Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-06 07:41

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-06 07:41

Haha hallo ladies! Doei!

Ben ik weer! Haha!

Het groepje dat het verhaal leest wordt steeds groter! Lachen

Ik ga nu weer typen! Knipoog

Heb gisteren alles op papier gezet.. Tong uitsteken

**Geplaatst**: 04-09-06 07:45

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 07:45

Oeh, gauw doortypen hoor, heb ik wat te doen op school Tong uitsteken

**Geplaatst**: 04-09-06 08:27

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 08:27

Leeuk dat je weer terug bent! Haha!

**Geplaatst**: 04-09-06 08:28

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 08:28

KellYY1992 schreef:
Leeuk dat je weer terug bent!

heb je haar ook weer Tong uitsteken

maar wil het al een beetje lukken met typen?

**Geplaatst**: 04-09-06 08:28

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 08:28

Tsss!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-06 08:29

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-06 08:29

Jaja, gaat geweldig! Haha!

**Geplaatst**: 04-09-06 08:30

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 08:30

**Geplaatst**: 04-09-06 08:37

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 08:37

mooi zo

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-06 08:40

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-06 08:40

VOLGENDE DEELTJE! Haha!

Marieke, Kelly en ik keken gespannen naar Will. Marieke rende naar hem toe, en wou hem losmaken. Ik riep:`Nee!` Marieke keek me ontsteld aan. `Ben je vergeten wat hij heeft gedaan?` vroeg ik. Will keek ons verbaasd aan. `Haal dat ding dan uit zijn mond!` zei Kelly. Marieke knooop de zakdoek, die stevig vastzat, los. `What are you waiting for! Cut me loose!` riep Will verontwaardigd. Ik keek hem boos aan, en Kelly zei:`What do you think, we`re stupid?` Will keek zo mogenlijk nog verbaasder naar Kelly, en riep boos:`What are you talking about!?` Marieke stond wat ongemakkelijk naast hem. `Why did you help Mike escape?` vroeg Kelly streng. `Mike? Escape from where?` vroeg hij. Marieke en ik keken elkaar verbaasd aan. `You helped Mike escape when Jack wanted to kill him, because he almost raped [***]!` riep Kelly boos. Toen keek Will bedenkelijk, en zei opeens:` Listen…that wasn`t me!` We keken hem aarzelend aan, en hij ging verder:`That was my twin-brother Luke! He kidnapped me, and put me here yesterday, when I was looking for you!` Hij wenkte naar mij. `You have to believe me!` Kelly barstte in lachen uit. `Hahaha! That`s the worst lie I ever heard!` Marieke en ik keken serieus, en dachten na. Kelly zag het en zei:`Wat, je gelooft hem toch niet echt?` Ik keek aarzelend, en zei toen:`Hij bind zichzelf toch niet vast?` Kelly ging ertegenin. `Dat kan Mike toch gedaan hebben? Hij hielp Mike gisteren, ze vluchtten samen, maar Mike besefte dat hij Will niet kon gebruiken. Toen heeft hij hem hier vastgebonden, en nu probeert hij onder zijn daden uit te komen door te zeggen dat hij een slechte tweelingbroer heeft die het allemaal gedaan heeft.` Will keek ons niet begrijpend aan. `De Will van gisteren had andere kleren aan..` zei ik. `Dat is toch niet zo moeilijk!` zei Kelly fel. `Ik geloof hem ook!` riep Marieke opeens. `Tell us the whole storie` zei Marieke tegen Will, en hij begon te vertellen. Hij vertelde dat hij gisteren hier op de heide aan het zoeken was naar mij, toen hij opeens van achteren neergeslagen werd met iets hards. Een paar uur later werd hij hier wakker, in het donker. Hij zat vastgebonden. Hij zat er al een tijdje toen hij stemmen hoorde, en hij zag Mike binnenkomen met een fakkel, en bij hem was nog een man. En die man leek precies op hem! `Untill yesterday I didn`t even know I had a twin-brother!` zei hij ontsteld. Toen hij vroeg wie die man was, en waarom Mike en hij dit deden, vertelde de man dat hij zijn tweelingbroer Luke was, en dat hij hem al 2 jaar achtervolgde, wachtend op het juiste moment om wraak te nemen. Zijn handlanger Mike woonde bij ons op the Pearl, zodat die precies aan Luke kon doorbrieven waar ze waren. `But why did Luke want revenge?` vroeg Kelly. Will vertelde verder, over hij zijn broer hem vertelde geadopteerd te zijn door een gezin waar hij geslagen werd, en hard moest werken. En dat terwijl Will opgenomen werd door liefdevolle pleegouders. Eigenlijk had Will alles wat hij ook had willen hebbben. Toen hij klaar was met zijn verhaal, zaten we allemaal met grote ogen, en gauw maakten we hem los. Toen vertelde ik wat er gebeurd was met mij, en wat Luke gedaan had. `And who is that?` vroeg Will daarna, en wees naar het kleine meisje, dat haad armpjes om Kelly`s been had geslagen. `We don`t know` antwoordde Marieke `She pointes us to this basement, we were just taking a walk...she doesn`t speak.` legde Marieke uit. Will knikte, en nam Marieke bij de hand. `We have to go, before they come back!` zei hij. Kelly tilde het meisje op, en we liepen het kamertje uit, naar het luik, waar het enige zonlicht vandaan kwam dat te vinden was in de gang. Ik dacht na. Opgelost was nu waarom Will, die eigenlijk Luke was, Mike hielp ontsnappen. Maar wat we nog steeds niet wisten, was waar het meisje vandaan kwam! We liepen het trapje op, en knepen onze ogen dicht door het felle zonlicht. We stapten naar buiten en liepen richting het dorp. Onderweg kwamen we wat van de mannen tegen, die nog steeds op zoek waren naar Luke, waarvan ze dachten dat het Will was, en Mike. Toen ze Will bij ons zagen lopen, trokken ze meteen hun zwaard en kwamen naar ons toe. Marieke ging voor Will staan en zei:`Will has an explanation, he`s harmless!` De mannen borgen hun zwaarden weer op, en liepen achter ons aan naar het dorp. Onderweg bleven ze Will wantrouwig in de gaten houden. We liepen de herberg binnen, waar ook al wat mannen stonden die al terug waren van de zoektocht. Ook die stonden op, trokken hun zwaarden en kwamen dreigend op ons af. Marieke ging weer voor Will staan, en wilde iets zeggen, maar ze werd weggeduwd door een van de mannen. `Step aside girl! Captains orders to kill this man!` zei de man gniepig. Will wilde hem aanvliegen, maar kreeg een zwaard tegen zijn hals gedrukt. Toen deed ik een stap naar voren en zei:`You`ll have to kill me first…` De mannen keken geergerd, maar durfden me niets te doen. `You don`t wanna make the Captain mad, do you?` vroeg ik, en de mannen borgen boos hun zwaarden weer op. We liepen naar de eetzaal, en gingen daar zwijgend zitten. Opeens vloog de deur open en kwam John binnengestormd. `She`s gone!` riep hij. `The Black Pearl is gone!` Iedereen keek hem geschrokken aan. `Will and Mike must have stolen it!` riep hij, maar toen zag hij Will zitten. `What is going on here?` vroeg hij, en Kelly antwoordde:`We`ll explain all this when everyone is here.` `Do the others already know the Pearl is gone?` vroeg ik. `No` antwoordde John `I was the only one who searched by the sure…` Ik vroeg me af hoe Jack zou reageren als hij hoorde dat zijn schip weg was… Opeens hoorden we gestommel, en de volgende groep mannen kwam binnen. Marieke ging bij de deur staan en zei:`Will is here, but don`t draw your swords just now, he has an explanation for everything. When everyone is here, he will tell.` De mannen gingen naar binnen, keken Will onderzoekend aan, en namen ook een plaatsje in de grote eetzaal van het hotel. Als laatste kwamen mr.Gibbs, Jack en nog wat andere mannen binnen. Ook aan hen legde Marieke uit wat er aan de hand was. Toen iedereen in de eetzaal zatm ging Kelly staan, en vertelde ons verhaal, tot het moment dat we Will gekneveld en vastgebonen vonden. Toen ging Will aarzelend staan, en onder het wantrouwend oog van een zaal vol piraten vertelde hij wat er gebeurd was. Toen hij klaar was met zijn verhaal, keken de mannen elkaar ontsteld aan. `I`d like to add something…` zei John, en hij stond op en liep naar voren. Hij begon aarzelend. `Before I came in here, I was just like you looking for Luke and Mike. I seached on the sure of the island, but couldn`t find them. Then I..` hij werd onderbroken door mr.Gibbs. `Get to the point, sun!` riep hij. John zuchtte diep en zei:`The Black Pearl is gone!` Doodse stilte was het… Je kon letterlijk een speld horen vallen. John slikte zenuwachtig en zei:`One of the two little boats was gone too…` Opeens was er allemaal geroezemoes, iedereen praatte door elkaar. Ik keek om me heen, en zag Jack de zaal uitlopen. Ik besloot niet achter hem aan te gaan. Ik dacht na. Zou het in de planning hebben gezeten om the Pearl te stelen? Of was dat gewoon een leuk extratje? Met z`n tweeen konden ze toch moeilijk zo`n groot schip als the Pearl in de hand houden? Als die tweelingbroer Will zo graag wilde pakken, waarom doodde hij hem dan niet? Ik liep naar Kelly, die met het meisje op schoot zat. `Zullen we even kijken of ze wat wil eten?` vroeg ik, en Kelly en ik namen haar mee naar de keuken. Ik maakte een soort pap, en bood het haar aan. Met meisje pakte het schaalte uit mijn handen, en begon te pap snel op te eten. Ik glimlachte naar Kelly, die in een paar uur was veranderd in een zorgzamen pleegmoeder, en liep naar boven. Ik deed zachtjes de deur van Jack`s en mijn kamer open, en zag Jack voor het raam staan. Ik zag aan zijn houding dat hij het moeilijk had. Ik liep naar hem toe en sloeg een arm om hem heen. Ik wist niet wat ik moest zeggen, dus zei maar niets. Jack sloeg ook een arm om mij heen, en kuste me zacht op mijn voorhoofd. Toen we even later beneden kwamen, vroeg èèn van de mannen:`What`s the plan now, Captain?` Jack zei voor de eerste keer van zijn leven:`I have no plan. Not yet.` Ik begreep wel dat de mannen zo snel mogelijk de zee weer op wilde, het waren allemaal echte zeemensen! Ikzelf was gewend aan het leven op land, maar miste de zee ook… `But I can asure you this: I will get my ship back!` zei Jack er fel achteraan. De bemanning zweeg, en sloegen hun ogen neer. We geloofden hem op zijn woord. Tenslotte hadden we hier te maken met Captain Jack Sparrow…

**Geplaatst**: 04-09-06 08:40

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 08:40

YEAH!!

GAat lezeen!!

**Geplaatst**: 04-09-06 08:44

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 08:44

ga straks lezen, heb namelijk zo pauze Knipoog

dan heb ik een uur les en dan heb ik weer een studie uur dus tot dan moet ik het volhouden

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-06 08:44

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-06 08:44

Haha okee! Lachen

**Geplaatst**: 04-09-06 08:48

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 08:48

Superrr!!! Afgod

Ik glimlachte naar Kelly, die in een paar uur was veranderd in een zorgzamen pleegmoeder.
Yeah! Pling

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-06 08:49

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-06 08:49

Ja lief he! Lachen

**Geplaatst**: 04-09-06 08:50

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 08:50

Jaa!!

**Geplaatst**: 04-09-06 09:01

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 09:01

oke, kon het niet laten Tong uitsteken

heb het precies op tijd uit Haha!

en ga zo pauze houden *LOL*

echt weer een super goed stukje

ik zei toch dat het wel zijn tweelingbroer moest zijn Nagelbijten / Gniffelen

whaha

nouja ga je nu nog verder schrijven nu?
of hou je het nu ff voor gezien, nou ja kom er gauw genoeg achter *LOL*

ga nu pauze houden
dag dag Doei!

**Geplaatst**: 04-09-06 09:05

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 09:05

Doeeg!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-06 09:12

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-06 09:12

Kelly heeft haar UBERgave avatar weer! Go jij! Go jij!

**Geplaatst**: 04-09-06 09:12

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 04-09-06 09:12

Hhahaha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-06 10:07

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-06 10:07

ALLES BIJ ELKAAR, VOOR MANDY!

`I will leave Vanessa for you, if you say you love me.` Oh Johnny I do, I really do love you!` fluister ik. Hij neemt me in zijn armen en zoent me hartstochtelijk. Maar opeens doet Johnny een stap achteruit en zegt:`Lui varken!` Ik wil me net gaan verbazen over het feit dat Johnny Nederlands kan praten, als ik wakker wordt, en Marieke voor het bed zie staan. `We zouden gaan winkelen vandaag, en het is al 11 uur! Je wilt toch een mooie jurk voor volgende week?` Ik stap uit bed en spring in mijn kleren. Automatisch smeer ik een boterham voor mezelf, werk hem naar binnen en poets mijn tanden. `Klaar`, zeg ik tien minuten later. We nemen de bus naar het centrum. Sinds we die VIP kaarten hebben gewonnen voor de première van Pirates of the Carribean 3, hebben we het nergens anders meer over. `Ooohhh die wil ik hebben!` roept Marieke als ze een zwart satijnen jurkje ziet hangen met een laag uitgesneden rug. `Ja, maar moet je eens naar dat prijskaartje kijken!` zeg ik. Marieke kijkt en zucht diep. ` 300 dollar is inderdaad niet echt weinig, maar ik wil hem perse! Ik neem wel een tweede baantje!` `Okee, nu nog iets voor mij, waar Johnny niet omheen kan!` zeg ik als Marieke stralend de winkel uit komt lopen. Drie uur later heb ik nog steeds niets geschikts gevonden, en ik stel teleurgesteld voor om naar huis te gaan. `De winkels gaan over een kwartiertje dicht.` `Ohhh!` roept Marieke opgewonden. `Is dat niet iets voor jou?` Als ik de richting opkijk waar haar vinger naartoe wijst, zie ik in een klein boetiekje de mooiste jurk hangen die ik ooit heb gezien! Ik ga sneller lopen als ik iemand in de winkel het bordje OPEN omdraait, en de sleutel in het slot steekt. `Please, let me in! I have to have that dress in the window! Please?` roep ik. De vrouw kijkt me onderzoekend aan, en doet dan de deur weer open, waarna ze ons zwijgend binnenlaat. `Thank you so much!` zeg ik dankbaar. Ze zegt helemaal niets, haalt alleen de jurk uit de etalage en geeft hem aan mij. Dan wijst ze naar het pashokje. Ik werp Marieke een hoopvolle blik toe, en ga het pashokje in. Tot mijn grote verbazing past de jurk precies, alsof hij voor mij gemaakt is! Het is een witte jurk met een wijde rok en een diepe hals. Als ik de paskamer uitkom, staart Marieke mij met grote ogen aan, en zegt de vrouw: `Exactly what I thought.` It perfectly fits` zeg ik blij. `Eigenlijk moet ik hier nog een mooie ketting bij hebben` zeg ik tegen Marieke terwijl ik mezelf tevreden in de spiegel bekijk. Alsof ze mijn gedachten kon lezen, zegt de vrouw: ` I have just the perfect thing for you!`, en loopt naar achter. Ze komt terug met een luxe doos, en als ze hem opent, valt mijn mond open! Een ketting, armband en oorbelletjes die precies bij de jurk passen! `Oh my God` stamel ik, terwijl ik met mijn vingers over de ketting glijd. `I don`t think I can afford this` zeg ik geschrokken. `Oh I think you do` zegt de vrouw met een geheimzinnig glimlachje. `I have waited for years for someone to who I would want to sell my daughters dress` gaat ze verder. `Your,…your daughters dress?` vraag ik.
Marieke kijkt de vrouw nieuwsgierig aan. `Yes, my daughter`, bevestigd de vrouw. Ze zucht en gaat zitten. `She died 6 years ago. I made this dress for her, for her first school-dance.` Er verschijnen tranen in haar ogen. `One week before the dance she had an accident.` Het is een tijdje stil. De vrouw start voor zich uit, en ik bedenk dat ze de afschuwelijke gebeurtenissen voor zich ziet. `I am so sorry. I…I don`t think I can wear this dress` zeg ik teleurgesteld. De vrouw kijkt verschrokken op. `Please, please buy it! You don`t have to pay much! You have no idea how long I have waited for someone like you.` Ik kijk Marieke aan, die bemoedigend knikt, en zeg:` Allright then. How much do you want for the dress, the neckless, the bracelet and the earrings? They are at least about 100 dollars worth!` `Well, then a 100 dollars it will be` zegt de vrouw.

`Schiet op, schiet op!` roept Marieke gehaast. Ik kijk op de klok en zie dat de limousine pas over een half uur komt. `Het is nog lang geen tijd` roep ik terug, en doe een laagje lipgloss op. `Misschien komen ze wel wat vroeger` zegt Marieke. Ik lach, leg mijn handen op haar schouders en zeg:`Tel even tot 10…rustig aan, de limo komt heus geen half uur te vroeg. Doe anders die nieuwe oogschaduw van je op, die staat je geweldig!` Terwijl Marieke haar nieuwe oogschaduw opdoet, poets ik mijn tanden, trek mijn jurk in de plooi en ga voor de spiegel staan. Ik ben tevreden over hoe ik er nu uitzie, maar of het Johnny ook op zal vallen? Ik heb vannacht bijna niet kunnen slapen, en Marieke volgens mij ook niet. Ze ging vannacht om het kwartier naar de wc, volgens mij is zij nog zenuwachtiger als ik. `En, zou Orlando dit kunnen weerstaan?` vraagt ze met een glimlach. Ik moet toegeven, dat jurkje maakt haar erg slank, terwijl ze al slanker is als ik. `Nooit!` antwoord ik, en we barsten allebei in lachen uit. Na heel wat laagjes oogschaduw, lipgloss en geijsbeer, stopt dan eindelijk een zwarte limousine voor de deur. `Ja, we gaan!` roept Marieke blij, en ze sleurt me mee naar de deur. `Nu heel rustig naar buiten lopen, alsof je niet anders gewend bent.` Ik grijp mijn tasje van de tafel en we lopen naar buiten. Eenmaal in de limo zeggen we weinig, en ik ben bang dat Marieke straks geen nagels meer overhoudt, zo zit ze erop te bijten. Het is een rit van bijna een half uur naar de gigantische zaal waar de première van Pirates of the Carribean zal gaan plaatsvinden. Als we afgezet worden voor de rode loper, voelen we ons echte sterren. `Wen er maar aan,` zeg ik zachtjes tegen Marieke als we ons laten fotograveren door de weinig fotograven die belangstelling voor ons hebben.` Als je straks Orli hebt, zul je wel vaker op de foto worden gezet.` Marieke glimlacht en ik zie dat ze geniet. We lopen na de paar foto`s snel door naar binnen, de fotograven hebben meer interesse voor de echte sterren dan voor twee meisjes die toevallig een prijs hebben gewonnen. Binnen kijken we onze ogen uit. We zien Eva Lonoria, Tom Hanks, Nicole Kidman, Jennifer Lopez, Jack Nickelson, Matthew Perry, Kate Hudson en veel meer andere sterren.` Ik vrees dat we niet veel zullen opvangen van Johnny en Orlando, want die hebben het natuurlijk superdruk!` zegt Marieke teleurgesteld tegen me. `Wij krijgen onze kans nog wel!` zeg ik terug. Een beetje onwennig gaan we wat te drinken pakken en ergens staan. Als een half uur later iedereen de zaal instroomt, wandelen wij er uitkijkend naar Johnny of Orlando achteraan. We krijgen goede plaatsen, en nemen onszelf voor nu gewoon naar de film te gaan kijken, zonder de zaal in te kijken of we `hun` ook zien. De film is echt fantastisch, en we liggen dan ook erg vaak in een deuk. Tegen het einde van de film is onze mascara uitgelopen en hebben we pijn in onze buik. Bij de aftiteling zegt Marieke:`En nu gaan we echt hard op zoek naar ze, want daarvoor ben ik helemaal hierheen gekomen!` Ik knik en we worden in de mensenmassa meegevoerd. Alweer pakken we wat te drinken en staan nog even op de uitkijk. Als we na een tijd zien dat sommige sterren al weggaan, zeg ik: `Ik ga vragen waar ze zijn!` De eerste die ik zie is Jim Carrey. `Excuse me, do you have any idea where Johnny Depp and Orlando Bloom are?` Hij kijkt me bedenkelijk aan, en ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten. ` I know they must be very busy, but..` ` Johnny Depp?` onderbreekt hij me. `Yes, and Orlando Bloom,` zeg ik weifelachtig. I don`t know a Johnny Depp or an Orlando Bloom!` `What?` vraag ik ongelovig. `They are the main characters in this movie!` Hij kijkt me aan alsof ik gek ben. `The main characters in this movie are Jack Sparrow, Will Turner and Elisabeth Swann!` zegt hij. `Ik heb nu geen zin in grapjes` denk ik, en loop de zaal door, op zoek naar een serieus iemand! Als ik per ongeluk tegen Teri Hatcher aanloop, zeg ik:`Oh, I am sorry.` `Doesn`t matter!` zegt ze vriendelijk. `Do you know where Johnny Depp and Orlando Bloom are?` Ze kijkt me vragend aan, en zegt:`I don`t know a Johnny Depp or an uh..` `Orlando Bloom` vul ik aan. `Yeah, Orlando Bloom. Sorry` zegt ze, en loopt weg. Verward loop ik terug naar Marieke, die met Brad Pitt staat te praten. `En?` vraagt ze. `Niets` zeg ik. `Ze kennen ze niet eens!` Marieke kijkt me ongelovig aan. `Waar slaat dat nou weer..` begint ze, tot ze grote ogen opzet en haar mond openvalt. `Wat is er?` vraag ik. Ze wijst naar een poster die aan de muur hangt van Pirates of the Carribean, deel 3. `Nou en?` vraag ik geërgerd. `Kijk dan! Naar die namen!` zegt ze geschrokken. Ik kijk om en loop naar de poster. Pirates of the Carribean: The heart of Davey Jones, with Jack Sparrow, Will Turner and Elisabeth Swann. Ik laat mijn glas uit mijn handen vallen en deins achteruit. `Laten we gaan` fluister ik, en sleur Marieke aan haar arm mee naar buiten. `Ik geloof…begint Marieke als we op de limousine staan te wachten.` `Dat Pirates of the Carribean helemaal niet gespeeld is!` maak ik af. `Dus om `Johnny` of `Orlando` te ontmoeten, moeten we naar…` Marieke kijkt me met grote ogen aan. `Tortuga!` roepen we tegelijk.

We stappen meteen op het vliegtuig naar Venezuela. `Nu moeten we naar de kust, aan de Noordkant van Venezuela` zegt Marieke terwijl ze de kaart bestudeert. `Dan gaan we eerst met de bus naar Caracas, en nemen we vandaar uit de boot naar Tortuga.` Dus daar reden we dan…door het bloedhete Venezuela. De bus was behoorlijk gammel, en als de wegen dan nog goed waren! Maar de wegen waren er zo mogelijk nog slechter aan toe als de bus! We moesten 5½ uur reizen voor we in Caracas aankwamen. Toen we langs de kust liepen, en met behulp van een woordenboekje in gebrekkig Portugees vroegen waar we de boot konden vinden die naar het eiland Tortuga ging, liep men hard weg of lachte ons hard uit. `Por que você ri se nós lhe perguntarmos se lá também um barco a Tortuga for?` (Waarom lacht u als we u vragen of er ook een boot naar Tortuga gaat ? vroeg Marieke aan een man. `Porque todas as centenas dos anos alguém mais que o console foi! Dizem que assombra lá` zei de man serieus. (Omdat er honderden jaren niemand meer op dat eiland is geweest! Ze zeggen dat het er spookt!) Marieke en ik keken bedenkelijk en liepen weg. `En nu?` vroeg Marieke wanhopig. `Je gaat me toch niet zeggen dat we voor niets naar Amerika, en nu ook nog naar Venezuela zijn gekomen?` `Nee,..zeker niet…Kijk eens op de kaart, hoe ver ligt Tortuga van Venezuela af?` vroeg ik. `Hmm even kijken, niet zo ver…ongeveer 15 km.` zegt ze. `Hoezo?` Ik dacht na, keek even rond, en toen Marieke me samenzweerderig naar een houten bootje op het strand zag kijken, zei ze:`Dat was je toch niet echt van plan he?` Ik keek rond, en zag dat er weinig mensen waren op het strand. Het liep dan ook al tegen de avond… Marieke zag dat ik keek hoeveel mensen er waren, en zei:`Je gaat toch niet s`nachts varen? Je bent gek! Het is al erg dom om zomaar op zoek te gaan naar dat eiland zonder dat je weet waar je heen moet!` `Ik weet wel waar ik heen moet!` zei ik beledigd terug. `Kijk, daar in de verte zie je Tortuga al. Jij wil dit toch ook graag?` Ik zag dat Marieke aarzelde.. `Zo ver is het niet, probeerde ik haar te overtuigen, en het is nog tot 11 uur licht. Dat redden we heus wel!` Marieke zuchtte, en zei:` Okee kapitein, maar hoe gaan we dat bootje jatten?`

`Ey, onde você que passa afastado com meu barco?` (Ey, waar gaan jullie heen met mijn boot ?) riep de oude man die visnetten zat te repareren op het strand. `Alleen even lenen!` riep ik hem lachend toe, terwijl Marieke en ik met de boot op onze handen lachend de zee in renden. `Ik heb me in jaren niet meer zo vrij gevoeld!` lachte Marieke. Gelukkig was het bootje niet zwaar, want onze handen werden slap van al dat lachen. De oude man rende het ondiepe water in, maar intussen waren wij al in de boot gesprongen, en hadden wij 10 meter voorsprong. De oude man riep nog wat, en gaf het toen mokkend op. `Ik heb eigenlijk wel medelijden met hem` gaf Marieke toe, terwijl ze de boze man hulpeloos op het strand zag staan. `Niet aan denken, gewoon roeien` zei ik. Na ongeveer 20 minuten geroeid te hebben, hielden we een korte pauze. Ik moest toegeven dat het eiland nog verder was dan ik gedacht had. Het leek zo dichtbij vanaf het strand van Venezuela, maar nu lijkt het maar niet dichterbij te komen. `Zullen we verder roeien? Zo komen we er nooit vrees ik..` zei Marieke. Ik knikte, en we roeiden verder. Na ongeveer een uur achter elkaar zwijgzaam geroeid te hebben, hadden we het allebei niet meer, en Marieke zei:`Ik kan echt niet meer! Mijn armen vallen eraf als ik doorga!` Ik grinnikte bij de gedachte, en zei:` Ik weet het, we kunnen beter nog even pauze nemen.` `Ik ben bang dat we het dan niet redden voor zonsondergang..` zei Marieke ongerust. Ik dacht na. Het werd al een beetje schemerig, en het eiland was wel wat dichterbij gekomen, maar niet veel. Waarschijnlijk hadden we door de stroming een behoorlijke omweg gemaakt, en ik dacht niet dat we het nog zouden redden, maar dat durfde ik niet tegen Marieke te zeggen. Ik had haar tenslotte meegesleept in mijn domme acties. `Ik roei wel een tijdje, alleen` zei ik schuldbewust. Marieke wilde dat eerst niet, maar toen ik met een lach zei dat ik mezelf nog wel 50 keer kon opdrukken, knikte ze. Ik begon te roeien, maar na een tijdje begon het te schemeren. Ook kwam er damp van het water af, en werd al snel een dikke, grijze mist. Marieke, en zelfs ik raakte in paniek, ook al zou ik dat niet toegeven tegenover Marieke. Marieke zat bang voor zich uit te staren, en ik zat een plan te bedenken totdat ik opeens een gigantische zwarte vlek zag. Marieke zag het ook! Het was…het was…een schip! En het was hoogstens 20 meter van ons af! We begonnen meteen allebei heel hard te gillen, en ik roeide alsof mijn leven ervan af hing! (Dat hing het ook) Tot we opeens een bekende stem hoorden roepen: `What is that sound?` `Captain, two girls in a little boat right in front of us!` En meteen daarachteraan `To starboard, rapidly!` `Aye Captain!` Marieke en ik keken elkaar aan, en vroegen ons af wat dat verschrikkelijke geluid was, tot we erachter kwamen dat het uit onze monden kwam… We stopten met gillen en ik fluisterde naar haar:`Hoorde jij wat ik hoorde?` `Ja!`zei ze geschokt. `Dat was de stem van Jack Sparrow!

Ik ging staan. `We moeten springen, anders redden we het niet!` Het schip ging scherp naar stuurboord, maar nog kon het ons niet ontwijken. `Wat zeg je?` gilde Marieke angstig. Ik pakte haar hand en schreeuwde:`Springen!` Toen we even later boven water kwamen zagen we het schip, en slechts nog een paar plankjes die over waren van ons bootje. `Nu mag je medelijden met die oude man, zijn bootje is eraan` zei ik. `Dit is niet de tijd voor grapjes, we moeten ze duidelijk maken dat we nog leven, en hier in het water liggen` zei Marieke streng. `Wat moeten we doen dan?` vroeg ik, toen ik tot de conclusie kwam dat gillen misschien het beste was. Dus we pakten allebei een stuk hout, en zwommen richting het schip, dat vaart minderde. We hoorden de bemanning schreeuwen, maar we konden niet verstaan wat ze zeiden. `Help!` gilden we, `help us!` Na ongeveer 5 minuten gillen, zagen we dat ze een sloep in het water lieten zakken. `Yes! Ze hebben ons gezien!` riep Marieke opgewonden. `Weet je eigenlijk wel waar we mee bezig zijn?` vroeg ik. `We zijn bezig om gered te worden!` zei Marieke blij. `Ja, door de bemanning van the Black Pearl!` gilde ik in haar oor, en de lach verdween van haar gezicht. `Wat is daar erg aan?` `Ja, want het is logisch toch, dat je gered wordt door de bemanning van een schip dat alleen in films bestaat?` zei ik sarcastisch, `wie weet komt Will Turner je wel redden!` Marieke staarde me ongelovig aan. De reddingssloep kwam steeds dichterbij. `Je hebt gelijk!` zei Marieke. ` Dit is te bizar! Als the Black Pearl bestaat, dan bestaat Davey Jones vast ook!` Ik trok een vies gezicht, en keek daarna Marieke serieus aan. `We kunnen het beste gewoon de waarheid vertellen, denk ik.` Dat we fans van ze zijn, en graag willen meevaren tot ze ons kunnen droppen in een of ander land waar ze langs komen.` `Ja, en dan?` zei Marieke ` We zijn al onze spullen kwijt! We hebben geen geld meer, geen paspoort, geen papieren!` Ik zuchtte. Ik wist dat ze gelijk had. De reddingssloep kwam steeds dichterbij. `Are ya allright, mates?` vroeg een kerel. Ik herkende hem niet, maar degene die naast hem zat wel! Het was mr. Gibbs! Ze hielpen ons in de boot, en we gingen zwijgend zitten, terwijl we langzaam weer terugvoeren naar the Pearl. `Loose ya tongue, aye?` asked mr. Gibbs. `No sir.` antwoordde Marieke. We komen steeds dichterbij het schip, en ik keek vol verbazing omhoog. Wat was het groot! Eenmaal bij het schip klommen we omhoog via de touwen aan de zijkant. Toen ik over de reling stommelde, en om me heen keek, kon ik mijn ogen niet geloven. `Welcome to the Pearl, me hearties!` Ik keek Marieke aan die ook met grote ogen stond te kijken naar Jack, die vlak voor ons stond. `Captain Jack Sparrow`, `[***]`, `Marieke` stelden we elkaar met een handdruk voor. `What brings you here?` vroeg hij. Marieke en ik keken elkaar even aan, en deden toen ons verhaal, achterwege latend dat we kwamen om ze te versieren, terwijl hij ons meenam naar binnen, en ons op stoelen zette. `So,` zei hij toen we klaar waren met ons verhaal, `you were looking for us.` `Yes, antwoordde Marieke stamelend.` `And what do you want from us?` vroeg hij. `Nothing,` zei ik. `I..I mean, we want gladly sail too, if that is possible.` Hij dacht even na en friemelde met zijn baardje. Toen zei hij: `If you could work on this ship, we will take you with us. If not, we`ll just have to through ya overboard!` zei hij er lachend achteraan. `We will work!` zei Marieke haastig. Toen kwam hij opens wat dichterbij, en zei zachtjes:`You should know, that we are after Davey Jones.` `We know` zei ik zelfverzekerd.
`Well, I`ll send Kelly` zei hij toen hij opstond, `she`ll have some dry clothes for you.` Marieke en ik keken elkaar aan. `Kelly?` Toch niet uh..die Kelly? `Do you need sry clothes, than come with me!` hoorden we vanuit de deuropening. `Kelly!` riepen we toen we omkeken. Ze keek alsof zee en spook zag, en zei aarzelend:`Marieke en [***]?` en daarna met een lach op haar gezicht:` Wat doen jullie hier?` Terwijl we opstonden en met haar meeliepen naar haar hut, waar ze nog wat passende piratenkleren voor ons had, vertelden we hoe we op the Pearl gekomen waren. Toen we daarna vroegen wat ZIJ op the Pearl deed, zei ze:`Tsja, dat is een heel ander verhaal` en glimlachte verlegen. Ze vertelde hoe ze op vakantie was met haar ouders, in Venezuela, toen ze met haar rubberbootje de zee op ging. Toen ze in slaap viel is ze waarschijnlijk nog verder afgedreven. Toen ze wakker werd, zag ze een groot schip, en riep om hulp. Toen het schip op haar af kwam varen, dacht ze het al te herkennen, maar het was te laat. Ze werd aan boord gehaald door de bemanning van Davey Jones! Ze werd naar een klein kamertje gesleept, en daar vastgebonden. Na daar een dag zonder water of voedsel gezeten te hebben, had ze zich weten los te wurmen van de touwen. Maar ze kon nergens de kamer uit! Tot ze opeens de bemanning hoorde schreeuwen, en kanonnen hoorde vuren. Toen er opeens een gat geschoten werd in de kamer waar zij zat, besloot ze een teken te geven. Ze ging half door het gat hangen, en zag toen the Pearl! Ze gilde en schreeuwde, maar ze waren te druk bezig. Tot ze opeens niet kon geloven wat ze zag! Ze zag 2 Jack Sparrows op the Pearl! De ene was wat kleiner als de ander, maar vanaf deze afstand kon ze verder geen verschil zien! Tot haar grote verbazing gooide èèn van de Jacks een touw, dat ze na 10 minuten te pakken had. Ze maakte het vast, en begon te klimmen. Toen ze halverwege het touw was, had 1 van de bemanningsleden van Davey Jones het door, en ging naar `het kamertje`, en sneed het touw door. Toen hing ze daar, 6 meter boven zee, aan the Black Pearl aan een touw. `Hang on!` riep iemand op het schip, en ze werd langzaam omhoog getrokken. `Dat was dus John, het neefje van Jack` zei Kelly blij. `En sindsdien zijn we onafscheidelijk!` `Het kan niet gekker worden!` zei Marieke. `Oh, maar dat kan helaas wel!` zei Kelly opeens droevig. `Will is vermist, waarschijnlijk dood, en Elisabeth…` ze zuchtte. `Wat is er met Elisabeth?` vroeg ik. `Kom maar mee,` zei Kelly. We liepen achter haar aan naar een kamertje helemaal achterin het schip. Toen ze het opendeed, zagen we een afschuwelijk oud vrouwtje zitten, met zoveel rimpels, dat je haar gezicht moeilijk kon onderscheiden. Ze zat ineengezakt op de stoel, en staarde naar de muur. Kelly deed de deur weer dicht, en zei:`Elisabeth is vervloekt.`

`Vervloekt?` vroeg ik geschrokken, `door wie?` `Door wie weten we niet` zei Kelly `we vonden haar vorige week zo, op het dek! Sindsdien heeft ze nog niet gepraat. Maar het is al laat, ik zal jullie naar jullie bedden wijzen.` We lopen achter Kelly aan het schip door. Ze wijst ons in een klein kamertje, waar 2 hangmatten hangen, met een dekentje erin. `Slaapze!` zegt ze, en doet de deur dicht. Marieke en ik kleden ons uit, houden allebei alleen een te groot shirt aan, want we hebben geen pyjama`s bij ons. We hangen onze kleding over een balk, bij een klein raampje, in de hoop dat het morgenochtend droog is. Hoewel, die piratenkleding is ook wel gaaf! Dan horen we er echt bij! We gaan in onze hangmat liggen, die verbazend comfortabel ligt. `Als ik er maar niet uitrol vannacht!` giechelt Marieke. Ik schiet in de lach, en zeg daarna serieus:`Ja, want dan kan Will je niet komen helpen` Marieke kijkt bezorgd. `Zou hij echt dood zijn?` `Ik weet het niet,` zucht ik. `Laten we nu eerst maar gaan slapen…` Midden in de nacht wordt ik wakker. Ik weet niet waarom, maar er bekruipt me een onveilig gevoel. Ik hoor niets, behalve het klotsen van de zee en het wapperen van de zeilen. Ik probeer weer te gaan slapen, maar na een half uur lig ik nog te woelen. `Marieke?` probeer ik fluisterend…`Marieke, ben je wakker?` Geen antwoord. `Nee dus` zeg ik iets harder, en stap voorzichtig uit bed. Dat onveilige gevoel is nog steeds niet weg, en ik wil even frisse lucht inademen, dus ik besluit naar het dek te gaan. Ik open zachtjes de deur, en kijk de gang in. Gelukkig branden daar wat olielampjes. De weg naar het dek is niet moeilijk gelukkig, anders zou ik nog verdwalen. Ik loop het trapje op naar het dek, en adem de zoute zeelucht in. Ik loop door naar de voorkant van het schip, maar opeens zie ik Jack staan. Hij staat in de verte te staren, leunend op de reling. Ik loop zachtjes naar hem toe, maar net als ik `Hey` wil zeggen, trekt hij zijn zwaard en roept:`Who are you?` Ik spring achteruit, en als hij ziet dat ik het ben, bergt hij zijn zwaard weer op. `I`m sorry, I didn`t mean to scare you..` zeg ik stamelend. `Scare me?` zegt hij glimlachend. `You need a hell of a lot more than this to scare me! I was just…` `Alert!` maakte ik af. `Aye, alert` herhaalde hij, en plaatste zijn handen weer op de reling. Het was een tijdje stil, toen ik aarzelend vroeg:`Can you teach me how to handle a sword?` Hij keek me bedenkelijk aan. `Please?` voegde ik eraan toe. `Allright then` antwoordde hij. `The first lesson begins tomorrownight, at 10 AM` zei hij terwijl hij terugliep naar achter. `Thank you` zei ik dankbaar, toen ik achter hem aanliep. `Goodnight miss ******` zei hij voordat hij zijn hut binnenging. `Goodnight mr. Sparrow,` zei ik zachtjes, en liep terug naar mijn bed.

Toen ik weer in mijn bed lag, dacht ik aan Jack. Ik voelde me heel vrolijk! Misschien…misschien was ik wel verliefd! Ik draaide me om en dacht aan hoe hij `Goodnight miss ******` had gezegd. Ik betrapte mezelf erop dat ik lag te glimlachen in bed. Ik probeerde ergens anders aan te denken, maar dat lukte niet. Steeds hoorde ik weer `goodnight` weerklinken, en ik viel dan ook met een brede glimlach op mijn gezicht in slaap. `Waarom lacht ze? Kelly, kom eens!` hoor ik ergens ver weg. `Wat is er?` hoor ik Kelly`s stem. `Kijk dan!` hoor ik Marieke fluisteren. Daarna gegiechel, en dan doe ik mijn ogen langzaam open. `Wat is er?` vraag ik slaperig. `Waarom had je zo`n big smile op je gezicht?` vraagt Kelly giechelend. Ik denk na. Oow! Gisteravond! `Ik heb een leuke droom gehad` lieg ik. Lachend vertrekt Kelly, en Marieke en ik kleden ons aan, en gaan achter Kelly aan naar de eetzaal. Daar krijgen we een vaag breitje voorgeschoteld, dat ons ontbijt wordt genoemd. Als Jack onze gezichten ziet, geeft hij ons een knipoog, en zegt:`It is not as bad as it looks!` Dus we beginnen met eten. Hij heeft gelijk, het smaakt zo slecht nog niet. Als we klaar zijn met eten gaan we aan het werk. Marieke en ik doen wat schoonmaakwerk, omdat we niet sterk genoeg zijn om op het dek te werken. Terwijl ik bezig ben met schoonmaken, hoor ik Jack en mr. Gibbs praten in Jack`s hut. `So, what is the plan now?` klinkt de stem van mr. Gibbs. `Well, we can`t just assume that Will is dead, so we must look for him first.` hoor ik Jack zeggen. `But we must keep to the Code!` zegt Gibbs opgewonden. `Will didn`t stay behind, he was captured! That are two very different things mr. Gibbs.` Ik ga snel 2 meter verderop staan poetsen als ik voetstappen naar de deur toe hoor lopen. Mr. Gibbs sluit de deur, werpt mij vlug een blik toe en loopt dan richting dek. `Dus, we gaan Will zoeken` zeg ik in mezelf. Na een dag hard werken lopen we s`avonds weer richting eetzaal. Tegen Marieke fluister ik gauw:`Ik heb wat opgevangen van een gesprek tussen Gibbs en Jack!` `Wat dan?` fluistert ze opgewonden terug. `Vertel ik vanavond wel!` Onder het eten voel ik dat Jack naar me kijkt. Ik durf niet terug te kijken, maar als ik dat toch een keer doe, kijkt hij gauw weg. Na het eten gaan Marieke, Kelly en ik even uitwaaien op het dek. `Stel je ons niet even voor aan je geliefde?` vraagt Marieke glimlachend aan Kelly. `Oh, ja! Hoe kan ik dat nou vergeten!` roept Kelly verontschuldigend. We hebben John al een paar keer gezien bij het eten, en hij lijkt inderdaad verdacht veel op Jack, alleen dan in de jongere versie! `John!` roept ze naar beneden `come here for a minute, I want to introduce you!` `Aye, my love, I`ll be there in a second!` klinkt het antwoord van beneden. `Wat is hij toch life he!` zegt Kelly glimlachend. `John, [***]` `[***], John` zegt Kelly terwijl ik John de hand schud. `Marieke, John` John, Marieke` klinkt het daarna. `Hello` zegt John daarna. `If you`ll excuse me, I have things to do down-deck` `Bye!` roepen we hem na terwijl hij weer naar beneden gaat. `Leuke jongen zeg!` zegt Marieke, `maar iets te jong voor mij…` `Perfect voor mij!` roept Kelly blij. We hangen die avond nog een beetje rond en doen wat spelletjes, tot we rond kwart over 9 naar bed gaan. `Morgen er weer om 6 uur uit` zegt Marieke. `Welterusten!` roept Kelly als ze haar eigen hut ingaat. Als we in bed liggen, vraagt Marieke:`Maar uh, je had toch wat opgevangen? Vertel!` `Ja,` begin ik..` Ik was dus aan het schoonmaken bij de hut van Jack, en toen hoorde ik Jack zeggen dat we op zoek gingen naar Will, want hij is gevangengenomen!` `Ohhh!` weet Marieke uit te brengen, `door wie dan?` `Geen idee` antwoord ik. Als Marieke een half uur later ligt te slapen, klim ik zachtjes uit mijn hangmat, trek wat kleren aan en sluip de deur uit. Op het dek wacht ik op Jack, op mijn eerste les zwaardvechten. Ik vraag me af waarom ik eigenlijk aan hem gevraagd heb om me te leren zwaardvechten. `Om mezelf te kunnen verdedigen natuurlijk, als we in de moeilijkheden komen!` hoor ik mezelf denken. Maar verderop klinkt een stemmetje in mijn hoofd:`Nee, je wilde gewoon samenzijn met Jack!` Terwijl ik aan het worstelen ben met waarom ik dit nou eigenlijk wou, hoor ik achter me:`Why do you want to learn how to handle a sword in the first place?` Ik draai me om, en zie Jack staan. Mijn hart is het er niet mee eens, als ik antwoord:`So I can defend myself against enemies.`

Dus, ik krijg elke avond om 10 uur zwaardvecht-les van Jack, en alles gaat zo z`n gangetje. Elke dag dezelfde brei, kapotte knieën van het schoonmaken, elka dag lachen met Marieke en Kelly, en mijn verliefdheid wordt steeds erger. Al moet ik toegeven dat ik Jack ook vaak zie kijken, of ik verbeeld het me natuurlijk! Op een dag, die begon als alle anderen, als Marieke en ik wat kleren van de bemanning aan het wassen zijn, horen we opeens vanuit de mast: `Land! Dry land in sight!` Jack komt aangelopen. `Portside!` horen we roepen. Jack pakt zijn verrekijker en kijkt of hij iets ziet. Het is een tijdje stil, en vol afwachting kijken we de Captain aan. `56 degrees to Portside!` roept Jack, gaat voorop het schip staan en geeft opdrachten. Marieke en ik kijken elkaar verwachtingsvol aan, en gaan verder met wassen. `Wat zou dat voor land zijn?` vraag ik aan Marieke. `Geen idee,` krijg ik als antwoord, `de kaart zit nog in mijn koffer met mijn kleren en mijn mooie dure jurk!` Ik zucht. `Ja, ik denk niet dat die mevrouw blij zou zijn dat haar dochters jurk nu in een koffer ronddobbert in de oceaan.` Toch schieten we bij het idee in de lach. Opeens horen we èèn van de bemanningsleden roepen:`Captain, I a man in the ocean!` Jack loopt naar de man toe, en zegt:`Take him in!` Hij kijkt nog eens beter. `That..that looks like...` zegt Jack stamelend. `WILL TURNER!` roept Marieke opeens als ze over de reling naar de man kijkt. Ze halen hem binnen, en leggen hem op het dek. Jack voelt aan zijn hals, en zegt opeens:`He is still alive! Carry him to my cabine!` Een paar mannen dragen hem naar Jack`s hut, en de rest gaat weer door met werken. De bemanning is stil, je kunt merken dat ze zich allemaal aan het afvragen zijn wat er met Will zou zijn gebeurd. Ongeveer een uur later is er een bespreking in de eetzaal. Marieke en ik lopen achter de bemanning aan, die allemaal op een stoel gaan zitten, maar net als wij willen gaan zitten zegt èèn van de bemanningsleden:`What are they doing here?` `They are a part of the crew now` zegt Jack vastbesloten. Dus gaan we rustig zitten, en luisteren naar Jack. `Will is doing allright,` begon hij. `I spoke to him already. He said Davey Jones kidnapped him, to lure me to their ship, so that he could capture and kill me. He said he escaped, and swam for several hours, until he grabbed a peace of wood and floated along. He didn`t remember what happened after. He woke up in my cabine and that`s all he knows.` Het was even stil. `So, what do we do now?` vroeg een van de bemanningsleden. Jack zuchtte en zei:`I guess Davey Jones is coming after us. I`ll have to deal with him sooner or later. For now we will head back to Tortuga, to see if there are more men who want to become one of my crew. Who want to become a pirate! So, now, back to work you scurfy dogs!` voegde hij er weinig liefdevol aan toe. `Aye captain!` klonk het door de eetzaal, en iedereen stond op, en ging snel weer aan het werk. Toen ook Marieke en ik de eetzaal uit wilden lopen, riep Jack:`You!` Marieke en ik keken om. Hij wees naar Marieke. `Aye, sir?` vroeg ze onzeker. `You will take care of mr. Turner for as long as needed, savvy?` `Aye captain!` zei ze, en we liepen weg. `Dat zul je wel verschrikkelijk vinden!` fluisterde ik haar sarcastisch toe, toen we ons werk weer oppakte. Ze giechelde, en ging schoon water halen.
Een week later ging het al heel wat beter met Will. Of dat nu kwam door de goede zorg van Marieke, of door Marieke zelf, wist ik niet. Hij kwam zelfs al uit bed, en hielp wat op het dek.
Ook met mijn zwaardvechten ging het goed. Ik kon al een redelijk normaal gevecht aangaan, maar als Jack zijn best ging doen, verloor ik het. Na de dagen verstreken merkte ik dat Will en Marieke steeds meer naar elkaar toe gingen trekken. Will keek elke keer onze kant op, en Marieke kon haar ogen ook niet meer van hem afhouden. Bij mij en Jack ging dat iets subtieler, maar er was wel ìèts. Het leek wel of hij mij, als we zwaar werk moesten doen, steeds gemakkelijke klusjes gaf. Ook voelde ik dat hij naar mij keek, ookal betrapte ik hem daar weinig op. Met zwaardvechten bleef hij serieus bij de les, maar ik merkte dat hij het leuk vond. Op een dag was ik met Marieke de vloer aan het schrobben, toen hij me vroeg of ik zijn wapens wou schoonmaken. Toen ik net met zijn zwaard begon, en uit het raampje keek, zag ik iets drijven. Ik legde het zwaard neer, liep naar buiten, en ging over de reling hangen om het beter te zien. Ik kon mijn ogen niet geloven! `Marieke!` riep ik. `Marieke! Onze koffers!` Marieke kwam aanrennen, en nog wat bemanningsleden, die mij niet verstonden, maar nieuwsgierig waren wat er in het water lag. Toen Marieke onze koffers zag, begon ze hard te lachen, en riep:`Ja! Eindelijk mijn dure jurk terug!` Ik lachte ook en riep:`Please, our suitcases, take them in!` Jack kwam eraan gelopen, zag de koffers en zei:` Well, what are you waiting for? Give the ladies their suitcases!` Ik keek hem glimlachend aan en zei:`Thank you.` `Zag ik hem nou blozen?` dacht ik. Mijn gedachten gingen heel ergens anders heen toen ik zag dat onze koffers waren binnengehaald. We deden ze open, en zagen dat onze jurken er nog helemaal goed uitzagen! Blij liepen we naar onze hut, en zetten onze koffers weg. Daarna gingen we weer aan het werk. Toen ik Jack`s zwaard aan het poetsen was, bedacht ik me dat Will niet eens naar die arme Elisabeth gevraagd heeft, terwijl ze toch verloofd waren? Terwijl ik hard aan het denken was, kwam Jack binnen. `Why doesn`t Will ask for Elisabeth? They were ingaged!` vroeg ik aan Jack. Jack zuchtte en ging zitten. `A few days before Will was kidnapped, Will caught Elisabeth with a man from my crew, making out. He threw that man overboard and broke with Elisabeth.` Ik keek meelevend door het raampje naar Will, die aan het werk was. `It seems he is almost over Elisabeth,` zei ik glimlachend, `I think he likes Marieke a lot!` Jack ging naast me staan en keek ook naar Will, die je af en toe een blik zag werpen op Marieke. Toen keek hij mij aan, en ik keek terug. We werden naar elkaar toe getrokken, maar het was alsof er een muur tussen ons in stond. `I…begon hij…` Ik ging weer terug naar het zwaard en begon weer met poetsen. `Ehrm..Will asked me if I would invite you and Marieke to have a diner, here in my cabine.` Hij keek onzeker. Ik keek om, en zei met een glimlach:`I would love to, and I know for sure Marieke would too!` Hij schraapte zijn keel en zei:`Very well than. Tonight, at 8 AM.` Toen vertrok hij weer. Ik merkte dat mijn vingers trilden, en die glimlach van daarnet niet van mijn gezicht kon halen. Ik kon niet wachten om het aan Marieke te vertellen! Toen ik klaar was met het schoonmaken van de wapens, sloop ik naar Marieke, pakte haar arm en trok haar mee in een hoekje. `Wat..` begon ze. `Sssst!` fluisterde ik. Marieke keek me vragend aan. `Jack en Will nodigen ons uit voor een dineetje in Jack`s hut, om 8 uur vanavond!` Marieke zette grote ogen op, en begon zachtjes te lachen. `Dan kunnen we onze mooie jurken aan!` fluisterde ze opgewonden. Ik knikte, en Marieke liep weer terug naar haar emmer, om verder te gaan met de vloer. `Ik ga wel even verder,` zei ik `ga jij maar even pauze houden!` `Dankje,` zei ze, en liep weg. Diep in gedachten was ik toen ik de bel hoorde die aangaf dat we gingen eten. `Wat nu?` fluisterde Marieke, die ik tegenkwam in de gang. `Mag de rest van de bemanning het wel weten?` `We eten gewoon hèèl weinig` gaf ik als antwoord. `Dan kunnen we straks ook nog wel wat op!` Toen we klaar waren met eten, gingen Marieke en ik meteen naar onze hut. `Zo, en nu gaan we ons optrutten` zei Marieke opgewonden. `Marieke, [***]?` klonkt het achter de deur. `Wat doen jullie daar?` `Kom binnen Kelly` zei ik terwijl ik mijn haar tijdelijk in een staart deed. `Wat zijn jullie aan het doen?` vroeg Kelly nieuwsgierig toen ze onze kleren zag liggen. `We gaan dineren met Captain Jack Sparrow en Will Turner!` zei Marieke blij. Kelly haar mond viel open en zei zei:` Ik wist het! Jullie kijken ook altijd zo naar elkaar! Het wordt wel wat he?!` zei ze, terwijl ze Marieke en mij aanporde. `Niet zeggen tegen de rest!` zei ik. `Nee nee, ik zeg niets, als jullie mij morgen een uitgebreid verslag doen!` zei Kelly dwingend. `Jaja, laat ons nu maar omkleden!` zei Marieke lachend, en Kelly ging giechelend weg. Tot onze grote blijdschap zat er ook nog wat make-up in de koffers, dat hadden we al weken niet gebruikt! `Ja!` riep ik. `Eindelijk weer een laagje lipgloss opdoen! Net als die avond dat we naar de premiere gingen he, Marieke?` Marieke giechelde en trok haar jurkje strak. Toen we eindelijk tevreden over onszelf waren, zagen we er dan ook oogverblindend uit, en was het al 2 minuten voor 8! We keken om het hoekje van de deur de gang in of er niemand was, en slopen zachtjes naar de hut van Jack…

Toen we nieuwsgierig wat we aan zouden treffen de deur opendeden van Jack`s hut, en onze hoofden naar binnen staken, zagen we Jack en Will zitten, met een keurig gedekte tafel, compleet met kaarsjes en 5-gangen bestek. We liepen door, en ik zag dat er zelfs naamkaartjes gemaakt waren, die op de borden stonden. Jack en Will keken op, en gingen staan. Ze bogen zich als echte heren, terwijl Will tegen Marieke zei:`You look beautiful!` Hij had alleen maar oog voor haar, terwijl Jack alleen maar naar mij stond te staren. `You too!` zei Jack tegen mij er haastig achteraan, toen ik hem verontwaardigd aankeek. Ze schoven als echte heren onze stoelen aan, en ik bekeek hoe ze de plaatsen verdeeld hadden. Ik zat tegenover Jack en naast Will. `Want some wine?` vroeg Jack aan ons. `Yes please,` antwoordden wij allebei. `So, what`s for dinner?` vroeg Marieke belangstellend toen Jack de wijn inschonk. Ik grinnikte in mezelf bij de gedachte dat we dat smerig uitziende breitje dat we elke dag kregen op deze luxe borden voorgeschoteld zouden krijgen. `Fish` antwoordde Will. Marieke en ik keken elkaar aan. `Zozo, die hebben alles uit de kast gehaald!` dacht ik vermaakt. Ik kon zien aan Marieke dat die ongeveer hetzelfde dacht, ze kreeg een beetje lachrimpeltjes om haar mond. Eerst was het een beetje onwennig, maar na een paar glazen wijn kwamen de verhalen uit de kast, en kletsten we ronduit. De vis smaakte prima, en de wijn was ook lekker. We maakten grapjes, en hadden het niet over dingen als Davey Jones, Will of Elisabeth. Toen we genoeg gehad hadden liet Will een luide boer waarna we allemaal in lachen uitbarstten. Jack probeerde hem te verbeteren, en zei `Savvy?` erachteraan. Toen Jack aan mij voorstelde om nog even een frisse neus te gaan halen, voelde ik me warm worden. Ik keek Marieke ontdeugend aan terwijl ik aan Jack`s hand de deur uitliep. Ze tuitte haar lipjes, en maakte toen een gebaar naar Will. Ik lachte, en liep met Jack mee het dek op. We liepen helemaal naar voren, en onwillekeurig moest ik aan de Titanic denken, zoals Jack en Rose daar stonden, met hun armen gespreid. Ik lachte. `What`s so funny?` vroeg Jack glimlachend. `Nothing` antwoordde ik brutaal..`just thinking of something.` We stonden daar een tijdje hand in hand zwijgend naar zee te kijken, toen Jack zonder verder ook maar een beweging te maken zei:`I guess you`ve noticed I like you..` toen keek hij me aan..`a lot.` Ik voelde mijn hoofd rood worden, maar wist dat Jack het niet kon zien omdat het donker was. `I like you a lot too` zei ik, terwijl ik zijn ogen niet losliet. `But..I have a crew and a ship to look after. I can`t loose my head!` zei hij zachtjes. `Loose your head?` herhaalde ik. `Since when is falling in love a negative thing?` Hij aarzelde en streelde mijn wang. `You know what happened to Davey Jones when he lost his heart for a girl` zei hij glimlachend. Ik maakte een beweging alsof ik zijn hart pakte en het stevig tegen me aandrukte toen ik haast fluisterend zei: `I will take good care of it.` Toen glimlachte hij, en kwam steeds dichterbij. Het voelde alsof mijn hart eruit sprong toen zijn lippen de mijne raakten. Zachtjes en teder kuste hij me, terwijl hij met zijn handen langs mijn gezicht en door mijn haren ging. Ik stond er eerst nog wat onhandig bij, maar legde toen mijn handen in zijn nek. Het zoenen werd steeds wilder, en onze handen verplaatsten zich naar andere plaatsen, toen we onderbroken werden door:`Honey, I love you too!` Het was de stem van Kelly. We doken achter een mast en gingen daar lachend verder. Toen Jack me in mijn nek kuste, keek ik voorzichtig om een hoekje, en zag daar Kelly en John hevig staan zoenen. Ik stootte Jack voorzichtig aan, en zei:`Look, your little nephew can do well too !` `But not as well as his uncle ` zei hij toen, en trok me voorzichtig terug in zijn armen. We keken elkaar een ogenblik liefdevol aan toen ik zei:`We should go back, Marieke and Will don`t know why this takes so long!` `Oh bugger` zei hij, en gaf me nog èèn passionele zoen. We slopen hand in hand zo zachtjes mogelijk terug naar de hut van Jack, toen Jack door het raampje keek en zei:`Look, the love is apparently in the air!` Ik keek door het raampje, en zag Will en Marieke het erg naar hun zin hebben. Ik giechelde, en Jack nam me weer in zijn armen. `Can not resist, love` zegt hij glimlachend, en zoent me weer vol op de mond. Daarna gaat hij over tot mijn kaak, oor en mijn schouder. Mijn hart klopt als een bezetene, en ik wou dat we onzichtbaar waren, als we opeens worden onderbroken door Will en Marieke, die hun keel schrapen. `Oh bugger,` zegt Jack, en ik veeg de lipgloss van zijn mond. `Well, we saw you two busy, and then we..` begon ik, toen ik een stoot kreeg van Marieke.

Zonder dat wij het wisten, lag een kilometer verder op zee nog een schip. Een schip met een bemanning en kapitein die gevreesd werd door de hele oceaan. Davey Jones en zijn bemanning. `So,…` zegt Davey Jones tegen zijn bemanning. `You know what you have to do! Bring me that two girls! Finally, the day is close that I will beat Jack Sparrow!` `Whahahahahaha!`

`Goodnight miss ******` zegt Jack met een ontdeugende blik in zijn ogen. `Goodnight mr. Sparrow` antwoord ik, en werp hem mijn verleidelijkste blik toe. Ik wil weglopen, maar hij vraagt:`Won`t I get a goodnight kiss?` Ik loop naar hem toe, en geef hem een zachte kus op zijn mond. Ik loop weg, kijk nog een keer om en krijg een knipoog. Als ik onze hut binnenstap kan ik wel gillen! Marieke draait zich om, en ik zie dat ze een big smile op haar gezicht heeft staan, net als ik. We pakken elkaars handen, en gillen geluidloos. Daarna kleden we ons lachend uit, en gaan met een stralend gezicht in onze hangmat liggen. Ik vertel mijn verhaal, hoe Jack mij gezoend heeft, en dat we een hele tijd achter een mast hebben gestaan. `We hebben jullie niet gemist hoor!` zegt ze giechelend. `Will en ik hebben eigenlijk niets gezegd toen jullie weg waren..we keken elkaar aan en toen: BOEM! Zaten we te zoenen!` `Whahah!` lachte ik. Ik keek op mijn horloge, die ik gelukkig ook weer in de koffer had gevonden.` 2 uur al!` schrok ik `en over 4 uurtjes alweer uit bed!`
`Welterusten dan` fluisterde Marieke. `Welterusten.`

`[***]…[***]!` wordt wakker!` hoorde ik de stem van Marieke. `Het is al 10 uur!` `Wat?` schrok ik wakker `10 uur al? Dan hebben ze ons vast expres laten slapen!` `Wat lief!` glimlachte Marieke. Ik klom uit bed, sprong in mijn kleren en gooide een plens water in mijn gezicht. Opeens hoorden we gigantisch veel lawaai, en daarna geschreeuw. Het schip schudde, en ik keek Marieke bang aan.`Wat was dat?` vroeg ik angstig. `Kom, we gaan kijken!` zei Marieke, en ze sleurde me mee de gang in. Op het dek zagen we de bemanning heen en weer rennen, veel gingen benedendeks. Ik zag dat mr Gibbs ook naar beneden wilde gaan en vroeg:`What`s wrong?` Hij keek verschrikt en zei:`Davey Jones, that`s what`s wrong!` Ik voelde me opeens misselijk worden, maar Marieke bleef nadenken en zei:`Kom, we gaan kijken of we wat kunnen doen!` Op het dek was het overal chaos. We zagen het schip, en de kanonnen die op ons afvlogen. Rook, vuur en geschreeuw. Toen Jack ons zag, kwam hij snel naar ons toelopen en zei streng: `Hide in my cabine, and do not come out untill I say so!` Ik keek hem angstig aan, en hij zei liefdevol:`We will beat them honey, savvy?` Marieke trok me mee naar de hut van Jack, en we gingen zitten. Ik keek uit het raampje, en huiverde bij de gedachte dat ik ooit op dat schip terecht zou komen. De kanonnen bleven maar schieten, en ik werd erg ongerust, in tegenstelling tot Marieke, die zo rustig leek. Ik liep heen en weer en kauwde op mijn nagels. Tot ik gewoon rustig ging zitten aan Jack`s bureau. Ik zag een papiertje liggen, pakte een pen en begon hartjes te tekenen. Nadat ik alle soorten hartjes had getekend begon ik met het schrijven van `I love you` in alle soorten lettertypes. Het schip van Davey Jones kwam steeds dichterbij, en ik nam mezelf voor om niet meer te kijken. Even later hoorden we een hoop gestommel vlakbij het raampje. `Wat was dat?` vroeg ik bang, toen opeens een `ding de ruit doorsloeg, en naar binnen klom. Intuïtief wist ik dat dit een van de bemanningsleden van Davey Jones was, en we begonnen keihard te gillen. Ik keek om me heen, en zag een kapstokje staan. Ik pakte het, en probeerde mijn zwaarvecht-kunsten van pas te laten komen. Maar hij kwam naar ons toelopen, greep de kapstok uit mijn handen en nam ons allebei op de schouder, alsof we pakjes suiker waren. Hij klom weer door het raampje, maar omdat dat niet groot genoeg was, haalde ik mezelf flink open aan de scherven die er nog uitstaken. Marieke en ik huilden en gilden, maar konden hem niet loslaten als hij over het touw naar het schip van Davey Jones klom, anders zouden we tussen de twee schepen in vallen. Toen hij eenmaal op het schip geklommen was, pakte hij ons weer stevig vast en zei tegen iemand:`We can leave now, I have what we came for!` De ander grinnikte en gaf een paar bevelen. Op the Pearl verbaasden ze zich over het feit dat Davey Jones het opgaf, en zomaar wegvoer. `This can`t be right` zei Will tegen Jack. `This is nothing for Davey Jones, he don`t just gives up!` `Well, this time he does..` zegt Jack met een glimlach. `Check how many damage is done to my ship and fix it!` riep hij naar de bemanning. Ondertussen warden Marieke en ik in een donker hok gegooid, we zagen werkelijk niets! `Hallo?` hoorden we opeens zwakjes uit een hoekje komen. Marieke en ik kropen tegen elkaar aan, en Marieke zei:`Hallo? Is er nog iemand?` `Ja, klonk het weer zwak, er zijn er nog 5 om precies te zijn.` Ik schrok. Wat deden ze met deze meisjes? `Wie zijn jullie?` vroeg ik. `Ik ben Astrid` klonk het `en hiernaast mij zitten Merel, Jeltien, Amanda en Marloes.` `Waarom antwoordden zij niet gewoon?` vroeg ik bezorgd. `Misschien slapen ze, of zijn ze dood` zei ze. `Wat?` zei Marieke. `Ja echt,…ik heb ze niet meer gezien sinds we hier zitten, sinds ongeveer een week.` `Ik heb gister nog met Jeltien gesproken, maar de rest hoor ik al dagen niet meer.` Terwijl wij steeds verder wegvoeren van the Pearl, waren zij te druk bezig om op te merken dat wij er niet waren. `I`ll go check on the girls` zei Will tegen Jack, die bezig was de schade te bekijken. Maar toen Will de deur van Jack`s hut opendeed, zag hij niemand. Toen hij de gebroken ruit zag, riep hij geschrokken:`Jack!` `What is it now?` vroeg Jack geïrriteerd terwijl hij aan kwam lopen. `Everyone calls me, and…` hij stopte toen hij naar binnen keek en het gebroken ruitje zag. `Damn it!` riep hij. Hij liep naar het ruitje en zag wat van mijn bloed eraan zitten. Hij wou teruglopen, om aan de bemanning te zeggen dat ze achter Davey Jones aangingen, maar zag toen een briefje op zijn bureau liggen:
I love you
I love you
I love you
I love you
I love you
I love you

`Maar, wie zijn jullie, en hoe zijn julliee hier terechtgekomen?` vroeg Marieke. `We zijn vriendinnen van elkaar, waren op vakantie op Isla de Margharita, tot we met een duiktrip meegingen. We waren met ons vijfen en èèn instructeur. Toen we onder water waren, ging alles goed, en we vonden het hartstikke leuk. Tot de instructeur opeens rare seintjes begon te maken, waar wij niets van snapten. Hoe dan ook, hij zat in de problemen! Hij probeerde snel naar boven te zwemmen, maar onderweg raakte hij bewusteloos. Toen wij hem eindelijk in de boot hadden getrokken, was hij gestopt met ademen, en we probeerden hem nog te reanimeren. Dat hebben we wel een kwartier geprobeerd, tot het tot ons doordrong dat het zinloos was na een kwartier. We waren helemaal overstuur, en hadden er geen idee van hoe de boot werkte. We waren in paniek toen we opeens een schip aan zagen komen. We probeerden ze duidelijk te maken dat we hulp nodig hadden, en we gingen ervan uit dat ze hulp kwamen verlenen, toen ze naar ons toekwamen.` We hoorden zachtjes gekreun in een andere hoek van het kamertje. `Merel?` vroeg Astrid `Merel, ben jij dat?` `Ja` klonk het. `Ik heb zo`n dorst, en het doet zo`n pijn!` `Ik weet het, maar hou vol!` zei Astrid dapper. Toen begon ze weer verder te vertellen.`We werden aan boord gehaald door Davey Jones en zijn bemanning. We dachten eerst dat het een grap was, maar hij zag er zo echt uit, dat de lol er na een tijdje af was! We werden in dit donkere hok gegooid, en krijgen af en toe een beetje restjes en water. We hebben èèn ontsnappingspoging gedaan, maar toen hebben we allemaal 10 zweepslagen gekregen` Ze barstte in huilen uit, en ik zocht haar op de tast op en sloeg mijn arm om haar heen. `Ik wil gewoon naar huis…` snikte ze. Ikzelf kreeg hierdoor ook de tranen in mijn ogen, en wist niet wat ik moest zeggen. `Ik zal je eens wat zeggen!` zei Marieke bemoedigend `Jack Sparrow en Will Turner, en de bemanning van the Black Pearl komen ons bevrijden!` `Wat?` snikte Astrid `Bestaan die ook?` en in een adem erachter aan:`Ja, natuurlijk bestaan die ook..Davey Jones en zijn bemanning bestaan ook.`
`Misschien moest je maar even wat gaan slapen..` zei ik `dan kom je misschien weer wat op krachten.`
Ondertussen op the Black Pearl, vroeg Will aan Jack:`Well, what are you waiting for? We must go after Davey Jones!` Jack keek bedenkelijk en zei:`I don`t think we can beat them, our ship has worse damage than theirs. Besides, we can use 20 more men.` Will zuchtte en zei:`Your right! Then we must go to Tortuga as fast as we can!` Jack liep de hut uit en schreeuwde:`Turn this ship around!` De bemanning keek hem verbaast aan. `We are going to Tortuga!` riep hij erachter aan. Meteen begon de bemanning met het keren van het schip, en deed zo veel mogelijk om zo snel mogelijk in Tortuga te zijn. Ondertussen op Davey Jones` schip, werden Marieke en ik bij de kapitein geroepen. We werden uit het donkere hok gesleurd, en in de hut van Davey Jones gegooid. Hij zag er tot onze afschuw nog gruwelijker uit in het echt als in de film. `Sit down` zei hij streng, en we gingen rustig zitten. We probeerden allebei zo trots mogelijk te lijken, niets van onze angst te laten merken. `So, what did you do on the Black Pearl?` vraagt hij. Na een ogenblik stilte, antwoordde ik:`We were lost on sea with our boat, and they picked us up, and would drop us on dry land. You are the Flying Dutchman, right?` vroeg ik er brutal achteraan. Hij lachte, en toen Marieke en ik de lucht roken die uit zijn mond kwam, hielden we onze adem in. `Yes, they call me the Flying Dutchman sometimes…` zei hij. `But our little party is over, I just wanted to know what you did on the Black Pearl.` Hij gaf een sein aan 1 van zijn bemanningsleden, en we warden weer meegesleurd. `Kunt u dan ook Nederlands praten?` riep Marieke. `Ik hoorde dat u een grote liefde had!` riep ik. Hij gaf een seintje, dat de man met de haaienkop ons los moest laten. `Op beide vragen is het antwoord ja` zei hij nors. Ik wist dat ik hem aan de praat moest houden, praten over die geliefde zou wel eens een gevoelig punt kunnen zijn, en als deze `man` nog een greintje gevoel zou hebben, zouden we misschien zijn sympathie nog kunnen winnen! `Wanneer was dat?` vroeg ik haastig `Was u vroeger een gewone man?` Opeens werd hij gigantisch kwaad, en schreeuwde:`Haal ze uit mijn zicht!` We werden ruw meegesleurd, en weer in het donkere hok gegooid. In het hok stortten we in, en ik had nog weinig hoop. Huilend tegen elkaar aanzittend vielen we in slaap.
Het duurde ongeveer anderhalve week om meer bemanning van Tortuga te halen, alles te repareren, nieuwe kogels en wapens in te slaan en weer achter Davey Jones aan te gaan. Jack en Will probeerden sterk te blijven, niet te laten merken hoe ongerust ze zich maakten, maar Jack ging steeds meer rum drinken, en Will ging steeds harder werken. Op een dag wou Jack net een fles rum pakken, toen de man in de mast riep:`Ik zie ze! Ik zie het schip van Davey Jones!` Jack gooide de fles rum neer, en pakte zijn verrekijker. `Maak alles klaar voor het gevecht!` riep hij toen hij het schip in het vizier kreeg.
We werden wakker van al dat geschreeuw en gestommel boven ons. `Waar zijn ze mee bezig?` vroeg Marieke. Amanda, Jeltien, Merel en Marloes leefden gelukkig nog, we hadden hun ons brood en water gegeven, omdat wij in de beste conditie waren. `Zo klonk het ook voordat ze dat gevecht hadden, en jullie gevangen namen.` hoorden we Amanda zeggen. Ik schrok. `Zou het the Black Pearl zijn?` vroeg ik `Zouden Jack en Will ons komen redden?` `Waar hebben ze dan zo lang over gedaan?` vroeg Marieke. `Als ze ons maar niet raken met hun kanonnen, wij zitten helemaal aan de rand van het schip!` schrok Jeltien. Toen was het stil. Erg stil. We zaten allemaal zenuwachtig te wachten op wat nu zou komen.
Op the Black Pearl was iedereen druk bezig. Kelly liep nerveus heen en weer. Toen ze Will voorbij zag lopen, zei ze:`They are on that ship too! You can`t just shoot canons and wonder where they would land! Maybe on the heads of the ones we are trying to rescue!` Will zuchtte. `We know. The canons are just for when they start to shoot. We will try to make an arrangement first.` Toen liep hij verder. `Love, stay close to me aye?` zei John `I don`t want you to be kidnapped.` `They are slowing down!` riep een van de bemanningsleden opeens. `Of course they are, this is exacly what Davey Jones wants!` zegt Jack. Snell open ze op het schip in, en iedereen staat gereed om de lonten van de kanonnen aan te steken, als the Pearl naast het schip van de Vliegende Hollander komt. Toch wordt er nog niets afgestoken. `So, Jack Sparrow, decided to come after you love, isn`t it?` vroeg Davey Jones grimmig. `Decided to kill you first!` riep Jack met een glimlach terug. Davey Jones probeerde zijn pokerface in de plooi te houden, maar was toch bang, dat Jack het enige had waar hij mee verslagen kon worden: Zijn hart! `And how are you planning on doing that?` vroeg hij. Jack antwoordde lachend en zong:`I`ve got a jar of diiihiiirt and guess what`s inside it! Davey Jones lachte. `You`ve sang that song before, remember? And look where you are now!` Jack lachte, en zei:`I am talking to a captain who`s life is about to end, and looking at a ship who is about to sink.` Het was even stil, toen Jack vroeg:`But what do you want from me?` `My heart.` was het antwoord. `Oh, so now you do believe I have your heart!` glimlachte Jack. `First send the two girls…` vervolgde hij. Davey gaf een seintje aan de man met de haaienkop, die ons kwam halen. Will en Jack schrokken van hoe we eruit zagen, helemaal vies, en een paar kilo lichter. De tranen liepen over mijn wangen toen ik Jack zag. Davey pakte mij ruw bij mijn arm, trok me tegen zich aan, en hield een pistool tegen mijn hoofd. Ik probeerde geen kik te geven, maar het voelde alsof mijn benen mij niet meer konden houden. Er werd een loopplank gelegd tussen de 2 schepen. Ze lieten Marieke toe om naar the Pearl te lopen, waar ze opgevangen werd door Will. `Now, bring my heart!` zei Davey, `or else the girl will die!` Jack pakte zijn pot met aarde en liep over de loopplank. Toen Jack de pot met aarde aanreikte, liet Davey mij los, waardoor ik viel, pakte de pot aarde, en richtte toen zijn pistool op Jack. Opeens hoorde ik een luid geschreeuw uit de mond van Davey Jones komen, ik keek angstig naar de overkant, toen ik Will triomfantelijk zag staan met het hart van Davey Jones, en zijn mes erdoorheen. Davey Jones viel op de grond…dood. Jack wilde mij bij de hand pakken en meenemen over de loopplank terug naar de Pearl, want de bemanning werdt woest en stormde op ons af, maar ik rende terug naar binnen.`[***]` hoorde ik Jack roepen, maar ik wilde de meisjes bevrijden. Jack vocht zoveel mogelijk van zich af, maar kon niet voorkomen dat er minstens 3 man achter mij aankwam. Will rende ook over de loopplank, om Jack te hulp te schieten. Toen ik eindelijk bij het kamertje was, haalde ik de balk voor de deur weg, zei zei gehaast:`Vlug, vlug!` Ik hielp Amanda en Marloes overeind, maar toen kwamen de mannen er al aan. Ze staken er met hun zwaarden op los, tot Jack hun van achter aanviel. Ik zag dat er een aantal meisjes geraakt waren, en probeerde hun te helpen. Ik kreunde van de pijn toen ik zelf in mijn arm gestoken werd. Toen pakte Jack me op, en droeg me weg. Will en nog wat mannen van the Black Pearl hielden de mannen van de dode Davey Jones bezig. Hij droeg me over de loopplank, en legde me in zijn hut op bed. Ik zei huilend:`What about the other girls, we can`t just leave them!` Jack deed snel een drukverband om mijn arm, en zei:`We will check if we can do something for them, you rest a little!` Daarna riep hij Marieke, die bij me kwam zitten. Huilend gingen we tegen elkaar aanzitten. `I love you` fluisterde hij, voordat hij de deur weer uitliep, om een einde te maken aan de geschiedenis van Davey Jones, zijn schip en zijn bemanning.

Mijn arm bloedde vrij hevig, en hoe strak de stof er ook omheen zat, het bleef vloeien. Marieke wist niet goed wat ze moest doen, en na een tijdje werd ik duizelig en misselijk. Marieke keek ongerust naar buiten, en zag dat alle bemanningsleden van Davey Jones verslagen waren. Ze ging naar buiten en riep:`Jack!` Hij keek op. `[***] is not doing well!` Hij kwam aanrennen. `She still bleeds` zei ze terwijl ze snel achter hem aanliep naar zijn hut. Hij knielde bij me neer, maar ik zag alles alleen nog heel wazig. `[***]` zei hij, en tikte zachtjes op mijn wang. Ik deed mijn ogen verder open, waarna hij zei:`Stay with us, honey.` Hij trok het verband strakker aan, en zei tegen Marieke:`Get mr Gibbs!` Marieke ging hem snel halen, en vertelde onderweg wat er gebeurd was. Gelukkig kon mr. Gibbs hechten, maar hij had geen verdoving. `Here, drink some` zei Jack tegen mij, en hij gaf me de fles rum. Ik nam een paar slokken, en gaf hem weer terug. Diezelfde rum gebruikte mr. Gibbs om de steekwond te ontsmetten. Hij hield de naald die hij snel gepakt had uit Elisabeths kamer (toen ze nog goed was) en begon de wond dicht te naaien. Het deed erg pijn, maar ik was al half van de wereld door het bloedverlies, dat scheelde. Ik beet op mijn lip en gaf geen kik. Jack pakte mijn hand. Toen het klaar was gingen mr. Gibbs en Marieke weg. Jack zat nog steeds neergeknield bij me, en ging met zijn hand door mijn haar toen hij zei:`Everything is fine now, just get some rest.` `Will you stay with me untill I fall asleep?` vroeg ik. Hij zei:`Ofcourse` en gaf een kus op mijn voorhoofd. Het duurde niet lang voor ik in slaap viel, en Jack ging de anderen helpen, die het schip van Davey Jones tot zinken brachten nadat ze iedereen die nog leefde van boord hadden gehaald. Toen werden de zeilen weer opgehaald, en voeren we weer verder.
Toen ik wakker werd zat Marieke bij me. Ze zag er al een stuk beter uit, ze had zich gewassen en omgekleed. Ik lag nog steeds in mijn vieze kleren, nu ook nog helemaal vol bloed. Ik ging zitten, voelde me duizelig, en zag alleen maar zwart voor mijn ogen. `Gaat het?` vroeg Marieke. `Ja, ik voel me weer fit als een hoentje!` grapte ik, en probeerde te glimlachen. Mijn arm deed verschrikkelijk veel pijn, maar dat wilde ik niet zeggen. Toen ik me wat minder duizelig voelde, en ik weer helder zag, stond ik op, maar toen kon ik niet op mijn benen blijven staan. `Hoho` zei Marieke, terwijl ze snel opstond en me ondersteunde, `wat was je van plan?` `Ik wil me ook wassen en omkleden,` zei ik `ik voel me zo vies!` `Okee, ik zet je in onze hut wel op een stoel en dan krijg je een washand` zei Marieke `want je kunt niet blijven staan.` Ze ondersteunde me de hele tijd en langzaam strompelden we de gang door. Will zag het en kwam helpen. Marieke zette me op een stoel, gaf me een natte washand, een emmer water en een handdoek, en zei:`Als je hulp nodig hebt, moet je roepen!` Ik voelde me net een bejaarde vrouw, die zich niet eens meer zelf kon wassen. Ik moest wel heel veel bloed verloren hebben wilde ik me zo beroerd voelen. Ik kleedde me uit, en boog voorover om mijn haren in de emmer water te stoppen. Het was veel gedoe, maar uiteindelijk was ik gewassen en aangekleed toen ik probeerde op te staan. Dit keer ging het iets beter, maar ik stond nog wel wankel op mijn voeten. Leunend op de hangmat, kastjes en steun zoekend aan de muur liep ik langzaam de kamer uit. `Dit gaat nog aardig` dacht ik bij mezelf, toen ik al halverwege de gang was. Toen ik de muur even losliet, zag ik opeens weer zwart voor mijn ogen, en ik was gevallen, als Jack me niet opgevangen had. `Gotcha!` zei hij, en ondersteunde me, toen we terugliepen naar zijn hut. `Are you okay?` vroeg hij bezorgd toen ik op het bed zat. `How is your arm?` `I am okay` zei ik eigenwijs. `It is nothing.` Jack keek me aan en zei:`You don`t have to be tough for me...,` gaf me een zoen, en liep weer weg. Marieke kwam nog bij me, en dwong me wat te eten. Opeens schoot me te binnen dat de 5 meisjes ook nog op het schip waren! `Hoe gaat het met de meisjes? Met Astrid, Merel, Jeltien, Amanda en Marloes?` Marieke zuchtte en keek verdrietig. `Je wilt toch niet zeggen dat ze…dood zijn he?` vroeg ik zachtjes. `Alleen Merel heeft het overleefd,…` zei Marieke bedroefd. Ik wou huilen, maar ik kon het niet. Die avond bleef ik in Jack`s hut slapen. Ik lag in Jack`s armen, en Jack zei zachtjes:`This is not really how I thought our first night in my cabine would be!` Ik giechelde en gaf hem een zoen.
Er werd goed voor me gezorgd de dagen daarna. Na drie dagen voelde ik al niets meer van de wond, en was ik alweer aan het werk. Marieke en ik waren allebei alweer bijna op ons normale gewicht. Merel had ik nog nooit met daglicht gezien, en toen we elkaar voor het eerst zagen, omarmden we elkaar alsof we al jaren beste vriendinnen waren. De liefde tussen Will en Marieke en tussen Jack en mij werd steeds sterker. Soms sliep Marieke bij Will, of ik bij Jack. Eigenlijk ging alles weer zijn normale gangetje, tot we op een dag iets vreemds meemaakten. Bijna iedereen van de bemanning zat beneden een spelletje te doen, toen ik even naar boven ging om meer drinken te halen. Opeens hoorde ik een luid gegil van het dek komen, en rende het dek op. `Help! Help me dan!` hoorde ik de stem van Kelly. Ik keek om me heen, maar zag haar nergens. Ik liep naar de voorkant van het schip toe, waar het geluid vandaan kwam, en zag toen opeens een hand op de reling. `Kelly!` riep ik verschrikt, en snelde naar de reling toe. Kelly hing aan de reling! Ik keek voorover, en zag Kelly hangen met een angstig gezicht, en de kolkende zee onder haar. Ik pakte haar arm vast, en begon te trekken. Ik was niet sterk genoeg, en terwijl ik haar vasthield riep ik over het dek. `Help! Kelly valt bijna! Hèèèlp!` Ik merkte dat ik haar niet meer lang hield, en we begonnen samen te gillen:`Heeeelp! Help nou!` Toen kwamen er eindelijk wat mannen aan, die begonnen te rennen toen ze mij zagen staan. Ze pakten Kelly van me over, en tilden haar binnenboord. Ze was helemaal overstuur en trilde als een rietje. Marieke kwam er ook aangehold, en wij sloegen allebei een arm om haar heen en wilden haar mee naar binnen nemen, toen Jack eraan kwam, en vroeg:`What happened here?` We keken allemaal Kelly aan, toen ze zei:`I,...I had a fight with John, so I just went to the front of the ship to clear my mind. I think I stood there for about 10 minutes, looking at the ocean, when someone pushed me in the back!` We keken haar allemaal verschrikt aan. `So I fell over the railing, but grabbed the railing with my hands.. You know the rest.`Are you sure someone pushed you?` vroeg Will. `Ofcourse! Do you think I made this all up? That I want dead?` zei Kelly verontwaardigd. Ondertussen kwamen er steeds meer bemanningsleden bijstaan, ook John kwam erbij. Iedereen keek hem afwachtend aan. `What happened?` vroeg John. `I think you know what happened!` zei Marieke vijandig. `No,` zei Will `he was downstairs playing games with us.` John keek ons verbaast aan. `Someone tried to push her overboard` zei Will. `Oh my God!` zei John, en nam Kelly in zijn armen. `I`m sorry` zei Kelly. `I am sorry too!` zei John, en nam haar mee. `So` zei èèn van de bemanningsleden `if John didn`t do it, who did?` Iedereen keek elkaar aan, alsof ze aan het nagaan waren wie wel of niet een alibi had. De rest van de week verliep zoals normaal, maar wat die week daarna gebeurde, had niemand kunnen bedenken…

`Come with me` fluisterde Jack `I have something for you. Ik keek hem verbaasd aan toen hij mijn hand pakte en me mee het dek op nam. De koele wind waaide door mijn haren, en de zon ging langzaam onder. Jack keek me aan en glimlachte toen hij een doosje uit zijn zak haalde. Ik keek van het doosje naar hem, en mijn mond viel open toen hij het doosje opendeed. Er zat een gouden ketting in, met een hart eraan. Jack keek me onderzoekend aan, en ik zei:`Oh…my..` Hij pakte de ketting, ging achter me staan, en toen ik mijn haar opzij had gedaan deed hij hem om. Voorzichtig legde hij mijn haar weer over de ketting heen, en glimlachte naar me. `Thank you` fluisterde ik, en we kusten elkaar. Ik ging hem meteen aan alle meiden laten zien, en ze vonden hem allemaal supermooi! `Mag ik hem eens om?` vroeg Merel. Ik keek haar verbaast aan, maar deed toch mijn ketting af en gaf hem aan haar. Ze deed hem bij zichzelf om, en hield hem stevig vast. Ze dansde er rondjes mee, en we lachten allemaal, maar toen ze `nee` zei toen ik vroeg of ik hem terugmocht, kreeg ik een raar gevoel. `Alsjeblieft?` vroeg ik. `Nee` zei Merel, en ze ging lachend door met rondjes dansen. Nu vonden Kelly en Marieke het ook raar worden, en zeiden:`Geef [***] haar ketting terug!` Merel keek verontwaardigd, en deed de ketting af. `Jemig, ik deed toch niets?` zei ze boos, terwijl ze de ketting teruggaf aan mij. We zwegen, en ze liep de kamer uit. Ik sliep die nacht bij Jack, en we gingen pas laat slapen. (Dat zegt genoeg

) Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was Jack al aan het werk. Ik kleedde me aan, en wou mijn ketting van het bureau pakken, toen ik hem opeens niet meer zag liggen! Ik dacht hard na, en wist zeker dat ik hem daar neergelegd had gisteravond! Ik keek op de grond, op de stoel, in de laatjes, maar de ketting was nergens! Ik kon wel janken, Jack had me iets heel moois gegeven, want het was een symbool van zijn hart. Ik dacht terug aan de avond dat hij mij voor het eerst kuste, en ik hem beloofde dat ik altijd goed op zijn hart zou passen. Hoe kon ik zoiets nou beloven, als ik nog niet eens op het symbool van zijn hart kon passen? Ik kreeg tranen in mijn ogen, toen Marieke op de deur klopte. `Kom maar binnen` zei ik verdrietig, en de tranen liepen over mijn wangen. Marieke kwam binnen, en kwam naar me toegesneld toen ze me zag huilen. `Wat is er?` vroeg ze bezorgd, en sloeg een arm om me heen. `Ik ben mijn ketting kwijt,` zei ik beschaamd. `Wat?` vroeg ze ongelovig. `Ik heb hem hier gisteravond neergelegd, ik weet het zeker!` vertelde ik. Ik zag Marieke peinzen, en ik keek haar aan. Opeens keek ze me aan met een vastberaden blik. `Merel` zei ze. Ik keek haar met grote ogen aan. `Nee dat kan toch niet! Dat zou ze toch niet doen?` vroeg ik. Ik hoorde de twijfel in mijn eigen stem. Gisteravond deed ze wel erg raar..
Toen ik het aan Jack vertelde, vond hij het erger dat ik zo overstuur was dan dat de ketting weg was. `I`ll buy you a new one!` probeerde hij me op te vrolijken. Toen ik mijn verdenkingen uitsprak tegen Jack, zei hij:`Well, you can`t just accuse her, you have to have som evidance or something. We`ll just keep an eye on her, see if she does strange things or something.`

De avond erna hoorden we opeens een meisjesstem roepen:`Fire! Fire!` en we snelden erheen. Merel stond vlakbij de voorraad, waar ook de rum bewaard werd, en vlak voor haar was een vrij groot vuur! Iedereen rende weg om emmers water te halen, en het vuur was dan ook snel gedoofd. Ik zag Merel staan staren naar de plek waar het vuur was geweest, en zag toen tot mijn grote schrik een pakje lucifers in haar hand! `Waarom heb jij lucifers in je hand?` vroeg ik. Merel schrok en zei stotterend:`Ik euh..ikke ging de olielampjes op de gang aandoen…` `De gang is anders een heel andere kant op` zei ik terug. `Ja, maar toen wou ik dat dus doen, enne…toen uh…rook ik brandlucht en toen ging ik kijken.` Ondertussen waren er meer van de bemanningsleden bij komen staan, die ons niet verstonden, maar wel begrepen wat we ongeveer zeiden, toen ze de lucifers in haar hand zagen. `You are going with me!` zei mr Gibbs streng, en hij pakte Merel aan haar arm. Merel protesteerde niet eens, en we keken haar allemaal ontdaan na, en zagen dat mr. Gibbs haar in een lege kamer duwde en die op slot deed. Toen kwam Jack er ook aangelopen. Mr. Gibbs vertelde wat er was gebeurd, en knikte instemmend toe. `I`ll go talk to her in a minute, but first we`ll eat.` Toen we met zijn allen aan tafel zaten, was de sfeer gespannen. Na het eten, ging Jack met Merel praten, en ik ging naar Jack`s hut om het boek, dat ik aan het lezen was, op te halen. Toen ik Jack`s kamer binnenkwam, zag ik Merel opeens op het bed zitten. Ik slaakte een kort gilletje, en greep naar mijn keel. `Ik schrok me rot!` viel ik uit. Ik wou me net gaan afvragen hoe ze in deze kamer terecht kon zijn gekomen, toen ik de mannen hoorde roepen en rennen. `Ze is hier!` riep ik uit de deuropening, terwijl Merel geen kik gaf, en me met een koele blik aan bleef staren. Er kwamen meteen mannen aan, die verbaasd in de deuropening bleven staan. Jack kwam naar binnen. `How the hell did you escape?` vroeg hij, meer nieuwsgierig dan boos. Merel gaf geen antwoord op de vraag, maar zei:`I didn`t do it! I didn`t set the fire!` Toen schoot me iets te binnen.`Where were you the night that Kelly almost was pushed over the railing?` vroeg ik scherp. De bemanning keek van mij naar haar. `I was in my cabine` zei ze vastberaden. `Almost everyone was downstairs, playing games, and she was in her room, yeah right.` hoorde ik èèn van de mannen mompelen. `And what about my neckless? You liked it awfully lot, and now it is gone!` zei ik boos. `And today with this fire..` zei Jack. `This are three things, you have an motive for, and not an alibi!` bemoeide mr. Gibbs zich ermee. Jack keerde zich om, en de bemanning pleegde een kort overleg. `We can`t lock her up, because she escapes, and I don`t wanna wait `till she kills someone!` hoorde ik mr. Gibbs fel zeggen. `Lets through her overboard!` ving ik op. Ik schrok. Waarom deed ze deze verschrikkelijke dingen? Ik was vriendinnen met haar geworden in de tijd dat ze op het schip was, en vond het idee verschrikkelijk dat ze straks overboord zou worden gegooid. Maar mr. Gibbs had gelijk,…de volgende keer lukt het haar wel, en vermoord ze iemand! Jack keerde zich om en zei triomfantelijk:`We`re gonna through you overboard!` Tot mijn grote verbazing lachte Merel alleen maar, en dat maakte me bang. Meteen namen de mannen haar mee naar de achterkant van het schip, en duwden haar op de loopplank. Haar lach deed me denken aan die van een heks, en ze liep in èèn stuk door, lachend van de loopplank af. Er rolde een traan over mijn wang, toen we haar de diepte in zagen verdwijnen…

De meiden waren er niet bij dat Merel overboord werd gegooid, en toen ze het hoorden, waren ze dan ook redelijk overstuur. `Ze was een gevaar voor ons allemaal, ze heeft Kelly nota bene bijna vermoord!` Hier waren ze het ermee eens, en niemand sprak er daarna meer over.
Die avond ging ik voorop het dek staan, met mijn armen leunend op de reling. Het was al schemerig, toen ik zachtjes voetstappen me hoorde besluipen. Ik wist dat het Jack was, en ik zei zonder om te kijken:`Finally we can leave this period behind, and go for a life happily ever after…together!` Toen ik een vlaag van een verschrikkelijke geur opving, grapte ik:`Mabybe you should brush your teath before…`en draaide me half om. Maar toen ik omkeek schrok ik nog niet half zo erg als toen Merel opeens op Jack`s bed zat. `Elisabeth` fluisterde ik panisch, en ik voelde dat mijn keel dichtkneep. Ik probeerde te gillen maar mijn stembanden protesteerden. Ze zag er nog erger uit als dat ik haar voor het laatst gezien had, ze leek wel in verre staat van ontbinding! Ik viel bijna flauw van de stank, en mijn hart bonsde al een gek. Ze zag er zo dreigend en eng uit, maar toch ook zo kwetsbaar. Dit alles gebeurde in een fractie van een seconde, en voor ik helder kon nadenken, kwam er een oorverdovend geluid uit haar mond, en besprong ze me. Zo kwetsbaar als ze er daarnet uitzag, met zulke kracht duwde ze mij nu tegen de grond. Nu werkten mijn stembanden weer mee, en ik slaakte een kreet. Ze ging bovenop me zitten, en kneep mijn keel dicht met haar vingers, waar vieze, lange nagels aanzaten. Mijn handen gingen als vanzelf naar mijn keel, en ik probeerde haar handen weg te duwen, maar ik kon de druk om mijn keel alleen maar verlichten. Ik raakte in paniek, maar dwong mezelf tot helder nadenken. Ik moest op de een of andere manier geluid zien te maken, maar kon niet meer gillen nu ze mijn keel dichtkneep. Ik schopte met mijn schoenen alles om dat ik om kon schoppen, en begon daarna keihard met mijn hakken op de grond te stampen. Ik wist dat dit weinig nut had als de mannen benedendeks zaten. Ik had de hoop bijna opgegeven, en verloor langzaam kracht, tot ik opeens iemand zachtjes `[***]?` hoorde roepen. Het was te zacht om iemands stem te kunnen onderscheiden, maar het gaf me wel de kracht om nòg harder op de grond te stampen. Ik hoorde daarna niets meer, en de druk op mijn keel werd steeds erger! `Ik ga hier sterven` dacht ik op dat moment angstig. `Elisabeth vermoord me, en niemand zal ooit weten dat zij het gedaan heeft!` Toen zag ik achter Elisabeth opeens Jack, die zijn zwaard tegen Elisabeth`s hals plaatste. Elisabeth`s greep verslapte, en ze stond langzaam op. `There is only one person who can sit on [***],` zei Jack `and that person is me!` Ik bleef naar adem happend liggen, en voelde nu pas de pijn aan mijn hart. Ik kreunde zachtjes van de pijn, toen Jack dreigend `You will pay for this!` tegen Elisabeth zei. Hij maaide met zijn zwaard door de lucht, in een poging haar te doden, toen ze met een oorverdovend luide schreeuw van de reling sprong. Toen snelde Jack mij te hulp, knielde bij me neer en zei:`I never liked her voice.` Ik moest ondanks alles lachen, en ik werd, leunend op hem teruggebracht naar binnen. Toen ik eenmaal tot rust was gekomen en mijn verhaal had verteld, zei Jack vol schuldgevoelens:`I`ts been twice now, that you almost been killed! I should pretect you from this kind of danger.` `You saved my life twice,` zei ik zacht, en vol dankbaarheid. Hij kuste me liefdevol, en ik kuste hem hartstochtelijk terug. Die avond sliep ik in zijn armen, de enige plaats waar ik me echt veilig voelde.
De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker. Ik kroop uit bed, en liet hem expres slapen. Ik vroeg aan mr. Gibbs of hij even de leiding over de bemanning wou nemen tot Jack weer wakker was. Ik had het idee dat hij nogal moe was. Ik liep naar Marieke`s en mijn hut toe, waar Kelly en Marieke gezellig zaten te kletsen. `Heey meid, kom binnen!` zeiden ze warm toen ze me in de deuropening zagen staan. `Ik ben gisteravond aangevallen` zei ik, toen ik in mijn hangmat ging zitten. `Wat?` vroegen Marieke en Kelly allebei tegelijk, en ik vertelde het hele verhaal. `Dus,` besloot ik mijn verhaal `het komt erop neer dat we Merel onnodig overboord hebben gegooid, want het is zeer waarschijnlijk dat Elisabeth dit allemaal heeft gedaan.` Ze keken me geschrokken aan. Ik zuchtte `Ik ga maar eens kijken of Jack al wakker is` zei ik, en stond op. In de gang rolden de tranen over mijn wangen, zo schuldig voelde ik me over Merel. Ik veegde ze snel weg voordat ik Jack`s hut binnenging. Jack lag nog in bed, en ik ging op de dekens ernaast liggen, legde mijn hoofd op zijn borst. Ik merkte aan zijn ademhaling dat hij wakker was, en vroeg zachtjes:`Are you awake?` Hij kwam een beetje overeind, keek me aan en zei:`Yes,..did you tell the guys to not wake me up?` `Yes, I thought you could use some extra sleep` antwoordde ik. Hij keek me onderzoekend aan. `Why did you cry, love?` vroeg hij. Ik keek hem ontsteld aan. `Hoe kon hij dat nou zien?` dacht ik. `I feel so guilty about what happened to Merel!` zei ik, en de tranen sprongen weer in mijn ogen. Hij trok me tegen zich aan en zuchtte. `We did what we thought was right at that time.` zei hij. Ik voelde me er niet beter door, maar wist wel dat ik er niet al te lang stil moest blijven staan, en gewoon door moest met mijn leven. Met òns leven…

Hand in hand wandelden Jack en ik over het dek, en gingen vooraan, Jack met zijn armen om me heen op het dek staan, over de zee uitkijkend. `Aren`t you afraid of anything?` vroeg ik met een zucht. Toen zei hij het liefste dat ik ooit gehoord had. `My only fear is that something happens to you` Ik keek hem in zijn ogen, die liefdevol op me neerkeken. Mijn knieën leken het te begeven toen hij me zachtjes kuste. Nadat we daar een tijdje hadden gestaan, liepen we terug naar achter, en ik gaf hem een nachtzoen voordat ik naar mijn hut ging. Marieke was er ook al. `Heey` zei ik `Ook besloten om vroeg naar bed te gaan?` `Ja.` zei ze, en glimlachte. Ik kleedde me uit en ging snel in bed liggen, ik was doodop. Marieke stond zichzelf in de spiegel te bekijken. Toen ik net wou vragen of ze al bijna klaar was, gilde ze. `Aaaaaaahhh!` en hield haar hand verschrikt voor haar mond. `Ja, ik baal ook van mijn zwembandjes` grapte ik, en ging rechtop zitten in bed. `Nee` zei ze angstig `dat is het niet!` Ze keek schichtig om zich heen, en ik keek haar verbaasd aan. `Ik zag Merel in de spiegel!` fluisterde ze. Ik schrok, maar wou realistisch blijven, en zei:`Je hebt het je vast verbeeld, ga nu maar slapen.` `Nee` zei Marieke zelfverzekerd `Ik heb het me niet verbeeld!` Ik keek haar aan, en zei toen:`Onze hersens bedriegen ons soms. Ik geloof dat jij zeker weet dat je haar gezien hebt, maar denk nou eens na. Het kan niet! Ze is van de loopplank gesprongen, ik heb het zelf gezien!` Marieke knikte, en kroop in bed. `Maar als je nog eens zoiets denkt te zien, moet je het zeggen hoor!` zei ik, en dat beloofde ze.

`Look what I found!` zei mr Gibbs de volgende ochtend tegen me, en hield mijn ketting voor mijn neus. Ik slaakte een vreugdekreetje, en hij deed de ketting lachend bij me om. `Thank you!` zei ik opgewonden, en gaf hem een zoen op zijn wang. Ik zag hem blozen, en liep glimlachend weg. Toen zag ik Marieke naar me toekomen. `Ik heb vannacht gedroomd` zei ze. Ik keek haar verbaasd aan. `Ik droomde van Merel, dat ze verdronk` zei ze ongerust. `En ik zag ook steeds iets glimmends, maar ik zag niet wat het was.` Ik dacht diep na, en zei:`Ja, dat is zeker wel vreemd. Maar misschien komt het omdat je haar gisteravond dacht te zien!` raadde ik. Ik zag dat ze het daar niet mee eens was, maar ze zei niets.
Die avond zat ik een spelletje te spelen met een paar mannen, toen Marieke opeens haastig binnenkwam, en op me af kwam gelopen. Ze tikte op mijn schouder, en toen ik opkeek, vroeg ze zenuwachtig:`Kan ik je even spreken?` Kelly speelde ook mee, en volgde het gesprek. Toen ze aan onze gezichten zag dat er iets mis was, liep ze achter ons aan naar een hoekje, en vroeg:`Is er iets?` `Marieke denkt dat ze Merel gisteravond in onze hut heeft gezien, en ze heeft ook over haar gedroomd` antwoordde ik. Kelly keek geschrokken van mij naar Marieke. `Ja, en ik heb haar daarnet weer gezien!` zei Marieke met grote ogen. Nu schrok ik heel erg, en realiseerde me dat dit haast geen toeval kon zijn. `Wat? Waar?` vroeg Kelly. `Op het dek. Ik zag haar, en rende weg. Toen ik omkeek, was ze er al niet meer.` stamelde Marieke. Opeens voelde ik iets, als een soort aanwezigheid. Het was even stil, en we keken elkaar gespannen aan. `Voelden jullie dat ook?` vroeg ik. `Ja!` zei Kelly, en Marieke knikte. `Het voelde alsof er iemand om ons heen was!` vervolgde Kelly. De kamer waarin we waren, was intussen leeggestroomd, iedereen was naar bed. Opeens zagen we een meisje bij ons staan. Onze monden vielen open, en we staarden haar aan. Tot ik weer bij zinnen kwam, en vroeg:`Wie ben jij?` `Ik ben Jeltien` antwoordde het meisje met een warme stem. `Jelt…Jeltien?` stotterde Merel. `Ken jij haar?` vroeg Kelly verbaasd. `Ze was èèn van de meisjes die met ons opgesloten zat op het schip van Davey Jones, net als Merel.` legde ik uit. `Alleen hadden we haar nog nooit bij daglicht gezien, vandaar dat we haar niet herkenden.` vervolgde ik. `Maar…jij was toch dood?` vroeg Marieke. `Zo zou je het kunnen zeggen ja,` glimlachte ze, en vervolgde:` Ik weet dat Merel je lastig valt, dit is haar wraak omdat ze iets terugwil dat van haar is. Het zal pas stoppen, als jullie alles dat met haar te maken heeft overboord gooien.` Toen ze uitgesproken was, was ze opeens weg. We keken elkaar vol verbazing aan.
Diezelfde avond nog vertelde ik aan Jack wat er gebeurd was. De volgende ochtend werd het aan de bemanning verteld, en iedereen ging op zoek naar spullen van Merel. Er werden wat kleren en andere spulletjes overboord gegooid, en toen alles weg leek te zijn, zei ik tegen Marieke:`We hebben volgens mij alles weggegooid, maar daar komen we pas achter als ze jou met rust laat.` Die dag gebeurde er verder niets bijzonders, maar die nacht werd ik opeens wakker gemaakt. Het was Marieke. Ik zag door de stralen maanlicht die door het raampje piepten, dat ze angstig keek. `Wat is er?` vroeg ik bezorgd, maar nog half in slaap. `Ik heb weer een droom gehad!` fluisterde Marieke. `Wat zag je dan?` vroeg ik. `Ik zag Merel weer!` fluisterde ze opgewonden, `en toen zag ik dat glimmende weer, alleen nu iets beter. Het leek wel een sieraad!` `Maar wat wil ze ons daarmee vertellen?` vroeg ik me hardop af. Toen werd er op de deur geklopt. Marieke en ik keken elkaar zenuwachtig aan, tot we de stem van Kelly hoorden. `Zijn jullie wakker?` `Ja,` antwoordde Marieke, `kom maar binnen!` Kelly kwam binnen, en ging naast mij zitten op bed. `Ik heb ook gedroomd.` viel ze meteen met de deur in huis. Marieke en ik keken haar ontzet aan. `Misschien kan deze droom ons helpen!` ging ze verder. `Wat droomde je dan?` vroeg ik. `Ik zag een klein kindje, waarvan ik meteen wist dat het Merel was,` vertelde ze. `Er werd iets aan dat kindje gegeven. Ik dat het glimmen, maar kon niet zien wat het was. Ik voelde dat het iets dierbaars en belangrijks was. Toen zag ik dat de ouders van Merel geldproblemen kregen, en wat waardevolle spullen verkochten, waaronder het ding van de kleine! Mereltje huilde dat het ding van haar afgenomen werd, en toen werd ik wakker.` Marieke en ik staarden haar vol ontzetting aan. `Denk jij ook dat het een sieraad was?` vroeg Marieke aan Kelly. Kelly dacht na en zei toen:`Dat zou best eens kunnen! Ik zag het niet goed.` Ik dacht opeens aan de keer dat Merel mijn ketting omhad, en pakte het hart, dat dicht tegen mijn lichaam aanhing, in mijn handen. Marieke en Kelly volgden mijn bewegingen, en toen ik mijn ketting in het maanlicht hield, schrokken ze. `Dat is het!` fluisterde Marieke. `Die ketting is van Merel geweest!` stamelde Kelly. Ik keek ze verdrietig aan, want ik wist wat ik nu moest doen, en liep de kamer uit. Kelly en Marieke volgden me. Ik liep door de zwak verlichte gangen, naar de achterkant van het schip. Toen ik naar buiten stapte, huiverde ik. De planken voelden koud aan mijn voeten, en de schrale zeewind voelde als ijsblokjes aan op mijn blote huid. De blouse waar ik altijd in sliep wapperde om mijn benen toen ik voorzichtig naar achteren liep. Zwijgend liep ik naar de reling, met Kelly en Marieke achter me, toen ik opeens Jeltien voor me zag staan. Naast het klotsen van de zee was er doodse stilte. Jeltien kwam naar me toe, legde haar handen om de mijne, die het hart vastklemden, en ik knikte goedkeurend naar me. Toen was ze weer weg. Ik keek aarzelend achterom, naar Kelly en Marieke, die me bemoedigend toeknikten. Ik dacht aan het moment dat ik de ketting kreeg van Jack, en er rolde een traan over mijn wang toen ik hem losliet, en we de ketting razendsnel naar de bodem van de oceaan zagen verdwijnen.

Kelly graaide wat in mijn koffer. `Ik zie hem niet!` zei ze. Ik stond mijn haar te doen, en dacht na waar ik mijn sieradendoosje dan gelaten kon hebben. Ik kwam tot de conclusie dat hij toch ècht in de koffer moest zitten. `Hij moet..` begon ik. `O ja! Hier heb ik hem!` onderbrak Kelly me. `En wat is dit?` Ik boog me over haar heen en keek naar het dingetje dat ze in haar hand had. `Heej! Dat is mijn pocket radiotje!` zei ik, en pakte het ding aan. `Wat leuk!` zei ze, `nu kunnen we radio uit Nederland horen!` `Als we ontvangst hebben…` zei ik hoopvol. Marieke kwam net binnen. `Kijk eens wat Kelly gevonden heeft!` zei ik, en hield het dingetje triomfantelijk voor Marieke`s neus. `Een pocketradio!` riep Marieke, en meteen erachteraan: `Zet hem eens aan!` We gingen allemaal zitten, en ik drukte op ON. Jammer genoeg hoorden we alleen maar wat geruis, en ik begon aan het zenderknopje te draaien, maar we hoorden nog steeds niets. Ik keek Marieke en Kelly teleurgesteld aan. `Geef eens..` zei Kelly, en ik gaf het dingetje aan haar. `Gekkie, je had hem ook op AM staan in plaats van op FM!` riep Kelly, en schoof een knopje de andere kant op. Toen hoorden we opeens klassieke muziek, en we barstten in lachen uit. `Dat heb ik nou al die tijd gemist!` grapte Marieke. Kelly draaide aan het zenderknopje, en we hoorden af en toe wat buitenlandse muziek voorbijkomen. Opeens vingen we wat modernere muziek op, en veerden overeind. `Ga terug, ga terug!` riep Marieke. Kelly was er natuurlijk allang voorbij, en draaide het knopje voorzichtig terug. Toen hoorden we het deuntje dat je hoort als er nieuws komt, en hoorden een Nederlandse stem: Dit is het nieuws op Skyradio, 101 FM, ik ben Mark Rutten.` `Ik ga wat drinken halen` zei ik, en liep de deur uit. Toen ik terugkwam met 3 glazen, zag ik Kelly en Marieke met grote ogen bij de radio zitten, en wou net vragen wat er was, toen ik opving:`Het 13-jarige meisje verdween vorig jaar voor de kust van Venezuela, toen ze met haar rubberbootje te ver de zee opging.` Ik wist meteen dat het over Kelly ging, en ging geluidloos zitten. `De politie en kustwacht hield vorig jaar na 2 weken al op met zoeken, tot ongenoegen van de ouders en familie van Kelly. Daarom heeft een groot een grote winkelketen besloten de familie van Kelly te sponsoren, en nog 2 weken alles op alles te zetten om Kelly te vinden.
`In Baghdad zijn opnieuw bomaanslagen…` de stem stierf weg, doordat Marieke de radio zacht zette. We staarden elkaar ontzet aan, en Kelly barstte in huilen uit. Marieke sloeg een arm om haar heen, en Marieke en ik keken elkaar een beetje onzeker aan. Zou ze graag terug naar huis willen? `Ik wil niet terug naar huis, als jullie dat denken,` snikte Kelly. `Maar soms mis ik mijn ouders wel!` Zuchtend troostten we haar. Een week ging voorbij, en we hadden nog wel radio geluisterd, maar nu was mijn batterij leeg! We hadden niet meer over haar ouders gepraat, en Kelly was alweer even vrolijk als altijd. Ik was met Kelly en Marieke wat aan het schoonmaken op het dek, toen we opeens vanuit de mast:`Ship in sight!` hoorden roepen. Ik rende naar stuurboord, waar ik in de verte een stipje zag. We gingen verder met schoonmaken, en naarmate het schip dichterbij kwam, zag ik dat het een modern schip was. Er stonden letters op, maar ik kon ze niet lezen. De rest van de bemanning was ook al komen kijken. Toen gingen Marieke, Kelly en ik het eten klaarmaken, en gingen niet meer naar buiten. Ongeveer een half uur later hoorden we gepraat en gestommel op het dek, dus we gingen een kijkje nemen. Toen we het dek opgingen, zagen we Will staan praten met iemand van de kustwacht! Ik zag dat Jack in de boeien geslagen werd door 1 man, en 2 anderen keken onze kant op en kwamen richting ons gelopen. We schrokken en wilden wegrennen, maar ze waren sneller. Ze grepen ons, en sleurden ons mee. `We riepen:`Wat is er? Waarom moeten we mee?` De mannen trokken ons het dek op, en ik begreep dat ze alleen Engels verstonden. `Be carefull with the ladies…` waarschuwde Jack. `I want an explanation for this!` riep ik. `You are wanted by your parents, and because you are all three under the age of 18, you can`t make decisions for your own!` antwoordde een van de mannen nors. `And why him?` vroeg ik met een wenk naar Jack. `Because he didn`t bring you back.` `He could not know that we were wanted` antwoorde ik, en de mannen keken elkaar ongemakkelijk aan. Aarzelend maakte een van de mannen Jack los. Ik gaf Jack snel een kus, terwijl Marieke en Kelly ook afscheid namen, en fluisterde in zijn oor:`I love you!`
We werden op de boot geduwd, en gingen er met een vaart vandoor. Marieke en Kelly huilden. Ik keek naar the Black Pearl, me afvragend of ik hem ooit nog eens zou zien, vastberaden om op mijn achttiende verjaardag terug te keren naar mijn geliefde en zijn schip.

De eerste dagen dat ik thuis was, heb ik mijn ouders alleen maar genegeerd. De hele dag zat ik op mijn kamer, en huilde zoveel dat ik bang was dat ik mijn kamer nog eens uit zou drijven. De dagen ben ik alleen maar woedend geweest, en heb voortdurend ruzie met ze gemaakt. Toen heb ik vrede met ze gesloten, omdat ik inzag dat ik niet boos op ze kon blijven tot mijn 18e, en ja, ook al gaf ik dat nieg raag toe, zag ik ook in dat ze me uit liefde thuis hadden gehaald. Ik had met Marieke en Kelly op de terugweg naar huis afgesproken, dat we zouden doen alsof Jack, Will, John en the Black Pearl nooit hadden bestaan. Alsof Pirates of the Carribean inderdaad allemaal maar gespeeld was. Mijn ouders hadden dan ook van de kustwacht te horen gekregen dat we `gewoon van een boot afgeplukt` waren. Marieke en Kelly sprak ik alleen nog op MSN en door de telefoon. Naast Jack, de geur van het hout van de Black Pearl en het geluid van de klotsende golven, miste ik hen ook. We spraken vaak over the Black Pearl. Vaak vroegen we ons af wat hùn nu aan het doen waren. Hadden ze zich erbij neergelegd dat wij meegenomen waren? Maar wat konden ze doen? Als we geen toestemming hadden van onze ouders, zouden we niet op The Pearl kunnen wonen. De politie en kustwacht zou ons zo weer op het spoor zijn.
`Kon ik maar brieven naar hun sturen, of even bellen` dacht ik vaak. Maar dat soort gedachten, `kon ik maar, mocht ik maar,` zijn zonde van je tijd.
Vaak als ik s`avonds in bed lag, voelde ik me eenzaam. Ik miste Jack`s sterke armen om me heen, zijn lichaam tegen het mijne. Ik miste zijn lieve woorden en zijn liefdevolle blik. Ik had me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Op school ging het ook niet goed met me. Ik kon mijn gedachten niet bij de les houden. En niet alleen omdat de hele klas achter mijn rug om over me zat te praten, en zat te kijken. Ze wisten niet wat ik dat halfjaar, dat hun schooljaar al begonnen was, gedaan had. Ik zonderde me af, wìlde niet eens meer wat met die rare mensen te maken hebben. Ze wisten niet eens wat kielhalen was, hoe je een platte knoop moest maken, of hoe je een inktvis het beste kon bereiden.
Na een lange schooldag gooide ik mijn tas neer in de gang. `Mam! Ik ben thuis!` riep ik. `Ik ben in de keuken!` hoorde ik. Ik liep naar de keuken. `We gaan zo eten` zei mijn moeder. Ik pakte wat borden uit de kast en begon de tafel te dekken.
Na het eten ging ik meteen naar mijn kamer, en zat een tijdje achter de computer. Toen ging ik douchen. Ik kleedde me in de badkamer uit, en zag dat ik wat dunner was geworden. Ik ging op de weegschaal staan, en zag dat ik 7 kilo lichter was als mijn normale gewicht. Ik realiseerde me dat ik de laatste tijd ook geen honger had, en ging onder de warme douche staan. Na het douchen trok ik mijn nachtjaponnetje aan. Ik liep naar de kamer van mijn ouders, pakte de telefoon en plofte neer in de luie stoel in mijn kamer. Ik tikte het nummer van Marieke in, en kreeg haar moeder aan de lijn. `Hallo met [***], is Marieke er ook?` vroeg ik. `Ja, ogenblikje` hoorde ik aan de andere kant van de lijn. En toen op de achtergrond: `Marieke!!!` `Ja?` `Telefoon!` `Wie?` `[***]!` en toen voetstappen die de trap afkwamen. `Met Marieke.` hoorde ik Marieke`s stem. `Hoi, met mij` zei ik. We begonnen een heel gesprek over hoe erg het op school was, en, daarna het onderwerp waar we altijd op uitkwamen: The Black Pearl en haar bemanning. Opeens hoorde ik zachtjes getik. Eerst negeerde ik het, maar het ging door. Ik liep, nog steeds in gesprek met Marieke een beetje door mijn kamer, maar het getik ging maar door. Ik zei tegen Marieke:`Heel even wachten, ik hoor wat!` Marieke was stil, en ik hoorde even niets. Opeens hoorde ik duidelijk:`Tik!` Het kwam van mijn raam. Ik keek naar mijn raam en zag er toen een steentje tegenaan vliegen. Tik! `Wat was dat?` hoorde ik Marieke vragen. Ik zei niets en liep naar het raam. Het was donker buiten, en ik zag niets. Ik deed al mijn lichten uit. `Wat is er?` vroeg Marieke. `Er is buiten iets, of iemand` fluisterde ik. Ik liep weer naar het raam en keek naar buiten. Ik zag nog steeds niets. Ik schoof het raam voorzichtig open, met de telefoon tussen mijn schouder en wang geklemd. Ik ging half uit het raam hangen, en hoorde toen opeens heel zachtjes:`[***]!` Het was een soort half geroep, haf gefluister, ik kon moeilijk horen waar het vandaag kwam. `Wie is daar?` riep ik ook zachtjes. `It is me, Will!` hoorde ik. Ik geloofde mijn oren niet, en zocht nog harder. Toen zag ik Will, half uit de bosjes steken. De tranen schoten in mijn ogen. Door de telefoon fluisterde ik:`Will is hier! Will staat in onze tuin!` Het bleef stil aan de andere kant van de lijn. `Will!` riep ik `Where is Jack?` Will reageerde niet op mijn vraag, maar vroeg:`Is there a way that I can come to your room, or that you come out?` Ik keek naar de tijd. 11 uur al. Het stond behoorlijk verdacht om nu nog naar buiten te gaan, dus ik zei:`There is a battery of wood there!` Ik wees naar de zijkant van het huis, waar allemaal brandhout opgestapeld stond. Will begreep het, en klom zo via de houtstapel op het kleine dakje voor mijn raam. Ik hield de telefoon weer tegen mijn oor, en zei tegen Marieke:`Hij komt nu mijn kamer in geklommen.` `Is Jack er ook bij?` vroeg Marieke. `Nee, volgens mij is hij alleen` zei ik terug. Marieke zei niets. `Wees maar gerust!` zei ik, toen ik begreep wat ze dacht `hij houdt alleen van jou! Er is vast een goede reden waarom hij nu naar mij toekomt. Blijf hangen, ik zet je op de luidspreker!` Intussen zat Will al voor mijn raampje, en ik fluisterde:`Come in!` Ik deed weer wat lichtjes aan, en Will kwam zachtjes binnen. `I`ve got Marieke on the phone!` zei ik. `Will? Are you there?` klonk Marieke`s stem uit de telefoon. `Honey, I miss you!` zei Will, en ik hoorde dat Marieke begon te snotteren. `We must be quiet!` waarschuwde ik. Ik keek Will aan en vroeg:`Will, what are you doing here? Where is Jack?` Hij keek me aan. Ik zag verdriet in zijn ogen. `Jack is sick` zei hij `very sick.` Ik schrok me dood, en trok helemaal wit weg. `I must see him` zei ik vastberaden. `How would you do that?` vroeg Marieke `the police and coastguard will find us!` Ik keek Will aan. `Where lays the Pearl?` vroeg ik. `In the North-sea. We found a route where Dutch radars can`t register us. If you want to go to Jack, we have to go to the north of The Netherlands, and with a little boat to the Pearl. You see, there was no place we could moor.` `So the Pearl lies on ancher in the Northsea, on a place where no radar can spot it?` vroeg Marieke. `Exactly` bevestigde Will. Ik kreeg tranen in mijn ogen als ik dacht aan Jack, die lag te sterven op zijn eigen schip. Ik stond op, en pakte mijn koffer weer onder mijn bed vandaan. De koffer waar ik al zoveel mee beleefd heb…op the Pearl. `So you are going with me?` vroeg Will hoopvol. Ik knikte, en begon mijn koffer in te pakken. `I wanna go too!` hoorde ik Marieke roepen. Ik keek Will aan, en zei:`If Marieke goes with us, I want Kelly to come too. And then we won`t make it tonight, because they live like an hour away. By car!` Will keek me bezorgd aan. `Or do you..` de tranen sprongen weer in mijn ogen `do you think he won`t make it through the night?` De tranen stroomden nu over mijn wangen. Will legde zijn hand op mijn schouder en zei:`It is better if you come as soon as possible! I can go back and pick up Kelly and Marieke tomorrowmorning!` Ik keek hoopvol naar de telefoon. `That is a good idea` zei Marieke. Ik knikte, en ging verder met mijn tas in te pakken. Ik sloop de overloop op, en hoorde dat mijn ouders nog beneden tv zaten te kijken. Ik liep rechtstreeks door naar mijn ouders kamer, en pakte daar het gelddoosje. Ik wist dat daar al wat spaargeld in zat, en pakte ruim genoeg geld, en liep daarna naar de badkamer, en haalde alles uit het medicijnkastje. Alle zalfjes, pillen, verbanddozen en poedertjes stopte ik in een tas, en sloop weer terug naar mijn eigen kamer, waar Will en Marieke zaten te kletsen. Ik lette niet op, was met mijn gedachten bij Jack. Hoe ziek zou hij zijn? Misschien moesten ze een dokter gijzelen en die dwingen naar Jack te kijken! Ik prop alles erin wat ik nodig denk te hebben, en knik dan naar Will. `Marieke, I have my sell phone with me, so you can call me on that okay? We have to go now.` zeg ik gehaast door de telefoon. `Okay, good luck [***], and Will: I love you` hoor ik Marieke zeggen. `I love you too` zegt Will gauw, en ik druk de telefoon uit en gooi hem op mijn bed. Ik prop een paar kussens onder mijn dekbed, zodat het net lijkt of ik er lig, en draai de deur van mijn kamer op slot. Ik kijk nog 1 keer om als ik het raampje uitstap, en hoop dat dit de laatste keer is dat ik mijn kamer zie. Will en ik rennen door de tuinen, en ik hou hem maar met moeite bij. We komen in het dorp uit, en ik bel in een telefooncel een taxi. Als ik gebeld heb, wikkel ik gauw een sjaal om mijn hoofd en zet een muts op, om niet herkend te worden achteraf, als ze weer naar me op zoek zijn.
Nadat ik anderhalf uur in de taxi mezelf heb zitten afvragen hoe het nou met Jack zou gaan, en wat ik moest als hij doodging, kwamen we eindelijk aan in het kustplaatsje. De prijs viel nogal tegen, maar gelukkig had ik genoeg geld, en Jack en ik liepen haastig richting kust. Er was maar weinig strand, en ik zag the Pearl in de verte al liggen toen Will me in het bootje hielp, en begon te roeien. Ik rook de geur van de zee niet, die ik zo lang gemist had. Het beeld van Jack daar stervend op dat schip bleef maar door mijn hoofd malen. We kwamen steeds dichterbij. Ik kwam weer terug op het schip waar ik zo van hield, ik werd op het dek geholpen door de mannen die ik zo waardeerde, ik zag de planken waarop ik zoveel meegemaakt had, maar het deed me niets, want mijn hoofd was enkel en alleen bij Jack.

Zenuwachtig over wat ik aan zou treffen liep ik richting Jack`s hut, en deed langzaam de deur open. Mijn handen trilden helemaal! Ik zag Jack daar liggen, op zijn bed, en de tranen sprongen me weer in de ogen. Maar ik wist dat ik flink moest zijn, voor Jack! Hij had er niets aan als ik ging zitten snotteren naast zijn bed. Ik deed de deur dicht, en langzaam liep ik naar zijn bed toe. Toen ik hem zag, schrok ik hevig, ookal had ik mezelf erop voorbereid. Jack`s ogen lagen diep, en ik zag er een bruine rand onder. Ik legde mijn hand op zijn hoofd, dat aanvoelde als een brandende kachel. Ik ging naast hem zitten, en hij opende langzaam zijn ogen. Hoe groot ik me ook probeerde te houden, alweer verschenen er tranen in mijn ogen, ik kon ze niet tegenhouden. Er verscheen moeizaam een lachje op zijn gezicht. Hij pakte mijn hand van zijn hoofd, en hield die met beide handen vast. Daar legde ik mijn andere hand weer bovenop, en Jack fluisterde:`You look more beautiful than ever!` De tranen rolden nu over mijn wangen, en ik toverde ook een glimlachje tevoorschijn. `Go to sleep now, honey, I`m here` zei ik. `Will you stay with me until I fall asleep?` vroeg hij, en ik knikte. Ik dacht aan die keer dat hij dat, vlak na mijn ontvoering door Davey Jones ook aan mij beloofde. Ik hielp hem half overeind, ging op zijn bed zitten, en hij legde zijn hoofd op mijn schoot. Terwijl ik wachtte tot hij sliep, keek ik naar zijn gezicht: zijn mooie lippen, zijn lange wimpers en zijn brede kaaklijn. Hij viel al vrij snel ik slaap, en ik tilde zijn hoofd voorzichtig op, en schoof er een kussen onder. Ik liep de kamer uit, het dek op, en zag dat de zon al op begon te komen. Ik zag Will, en liep haastig naar hem toe. `What are we going to do about Jack?` vroeg ik fel. `We can`t just watch him die!` `Well, what do you suggest we do?` vroeg Will geirriteerd. Ik barstte in huilen uit. `I don`t know, but we gotta help him!` Will keek me medelijdend aan. `Please?`smeekte ik. `Help Jack, our Captain, help me!` `We will try our best!` beloofde hij, en liep weg. Snikkend liep ik naar de hut die eerder van Marieke en mij was geweest. Hij zag er nog precies hetzelfde uit. Ik ging huilend op bed zitten, toen ik gebeld werd. Ik zag aan het nummer dat het Marieke was, en ik nam snikkend op. `Met [***]` En toen Marieke`s stem: `Ach meisje toch, gaat het?` Hij…hij is toch niet euh, dood he?` `Nee,` snikte ik `gelukkig niet. Maar dat duurt vast niet lang meer!` Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. `Weten jullie nog niet wat hij heeft?` vroeg Marieke. `Nee,` snikte ik weer. `Nog even volhouden, vanavond zijn wij er! Kelly kan elk moment komen, en dan springen we meteen op de trein naar Groningen!` zei Marieke. `Groningen? Waarom naar Groningen?` vroeg ik verbaasd. `Ow euh..daar hebben we afgesproken met Will, hij zei dat het korter was.` loog ze. `Maar ik moet nu gaan, tot vanavond!` Ze hing op, en ik stopte mijn telefoon weer in mijn zak. Ik merkte nu pas hoe moe ik was, en ging achterover liggen op bed. Ik viel snel in slaap, en had er geen idee van wat Marieke, Kelly en Will van plan waren.

`Kelly!` riep Marieke toen ze de voordeur opendeed, en vloog Kelly om de hals. Samen sleepten ze Kelly`s koffers Marieke`s huis binnen, en Marieke vroeg aan Kelly: `En? Wat heb je tegen je ouders gezegd?` Kelly lachte. `Ik heb gewoon gezegd dat ik naar school ging, en dat ik na school naar een vriendin zou gaan, en daar ook zou gaan eten.` `En die koffer dan?` vroeg Marieke. `Oow, ik heb gezegd dat we een project op school hadden waarvoor we allemaal een koffer nodig hadden!` zei Kelly trots. `Ik heb gewoon gezegd dat ik ziek was!` lachte Marieke. `Gelukkig moesten allebei mijn ouders werken!` `Maaruh..` begon Kelly `heb je [***] al gesproken?` `Ja, daarnet. Ze zei dat het erg slecht ging met Jack.` zei Marieke. `Dan moet ons plannetje toch maar doorgaan!` zei Kelly vastberaden. `Ja,` zegt Marieke `Alles voor de Captain!` Marieke en Kelly liepen naar het treinstation, dat gelukkig vrij dichtbij Marieke`s huis was. Ze kochten 2 kaartjes naar Groningen, en stapten op de trein. Will stond al op het perron te wachten toen ze in Groningen aankwamen. Kelly, en daarna Marieke stapten uit de trein, en die laatste vloog Will om de hals. Ze kusten elkaar, en daarna omhelsde Will Kelly. `Come, we must hurry!` Hij pakte Marieke`s hand, en ze liepen met zijn drieën richting het centrum. `Look!` There lives a doctor!` riep Kelly, en Marieke en Will keken naar het mooie, hoge huis aan de overkant, met een groot naambord naast de deur. Ze liepen het tuinpad op, en belden aan. De deur ging open en een aardig uitziende mevrouw stond in de deuropening. `De praktijk is hiernaast hoor,` zei ze vriendelijk. Marieke reageerde er niet op, en vroeg: `Bent u dokter…` ze spiekte op het naambordje naast deur ` Rubingh?` `Ja,` begon de vrouw `maar u zult` `Dan gaat u met ons mee` onderbrak Kelly haar. De vrouw keek ze een voor een verbaasd aan. `Will richtte zijn pistool op haar en zei:`And quick!` `Pakt u uw doktersspulletjes maar, en uw autosleutels.` zei Marieke. Even later zaten ze bij de dokter in de auto, richting het Noorden. `Wat gaan jullie met me doen?` vroeg de dokter angstig. `U moet even iemand voor ons bekijken en als het mogelijk is, beter maken. Dan mag u weer gaan.
Kelly, die de gedachten van de vrouw raadde, zei er vlug achteraan:` We nemen u op deze manier mee, omdat we wisten dat u anders nooit mee zou komen.` Ze nemen een rustige route, en eindelijk aangekomen bij de kust, laten ze de vrouw op een onopvallende plek parkeren. Dokter Rubingh heeft wel door dat ze haar liever niets aandoen, en dat ze echt alleen maar iemand willen helpen. Ze stappen met z`n vieren in het bootje, en varen richting the Pearl. `Wat is dat?` vraagt de dokter. `Dat, mevrouwtje, is een piratenschip!` zegt Kelly lachend. De vrouw kijkt haar aan met een onderzoekende blik. Ze weet niet of Kelly het nu meent of niet. `Is het u niet opgevallen dat hij er nogal piraat-achtig uit ziet? U gelooft me toch wel?` vraagt Kelly. De vrouw knikt, en slikt moeizaam. `Wees maar gerust hoor, dit zijn geen slechte piraten` stelt Marieke haar gerust. Een kwartiertje later worden ze op the Pearl geholpen, het loopt al tegen de avond. Marieke en Kelly nemen de dokter mee naar Jack`s hut, waar ze mij naast Jack zag zitten. Ik keek om, en zag Marieke, Kelly en de vrouw. Ik keek Marieke vragend aan, en ze zei:`Dit is een dokter, ze komt naar Jack kijken…` De dokter liep naar Jack toe, en ik omhelsde Marieke en Kelly dankbaar. We keken gespannen toe hoe de dokter Jack onderzocht. Het leek uren te duren, tot de dokter opstond, en ons mee buiten de deur nam. `En dokter? Wat is het? Kan hij gered worden?` vroeg ik. De dokter leefde mee met ons, en zuchtte. `Ik denk dat het een virus is, maar ik weet het niet zeker. Ik heb wel iets bij me, maar als dit niet helpt is het al te laat voor verder onderzoek.` Ik keek haar ernstig aan. `Dus dit is onze enige hoop?` vroeg ik. Ze knikte en ik zei:`Doe het dan maar.` Ze pakte een flesje uit haar tas, en een injectienaald. Ze liep de kamer weer in, en ik zag hoe ze Jack een spuit in zijn arm gaf. We konden nu slechts hopen, wist ik, en voelde de arm van Kelly om mijn schouder.

`We moeten uitvaren! Nu meteen!` riep Will, en ik zag de dokter schrikken. `Als dit middel niet werkt, is er dan echt niets meer dat u kunt doen?` vroeg ik haastig. Ze schudde haar hoofd, en ik dacht na. `Is er misschien nog iets dat wij kunnen doen als het middel wel werkt?` Ze zei: `Dan moet je zorgen dat hij goed te eten krijgt, zodat hij goed op krachten kan komen. Dit virus put zijn lichaam verschrikkelijk uit.` Ik keek haar dankbaar aan en zei:`Ik kan niet zeggen hoe dankbaar ik u ben.` Ik drukte haar een envelop in de handen met 100 euro erin, die ik uit mijn ouders spaarpot had gejat, maar ze zei:`Ik hoef je geld niet. Ik ben vereerd dat ik een kapitein mocht helpen, en ik hoop voor jullie het beste.` `Het spijt ons dat we u moesten ontvoeren` zei Kelly, die erbij kwam staan. De vrouw glimlachte, en ik liep naar Will toe, om hem te zeggen dat we de dokter lieten gaan. De dokter werd op een bootje gezet, en kreeg een zaklamp in haar handen gedrukt. Meteen gaf Will het teken om de zeilen te hijsen en het anker te lichten. Marieke en Kelly hielpen de mannen op het dek, en ik ging bij Jack zitten. Ik zag nog geen verandering in zijn situatie. Hij was nadat ik hem even gesproken had, niet meer wakker geworden, en ik was bang dat hij nooit meer wakker zou worden. Ik bekeek hem nauwkeurig, keek of hij veranderde. Ik was vergeten aan de dokter te vragen binnen hoeveel tijd er dan verandering zichtbaar was, en wat de goede, en wat de slechte tekenen waren. Ik zag zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd parelen, en ik ging gauw een natte doek halen. Die legde ik op zijn voorhoofd. Ik pakte zijn hand, en wachtte af. Ik schatte dat we nu al zo`n uur onderweg waren. Even later kwamen Marieke en Kelly vragen of er wat veranderd was, en daarna kwamen mr. Gibbs en Will even langs. Helaas merkte ik nog niets aan Jack. Na een tijd werd ik steeds slaperiger.. Ik keek op een klein klokje in Jack`s hut, en zag dat het al half 3 was. Tranen sprongen in mijn ogen. Al mijn hoop was verdwenen. Om een uur of 9 had Jack de injectie gekregen, en als er dan nu niets veranderd was, zou hij misschien niet meer wakker worden. Huilend nam ik Jacks hoofd in mijn handen en snikte: `Ik kan niet zonder je! Alsjeblieft wordt nou beter! Alsjebliieehiieeft,..` Huilend viel ik in slaap, tegen Jack aan. De volgende ochtend word ik al vroeg wakker. Nog half in slaap kruip ik dichter tegen Jack aan, maar als ik merk dat hij met zijn rug naar me toe ligt schrik ik wakker. Jack is ziek! Meteen ga ik overeind zitten en leg mijn vingers in zijn hals. Een zucht van verlichting gaat door me heen. Hij leeft nog! Ik keek naar hem, hoe hij daar lag..opeens schoot me iets te binnen. Hij lag gister toch op zijn rug?! Ik had hem niet omgedraaid, wist zelfs nog hoe ik met mijn hoofd tegen zijn borst ging liggen! Ik ging vol spanning naast hem zitten. Wat moest ik doen? Hem proberen wakker te maken? Gewoon afwachten? Ik hoefde niet lang op het antwoord te wachten, want opeens hoorde ik zachtjes gekreun, als van iemand die wakker wordt. Ik keek naar Jack, en ging over hem heen hangen. Ik schudde hem een beetje heen en weer. `Jack? Jack! Please wake up!` tranen rolden over mijn wangen. `Jack! Please!` Opeens bewoog hij. Hij ging op zijn rug liggen. Ik voelde mijn hele lichaam trillen. Mijn handen streelden over zijn gezicht, en hij deed zijn ogen langzaam open. `Jack, can you hear me?` fluisterde ik. Zijn hand bewoog en ging richting mijn gezicht. Met zijn vingers veegde hij mijn tranen weg, maar omdat hij dat deed kwamen er alleen maar meer. `Oh Jack, I thought I lost you!` huilde ik, en omhelsde hem. `You won`t get rid of me that easily!` hoorde ik hem vlakbij mijn oor zeggen. Zijn stem klonk zwak. Ik glimlachte. `I`ll go get you something to eat!` zei ik, en stond op. `Jack`s gezicht betrok, en ik ging weer zitten. `Honey, you need to eat something. Not much, just a little. Do it for me!` Hij deed een poging tot glimlachen en zei:`Anything for my lady!` Ik bloosde en liep de kamer uit. Ondertussen kwam ik Kelly tegen. `En?` vroeg ze gespannen. `Hij leeft!` riep ik keihard `hij leeft!` de tranen stroomden weer over mijn wangen, dit keer van geluk. Kelly lachte, omhelsde me en rende gauw weg om het iedereen te gaan vertellen. Ik ging naar de keuken, pakte wat crackers, en liep gauw weer terug naar Jack`s hut. Daar stond de halve bemanning ondertussen al bij Jack te kijken, en ik drong mezelf naar Jack`s bed. De bemanning was erg blij, maar Marieke zei:`Come on, there`s work to do, and Jack needs rest!` waardoor de bemanning afdroop, en Jack en ik nog met z`n tweetjes overbleven. Ik gaf hem het bordje toast, maar hij trok me naar zich toe en gaf me een onvergetelijke zoen. Verliefd keken we elkaar aan, en ik lachte een beetje schaapachtig. Ik gaf hem het eten, en keek toe of hij het opat. Ik wou me eigenlijk gaan wassen en omkleden, maar hij was me het figuur wel om de toast uit het raampje te smijten en dan braaf te zeggen dat hij het op had gegeten. Hij merkte dat ik bleef zitten en vroeg:`Don`t you wanna change?` Ik lachte hard en zei:`If I did that, then the toast would get swimminglessons within a few minutes!` Hij keek eerst verbaasd, maar toen barstten we allebei in lachen uit. Toen hij zijn eten ophad, merkte ik dat hij alweer moe was, en zei:`You must take as many rest as you need, we cannot haste this. The ship is in good hands.` `But what about you?` vroeg Jack `the coastguard will find you, and I am not gonna let them take you away a second time!` Ik keek hem nadenkend aan, en vroeg:`Isn`t there a place where no police can find us? A place like…Tortuga?` Hij keek voor zich, en ik zei:`I`ll talk to Will about this, go to sleep now..` Ik gaf hem een kus, en liep de kamer uit. Ik ging me omkleden en me wassen, en dacht nog eens na over wat Jack zei. Hij had gelijk. Ookal kon de radar ons op dit stuk niet bereiken, we konden hier niet blijven, want anders zouden ze ons vanuit de lucht misschien nog kunnen opsporen. Nadat ik mezelf wat opgeknapt had, liep ik naar het dek toe. Ik zag Will nergens, en ging naar beneden. Daar zat Will wat met mr. Gibbs te bespreken. `Can I talk to you two for a minute?` vroeg ik toen ze opkeken. Ik ging erbij zitten, en zei:`Where are we going?` Will keek verbaasd. `What?` vroeg hij. `What are the plans?` verduidelijkte ik. `We can`t stay out of reach of radars forever. We must go to a place where the police doesn`t come.` Mr.Gibbs keek me ernstig aan. `There is no such place!` zei hij geërgerd. `What about Tortuga?` vroeg ik. Mr.Gibbs keek me verbaasd aan. Blijkbaar had hij me niet in staat geacht te kunnen denken. Will keek me geïnteresseerd aan. Ik zag dat hij er serieus over nadacht. `Tortuga is no place for a girl like you!` bracht mr.Gibbs ertegenin. `You don`t have to worry about me, mr.Gibbs…` zei ik plagend. Will stond op en zei:`I have to think about this. There are certain risks to go to Tortuga, but we also can`t stay on open sea.` Toen liep hij de trap op, naar het dek. Mr. Gibbs keek me nog een keer aan en liep toen ook weg. Ik ging naar de keuken, en hielp Marieke en Kelly het middageten voor de mannen klaar te maken. Ik dacht na over het eiland Tortuga, waar Marieke en ik naar onderweg waren toen we bijna overgevaren werden door the Pearl. Wat zou het voor eiland zijn? En wat zouden de risico`s zijn waar Will het over had? Waarom deed mr.Gibbs zo geheimzinnig? Allemaal vragen die in mijn hoofd bleven rondspoken…

De volgende dag ging het al iets beter met Jack. Hij at al wat beter. Hij sliep nog wel veel, maar ik had niet anders verwacht. Ik zat met Marieke de was te doen, toen Will naar ons toekwam. `We`ll do it. We will go to Tortuga.` zei hij. `When will we arrive?` vroeg ik. `Within two weeks` antwoordde hij. Daarna liep hij weg. `Waar ging dat over?` vroeg Marieke. `We moeten een plaats hebben waar de kustwacht en de politie ons niet kunnen vinden, dus ik stelde voor om naar Tortuga te gaan` zei ik. Ze knikte, en toen we klaar waren met de was, ging ik even bij Jack kijken. Ik deed de deur zachtjes open, en zag dat hij wakker was. `Will said we are going to Tortuga` zei ik. Jack keek me slaperig aan. `How long will it take?` vroeg hij. `Less than two weeks` antwoordde ik, terwijl ik de boel een beetje opruimde. Hij zuchtte en keek uit het raampje. `What`s wrong?` vroeg ik. Hij keek me ernstig aan. `I understand Will`s choice, cause we just can`t stay on open sea…` `But?` vroeg ik aarzelend. `But…Tortuga isn`t really a holiday-resort. The island isn`t what it used to be. Creepy things happen there, you know..` Ik glimlachte en ging naast hem zitten. Ik zag dat hij ernstig bleef kijken en mijn gezicht betrok toen ook. `It can`t be that bad..` zei ik. `You and the crew are there too…` Ik kroop tegen hem aan. `You don`t want me to go back to Holland, do you?` vroeg ik onzeker. `Don`t ever think that nonsens again!` zei hij streng, en sloeg zijn armen om me heen. `Please get well soon?` zei ik overbodig. Hij kuste me op mijn voorhoofd, en leunde tegen zijn kussen aan.
De week vloog voorbij, en mede omdat ik elke keer aandrong dat hij goed moest eten, werd Jack steeds sterker. Aan het eind van de week liep hij alweer de bemanning te commanderen, en ik keek lachend toe hoe hij de mannen aan het werk zette. Hij was nog wel snel moe, en ging s`avonds dan ook vroeg naar bed. Elk moment kon het eiland Tortuga in zicht komen, en ik merkte aan de bemanning dat ze een beetje zenuwachtig werden. Ook mr.Gibbs, Will, John en Jack gedroegen zich anders als anders. `Land in sight! Land in sigth!` klonk het. Will en Jack keken de zee op, en zagen inderdaad in de verte een klein stipje. `Full speed towards Tortuga!` riep Jack. `We will be there tonight..` zei Will. Ik liep naar beneden, om alvast het eten te halen dat we zometeen gingen klaarmaken. Ik trof beneden Mike aan, de enige piraat op the Pearl die ik niet geheel vertrouwde. Hij keek altijd zo naar me, en hoe! Nu ook weer, hij volgde met zijn ogen elke beweging die ik maakte. Bah, dacht ik, en liep gauw door, om een zak meel te pakken. Ik liep de voorraadkamer in, en pakte een zak. Ze waren vrij zwaar, maar ik was in de maanden op the Pearl al heel wat sterker geworden. Ik bukte me, en pakte de zak van onder vast. Ik stond moeizaam op, en omdat ik niets meer zag, liep ik maar langzaam door. Opeens hoorde ik de stem van Mike:`Shall I help you a hand with this?` Ik wilde `nee` zeggen, maar hij wachtte mijn antwoord niet af, en greep de zak meel vast. Bij het vastgrijpen van de meel raakte hij vluchtig mijn borst aan. Ik wist niet of het met opzet was of niet, en duwde de zak meer vlug in zijn handen. Toen keek hij naar me en glimlachte plagend. Ik schrok, en liep weg. Door mijn hoofd vlogen allerlei gedachten, toen ik naar de keuken liep. Ach, ik moet me niet zo aanstellen, besloot ik, en wachtte tot Mike de zak meel kwam brengen. Mike zette de zak meel op de grond neer in de keuken, wierp vluchtig een blik op mij, en liep toen weer weg. Ik slaakte een zucht van verlichting, en begon het eten te bereiden. Die avond gooiden we het anker uit bij de kust van Tortuga. Omdat het zo verschrikkelijk donker was, besloten we pas de volgende dag Tortuga op te gaan. De volgende dag hing er een eng dichte mist, vanaf de plaats waar wij voor anker lagen konden we het eiland niet eens meer zien! We hadden maar 2 bootjes, dus er moesten 2 mensen weer terug om de rest van de bemanning op te halen. Jack, Will, John, Marieke, Kelly en ik gingen met de eerste lading mee. Het duurde niet lang voordat we bij het eiland kwamen, en we werden door de heren uit de bootjes geholpen. Terwijl de rest van de bemanning op de anderen wachtten, gingen wij vast op onderzoek uit.
We zagen het enige dorpje op het eiland in de verte al liggen, de mist maakte het allemaal erg spookachtig. Ik huiverde, rende naar Jack en pakte zijn hand. Ik zag aan de gezichten van Marieke en Kelly dat ze het ook maar griezelig vonden. We liepen het dorpje in, en tot mijn verbazing zag alles er verschrikkelijk verlaten uit. De wind waaide door het dorpje, en liet alles er nog naargeestiger uitzien. Ik klemde de hand van Jack tegen me aan. We zochten een hotel op, en Jack zei:`We must stay together, all the crew must sleep in this hotel tonight.` `If we can get in` vulde Will aan. `That shouldn`t be hard.` zei John, liep naar de deuren van het hotel en trapte er een paar keer tegenaan, net zo lang tot de deur openvloog. Er schoot een vogel uit de deuropening, en ik gilde van schrik. Iedereen lachte. `We will wait for the men to come…` zei John, en Kelly stemde daarmee in. `Then we will go back and get everything.` bevestigde Marieke. Ik dacht na, en had liever niet dat Jack met allerlei koffers enzo ging lopen sjouwen, terwijl hij net wat op krachten was gekomen. Ik zei:`Maybe it`s better that Jack stays here,…` Jack wou ertegenin gaan, maar Will zei:`You`re right.` Kelly keek boos en zei: `Why do we always have to work, while you always have a reason not to! Then you are hurt, then you are sitting with Jack…!` Ik werd nu ook boos en zei:`Jack almost died because of that stupid disease! I don`t think it would help if he goes carrying suitcases around! You stay here and sit on your ass if you like to, but Jack stays here too!` Iedereen was stil. Kelly keek me boos aan. Jack zei niets, en ging het hotel binnen. Marieke, Will en ik gingen weer richting het schip. Ik keek om en zag John achter ons aankomen. Kelly zat nog steeds waar ze zat, met haar eigenwijze hoofd. De rest van de bemanning stonden al zakken meel, koffers en andere dingen die we nodig zouden kunnen hebben, uit te laden uit de bootjes, en begonnen richting het dorp te lopen. Als alles ging zoals het moest gaan zouden we vanavond klaar zijn met alles te verslepen, en een fatsoenlijke maaltijd kunnen eten. Ook wij pakten wat koffers en liepen richting het dorp. Kelly en Jack wezen waar alles moest staan, en lieten iedereen hun kamer zien. Gelukkig was het hotel groot genoeg voor alle mannen. Zo sleepten we door met alles, tot the Pearl bijna leeg was. De laatste vracht etenswaren werd gebracht, en Marieke, Kelly en ik gingen koken in de grote keuken van het hotel. Kelly en ik hadden nog geen woord tegen elkaar gezegd. Allebei waren we te eigenwijs om onze fouten toe te geven. Onder het eten was het heel gezellig, maar Kelly en ik zaten een beetje knorrig voor ons uit te staren. Die avond zat de bemanning een spelletje te doen, en ik besloot even te gaan wandelen. `Zal ik mee?` vroeg Marieke. Ik schudde mijn hoofd. `Nee, dank je, ik wil even uitwaaien…Maar morgen kunnen we het eiland wel even goed gaan verkennen, ja?` stelde ik voor. `Okee` zei ze, en ik liep de deur uit. Het was nog minstens 2 uur licht, zag ik aan de zon, en ik liep een willekeurige kant op. Na een tijdje door het dorp te hebben gestruind, stopte ik. Ik keek over de weide velden, en zag in de verte iets van een ruïne staan. Nieuwsgierig liep ik erheen. Het was verder lopen dan ik dacht, maar ik was nu al zo dichtbij dat ik gewoon stevig doorliep. Het leek wel een oud gevangenis gebouwtje, zag ik, en klom over de half-vergane trap naar boven. Boven was er niets te zien, behalve een mooi uitzicht, dus ik liep weer naar beneden. Beneden viel mijn oog op een soort poortje. Ik ging naar binnen en zag toen dat het een gevangenis was. Er lagen wat botten, en ik huiverde. Ik keek in het rond, zag allemaal teksten op de muren staan en tekeningen. Ik gleed met mijn vingers langs een ketting, maar opeens hoorde ik wat breken en vloog de spijlendeur razendsnel naar beneden! Ik schrok, keerde me om en liep naar de spijlendeur. Ik rukte eraan, probeerde hem op te tillen, maar er zat geen beweging in! Ik raakte in paniek, en probeerde koortsachtig na te denken. Het werd al schemerig, en ik wist dat het binnen een uur donker zou zijn…

Twee uur later had ik alles al geprobeerd. Ik had geprobeerd de oude muur door te trappen, die blijkbaar nog sterk genoeg was… De longen waren bijna uit mijn lijf gesprongen, zo hard had ik gegild, en mijn handen zagen helemaal rood van het rukken aan de deur. Nu zat ik met mijn rug tegen de muur aan, mijn knieën opgetrokken, en met mijn hoofd in mijn handen tegen de muur aan. `Mijn leven was heel wat avontuurlijker geworden sinds ik op the Black Pearl woonde, nu dan tijdelijk op het eiland, dacht ik ironisch. Ik vond mijn leven toch zo saai in Holland? Nu had ik meer meegemaakt dan de gemiddelde maffiabaas…Ontvoering, diefstal, vervloekingen, moord, ziekte…
Maar gelukkig had ik ook de man van mijn dromen gevonden! Hier had ik alles nog wel 100 keer voor over willen doen! Langzaam dommelde ik weg.

`Do you know where [***] is?` vroeg Jack aan Marieke. Marieke keek naar buiten, het begon al te schemeren…`[***] said she was going for a walk.` zei ze tegen Jack. `Oh` zei Jack. `Well, she must have seen something interesting…` Marieke glimlachte, en keek het straatje nog een keer in. Ja, dat zal het wel zijn, dacht ze, maar ze was er niet gerust op. Een uur later was het buiten pikkiedonker, en toen Marieke dat opmerkte liep ze gauw naar Jack. `[***] still isn`t back yet` zei ze, en friemelde zenuwachtig met haar mouw. Jack keek haar bezorgd aan. `I`ll go look for her` zei hij, en liep naar de deur van het hotel. Marieke liep achter hem aan en zei:`I will go with you!` `What`s wrong?` vroeg Will, die de bezorgde gezichten zag van Jack en Marieke. Marieke draaide zich naar Will. `[***] went for a walk about two hours ago, but she still isn`t back!` Toen ze zich weer omdraaide was Jack al weg. `We must tell the crew!` zei Will, en trok Marieke mee naar het café van het hotel, waar de meeste mannen wat zaten te drinken, of een spelletje zaten te doen. `Listen, everyone!` riep Will. Het werd doodstil. `[***] didn`t come back from her walk. Men who want to look for her too, come with me! We`ll split up later!` De meeste mannen waren er wel toe bereid te gaan zoeken, enkelen bleven zitten. `You`d better stay here, for if she comes home` zei Will tegen Marieke. Toen de mannen enkelen minuten later weg waren, zag Marieke Kelly aan een tafeltje zitten, huilend. Ze ging er bij zitten, en vroeg:`Wat is er Kelly?` `Ik heb ruzie met haar gemaakt!` snikte Kelly. `Als haar iets overkomt is het mijn schuld!` Marieke sloeg een arm om haar heen en zei:`Natuurlijk niet! Iedereen maakt wel eens ruzie! Bovendien was ze zelf ook nogal bitchie vanmiddag…We hebben een stressvolle periode achter de rug…`

Ondertussen splitste Will de mannen op in kleine groepjes, die ieder weer hun eigen weg gingen op het hun aangewezen terrein.

Ik werd wakker van een zacht geritsel. Ik wist niet meteen waar ik was, maar toen ik met mijn handen in het duister tastte, voelde ik een van de koude botten tegen mijn vingers, en trok mijn hand huiverend terug. Toen wist ik weer waar ik was. Opgesloten in een oude gevangeniscel…door mezelf! Toen hoorde ik het geritsel weer. Ik stond op, liep naar de deur en probeerde te horen waar het vandaan kwam. Ik hoorde niets. Had ik me vergist? Ik wilde bijna teruglopen, en weer tegen de muur gaan zitten, maar toen hoorde ik het weer! `Hallo?` zei ik. `Is daar iemand?` Ik hoorde het geritsel harder worden, het kwam mijn kant op! Ik deinsde achteruit en vroeg:`Wie is daar?` Ik probeerde zelfverzekerd te klinken maar mijn stem sloeg over en trilde. Ik hoorde het geluid steeds dichterbij komen, en deinsde nog verder achteruit, tot ik met mijn rug tegen de muur stond. Opeens hoorde ik voetstappen, en zag een man voor de traliedeur staan! Ik schrok hevig, tot ik de man in het maanlicht herkende. `Mike!` riep ik, en slaakte een zucht van verlichting. `Mike, I`m trapped here, the door won`t open! Why didn`t you…` Ik stopte midden in mijn zin. Hij stond daar zo dreigend voor die deur, zijn houding stond me niets aan. Ik vond het ook raar dat hij niets had gezegd toen ik riep. `Mike?` zei ik vragend. `Mike, you scare me,…say something!` Maar hij zei niets. Mike begon aan de deur te sjorren, blijkbaar was ik gewoon niet sterk genoeg, want onder de spierkracht van Mike begon de deur behoorlijk mee te bewegen. Ik wist niet zo zeker meer of ik wel wìlde dat de deur nu nog open ging! `Mike, please..!` zei ik. Opeens begaf de deur het met een gigantische klap, en Mike kwam naar binnen. Ik pakte een van de langste botten van het skelet, en deinsde weer achteruit. `Mike, stop there!` waarschuwde ik, maar hij trok zich er niets van aan. `Mike!` riep ik, maar hij stopte nog niet. Toen hij binnen armbereik was haalde ik uit met het bot, maar hij greep het vast en trok het uit mijn handen. Ik probeerde langs hem heen naar buiten te rennen, maar hij pakte me bij mijn middel, en duwde me tegen de muur aan. Ik begon te gillen en sloeg hem zo hard hij kan. Het deed hem blijkbaar geen pijn, want hij lachte, en verstevigde zijn grip. Toen begon hij me te zoenen, en zijn handen gingen over mijn rug. Ik probeerde hem van me af te duwen, huilde en schreeuwde, liet me uit verzet op de grond zakken, en schopte zo hard ik kon. Mike ging gewoon op zijn knieën zitten en probeerde me verder te zoenen. Toen dat bijna niet meer kon omdat ik me zo hard verzette, mompelde hij boos iets, en gaf me toen keihard een klap. Het deed verschrikkelijk veel pijn, en bibberend van angst kwam ik weer overeind. Toen pakte hij me weer beet, en begon me overal aan te raken. Ik durfde niet meer te protesteren, en wanhopig probeerde ik mijn misselijkheid te onderdrukken. Hij zoende me weer, op mijn kaak en in mijn hals. Ik barstte weer in een nieuwe huilbui uit, voelde me zo machteloos, en was zò bang! Toen voelde ik zijn vingers bij mijn knoopjes, en wist zeker dat hij me zou verkrachten en vermoorden…Uit wanhoop durfde ik me weer te verzetten, en begon hem te krabben. Ik zette mijn nagels in zijn arm, en hij gaf een schreeuw. Hij gaf me weer een klap, zo hard dat het nadreunde in mijn hoofd. Ik lag op de grond en zat letterlijk sterretjes voor mijn ogen! Toen hoorde ik opeens:`Damnit!`, gevolgd door het kletteren van zwaarden die tegen elkaar aan geslagen werden. Ik krabbelde overeind, en zag het silhouet van Jack in de ruimte! Ik kon niet meer denken, maar kreunde alleen maar van de pijn. Mijn hoofd voelde alsof het elk moment uit elkaar kon klappen! Ik trok de mouwen van mijn jurk weer omhoog, gelukkig was Mike nog niet echt ver gekomen. Ik ging weer liggen, want sinds ik rechtop zat deed mijn hoofd zo mogelijk nog meer pijn! Ik zag het gevecht tussen Jack en Mike als een waas voor mijn ogen, was er niet echt zelf bij…

Jack zijn ogen waren zwart van woede. Het liefst reeg hij Mike nu nog aan zijn zwaard! Helaas was het een van de mannen die ook goed kon zwaardvechten, en hij maakte het hem moeilijk. Tot Mike een fout maakte, en Jack zijn zwaard tegen de hals van Mike aanlegde. Mike keek Jack benauwd aan, en Jack wou elk moment een einde maken aan zijn leven, maar toen voelde Jack opeens een zwaard in zijn eigen nek! Hij liet zijn zwaard zakken, en keek recht in het gezicht van: Will! `Is this some kind of joke?` vroeg hij. `No` zei Will. `I will kill you if you hurt Mike!` Jack keek Will verbaasd aan, en zag dat Mike naar buiten liep. Opeens haalde Will zijn zwaard weg, en samen met Mike rende hij weg, de duisternis in. Jack nam de moeite niet om ze achterna te gaan, of erover na te denken waarom Will zo raar deed, maar ontfermde zich over mij…

Ik voelde een hand over mijn hoofd strelen, en kwam weer langzaam bij zinnen. Ik zag Jack over me heen hangen. Ik kreunde, en hij hielp me overeind. `Jack` fluisterde ik `I was so scared` Hij drukte me tegen zich aan en zei sussend:`Ssssst, I know, I know.` Voorzichtig deed hij mijn knoopjes weer vast. Hij tilde me op, en wou me naar het hotel dragen. Ik dacht aan vanmiddag, dat ik niet wou dat hij met koffers ging sjouwen, en zei: `I can walk Jack…` Hij wou protesteren, maar ik ging al staan. Hij ondersteunde me, en onder het licht van de maan dat ons de weg liet zien, liepen we terug naar het dorp. Ik vertelde hem hoe ik vast was komen te zitten, en hoe Mike me probeerde te verkrachten. `There they come!` hoorde ik Marieke roepen toen ze ons de straat in zag lopen. Ze kwam naar ons toegerend, zag dat ik gewond was, maar vroeg niets. Ze ondersteunde me, zodat Jack me los kon laten. Meteen pakte Jack zijn zwaard, en liep snel naar het hotel toe. `Where are Will and Mike?` riep hij, en liep naar binnen. Iedereen keek hem verbaasd aan. `They are still looking for [***], why?` zei mr.Gibbs. Jack keek woedend. `Mike tried to rape [***], and when I tried to kill Mike, Will stood up for him, and they ran awat together!` De mannen staarden hem aan. Toen kwam ik binnen met Marieke. De mannen keken me onderzoekend aan, en Jack keek bezorgd. Hij hielp me naar boven, en toen ik in onze kamer voor de spiegel stond zag ik het. De plaatsen waar Mike me geslagen had waren rood en dik. Jack maakte wat doeken nat, en gaf die aan mij. Ik legde ze voorzichtig op mijn plekken, en ging op bed liggen. Jack gaf me een zoen, en legde de deken over me heen. `I`ll be here in a minute, I just want to tell the guys what happened.` Ik knikte begrijpend, en Jack ging naar beneden. `Mag ik binnenkomen?` hoorde ik de stem van Kelly achter de deur. `Ja` zei ik, en de deur ging langzaam open. Aarzelend liep Kelly naar mijn bed en ging op het randje zitten. `Ik wou gewoon even zeggen, sorry van vanmiddag…` zei ze vol spijt. Ik keek haar aan en zei:`Dat was ik allang vergeten joh…maar het spijt mij ook.` Ze glimlachte, en omhelsde me. `Jack vertelt beneden wat er gebeurd is…` zei ik. `Ja, ik ga. Ga jij maar lekker slapen…` zei ze, en liep de deur uit.

Jack ging naar beneden, en de mannen, Marieke en Kelly lopen achter hem aan, en gaan zitten in de eetzaal. Hij vertelt wat er gebeurd is, en de bemanning kunnen hun oren niet geloven. Marieke barst in huilen uit als ze het hoort, en iemand komt met het idee ze morgenochtend meteen op te sporen, en ze te laten gerechtstellen. Voor Jack. Iedereen wist dat Mike en Will geen kant op kunnen op het eiland, en dat is dan ook de enige reden om geen nachtelijke speurtocht te organiseren.

Jack liep zachtjes onze kamer binnen, kleedde zich uit en kwam naast me liggen. `Are you asleep?` fluisterde hij. `No` fluisterde ik terug, `I can`t sleep.` Jack zuchtte en trok me tegen zich aan. Ik voelde me weer veilig, ookal wist ik dat Will en Mike nog ergens rondliepen. `I won`t loose you out of my sight from now` fluisterd Jack `you have to tell me if you want to go away, do you promise me that?` Ik knikte, en zei zachtjes:`Yes` Ik viel uiteindelijk in slaap in Jack`s armen. Midden in de nacht werd ik gillend wakker. Ik zat recht overeind, en was nat van het zweet. Opeens voelde ik armen om me heen, en gilde, nog half in shock van de nachtmerrie, die uiteraard over het incident de avond ervoor ging. Ik probeerde de armen van me af te slaap, maar ze trokken me tegen een breed lichaam aan. Pas toen ik Jack`s stem hoorde: `Honey, honey! It`s okay! It`s just me!` keerde ik terug naar de realiteit, en huilend legde ik mijn hoofd tegen hem aan. Hij liet me niet los, maar wiegde me heen en weer, terwijl hij sussend:`Ssssst, it`s okay, it`s okay now` zei. Ik kalmeerde weer wat, en ging weer liggen. `I will get Mike, and kill him with my own bare hands` nam Jack zich voor, en we vielen weer in een onrustige slaap.
De volgende ochtend was het opvallend stil bij het ontbijt. Kelly en ik probeerden Marieke een beetje te troosten, Jack zat zich alleen maar boos te maken als hij aan Mike of Will dacht, en de bemanning durfde bijna niets te zeggen. Na het ontbijt gingen de mannen op weg, om Will en Mike te zoeken. Marieke kon niet stoppen met huilen, en ik was ook wel bezorgd om Will. Hij kon wel een fout gemaakt hebben, maar was hem doden de enige oplossing? Was dat de straf die hij verdiende?
Eigenlijk had ik wel zin om het hotel even uit te gaan, maar ik had Jack wat beloofd… `Zullen we anders een eindje gaan wandelen? Dan kun je even ergens anders aan denken!` zei Kelly tegen Marieke en mij. Marieke knikte ja, en ik aarzelde. Als ik hier zou blijven, zou ik alleen zijn…Ik besloot met hen mee te gaan. We liepen arm in arm het dorp uit, Kelly en ik kletsten ronduit over van alles en nogwat, om Marieke`s gedachten een beetje af te leiden. We gingen een stukje de heide op. De natuur was hier mooi, en eindelijk kon ik ook een beetje genieten. Marieke was alweer een beetje losgekomen, en lachte zelfs zo af en toe al! Opeens zei Kelly:`Huh! Zagen jullie dat?` Marieke en ik keken haar verschrikt aan. Wat zou ons nu weer voor verschrikkelijks staan te wachten? `Wat?` vroeg ik. `Ik dacht..ik dacht dat ik een kindje zag rennen!` zei Kelly. Ik slaakte een zucht van verlichting. Een kindje… `Kan niet` zei ik. `Kijk!` riep Marieke `kijk daar staat een kindje!` Ik keek naar de richting waarin ze wees, en zag inderdaad verderop een kindje staan, in het wit gekleed. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes, ik kon het niet goed zien door de zon. `Kom, we gaan ernaartoe!` zei Kelly, en haastig liepen we de weide over richting het kindje. Toen we dichterbij kwamen zagen we dat het een meisje was, van een jaar of 4. `Dit kan toch niet?` zei ik `iedereen was van het eiland af!` `Misschien hebben haar ouders haar per ongeluk achtergelaten?` giste Kelly. `Maar hoe kan zo`n kind van 4 zichzelf redden?` vroeg Marieke zich af. We kwamen dichterbij, en het kindje keek ons aan. `Hoi` zei ik. Het meisje bleef staan, en zei niets terug. Ik keek een beetje onzeker naar Kelly en Marieke, en ging toen op mijn hurken voor het kindje zitten. `What`s your name?` vroeg ik. Het meisje zei niets, maar pakte mijn hand en trok me mee. Ik keek verbaasd naar Kelly en Marieke, en liep met het meisje mee. Ze trok ons mee over kleine paadjes op de hei, en nadat we zo`n 10 minuten gelopen hadden, stopten we. Ik keek het meisje vragend aan. Ze liet mijn hand los, ging op haar knietjes zitten en begon zand weg te vegen. Ik dacht dat ze gek was, en vroeg aan Marieke:`Wat doet ze nou?` `Ze graaft iets op` raadde Kelly. Ik ging op mijn hurken ernaast zitten, en keek naar het zand, opeens zag ik iets dat op steen leek, en keek achterom, naar Kelly en Marieke. `Steen!` zei ik. Kelly en Marieke kwamen erbij, en we hielpen het zand van de steen af te halen. Het was allemaal los zand, en er lag geen dikke laag op, dus het duurde ook niet lang voor we zagen dat het een luik was. Er zaten 2 dikke verroeste ringen aan. Het kindje wees naar het luik. `Open?` vroeg ik. Het meisje zei niets, en wees alleen maar. Kelly en ik trokken allebei aan een ring, maar er zat weinig beweging in. Toen grepen we allebei dezelfde ring, en trokken zo hard we konden. Toen ging het luik open. Daarna deden we de andere deur. We keken het luik in. Er liep een trap naar beneden, en het was erg donker. Marieke, Kelly en ik keken elkaar angstig aan. Hoe zou dit nou weer aflopen? Ik ging op de grond liggen, en riep:`Hello?` De echo weerklonk in de ruimte onder de grond. `Is anyone there?` Opeens hoorden we een gedempt geluid. We keken elkaar met grote ogen aan. Het kindje nam mijn hand, en wou me meetrekken, de trap af. Ik trok mijn hand terug en keek angstig naar Kelly en Marieke. `Ga maar,` zeiden die `we zijn achter je!` Ik liep aarzelend het trapje af, en stond een moment onderaan de trap stil. Ik zag het meisje niet meer, toen ik opeens wat in mijn handen gedrukt kreeg. Het was een fakkel! Daarna gaf het meisje me lucifers aan. Ik deed de fakkel aan, en keek onderzoekend in het rond. Het meisje pakte me weer bij de hand, en trok me mee, de ruimte in. Kelly en Marieke kwamen achter ons aan. Het was een soort gang. Ik zag een gat in de muur, als een soort deuropening, maar we liepen door. Bij de volgende opening hield het meisje halt, en wees naar binnen. Ik keek haar vragend aan. Wat wilde ze? Wat zat er in die ruimte? Opeens hoorden we weer het geluid: Hmmm! Het klonk als een persoon, die gekneveld was. Ik hoorde dat het geluid nog geen 5 meter bij me vandaan kwam. Ik deed een paar stappen naar voren, hield mijn fakkel voor me, en zag toen vastgebonden op een stoel zitten, gekneveld: Will!

Marieke, Kelly en ik keken gespannen naar Will. Marieke rende naar hem toe, en wou hem losmaken. Ik riep:`Nee!` Marieke keek me ontsteld aan. `Ben je vergeten wat hij heeft gedaan?` vroeg ik. Will keek ons verbaasd aan. `Haal dat ding dan uit zijn mond!` zei Kelly. Marieke knooop de zakdoek, die stevig vastzat, los. `What are you waiting for! Cut me loose!` riep Will verontwaardigd. Ik keek hem boos aan, en Kelly zei:`What do you think, we`re stupid?` Will keek zo mogenlijk nog verbaasder naar Kelly, en riep boos:`What are you talking about!?` Marieke stond wat ongemakkelijk naast hem. `Why did you help Mike escape?` vroeg Kelly streng. `Mike? Escape from where?` vroeg hij. Marieke en ik keken elkaar verbaasd aan. `You helped Mike escape when Jack wanted to kill him, because he almost raped [***]!` riep Kelly boos. Toen keek Will bedenkelijk, en zei opeens:` Listen…that wasn`t me!` We keken hem aarzelend aan, en hij ging verder:`That was my twin-brother Luke! He kidnapped me, and put me here yesterday, when I was looking for you!` Hij wenkte naar mij. `You have to believe me!` Kelly barstte in lachen uit. `Hahaha! That`s the worst lie I ever heard!` Marieke en ik keken serieus, en dachten na. Kelly zag het en zei:`Wat, je gelooft hem toch niet echt?` Ik keek aarzelend, en zei toen:`Hij bind zichzelf toch niet vast?` Kelly ging ertegenin. `Dat kan Mike toch gedaan hebben? Hij hielp Mike gisteren, ze vluchtten samen, maar Mike besefte dat hij Will niet kon gebruiken. Toen heeft hij hem hier vastgebonden, en nu probeert hij onder zijn daden uit te komen door te zeggen dat hij een slechte tweelingbroer heeft die het allemaal gedaan heeft.` Will keek ons niet begrijpend aan. `De Will van gisteren had andere kleren aan..` zei ik. `Dat is toch niet zo moeilijk!` zei Kelly fel. `Ik geloof hem ook!` riep Marieke opeens. `Tell us the whole storie` zei Marieke tegen Will, en hij begon te vertellen. Hij vertelde dat hij gisteren hier op de heide aan het zoeken was naar mij, toen hij opeens van achteren neergeslagen werd met iets hards. Een paar uur later werd hij hier wakker, in het donker. Hij zat vastgebonden. Hij zat er al een tijdje toen hij stemmen hoorde, en hij zag Mike binnenkomen met een fakkel, en bij hem was nog een man. En die man leek precies op hem! `Untill yesterday I didn`t even know I had a twin-brother!` zei hij ontsteld. Toen hij vroeg wie die man was, en waarom Mike en hij dit deden, vertelde de man dat hij zijn tweelingbroer Luke was, en dat hij hem al 2 jaar achtervolgde, wachtend op het juiste moment om wraak te nemen. Zijn handlanger Mike woonde bij ons op the Pearl, zodat die precies aan Luke kon doorbrieven waar ze waren. `But why did Luke want revenge?` vroeg Kelly. Will vertelde verder, over hij zijn broer hem vertelde geadopteerd te zijn door een gezin waar hij geslagen werd, en hard moest werken. En dat terwijl Will opgenomen werd door liefdevolle pleegouders. Eigenlijk had Will alles wat hij ook had willen hebbben. Toen hij klaar was met zijn verhaal, zaten we allemaal met grote ogen, en gauw maakten we hem los. Toen vertelde ik wat er gebeurd was met mij, en wat Luke gedaan had. `And who is that?` vroeg Will daarna, en wees naar het kleine meisje, dat haad armpjes om Kelly`s been had geslagen. `We don`t know` antwoordde Marieke `She pointes us to this basement, we were just taking a walk...she doesn`t speak.` legde Marieke uit. Will knikte, en nam Marieke bij de hand. `We have to go, before they come back!` zei hij. Kelly tilde het meisje op, en we liepen het kamertje uit, naar het luik, waar het enige zonlicht vandaan kwam dat te vinden was in de gang. Ik dacht na. Opgelost was nu waarom Will, die eigenlijk Luke was, Mike hielp ontsnappen. Maar wat we nog steeds niet wisten, was waar het meisje vandaan kwam! We liepen het trapje op, en knepen onze ogen dicht door het felle zonlicht. We stapten naar buiten en liepen richting het dorp. Onderweg kwamen we wat van de mannen tegen, die nog steeds op zoek waren naar Luke, waarvan ze dachten dat het Will was, en Mike. Toen ze Will bij ons zagen lopen, trokken ze meteen hun zwaard en kwamen naar ons toe. Marieke ging voor Will staan en zei:`Will has an explanation, he`s harmless!` De mannen borgen hun zwaarden weer op, en liepen achter ons aan naar het dorp. Onderweg bleven ze Will wantrouwig in de gaten houden. We liepen de herberg binnen, waar ook al wat mannen stonden die al terug waren van de zoektocht. Ook die stonden op, trokken hun zwaarden en kwamen dreigend op ons af. Marieke ging weer voor Will staan, en wilde iets zeggen, maar ze werd weggeduwd door een van de mannen. `Step aside girl! Captains orders to kill this man!` zei de man gniepig. Will wilde hem aanvliegen, maar kreeg een zwaard tegen zijn hals gedrukt. Toen deed ik een stap naar voren en zei:`You`ll have to kill me first…` De mannen keken geergerd, maar durfden me niets te doen. `You don`t wanna make the Captain mad, do you?` vroeg ik, en de mannen borgen boos hun zwaarden weer op. We liepen naar de eetzaal, en gingen daar zwijgend zitten. Opeens vloog de deur open en kwam John binnengestormd. `She`s gone!` riep hij. `The Black Pearl is gone!` Iedereen keek hem geschrokken aan. `Will and Mike must have stolen it!` riep hij, maar toen zag hij Will zitten. `What is going on here?` vroeg hij, en Kelly antwoordde:`We`ll explain all this when everyone is here.` `Do the others already know the Pearl is gone?` vroeg ik. `No` antwoordde John `I was the only one who searched by the sure…` Ik vroeg me af hoe Jack zou reageren als hij hoorde dat zijn schip weg was… Opeens hoorden we gestommel, en de volgende groep mannen kwam binnen. Marieke ging bij de deur staan en zei:`Will is here, but don`t draw your swords just now, he has an explanation for everything. When everyone is here, he will tell.` De mannen gingen naar binnen, keken Will onderzoekend aan, en namen ook een plaatsje in de grote eetzaal van het hotel. Als laatste kwamen mr.Gibbs, Jack en nog wat andere mannen binnen. Ook aan hen legde Marieke uit wat er aan de hand was. Toen iedereen in de eetzaal zatm ging Kelly staan, en vertelde ons verhaal, tot het moment dat we Will gekneveld en vastgebonen vonden. Toen ging Will aarzelend staan, en onder het wantrouwend oog van een zaal vol piraten vertelde hij wat er gebeurd was. Toen hij klaar was met zijn verhaal, keken de mannen elkaar ontsteld aan. `I`d like to add something…` zei John, en hij stond op en liep naar voren. Hij begon aarzelend. `Before I came in here, I was just like you looking for Luke and Mike. I seached on the sure of the island, but couldn`t find them. Then I..` hij werd onderbroken door mr.Gibbs. `Get to the point, sun!` riep hij. John zuchtte diep en zei:`The Black Pearl is gone!` Doodse stilte was het… Je kon letterlijk een speld horen vallen. John slikte zenuwachtig en zei:`One of the two little boats was gone too…` Opeens was er allemaal geroezemoes, iedereen praatte door elkaar. Ik keek om me heen, en zag Jack de zaal uitlopen. Ik besloot niet achter hem aan te gaan. Ik dacht na. Zou het in de planning hebben gezeten om the Pearl te stelen? Of was dat gewoon een leuk extratje? Met z`n tweeen konden ze toch moeilijk zo`n groot schip als the Pearl in de hand houden? Als die tweelingbroer Will zo graag wilde pakken, waarom doodde hij hem dan niet? Ik liep naar Kelly, die met het meisje op schoot zat. `Zullen we even kijken of ze wat wil eten?` vroeg ik, en Kelly en ik namen haar mee naar de keuken. Ik maakte een soort pap, en bood het haar aan. Met meisje pakte het schaalte uit mijn handen, en begon te pap snel op te eten. Ik glimlachte naar Kelly, die in een paar uur was veranderd in een zorgzamen pleegmoeder, en liep naar boven. Ik deed zachtjes de deur van Jack`s en mijn kamer open, en zag Jack voor het raam staan. Ik zag aan zijn houding dat hij het moeilijk had. Ik liep naar hem toe en sloeg een arm om hem heen. Ik wist niet wat ik moest zeggen, dus zei maar niets. Jack sloeg ook een arm om mij heen, en kuste me zacht op mijn voorhoofd. Toen we even later beneden kwamen, vroeg èèn van de mannen:`What`s the plan now, Captain?` Jack zei voor de eerste keer van zijn leven:`I have no plan. Not yet.` Ik begreep wel dat de mannen zo snel mogelijk de zee weer op wilde, het waren allemaal echte zeemensen! Ikzelf was gewend aan het leven op land, maar miste de zee ook… `But I can asure you this: I will get my ship back!` zei Jack er fel achteraan. De bemanning zweeg, en sloegen hun ogen neer. We geloofden hem op zijn woord. Tenslotte hadden we hier te maken met Captain Jack Sparrow…

Laatst bijgewerkt door Firelight op 18-12-20 20:22, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: Namen op verzoek verwijderd