Bokt.nl

Citaat:

Vliegensvlug rende ik de duisternis in, iets wat ik normaal niet zou doen.
Ik hoorde een hoop gestommel achter me, verschrikt keek ik achter me. Joep aka mijn economieleraar was stuntelig door het venster gekomen, hij lag beneden het raam en probeerde onhandig zichzelf omhoog te werken.
Met een sprint rende ik de bomen en bosjes in, na een korte, maar intensieve sprint zakte ik hijgend tegen een boom omlaag.
Mijn maag knorde en mijn keel kwam brandend in opstand, het was alweer even geleden voor ik iets had gegeten en gedronken.
Ik gokte dat het inmiddels al een uur of 12 / half 1 was, de kampvuurtjes gingen her en der uit, op eentje na.

TOM:

We besloten eerst eens lekker wat te eten en te roosteren, per slot van rekening moesten we nog een plan maken.
Iedereen zat wat stilletjes voor zich uit te staren en af en toe werd er wat in het vlees geprikt.
In eerste instantie dacht ik dat ze me niet zouden geloven, wat niet meer dan logisch was als je opeens met een wild verhaal kwam.
Gelukkig deden ze dat wél, maar de volgende problemen stapelde zich al op.
Een schuldgevoel bekroop me, ik had die middag achter ze aan moeten gaan, ik wist meteen dat er iets niet pluis was.
Kom op, een schoolopdracht waarbij je iemand blinddoekt en bij enkels en polsen vastbindt?
Eigenlijk te gek voor woorden en ik met mijn stomme kop had het nog geloofd ook.
Snel zette ik het nare gevoel opzij, hier schoten we niets mee op, het was tijd dat er een goed plan kwam.
Terugbellen was een optie, maar veel te riskant. Wie weet zouden ze haar mobiel afpakken, dat betekende dat ze ons ook niet meer konden bereiken.
Nee, we moesten haar op zien te sporen.
‘De Korte Hoeve’ is een erg groot vakantiepark, het zou dus onbegonnen zaak zijn om heel het park af te speuren.
Toch streepte ik voor mezelf Deel A weg, ook wel het deel van de campinggasten.
Hoewel ik eigenlijk niks uit wilde sluiten, het was goed mogelijk dat ze in een tent zaten…
‘Ik ga slapen’ zei Steven. ‘We komen niks verder nu’
Teleurgesteld gaf iedereen een knikje dat er mee ingestemd werd.

AMANDA:

Hoelang ik er had gezeten wist ik niet, vermoedelijk was ik in slaap gevallen.
Het was nog steeds pikkedonker en dus volop nacht.
Of ik gezocht werd wist ik niet, wat me nog meer beangstigde.
De maan gaf niet erg veel licht, waarschijnlijk verscholen achter een heel wolkendek.
Ik krabbelde overeind, het was tijd dat ik wat actie ging ondernemen.
Het enige wat ik moest doen, was bij deel B komen. Ik nam in ieder geval aan dat de groep daar was. Zo niet, verzon ik wel iets anders.
Vertwijfeld bleef ik staan, zover ik kon zien moest ik dit hele stuk terug door het bos. Daarna kwamen er een aantal slingerpaadjes en kwam ik als het goed is op een kruising terecht.
Ik gokte het erop en met bonkend hard zigzagde ik van boom naar boom.
Een krakend geluid hoorde ik zachtjes achter me, ik bleef even stilstaan om te luisteren of het er wel echt was.
Het was er echt en verstijfd bleef ik staan. Het geritsel was nu duidelijk hoorbaar.
Opeens schoot er een konijn langs me heen, ik gaf een schreeuw van schrik, waar ik al direct spijt van had.
Snel tastte ik de omgeving af en verschool me achter het dichtstbijzijnde struikgewas.
Ik hoorde verder niets, maar ik moest op mijn hoede blijven. Toch besefte ik niet helemaal wat er gaande was, zulke achtervolgingen hoorde je alleen in de thrillers en horrors die in de bioscoop waren te zien. Nu maakte je het zelf mee…
Ik had een pesthekel aan thrillers, sowieso was ik een held op sokken en het donker en bos beangstigde me helemaal.
De drijfveer waren echt de kampvuren, zo heel ver was ik er niet van verwijderd volgens mij. Ik was bijna bij de slingerpaden, die gelukkig verlicht waren.
Ik dwong mezelf verder te gaan, met tegenzin dat wel, maar ik kon hier moeilijk blijven staan.
De volgende paar meters controleerde ik constant of er niemand achter me liep, ik maakte mezelf wijs dat de mannen toch dronken waren en waarschijnlijk om de minuut over hun eigen benen struikelden.
Ik focuste mezelf op geluiden die er helemaal niet waren, rillerig vervolgde ik mijn weg.
Eindelijk was daar de kruising, precies zoals ik dacht. Even twijfelend over welk pad ik in moest slaan, sloeg ik toch maar linksaf. De kampvuren kwamen duidelijk uit het noord-westen.

Een harde klap en een aantal luidruchtige stemmen haalde me uit mijn blije gedachten, vliegensvlug schoot ik naar de kant.
Het struikgewas was enorm laag, overdag zou je hier niet kunnen verstoppen, dat was één ding wat zeker was.
Gespannen wachtte ik af, de grassprietjes kietelde irritant aan mijn armen en schouders.
De stemmen kwamen steeds wat dichterbij, zo te horen waren ook deze mensen flink bezopen, verschillende kreten kwamen naar voren.
Gelukkig sloegen ze niet mijn paadje in, maar moesten ze de weg terug door het bos, waar ik zojuist vandaan was gekomen.
Ik sloeg een zucht van opluchting en krabbelde voorzichtig overeind.
Zoals ik al dacht kwam ik bij het vertrouwde deel uit, waar we altijd met zijn allen zaten in de zomervakantie.
Verrukt keek ik naar de kampvuren, wat gaf dat toch een gezellige sfeer.
Dit deed me helemaal denken aan de voetbal, ik had één voorronde van Nederland gezien toen ik nog thuis was.
Verder had ik er geen weet van en ik was een enorme voetbalfanaat!
Nog een punt wat voor mij was verpest, de kwaadheid nam inmiddels de plaatst voor angst in én dat was wat ik nu even nodig had!
Met goede moed vervolgde ik mijn weg, Tom zou vast nog wel buitenzitten evenals Tiffany en Jip. Dat waren echt de gasten die het laat maakte, ik grinnikte even.
Mijn maag rommelde en ik merkte dat de lekkere barbecue luchten, die waren blijven hangen, me erg hongerig maakte.
Ik deed wat passen naar rechts zodat ik net door een paar takken heen kon kijken, er was een kampvuur maar helaas niet de mensen die ik zocht.
Dan moest ik weer helemaal naar de andere kant, dat was het laatste kampvuur in dit deel.
Nog steeds oplettend, maar wat zekerder van mijn zaak zette ik de pas er flink in. Ik was nog maar enkele passen verwijderd van het kampvuur.
Ik keerde mijn rug tegen het huisje en sloop zo als een spion naderbij.
Mijn hart maakte een sprongetje, ik zag Steven, Tiffany en Jip samen bij het kampvuur zitten. Zo te zien waren ze de laatste dingen aan het barbecuen.
Net toen ik op het drietal af wilde stappen voelde ik een zware hand op mijn schouder en werd de andere hand snel op mijn mond gelegd.
Ik spartelde tegen en probeerde me om te draaien, op dat moment klonk er een stem in mijn oren…

Citaat:

De zware hand drukte zwaar op mijn schouder, het lukte me niet om mezelf om te draaien.
Ik werd stevig rond mijn middel gepakt waarbij ook mijn armen tegen mijn middel werden gedrukt. Even verslapte de
greep en werd een hand rustig op mijn mond gelegd.
Ik schopte heen en weer en beet hard in de hand, een vloek volgde.
Toen de hand losliet greep ik mijn kans, razendsnel nam ik een sprint, weg van hier.
Het geroep achter hoorde ik me niet meer, het klonk me meer dan bekend in de oren, maar op dit moment kon ik niet meer nadenken.
Ik bleef doorrennen, vanbinnen brandde mijn longen pijnlijk, maar ik durfde niet te stoppen.
Na een flinke run stopte ik, ik was een heel eind van het park vandaan, minstens 4 kilometer. Opeens kwam alles eruit,
mijn opgekropte emoties en verbazend genoeg ook de woede. Woede die ik had tegenover mezelf.
Ik was er zó dichtbij, ik stond er notabene met mijn neus voor, was ik er nou maar een paar seconden eerder op afgestapt.
Maar wacht even, ik had mijn telefoon nog! Wat stom dat ik die helemaal vergeten was, op een fluistertoon vloekte ik tegen mezelf.
Met een handige beweging haalde ik het apparaatje uit mijn zak, snel drukte ik op het groene telefoontje.
Het icoontje dat mijn mobiel aan moest zetten. En ja, hoe cliché het ook klinkt, het schermpje wilde niet oplichten.
De accu was leeg en nu ik daar overna dacht, ik moest hem de laatste keer niet uit hebben gezet toen ik Tom belde.

Ik hervatte mezelf, ik sprak mezelf moed in en liep op een rustig tempo weer terug.
Zaak was om nu weer het juiste pad terug te lopen, het moest, ondanks dat ik huiverig was voor de aanvallen die telkens onverwacht kwamen.
Wat gek eigenlijk dat ik die laatste niet had gehoord, ik wist zeker dat alle mannen flink bezopen waren en zo snel nuchter worden?
Ik vervolgde mijn weg, een pretje was het niet want de nacht was nog steeds in volle bloei.
Het lange pad langs het strand deed me goed, het optimisme kwam er weer een beetje in. Ik liep gewoon dezelfde weg terug en zorgde dat ik nóg beter uit mijn ogen zou kijken.
Voor mezelf stelde ik vast dat het ruisende water goed deed en ik zette stevig de pas erin.
Na door het mulle zand te hebben geploegd, sloeg ik rechtsaf. Ik moest bergopwaarts en daarvoor moest ik al mijn krachen bij elkaar verzamelen.
Ik merkte nu pas hoe zwak ik was geworden, zowel mentaal als fysiek. Het weinige eten en de grootse inspanningen deden me geen goed.
Rechts naast de steile helling stond een klein café'tje, zo te zien waren de bewoners in diepe rust. Links van me was een groot weiland, afgezet met wat gaaswerk,
Waarschijnlijk stonden hier schapen of geiten, het was té donker en de silouhetten waren te vaag.
Halverwege stopte ik, mijn hoofd klopte als een bezetene en de stekende pijn in mijn bovenbenen was niet te harden. Verkrampt bleef ik enkele minuten staan.
Ten slotte zette ik me door de pijn heen, hier blijven staan was wel de laatste optie. Ik moest snel terug.
Ik zette voort wat niet meeviel, maar eindelijk kwam het stukje afdaling. Dat zou gemakkelijker gaan dan de helling op!
Al snel kwam ik weer een beetje in de bekende omgeving, dit herkende ik nog wel want ik was hier zojuist langs gerent.Toch handig dat ik hier vele zomervakanties had versleten,
dat gaf nog veel voordeel in de weggetjes en paadjes die ik op mijn duimpje kennen.
Ik moest toegeven dat het in het donker iets meer moeite kostte, maar tot nu toe had ik telkens gelijk gehad.
De behoefte aan mijn vrienden groeide en dat gaf mij net het beetje extra dat ik nodig had. Mijn maag kwam in opstand, maar die negeerde ik keihard.

Het laatste stukje was simpel, waar ik helemaal in het begin linksaf was geslagen, moest ik nu rechtsaf.
Uit de struiken naaste me kwam een hoge gil. Ik schrok op, maar toen ik er achterkwam dat het twee katten waren die achter elkaar aanzaten werd ik weer rustig.
Die geluiden die anders zo amuserend konden zijn, waren ’s nachts doodeng. Vroeger was ik altijd gek geweest op Thrillers en Horrors, ik kon er maar geen genoeg van krijgen.
Deze hadden me ook een hoop ellende bezorgd, ze hadden ervoor gezorgd dat ik ’s nachts niet op pad durfde of niet alleen thuis durfde te zijn.
Met het op pad gaan bedoelde ik dan het naar de wc gaan of even naar benden om wat verkoelend uit de koelkast te pakken. Al met al raadde ik de Thrillers en Horrors niet aan.

Het laatste stukje, ik was rechtsaf het pad in geslagen. Ik wist zeker dat dit de juiste weg was, mijn coördinatie had me niet in de steek gelaten.
Het vele lopen had me geen goed gedaan, zo te voelen stonden de blaren op mijn voeten en waren mijn enkels gaan irriteren door de scherpe rand van mijn schoenen.
Met veel pijn en moeite zette ik door en ik ‘herkende’ al snel de bosjes waar ik een paar uur geleden door heen zat te loeren. Nu weer, ik nam het zekere voor het onzekere.
Voorzichtig schoof ik de takken weg, oppassend dat ik niet in mijn gezicht werd geraakt want die takken konden hard aankomen.
Het vuur dat een paar uur daarvoor nog vrolijk had gebrand was nu gedoofd, enkele vonken blonken nog oranje op tussen de zwarte duisternis.
Ook in het huisje zelf was geen enkel spoor van leven te bekennen, ik kwam eigenlijk een beetje voor een dilemma te staan; ik wilde niet iedereen wakker maken. En met die iedereen bedoelde ik niet mijn vrienden, maar alle vakantiegangers die in dit deel een huisje hadden gehuurd.
Uit ervaring wist ik dat mijn vrienden goed en vast sliepen, zeker na een paar glaasjes bier en wijn. Ze hadden het schijnbaar laat gemaakt, hoe laat wist ik niet.
Ik had geen besef meer van tijd, mijn hele ritme was van slag.
Nog steeds stond ik te peinzen over wat ik ging doen, voor de deur blijven liggen had ook geen zin. Ik was veel te bang om gezien te worden.
Hoe het inmiddels met de mannen (zoals ik ze maar noemde omdat andere benamingen me niet toepasselijk leken) stond wist ik ook niet, wie weet waren ze me aan het zoeken.
Die gedachte schoof ik snel weg, want het maakte me alleen nog maar angstiger als ik er aan dacht dat ik gevolgd of bespied werd.
Ik hoorde helemaal niets, wat me toch weer een iets veiliger gevoel gaf. De mannen waren flink dronken geweest en met een beetje geluk konden ze niet meer op hun benen staan of lagen ze met een zware migraine aanval in hun bed.
Maar ik had toch zeker die hand op mijn schouder gevoeld?
Het kon niet missen dat het een van hen was, want wie anders zou iemand zo ‘aanspreken’ ?
Ach, het zou allemaal wat. Noodzaak was nu om binnen te komen. Ik besloot de gok te wagen en aan te kloppen.
Eerst wat zacht, maar toen iets harder. Zoals ik al gedacht had kwam er geen teken van leven, dit had geen nut.
Ik trachtte een ander hulpmiddel te gebruiken, ten minste, daar ging ik niet vanuit, maar niet geschoten was altijd mis.
Mijn telefoon.
Nogmaals drukte ik op het groene telefoontje, ik hield deze toets 20 seconden vast, maar het apparaatje gaf geen enkel teken.
Helaas, maar het was het proberen waard.

Ik groef de grond lichtjes uit en brak wat takken af met veel bladeren.
De grond was hard en koud, maar het lag niet heel slecht. Ik had ervoor gezorgd dat ik wat beschut tussen de takken lag, gauw zouden ze me hier niet vinden.
Tja, als je vrienden je lieten zitten had je geen andere keuze. Dat laten zitten tilde ik nogal zwaar aan. Ik had g*dverdomme nog gebeld, joost mag weten of dat nou vandaag of eerder was? Ik wist het niet meer.
Dan hield je toch een beetje rekening dat iemand zou kunnen ontsnappen en wist in welk huisje je zat?
Het leek me niet meer dan logisch, in dit huisje zaten we áltijd.
Boos worden had eigenlijk geen enkele zin, ik werd alleen maar kwader daardoor terwijl ik dondersgoed kon weten dat ze hier geen rekening mee konden houden.
Ik sloot mijn ogen en draaide wat, net zolang totdat ik mijn draai had gevonden en warempel nog lekker lag ook.

Mijn ogen waren nog gesloten, maar ik voelde het warme zonnetje door de takken heen priemen. De takken waar ik onder lag gaven veel schaduw waardoor het heerlijk koel was.
Een aantal vervelende, jeukende plekken hadden mijn benen en armen ingenomen. Zeker te weten dat er veel muggen waren geweest. En natuurlijk had ik weer het geluk lekgestoken te worden.
Een warme vlaag kwam boven mijn gezicht, de zon was vast gaan draaien stelde ik vast.
Het voelde niet prettig, het deed me benauwd worden.
Ik opende mijn ogen……