele en rode strepen vulden langzaam het papier, het was een prachtige tekening, maar nog niet af. Ze schoof haar potloden naar mij toe, zonder me aan te kijken, en gaf me het papier.
Ik pakte een zwart en een donkerblauw potlood en begon te tekenen.
Ze was duidelijk onder de indruk, maar niet op de manier hoe ik het verwacht had. Ze zei niets.
Toen mijn moeder me kwam ophalen, was ik boos. Ik was niet gek! Hoe durfde ze me naar zo iemand te sturen? Dat had ik niet nodig!
Thuis aangekomen, ging ik naar mijn kamer, sloot de gordijnen en ging op mijn bed liggen. Ik huilde.
Langzaam huilde ik mezelf ik slaap, morgen zal alles beter zijn, was mijn laatste gedachte.
Ik lag te dromen, over allerlei prachtige dingen.
Mijn vriend was er weer, de hengst. Hij keek me aan, snoof, maar kwam niet naar me toe. We praatten in gedachten, en ik vertelde hem alles. Hij zei dat ik het goed deed, en galloppeerde weg. Hij zal altijd bij me zijn.
Ik werd wakker gemaakt door mijn moeder, ik zag het aan haar, ze moest me iets vertellen.

**Geplaatst**: 16-06-06 22:35

Re:

Geplaatst: 16-06-06 22:35

super meis

snel verder joh !

**Geplaatst**: 17-06-06 07:58

Re:

Geplaatst: 17-06-06 07:58

Het zijn niet genoeg woorden.
Elke update behoort minimaal 1500 woorden te bevatten..

**Geplaatst**: 17-06-06 15:29

Re: [verhaal] Net op tijd.

Geplaatst: 17-06-06 15:29

Zowel de beginpost als de update zitten onder de 1500 woorden --> slotje.

Nomineer dit bericht ×