Geplaatst: 30-05-06 17:31 
veel leesplezier 
De volgende dag komen de jongens al vroeg in de ochtend. Ik merk dat Mark mij de hele tijd in de gaten houd. Ik zeg gewoon normaal hoi tegen hem en hij groet vriendelijk terug. Maar toch merk je dat hij niet snapt wat er gisteren ineens was.
Na een tijdje krijg ik de kans om Mark te vragen of ik hem even alleen te spreken. Gelijk maak ik er gebruik van, maar ik zie aan Mark dat hij wel een beetje twijfelt. Het is duidelijk dat hij er helemaal niets meer van snapt. Toch loopt hij met mij mee naar mijn kamer toe. Hij kijkt mee beetje vragend aan en ik weet niet goed hoe ik moet beginnen. “Wat is er?” hij kijkt me vragend aan. Plots barst ik in tranen uit, had ik dit maar nooit gedaan. Straks raak ik hem voor altijd kwijt. Lief slaat hij zijn armen om mij heen, maar ik maak me zachtjes los. Hij kijkt verbaasd en zegt dan: “Zeg maar gewoon wat er is. Wat is er gebeurt in dat gesprek met Rebecca, je bent helemaal veranderd na dat gesprek. Waarom?” Ik draai mijn hoofd weg, want ik durf hem niet meer recht aan te kijken en zeg: “Ik heb wat dingen uit jou verleden gehoord, van ongeveer een jaar geleden. Ik weet niet of ik je kan vertrouwen en wat ik moet geloven.” Even kijkt hij me vragend aan en zegt: “Wat weet jij over mij verleden dan? Heb ik wat verkeerd gedaan ofzo?” Er is duidelijk in zijn ogen te lezen dat hij niet snapt. “Weet je het dan zelf niet eens?” Hij kijkt me vragend aan dus vervolg ik maar: “Je stond bekend, omdat je player was.” Hij kijkt me ongelovig aan en zegt dan: “Vroeger misschien een klein beetje, maar dat was voor de grap.” “Nou leuke grap, ben je nog steeds zo grappig?” De tranen staan me in mijn ogen en hij zegt: “Nee, ik ben veranderd echt waar.” Ik begin nog harder te snikken, want kan ik hem vertrouwen? “Sorry ik moet er even over nadenken en ik loop langs hem heen naar de trap toe. Ik merk dat hij mij nakijkt en dat voelt nu even niet goed. Ik voel de tranen achter mijn ogen prikken wat moet ik doen.
Ik ben beneden bij de rest gaan zitten en een klein poosje later komt Mark eraan en zegt: “Ik ga naar huis. Ik voel me niet zo lekker.” Hij staart een beetje voor zich uit en ik voel me heel schuldig. Hij voelde dus wel wat voor me, maar kan ik het nu zomaar weer goed praten? Ineens merk ik dat iedereen mijn kant op kijkt, terwijl Mark, de tuin uitloopt. Rebecca slaat haar arm om me heen, die heeft iets meer het idee waarschijnlijk wat er gebeurt is. Dan sta ik zonder wat te zeggen op en ren de tuin uit, achter Mark aan. “Wacht!” roep ik hard naar hem. Maar hij negeert me en loopt door, snel haal ik hem in. Ik probeer voor hem te gaan staan, zodat hij stopt, maar hij doet gewoon een stap opzij en loopt door. Dan ga ik maar gewoon naast hem lopen en zeg: “Sorry. Het spijt me echt.” Dan begin ik te huilen ik kan, mezelf gewoon even niet meer beheersen. Heftig snikkend blijf ik naast hem lopen en blijf zeggen dat het me spijt. “Oké, ik had niet aan je mogen twijfelen, maar ik wou gewoon de waarheid weten. Sorry, ik zat fout. Alsjeblieft, zeg alleen maar dat je wel weer vrienden met je kan zijn. Het is niet eerlijk, omdat ik een fout maak moet jij eronder leiden. Misschien had ik wel nooit moeten ontsnappen, dan had jij ook nooit last van mij gehad. Ik begrijpt dat je kwaad bent.” Dan draait Mark zich zomaar naar me toe en zegt: “Ik heb het allemaal nooit erg gevonden en weet je ik was er zelfs blij mee. Maar hoe zou jij het vinden om ineens uitgemaakt te worden voor player. En dat is dan niet eens zo erg, alleen wanneer ik zeg dat ik geen player ben, word ik niet geloofd. Terwijl ik jou wel vertrouwde, in alles eigenlijk. Maar ik ben niet kwaad op je, waarom zou ik?” “Wil je het me alsjeblieft vergeten. Ik zal nooit meer aan je twijfelen, nooit meer!” Hij kijkt me aan en sluit me dan in zijn armen. We staan heel lang in elkaar armen, mijn tranen zijn gestopt. Het voelt goed om zo bij hem te staan, wel voel me verschrikkelijk schuldig. Na een tijdje laat hij me los en kijkt me aan: “Ik zal altijd eerlijk tegen je zijn.” Ik kijk schuldig naar de grond. Hij haalt met zijn hand mijn hoofd omhoog en hij zoekt mijn ogen. Dan voel ik zijn lippen de mijne raken en ik heb het gevoel dat ik smelt.
De rest van de dag verloopt alles goed. Ik merk aan Claudia en Berber dat zij wel benieuwd zijn wat er nou allemaal was, maar ze vragen er niet naar. Ik besluit ze het vanavond allemaal uit te leggen. De jongens gaan aan het eind van de middag naar huis en we blijven met zijn vieren achter. Ik vertel Claudia en Berber het hele verhaal en ze hebben er wel begrip voor.
Ik besluit mijn ouders te gaan bellen en hopen dat ze opnemen. Wanneer de telefoon een paar keer is over gegaan, zakt de moed me in mijn schoenen. Ik zou net opnemen, als ik ineens een klik hoor en er word gezegd: “Met Anne.” Even weet ik niet wat ik moet zeggen, had de moet alweer opgegeven. “Mam?” “Kate, schat ben jij dat? Oh lieverd waar ben je? Wat is er gebeurt? Is alles wel helemaal goed met je.” De tranen staan in mijn ogen van geluk en zeg: “Ja, alles is goed met me, nu helemaal.” “Maar waar ben je schat en wat is er gebeurt?” zegt mijn moeder dan. “Mam, het is nogal een lang verhaal, maar om het kort te zeggen. Ik ben ontvoerd.” Ik merk dat me moeder schrikt, natuurlijk zal ze wel zoiets verwacht hebben. Maar toch komt het voor haar aan als een schok en dat kan ik best begrijpen. Dan zegt ze: “Maar hoe kun je me dan bellen dan, willen ze je vrijlaten?” “Ik ben ontsnapt met nog 2 meiden, maar de ontvoerders zitten nog steeds achter ons aan. Je moet ons helpen mam. “Maar waar ben je?” vraagt me moeder dan. Ik vertel haar waar we zijn en ze verteld me dat het een eind bij hun uit de buurt ligt. “Maar hoelang duurt het dan voordat je bij mij kan zijn?” “Als we nu vertrekken zijn we morgen aan het eind van de dag bij je. Oh dan moeten we nu weg, ik moet de spullen nog bij elkaar pakken. Hoe ga ik dat nou weer allemaal doen, nou ja het lukt wel we komen zo gauw mogelijk naar je toe.” Ik hoor dat me moeder nu al in paniek raakt van wat er allemaal moet gebeuren. “Wacht mam, ik heb wel een idee. Als jullie morgen nou ergens vertrekken, morgen nacht dan ergens overnachten en dan kunnen jullie overmorgen bij mij zijn.” “Maar schat, waar slaap je dan. Ik laat je niet buiten slapen hoor.” Eigenlijk moet ik wel een beetje lachen om moeder, maar dan zeg ik gauw: “Nee, we overnachten nou bij de zus van een van mijn vriendinnen. Hier kunnen we zolang blijven als we willen. Als jullie morgen dan ergens op de dag vertrekken, dan heb jij wat meer tijd om in te pakken enz..” “Dat is wel een idee, maar vind je het echt niet erg, anders vertrekken we nu direct hoor.” “Nee mam het is goed. We kunnen hier nog wel overnachten zolang dat nodig is. Doen jullie maar lekker rustig aan oké.” Ik vind het niet leuk dat het nog wat langer duurt, maar ik weet hoe me moeder in de stres raakt en dat ik wil haar niet aandoen. “Weet je het echt heel zeker Kate?” “Ja mam, ik hou het hier nog wel uit totdat jullie komen.” Even is het stil aan de andere kant van de lijn, dan zegt me moeder: “Vooruit dan maar. Maar doe alsjeblieft wel heel voorzichtig. Oh ja en Kate is er een nummer waarop ik je kan bereiken?” Gauw geef ik het nummer van Rebecca aan mijn moeder. Het is maar goed dat Rebecca dat had neergelegd naast de telefoon, voor zo’n geval als deze.
Even later zeg ik gedag tegen me moeder en ze heeft beloofd me morgen avond nog even te bellen hoe alles ervoor staat. Daarna ga ik gauw naar de kamer om het allemaal aan Rebecca en Claudia te vertellen. Ze zijn helemaal enthousiast en vragen verschrikkelijk veel dingen aan me. Alles beantwoord ik rustig. Dan zegt Rebecca: “Maar heb je er eigenlijk al over nagedacht wat Mark ervan zal vinden en hoe je hem dit gaat vertellen?” Er gaat een schok door me heen, wat moet ik doen?
Kus Nujaro
mooi