ben begonnen aan een nieuw verhaal ( eindelijk weer eens tijd)
'okee paardje, hier gaan we dan' ze zuchte nog een keer diep, en trok toen zachtjes aan het touw. ze herinnerde zich dat ze positief moest denken, en zich een voorstelling van het doel moest maken. ze sloot haar ogen. ze zag zichzelf, met haar jaarling langs de kant van de weg lopen. er kwamen auto's voorbij, maar het ging allemaal goed. toen deed ze haar ogen weer open, liep samen met haar paard naar het hek, en maakte het open. het paardje zette direct haar nek erop, en keek onrustig om haar heen. hier was ze nog nooit geweest! Salima kriebelde het paard op haar hals, maar stapte toen vastberaden door. ze ging het doen!
toen ze een kwartiertje later weer terugkwam, was ze dik tevreden. op twee keer na, was het paard geen enkele keer geschrokken. en die twee keer, had ze het paard ook snel weer onder controle. ze klopte nog eens op zijn hals. 'braaf Rasimo, je bent echt een schat!'. ze liepen langs het grote gebouw, waar de stallen waren. hier stonden alle pensionpaarden. Erachter stonden nog twee kleinere gebouwtjes: een voor de merries waarmee gefokt werd, en een met een bak. De jaarlingen stonden in een weiland, een halve kilometer verderop. om daar te komen moest je door de "merriestal", en daarna door al de weilanden die bij het complex hoorden. Salima vond het altijd fijn om naar de jaarlingweide te lopen. er stonden veel bomen, en het enige wat je verder zag, waren de nieuwschierige paardenhoofden.
'zo jongen, je bent er ook weer!' ze gaf de jonge hengst nog een knuffel, en maakte toen het hek open om hem in de weide te laten. Toen Rasimo zijn vrienden zag begroette hij deze met een schel gehinnik. hij bokte een paar keer, en stoof toen in volle gallop weg.
met alleen een halstertouw in haar handen liep ze terug. Eerst maar even de staleigenaar, meneer oosteinde, opzoeken. Hij zou haar verder wel zeggen wat ze kon doen.
ze werkte nu pas twee weken bij Stal Herkelos, maar ze had het prima naar haar zin.meneer oosteinde ( haar baas) was een vriendelijke man, die wel hield van een grapje op zijn tijd. de meeste pensionklanten waren aardig, op een uitzondering na. Maar goed, dacht Salima, je kan ook niet alles hebben! Ze was aangenomen om voor een stuk of tien paarden te zorgen en ze beweging te geven.En aangezien ze allemaal een verschillend karakter hadden, was het werk nooit saai.
'zo, is het gelukt met de jonge hengst?' meneer Oosteinde keek op vanachter zijn krant. ' ja meneer, het ging erg goed. hij schrok wel twee keer, maar voor zijn temperament is het erg weinig.' Salima keek nog eens rond in het kantoor. ze was hier twee keer eerder geweest. De eerste keer voor haar solicitatie gesprek, de tweede keer was op haar eerste dag. Het viel haar alweer op hoe de ruimte was ingericht. er stonden wel een bureau, een stel stoelen en een grote kast, maar iets wat voor gezelligheid zou moeten zorgen was er niet te vinden. in de kast stonden ook geen prijzen, en er hingen geen foto's. Hoewel Salima het prima kon vinden op Stal Herkelos, vond ze er toch een vreemde sfeer hangen. omschrijven kon ze het niet goed. het leek net of er iets geheim werd gehouden.