
Je doffe zwarte ogen,
je vieze bruine neusje,
Je te lange oren,
Je maantoppen zijn kapot
Maar ik hou van jou
Je doorgezakte rug,
Je tekorte benen
Je modderplekken op je nek
Je niet meer mooie tanden
Maar ik hou van jou, want jij, jij bent een paard.
En deze heb ik geschreven toen er thuis weer eens ruzie was.:
Ik haat dit leven in dit huis,
Alleen bij de paarden voel ik me thuis
Vanmorgen weer, mijn moeder schreeuwen en met kopjes gooien,
de scherven zag je over de grond heen strooien
Ik heb wat gezegt wat mijn ouders niet deerd,
alles wat ik doe is op dit moment verkeerd.
Mijn vader zegt: dit was de laatste keer dat je op paardrijden bent geweest,
hij weet, zoiets raakt me het meest.
Nu is het hier knallende ruzie en schreeuwende mensen,
ik ga dadelijk naar de paarden toe om me daar meer geluk te wensen.
Niet heel mooi..maar ik wou het gewoon even erop zetten..comentaar graag, mits opbouwend graag!