Bokt.nl

Boyzone schreef:
Heerlijk leesvoer, terwijl je druk met je werk bezig bent.
Collega's moeten nu meedere keren vragen of ik nog wel aanwezig ben... Nee dus

**Geplaatst**: 04-09-06 19:56

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 19:56

Geweldig stuk weer Haha!

het hele verhaal is gewoon super Haha!

W8 op meer Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-06 20:22

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-06 20:22

VOLGENDE DEEL! Haha!

Kelly keek haar verschrikt aan. Wat had dat nou weer te betekenen? Weer besloop haar dat onheilspellende gevoel, dat ze ook voelde toen ze de tekeningen zag aan de muur, in Nicole`s kamer. `Come on,` zei ze, en ze glimlachte `let`s go home.` Ze liepen zwijgend weer terug naar het dorp. Door Kelly`s hoofd gingen allerlei gedachten, maar ze verdrong ze. Ze waren te gruwelijk. `You will stay with us for a while, is that okay with you?` vroeg ze aan Nicole toen ze het dorp weer inliepen. Nicole knikte ja, en legde haar kleine handje in die van Kelly. Kelly keek vertederd op haar neer, en sloot haar hand om de kleine vingertjes.

Marieke en ik waren de hal aan het schoonmaken, toen we Kelly en het meisje binnen zagen komen. Ik lachte naar Kelly, maar die lach verdween al snel van mijn gezicht toen ik de uitdrukking op het gezicht van Kelly zag. Ik keek haar vragend aan. Ik zag dat ze met het kind naar John liep, zag haar tegen John praten en toen liep John met het meisje weg. Toen kwam ze naar me toe, en wenkte Marieke erbij, die haastig aan kwam lopen. `Wat is er?` vroeg ze. `Ze heeft gepraat` zei Kelly, en Marieke en ik keken haar opgewonden aan. `Dat is toch goed! Waarom kijk je dan zo bezorgd?` vroeg ik. `Wat heeft ze verteld?` vroeg Marieke. `Ik vroeg haar hoe ze heette, en toen zei ze dat ze Nicole heette. Toen ik vroeg waar haar ouders waren, nam ze me mee naar een plek op de hei. Ik zag een groot vierkant, dat er anders uitzag als de andere hei. De hei was daar korter en jonger, alsof het nog maar pas was begroeid. Toen ik weer vroeg waar haar ouders waren, zei ze: Onder de grond!` Marieke en ik keken Kelly vol afschuw aan. Jack, Will, mr Gibbs en nog wat andere mannen kwamen langs, ze gingen zakken meel uit de voorraad halen, om die in de keuken bij te vullen. Ik liep naar Jack, en zei dat we hen even wilden spreken. Twee van de bemanningsleden liepen naar buiten en namen Nicole over van John. Ze gingen naar buiten, en gaven haar een touw, waarmee Nicole touwtje begon te springen. Marieke, Kelly, Jack, Will, mr.Gibbs, John en ik gingen om de tafel zitten. Kelly vertelde wat ze had meegemaakt, en ook hun luisterden vol spanning. Toen ze klaar was met haar verhaal zei Jack:`I don`t trust this at all…` `Let`s go dig on that place!` stelde John voor. Ik zag dat Jack aarzelde, maar uiteindelijk zei hij:`I guess that`s the only way to find out…` `But we have nothing to dig with!` zei Kelly. We dachten na. `We`ll look here in the village!` zei Will opeens. `There must be a store where they sell that kind of stuff!` We stonden op, vroegen aan de mannen of ze nog een paar uur op Nicole wilden letten, en vertrokken. We liepen door het dorp, Kelly voorop, tot we langs een ijzerwinkel kwamen. We liepen de winkel in, en pakten allemaal een schep. Kelly liep voorop, en leidde ons naar een zandpad. Opeens liep ze zo de hei in. `Are you sure?` vroeg Marieke aan Kelly. `Yes, ofcourse I am sure!` zei Kelly, en ze liep door. We volgden haar, tot ze stopte, en naar de grond wees. `Look!` zei ze, en ook wij zagen duidelijk het verschil tussen het grote stuk dat volstond met jonge heideplantjes, en de rest, waar allemaal bruine, verschroeide plantjes stonden. We keken een tijdje geinterresseerd naar de plek, en toen begon John te graven. We volgden allemaal zijn voorbeeld, en al snel waren we zo`n halve meter diep. Opeens zei Marieke:`What is that?` We liepen allemaal naar haar toe, en keken in het gat dat zij aan het graven was. Jack bukte zich, en pakte het stukje katoen dat in het gat lag. Het gaf niet mee, en hij trok nog harder. We stonden allemaal om Jack heen, over het gat heen gebogen. Opeens hoorden we `KRAK!!!` Iedereen sprong achteruit, en toen we weer een stap naar voren deden, en we in het gat keken, zagen we: een HAND! Kelly, Marieke en ik gilden, en deinsden achteruit. Ik voelde me helemaal draaierig worden, en ging even op de grond zitten. Marieke liep naar de bosjes verderop, en ik hoorde haar overgeven. Kelly trok helemaal wit weg, en trilde als een rietje. De mannen bleven er tamelijk rustig onder, en ik hoorde Jack zeggen:`What is this kind of place?` Opeens hoorden we gegil achter ons. We keken om en zagen: Nicole! Hoe kwam zij nou hier? Twee mannen zouden haar in de gaten houden! Nicole rende naar het gat toe, en begon aan de hand te rukken. `Mommy! Daddy!` riep ze, en ze huilde. Snel liep ik ernaartoe en pakte het kind op. Ze stribbelde tegen, maar ik kon haar nog in bedwang houden. Ik gaf haar aan Kelly, en die wiegde haar heen en weer. Zo werdt ze weer wat rustiger. Terwijl wij even bij zaten te komen, gingen de mannen door met graven. `Misschien liggen haar ouders daar echt!` zei Marieke zenuwachtig tegen ons. We zaten daar een tijdje tegen elkaar aan, tot de mannen opeens begonnen te schreeuwen. `Oh my God!` `Bugger!` We keken hen verbaasd aan, maar begrepen toen al snel waar ze het over hadden. Een enorme stank had ons bereikt. We knepen onze neuzen dicht, en probeerden buiten bereik van de stank te lopen, maar dat lukte niet. We deden onze kleren over onze neuzen heen, maar het lukte niet. Gespannen liepen we naar het gat toe, dat de mannen hadden gegraven. Toen we erin keken, kregen we de schrik van ons leven. Allemaal lichamen! Bovenop elkaar gestapeld, bloed, ledematen, hoofden, kinderen… Nicole begon weer te gillen en Kelly nam haar snel mee naar een eindje verderop. Ik voelde me weer draaierig worden en rende naar Jack toe, die een eindje verderop stond. Huilend bereikte ik hem. Ook Marieke rende achter me aan, duidelijk verschrikkelijk geschrokken van wat ze gezien had. Opeens flitste de tekening van Nicole door me heen. Dat moest het zijn! Nicole had het allemaal gezien! `My God, what is this?` vroeg ik overstuur aan Jack. `This is a massagrave` zei Jack ernstig. `I want to go home` zei ik. `Go…` zei Jack. Marieke en Kelly, die Nicole nog steeds vasthad, kwamen aangelopen, en overstuur liepen we weer snel terug naar het hotel, terwijl de mannen het gat weer dichtgooiden. `Zouden dat alle mensen zijn die hier gewoond hebben?` vroeg Kelly. `Misschien wel` antwoordde Marieke. `Belangrijker is, wie heeft het gedaan?` zei ik angstig. `Marieke en Kelly keken me angstig aan en ik hoorde Marieke mompelen:`Alsof we nog niet genoeg ellende hebben meegemaakt…` Nicole zat nog steeds te snikken op Kelly`s schouder, en ik voelde diepe medelijden met haar. Als ze weer iets rustiger was, zouden we proberen iets meer te weten te komen over wat ze allemal gezien had. Misschien kon ze wel een dader aanwijzen! We liepen naar het hotel, en zagen de twee bemanningsleden staan die de zorg van Nicole op zich hadden genoemen. `What..how did you…?` begon een van de mannen. `Why didn`t you pay attention!` viel Marieke uit. `We did!` zei de andere man. `She was in the toilet!` We keken hem verbaasd aan. De andere man legde uit, `about one minute ago, she went to the toilet...we waited outside, and she didn`t came out! There is no window, so she couln`t have been escaped from there!` Ontsteld liepen we naar de wc, en de deur zat inderdaad op slot! Een van de twee mannen haalde een stukje ijzerdraad uit zijn zak, en begon aan het slot te peuteren…Het slot sprong met een klik open. Toen hij de deur opendeed, konden wij onze ogen niet geloven… De wc was leeg…

Nomineer dit bericht ×