Bokt.nl

Shona schreef:

Hallo, en welkom bij mijn verhaal. Ik heb besloten weer eens een verhaal uit de ogen van een paard te maken.

POV = Point of Vieuw.

Buiten het eerste kleine stukje, is ieder schuingedrukte stuk een POV van een mens.

Hallo, mijn naam is Fairytaile Princess. Ik ben een kleine merrie, van 1.62m hoog, van het ras Trakehner. Waarom ik Fairytaile Princess heet? Ik ben voor vele een soort Prinsessenpaard. Mooie, lange, zwarte manen en een volle krullende staart. Hoewel ik er mysterieus en mooi uit zie, is mijn karakter niet als dat van een fantasieverschijnsel. Ik kan niet 1,2,3 verdwijnen en helaas heb ik ook geen vleugels. Ondanks dat ik toch niet zó'n geweldig dier ben, ben ik toch wel speciaal. Ik spring en rijd dressuur met mijn eigenaresse, maar ook werk ik voor gehandicapten en jonge ruitertjes. Met veel trouwe stapjes loop ik de hele week door binnen of buiten met of mijn eigenaresse Kylie op mijn rug, en anders wel een jonge ruiter die net begonnen is, in sommige gevallen een gehandicapt kindje. Maar of ik dat wel wil? Eigenlijk niet. Ik ben graag lief, maar ik ben iets snel zat. Daarom werd ik verkocht, en dáár ga ik nu over vertellen.

Hoofdstuk 1.

Gebonk op mijn gevoelige rug, en ik werd weer ruw door mijn mond gerukt. Weer zo'n beginnertje die niet wist hoe je respect moest beschrijven. Hoewel ik van sommige manegepaarden hier gehoord had dat op normale maneges de beginners lief waren, waren deze verwende, rijkeluiskindjes niet zo aardig voor mij, als paard zijnde. Het meisje dat vandaag een les op me had, Lisanne, was ruw in de hand en schreeuwde tegen me wanneer ik iets niet snel genoeg uitvoerde. Ik had graag kunnen voelen hoe iemand die netjes reed op mij mocht, maar helaas. Wéér kreeg ik een beginner en geen gevorderd iemand. Plotseling stopte Jaze voor me en botste ik tegen hem op. Van schrik gaf ik een bok, waarna Lisanne met een klap op de grond terecht kwam. Ik draafde als een bezetene door de bak heen, mijn neus hoog in de lucht. Ik snoof.
'Hóoo, Fairytaile,' riep Kylie naar me ,'Easy girl, easy.' Met tegenzin stopte ik en liet ik me pakken. Lisanne wees met een verwaande blik naar mij, en Kylie streek over mijn hals.
'Sorry, Fairy. Waarom doe je nu zo, telkens?' Ik begreep niet waarom ze zo somber klonk. Het was stil geworden in de grote overdekte bak, en sommige kinderen sloegen hun ogen teneergeslagen neer. Een lange man kwam de bak in en liep onze richting uit.
'Sorry, Kylie, maar hij kan écht niet hier blijven. Of jullie moeten allebei weg, of hij moet verkocht worden.' zei de man.
'Nee! Ik doe Fairytaile nóóit weg!' Maar tevergeefs. Een stalhulp kwam al aangelopen, trok de teugels uit Kylie's handen en trok me gefrustreerd mee naar de stallen. Terwijl de man en Kylie volgde, kon ik hun woorden goed verstaan.
'Kylie, luister. Je staat hier omdat Fairytaile gebruikt zou kunnen worden voor de manege, maar zo onderhand begint hij onhandelbaar te worden. Of we moeten hem verkopen, en anders moet je hem meenemen en zelf ook vertrekken.' Het klonk bot en ik kreeg een raar gevoel in mijn buik. G Star hinnikte toen ik de stal ingeleid werd. De stalhulp trok ruw aan de singel. 'Auw!' klaagde ik eens en ik beet hem in zijn been, waarna hij me een pijnlijke klap gaf en weer verder trok.
'Sorry, Fairytaile, maar ik heb werk nodig. Sorry jongen.' Kylie kwam binnenlopen en drukte mijn hoofd zacht tegen zich aan. Ik kon haar niet geloven. Gaat ze me verkopen?

Hoofdstuk 1, Chapter two.

'Het is een lief, maar gevoelig paard.' legde Kylie uit aan het meisje dat net opgestapt was. Ze voelde lichtjes aan en leek de teugels slap in haar handen te hebben.
'Volgens mij heeft ze ook heel veel talent voor de wedstrijdsport.'
'Ja, ik heb zelf ook wedstrijden gereden met haar.' Ik luisterde aandachtig naar wat die tweebenen zeiden. Fairytaile was een talentvol wedstrijdpaard, had ze bedoeld. En dat had ik. Er was niets liever dat ik wou dan springen en dressuren. Ik wou in de schijnwerpers staan, maar met de verkeerde mensen pakte dat verkeerd uit. Het meisje, die ik ondertussen had gehoord als Jamie, spoorde me licht aan en wachtte geduldig tot ik aandraafde. Met veel werklust werden mijn sprongen sneller en langer. Ik merkte hoe enkele meisjes uit de gevorderde les stonden te kijken; ik had fans. De oudere meisjes waren altijd al gek op me geweest en hadden allemaal gehoopt óóit op mij te kunnen rijden, maar die kans werd hun nu ontnomen.
'Als je je teugels iets korter maakt, geeft hij vanzelf na.' riep Kylie vanuit de hoek van de bak. Hoewel het meisje vreemd voor me was, liep ik netjes en vol zelfvertrouwen door de bak. Soms hoorde ik enkele meisjes fluisteren langs de kant.
'Ze is heel licht in de mond, dat is echt fijn!' Ik besefte dat het Jamie was die dat had gezegd. Om haar te laten zien wie ik werkelijk was begon ik wat te showen. Ik zag in de spiegel hoe Jamie een glimlach op haar gezicht kreeg.

Sommige mensen reden op trekpaarden, andere op die edele Arabieren. Zovaak was er een discussie geweest bij ons op stal over Trekpaarden en Arabieren in de wedstrijdsport. "Arabieren zijn showpaarden, trekpaarden horen bij de ploeg." Had iemand gezegd. En nu had ik míjn paard, een Trakehnermerrie met streken. Hoe ze daarop zouden reageren? Ik zou het niet weten. Trakehners waren in hun ogen oude springpaarden, geen paarden die geschikt voor de dressuur waren. Ik trok mijn jas aan en wachtte tot de trailer helemaal tot stilstand was gekomen. Toen liep ik naar de auto toe en begroette Kylie beleefd. Ze liep naar de trailer toe en maakte de achterklep open.
"Goede reis gehad?" vroeg ik aan Kylie, terwijl ik naar binnen liep om Fairytaile's halstertouw los te knopen.
"Jazeker, het is niet zo heel lang." zei ze en ze wachtte geduldig totdat Fairytaile helemaal van de klep af was. Ik leidde Fairytaile naar de paddock die ik helemaal klaar had gemaakt voor haar. Enkele mensen stonden langs de kant te kijken en wachtte gespannen af tot Fairytaile los was.
"Ga maar, meisje." Ik maakte het halstertouw los van het halster en bekeek de krachtige galopsprongen die ze nam naar het eind van de paddock.
"Zozo, dus dat is je nieuwe paard?" Ik draaide mijn rug naar het hek toe en keek in de groene, spottende ogen van Nina, de rijkste vrouw van heel onze stal. Ze reed op een grote Engels Volbloed, geïmporteerd uit Kentucky, die de naam Night Flyer droeg.
"Is daar iets mis mee?" Ik keek haar aan.
"Het is geen Engels Volbloed, of wat," begon ze ,"Ik had toch verwacht dat de dochter van de eigenaar met een dure Engels Volbloed aan zou komen." Ze wierp een blik op Fairytaile, die voor 100% de aandacht van de medemensen had gekregen. Gekwetst liep ik weg, naar het hek van de paddock. Ik keek toe hoe Fairytaile door de bak showde en haar staart hoog in de lucht hield. Ik had een raar gevoel erover. Een gevoel dat zei dat het met Fairytaile nog wel eens heel anders uit kon pakken als ze Nina dacht..

Hope you like it.