Na verloop van mijn verhaal: kanker op, man! wilde ik toch weer een verhaal plaatsen. Het is mijn hobby verhalen schrijven, maar plaats het niet altijd op Bokt.
"Hallo, ik ben Linda en ik..NEE!!" Gefrustreerd gooi ik het boekje weg. Het lukt me niet! We hebben op school acteerlessen en ik heb me door mijn beste vriendin Simone laten meeslepen. Doordat er een kanjer rondloopt.. voor háár uiteraard. Ik rol met mijn ogen als ik er weer aan denk. Altijd zíj weer met haar kanjers, alles gaat vóór als zij in de buurt is. Ik barst in lachen uit. Wat stel ik me aan. En verder ga ik met mijn acteerboekje.
"Samantha, telefooooon", buldert mijn moeder naar boven. Bah, weg concentratie. Met een kwaad gezicht loop ik de trap af. "Sam, let een beetje op! Je gaat te ver! Je weet dat je vader ligt te slapen!", roept mijn moeder. Ik mompel een excuus, neem een snoekduik naar de telefoon en vlieg naar boven.
"Met Sa..", wil ik beleefd zeggen. Maar voordat ik uitgesproken ben, klinkt de schelle stem van Simoon door de foon. "Heee Sam, met Moon! Zin om mee te gaan naar de Moonie. Ik moet je iets vertellen..?" De Moonie, dat is het cafeetje waar we vaak heen gaan. "Ja hoor, binnen een halfuurtje daar? ", vraag ik blij. Eindelijk eens wij tweeen alleen. Ik kleed me maar gauw om. Nieuwsgierig naar wat Simone me wil vertellen, vertrek ik naar de Moon.
Had een beetje veel inspiratie, dus hier alvast het tweede deel. @ Jallist: ja dat vond ik ook al. Ga hem waarschijnlijk veranderen. Brrrr. 'T is fris buiten! Ik trek mijn sjaal en muts wat hoger op. "Ja wat wil je ook als het hartje winter is, muts. ", denk ik bij mezelf. Stevig stap ik door, en ben blij als de Moonlight-Club in zicht is. Simone zit al op ons plekje. Met twee colaatjes. Haar gezicht staat vertrokken als ze me vraagt om te gaan zitten. Onderzoekend kijk ik haar aan en stoot een verschrikt: "Simoon, wat is er? " uit. "Sam, niet schrikken meiske, maar ik moet je iets vertellen. " Wat ik natuurlijk wél doe.
Simone's gezicht is inmiddels bleek geworden. "Ik moet morgen naar het ziekenhuis. Ik voelde me gisteren niet lekker, weet je nog? Mijn moeder vond het veiliger om even naar de dokter te gaan. Nou, die kerel mijn nek onderzocht, want daar had ik pijn. En die vond het fijner om eventjes wat foto's te maken in het ziekenhuis. Dat is dus morgen. Volgens mij valt het wel mee. " Typisch Simoon weer. Zo nuchter. Ik staar in haar bruine ogen en zeg: "Zal ik meegaan? " Ze knikt en trilt. Zo zitten we een halfuurtje te drinken en te praten, tot dé kanjer van de week langskomt -Simones kanjer wel te verstaan. Ik maak me uit de voeten en vlucht de wc op.
Als ik terugkom wil ik eventjes een luchtje scheppen, maar als ik daar aankom..
Als ik terugkom wil ik eventjes een luchtje scheppen, maar als ik daar aankom.. Staat er een jongen op mijn plekje. Nouja dan ga ik maar ergens anders zitten. Er is een plekje op de grond. Lekker uitzicht op de sterren, mijn favo bezigheid als ik alleen ben. Ik denk na over Simoon, wat ze heeft en zo. Wat als ze..
"Hallo!", zegt de jongen. "Ook een luchtje aan het scheppen?" Verbaasd kijk ik op. 't is nog een leuke jongen ook. "Hoi! Ja, eventjes weg van alles he..", mompel ik. "Ik ben Jeroen", stelt hij zich voor. "Ik ben Samantha", krijg ik er nog net uit.
Voor ik het doorheb hebben we een leuk gesprek! Wauw, al de kriebels vliegen heen en weer door mijn buik. Wat raar.. Ik? Nuchtere Sam, die nooit verliefd zou worden? We wisselen msnadressen uit.
"Sam? Ga je mee naar huis? Ik voel me niet zo lekker..", komt de stem van Simone uit het cafeetje. "Natuurlijk! Jeroen, ik zie je wel op msn?", vraag ik stoer. Hij knikt en zwaait.
Wat ziet Simone ineens bleek! "Moontje, stap maar bij mij achterop, ik breng je wel ffkes", stel ik voor. De terugreis naar Simone's huis is moeilijker dan ik dacht. He, bah begint het ook nog te regenen! Eindelijk staan we voor Simone's huis. "Gaat het een beetje meid?" Simone knikt moeizaam en strompelt naar de deur. Plotseling..