
Marcella
-------------------------------------------
Het leven van een puber, part II…
What the fukc? Fukc it, kan me geen fukc schelen… Het woordje fukc wordt door De Puber ongetwijfeld vaker gebruikt dan in praktijk gebracht. Zo ook door mij…
Laatst merkte ik tegenover een jongen op dat hij een sociopathische zak was, waarschijnlijk seksueel gefrustreerd met ondermaats pikkie, infantiel bovendien. Een van de meest doelloze ballen vlees op deze aarde, een ongegeneerd verspiller van kostbare tijd, ruimte én zuurstof. Hij keek mij na mijn tirade behoorlijk sullig aan. Toen ik, na een aantal seconden, zag dat zijn blik nog leger was dan mijn portemonnee, legde ik hem vriendelijk uit dat hij gewoon fukcing stom was…
Aha!! Maar dát begreep hij wel! Wie was ik wel niet dat ik dat zomaar durfde te zeggen? Hij was helemaal niet dom, stom, of waar ik hem ook voor uitgemaakt had! Als domheid een misdaad zou zijn, was deze jongen staatsvijand nummer één.
Deze topcrimineel blijkt ook nog eens leider te zijn van een bende. Zijn ‘volgelingen’ staan allemaal vierkant achter hem, wat sowieso al getuigt van enige stompzinnigheid. Na enkele minuten in hun gezelschap heeft zelf iemand met een IQ niet hoger dan z’n schoenmaat door dat je te maken hebt met een gigantisch veelkoppig monster, vastbesloten hun criminele circuit verder uit te breiden.
Gelukkig heeft de maatschappij daar een oplossing voor gevonden. School. Dus als er niet zoveel leraren rond zouden lopen, zouden ze er misschien zelfs iets kunnen leren!
Maar die leraren, ze schrijden koninklijk door de gebouwen, af en toe verwaardigen ze zich zelfs hun onderdanen minzaam toe te knikken. De meest gepaste reactie is dan spontaan op je knieën te vallen. Oh aanbidding! Zijn leraren echter chagrijnig, ze hebben slecht geslapen of, erger, hebben ze in de spiegel gekeken, dan krijg je geen knikje. Nee, wanneer je geluk hebt krijg je een ijskoude blik, röntgenstraling met maar één diagnose: je bent walgelijk. Zowel van binnen als van buiten...