Bokt.nl

Citaat:

Nu is het de beurt van Anna om zich echt te verslikken in haar cappuccino. Als ze weer wat is bijgekomen kijkt ze mij vragend aan. ‘Nog niet genoeg bij gekletst?’ probeert ze ontschuldig uit te brengen. Ik glimlach. ‘Ik geloof dat ik een vriendin heb terug gekregen. En Janice vond het nog leuk om nog even wat langer bij te kletsen. Het is toch niet erg he? Anders ben ik haar nog snel af.’ Ik kijk ontschuldig de kamer rond. Anna glimlacht en ontspant zich. ‘Ik vind het goed hoor!’ Gert knikt alleen maar. Ondertussen eet ik rustig mijn broodjes op. Zo nu en dan kijkt Anna even naar mijn bord en trekt ze een wenkbrauw op. Ergens vind ik het wel grappig. Blijkbaar herkent ze een van mijn trekjes die ik zelf niet ken en heeft ze dat trekje nooit leuk gevonden. Of in dit geval smakelijk.

Een kwartiertje later komt Janice de kamer binnen. ‘Ik heb de normale weg maar genomen, is dat erg?’ Gert glimlacht. ‘Nee hoor, we zijn niks anders van je gewend, alles goed?’ Janice knikt. ‘Absoluut! En met U?’ Gert kijkt tevreden, blijkbaar wordt hij graag aangesproken met U. Zal ik dat ook is proberen? ‘Prima hoor! Ik ben blij dat mijn dochter weer contact heeft met jullie groep. Ik merk aan haar dat het haar goed doet.’ Merkt hij dat? Hij heeft mij amper gezien! ‘Ga je mee Janice? Gaan we naar boven.’ Janice kijkt mij opgelucht aan. ‘Tuurlijk! Dag Gert en Anna!’ Als we de deur uit zijn kijken we elkaar even aan. Tegelijkertijd draaien we met onze ogen. Daarna schieten we in de lach. ‘Die twee zijn echt geen steek veranderd zeg. Ik durf erom te wedden dat Gert amper met je gepraat heeft.’ Verbaast kijk ik haar aan. ‘Het is ondertussen wel duidelijk dat jij veel meer van mijn familie weet dan ikzelf!’ ‘Daar ben jij ook snel genoeg weer achter. Maar we hebben een missie! Ons boek terug krijgen!’ ‘Hoe wou je dat doen?’ Langzaam voel ik mij nieuwsgierig worden. ‘Wat dacht je van Anna oproepen?’ Klinkt het nuchter uit de mond van Janice. Verschrikt kijk ik haar aan. Kan en durf ik dat wel?

Als we op de zolder nog een keer onder de bank hebben gekeken kijkt Janice mij aan. ‘Ze doet je niks, ik weet het zeker. Ik denk dat ze zelfs opgelucht is dat ze je weer is kan spreken.’ Ik knik. ‘Ik hoop het.’ ‘Lis, ze is je moeder. Tuurlijk wil ze je spreken. En vooral na die val die je gemaakt hebt. Toen je nog in Frankrijk was heb ik voor jullie huis gezorgd en heb haar opgeroepen. Het was tegen jou wil om Rose zonder jou op te roepen, maar ik moest wel. Ze reageerde geschrokken en vroeg of ik haar op de hoogte kon houden. Als dat tenminste ongemerkt kon. Helaas lukte dat niet.’ Verbaast kijk ik haar aan. ‘Waarom is ze nog hier, kan ze niet weg?’ ‘Bedoel je met weg naar een andere dimensie?’ Ik knik. ‘Ze heeft hier nog een taak liggen. En Rose kennende rust ze pas als de moordenaar gepakt is.’ ‘Waarom zegt ze niet wie het is dan?’ ‘Dat kan niet. Ik hoop dat Rose het je straks kan uitleggen.’ Voorzichtig steekt Janice een aantal kaarsen aan. Kaarsen die in de vorm van een pentagram staan. Ik onderdruk een zenuwachtige kriebel en ik ga naast Janice staan. Automatisch geef ik haar een hand. Janice glimlacht even. ‘Concentreer je en vraag Rose hier naartoe te komen. Open de poort alleen voor Rose, okey?’ ‘Alleen voor Rose? Zijn er dan meer?’ Angstig kijk ik haar aan. ‘Er zijn wel meer, maar die hebben hier niks te zoeken. Dus concentreer je op Rose.’ Langzaam sluit ik mijn ogen en probeer Rose te roepen. Opeens voel ik wat in de buurt en open mijn ogen. Voor mij staat een vrouw met lang donker haar die haar handen voor haar mond slaat. In haar ogen zie ik hoop. ‘Rose…’ zeg ik zacht. Ik wil naar haar toelopen, maar Janice houdt mij vast. ‘Niet doen, dat kan niet. Bovendien loop je zo de poort binnen. Er hoeft maar iets mis te gaan of je zit in hun wereld.’ Verbaast kijk ik haar aan. Ik heb geen idee waar ze het over heeft. Dan doet Janice een stap achteruit. ‘Als je wil kan ik wel even naar je kamer gaan hoor.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Je mag van mij blijven, jij weet hoe dit werkt.’ ‘Jij hebt het mij geleerd. Bovendien heb jij zonet het grootste gedeelte gedaan en Rose helpt je straks wel.’ Janice draait zich om en loopt de trap af.

‘Doe je het luik zo weer dicht Lisa?’ klinkt het opeens. Ik kijk weer naar Rose. ‘Ik wou dat ik mij wat meer van jou kon herinneren,’ zeg ik zacht. Rose glimlacht. ‘Dat komt vanzelf weer, daar ben ik zeker van. Met het openen van de zolder is al een groot gedeelte van je geheugen teruggekeerd.’ Even glimlach ik. ‘Hoe weet jij dat?’ ‘Ik ben de hele tijd al bij je.’verklaard ze nuchter. Ik kijk haar verward aan. ‘De hele tijd al bij mij? Sinds wanneer?’ Anna kijkt mij even aan. ‘Vanaf het moment dat jij in mijn buik zat. Jij bent gewoon de kleinere versie van mij. Ook al hoop ik niet dat jou hetzelfde overkomt natuurlijk.’ Ondertussen ga ik mij steeds verwarder voelen. Hetzelfde overkomen? Waar heeft ze het over? ‘Je begrijpt het niet he?’ In Rose haar stem klinkt ergens verdriet. ‘Ik begrijp het inderdaad niet. Ik weet dat jij mijn moeder bent, maar wie is mijn vader? Wie is Anna?’ Bij de naam Anna krimpt Rose ineen. ‘Jouw vader leeft niet meer. Toen ik zwanger van jou was is hij omgekomen bij een auto-ongeluk.’ ‘Wie is Gert dan?’ ‘Ik verwachte die reactie al. Gert is mijn tweede man.’ Okey, mijn stiefvader dus. Dat betekend dus niet dat… Ik hoef hem dan in ieder geval niet met U aan te spreken. Vind ik dan. ‘Dat betekend wel dat jij naar hem moet luisteren. En U zeggen, dat heeft hij wel liever. Maar aan de andere kant, dan moet je dat ook tegen Anna zeggen.’ Valt Rose mijn gedachten binnen. ‘Hoe wist je dat ik dat dacht?’ Verbaast kijk ik haar aan. ‘Ik ben je moeder.’ Klinkt het simpel. ‘Gelukkig is Anna dat niet! Trouwens, zij is het niet waard om U tegen te zeggen.’ Reageer ik fel. Even glimlacht Rose, dan veranderd haar blik. ‘Blijf uit haar buurt Lisa. Alsjeblieft.’ ‘Waarom?’ ‘Dat kan ik jou niet zeggen. Sorry.’ Er loopt een koude rilling over mijn rug. ‘Ik weet dat Anna ontlopen moeilijk is. Helaas is het mij niet gelukt. Maar ik sta niet toe dat zij jouw leven ook verwoest.’ Ondertussen ben ik op de grond gaan zitten. Anna is gevaarlijk en ze heeft het leven van Rose verwoest. Hoe? Verward zit ik voor mij uit te kijken. ‘Gert had een relatie met Anna, zonder dat ik er ook maar iets van wist. Langzaam is ze ons leven binnengekomen.’ Verklaard Rose. ‘Hoe is zij ons leven binnen gekomen?’ ‘Ze is een collega van jou vader. Zo hebben ze elkaar leren kennen.’ ‘En toen?’ ‘Na een paar maand had Anna geen huis meer. Het was afgebrand. De reden ervan is nooit gevonden. Omdat ons huis groot genoeg is, mocht Anna hier tijdelijk logeren. Ik wou dat ik nooit toestemming had gegeven.’ Zucht Rose zacht. ‘Het is nog maar een paar maand terug dat dit allemaal gebeurde.’ ‘En het gevolg was?’ ‘Dat kan ik je niet vertellen. Sorry.’ Opeens denk ik aan het boek. ‘Het boek…’ fluister ik zacht. ‘Het is hier niet.’ Verschrikt kijk ik Rose aan. ‘Waar is het dan?’ ‘Het is hier in huis. Maar niet in deze ruimte. Meer kan ik niet voor je doen. Het spijt me.’ Opeens gaan de kaarsen uit en Rose verdwijnt. Ik wil haar terugroepen maar het blijft stil.
Een tijd lang blijf ik beduusd op de grond zitten. Gert is dus mijn stiefvader. Hoe zit dat dan met zijn zeggenschap over mij? Waarom deed Anna toen ik mijn geheugen terug kreeg alsof zij mijn moeder was? Hoe zit dat met Kim? Is zij een halfzusje van mij? Dat zal wel moeten, als Anna nog niet zolang hier is. Wat bezielde Gert om Anna in huis te nemen? Blinde liefde? Ik zucht even. Hoe vaak kan ik Anna oproepen? Waar in het huis is het boek gebleven? Hoeveel kans heb ik dat ik het boek kan vinden? Wie heeft het boek eigenlijk weggepakt?

Citaat:

Ruim tien minuten later komt Janice de zolder weer op. ‘Ik dacht al, het is zo stil.’ Dan kijkt ze mij aan. ‘Hey, gaat het wel een beetje?’ klinkt het bezorgd. Ik haal mijn schouders op. ‘Je hebt gehuild he?’ Dan voel ik pas de opgedroogde tranen. Even veeg ik met de rug van mijn hand over mijn wangen. Janice gaat naast mij zitten. ‘Misschien was het wel te vroeg…’ zegt ze zacht. Ik schut mijn hoofd. ‘Het was precies op tijd.’ Janice kijkt mij verbaasd aan. ‘Ik ben heel wat wijzer geworden. Behalve dan waar het boek is, het moet ergens hier in huis zijn. Maar waar…’ ‘Dat weet je niet?’ ‘Ik weet alleen dat het niet hier op de zolder is. Rose kon mij alleen dat vertellen. Waarom niet meer?’ Wanhopig kijk ik Janice aan. ‘Dat weet ik ook niet, ze kan maar beperkte informatie geven.’ Even zakt de moed mij in de schoenen. ‘Als het boek niet hier is, is hier iemand geweest. Buiten jou om.’ Even kijk ik haar wantrouwend aan. ‘Jij hebt het niet?’ ‘Ik wou dat ik het had.’ zucht ze.

‘Geen boek is geen antwoord,’ mompel ik zacht. Het is een zinnetje dat ik de hele avond al in mijn hoofd heb rondspoken. Nou ja, alleen de avond? Ondertussen is het midden in de nacht, slapen kan ik niet. De hele tijd spoken er vragen door mijn hoofd. De meesten gaan over dat boek. Waar zal het zijn? Op mijn kamer misschien? Zal ik het voor de vakantie tevoorschijn hebben gehaald? Of zou er dan toch iemand op mijn kamer geweest zijn en… Opeens word ik verstoord uit mijn gedachten. De deur gaat langzaam open. ‘Lisa…’ klinkt het zielig. In de deur staat Kim met haar grote teddybeer Bram. Langzaam ga ik rechtop zitten. Ik ben toch langzaamaan moe geworden en dat merk ik nu ik mij wel moet bewegen. ‘Hey Kim,’ fluister ik zachtjes. ‘Ik kan niet meer slapen. Ik heb zo eng gedroomd en…’ ze is even stil. ‘Ik hoopte dat ik bij jou verder mocht slapen. Dat mocht altijd voordat je van de berg viel.’ Smekend kijkt ze mij aan. Ik voel dat ik een glimlach op mijn gezicht krijg. ‘Kom maar!’ Ergens vind ik het wel leuk dat ze naar mij toe komt. Waarom zou ze eigenlijk niet naar Anna toegaan? Ondertussen is Kim bij mij in bed gaan liggen. Bram heeft ze stevig onder haar arm geklemd. ‘Je hoeft niet meer bang te zijn hoor,’ stel ik haar voorzichtig gerust. ‘Ik ben ook niet meer bang hoor! Maar Bram wel! Die heeft namelijk ook gedroomd vertelde hij mij!’ Met moeite onderdruk ik een lach. ‘Waar heeft Bram over gedroomd dan?’ In geuren en kleuren begint Kim over de droom van Bram te vertellen. Als ze aan haar eigen droom toe is ben ik ondertussen al een beetje ingedommeld. Kim babbelt ondertussen gezellig door. Ik heb niet meer in de gaten dat Kim mij, zonder dat ze het doorheeft, mij een belangrijke aanwijzing geeft. Een aanwijzing die mij veel dichter naar de zoektocht naar het boek kan brengen.

De volgende ochtend word ik wakker door een zacht snurkende Kim. Ik glimlach even en kijk daarna even op mijn wekker. Als ik tot de conclusie kom dat het nog maar half 7 is laat ik even een zucht horen. Naast mij klinkt een boos gebrom. Verbaast kijk ik naast mij, daar ligt Kim nog steeds lekker te slapen, met Bram in haar armen geklemd. Na de ‘geestontmoeting’ ben ik van alles gewend. Een seconde denk ik dat Bram echt leeft. Een beer gromt toch? Ik schud mijn hoofd. Lisa wat haal jij je toch allemaal in je hoofd! Bram is een teddybeer! Even denk ik aan het gebabbel van Kim vannacht. De droom van Bram en haar eigen droom. Waar ging de droom van Kim eigenlijk over? Dan krijg ik door dat ik niet Kim haar hele droom heb gehoord. Kim zei dat het over mama en Anna ging. Een tijd lang denk ik na. Anna en mama. Mama als in Rose? Dan is Kim dus wel mijn zusje. Een halfzusje misschien? Of geadopteerd? Dan denk ik aan de droom van Kim. Een droom over Rose en Anna. De verleiding is groot om Kim wakker te maken, maar als ik opzij kijk zie ik haar nog rustig slapen. Ik besluit mij in te houden en draai mij nog even om.

Een klein uur later word ik wakker door Kim. Van Bram krijg ik een kus op mijn neus. Hij kriebelt een beetje en dat veroorzaakt een behoorlijke niesbui. Kim kijkt mij na mijn niesbui vrolijk aan. ‘Dat deed je voor de val ook altijd als Bram je een kusje gaf.’ Ze kijkt mij met een grote triomfantelijke grijns aan. Opeens voel ik dat er nog een niesbui aankomt en ik begin in mijn nachtkastje te graaien opzoek naar een pakje tissues. Kim kijkt mij ondertussen super onschuldig aan. ‘Moet je niesen?’ klinkt het nog onschuldiger. Even kijk ik haar moeilijk aan. Daarna begin ik te knikken. ‘Wacht maar heel even, dan pak ik slofje even!’ Voordat ik kan vragen wie slofje dan wel niet mag zijn rent ze de kamer uit. Snel graai ik een pakje tissues uit mijn nachtkastje en haal opgelucht adem als de niesbui voorbij is. Juist op dat moment komt Kim weer met een hoge snelheid binnen. In haar had draagt ze een zakdoek. Even kijkt ze verbaast als ik niet meer hoef te niezen. Dan lacht ze en rent ze net zo hard mijn kamer weer uit. Ik laat mij achterover op mijn bed vallen. Een volgende niesbui is het gevolg. Bram ligt nog vrolijk naast mij. ‘Zie je wel dat je Bram wel lief vind! Ik neem hem nu wel mee hoor! We gaan samen naar de televisie kijken!’ Net zo snel als ze naast mijn bed stond is ze ook alweer verdwenen. Tot mijn opluchting mét Bram dit keer.

Tegen de middag kom ik uitgeslapen naar beneden toegelopen. Zodra ik de deur open krijg ik een opmerking van Gert: ‘Jij bent snel in jou oude ritme teruggevallen zeg. Vroeger sliep je ook dagenlang tot de middag.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Gaan jullie nog wat doen vandaag?’ vraag ik op een onschuldige toon. Kim begint te stralen. Papa en Anna nemen ons mee naar het strandje! Je gaat toch wel mee he?’ Kim zet een paar puppyoogjes op. Ik zucht even. Smekend kijk ik haar aan en probeer haar door te seinen dat ze niet zo moet kijken. Jammer genoeg reageert ze er niet op en blijft mij zo aan kijken. Snel draai ik mij om naar Anna en Gert en zeg hen dat ik voor vandaag al andere plannen had. Gert kijkt mij verbaast aan. ‘Andere plannen? Hoezo? Met wie?’ ‘Janice en ik hebben met de groep afgesproken om wat te gaan drinken bij ‘Het Terras’ en waarschijnlijk gaan wij alvast plannen maken voor vanavond.’ ‘Wat ben jij van plan?’ ‘Ik was van plan om uit te gaan. Volgens de dokter kon ik weer gewoon doen wat ik altijd al deed. Het blijkt dat ik vaak en graag uitging en ik wil vandaag is onderzoeken of ik mij wat kan herinneren daar van.’ Een leugentje om bestwil waarschijnlijk. Janice komt hier wel heen, maar dan om eerst eens op zoek te gaan naar het boek. Misschien gaan wij daarna nog naar ‘Het Terras,’ maar dat is nog niet helemaal zeker. Anna kijkt opgelucht en werpt een blik naar Gert. Gert slikt even. ‘Je lijkt veel op Rose, Lisa.’ Verbaast kijk ik hem aan. ‘Hoezo ik lijk op haar?’ ‘Rose was ook een terrasjes gek. En ze was ook altijd te vinden bij vrienden of in een kroegje vroeger. Het leek wel alsof zij kon leven op de gezelligheid met anderen. Jammer genoeg heeft die gezelligheid haar wel het leven gekost.’ Die gezelligheid heeft haar het leven gekost? Waar heeft hij het over? Rose is toch vermoord? Gert ziet dat ik mij verward voel. Opeens krijg ik het idee dat hij tevreden naar mij kijkt. Wil hij mij perse verwarren? Waarom dan? Ik open mijn mond om wat te vragen. Maar geluid komt er niet uit. ‘Het was een stom ongeluk Lisa,’ zegt Anna rustig. Verward kijk ik opzij. Waar hebben ze het over? Rose is vermoord! En ik zal weten wie haar dood op zijn of haar geweten heeft. Ik ben het haar verplicht!
‘Lisa?’ klinkt het opeens heel zachtjes. Verward werp ik een blik opzij. Daar staat Kim heel zielig naar mij te kijken. Ik hurk door mijn knieën. ‘Wat is er Kim?’ vraag ik zachtjes. Ze kijkt mij recht aan en knikt heel eventjes. Ze lijkt opeens heel zelfverzekerd. ‘Wil je nog wel heel even met mij in het speeltuintje spelen dan?’ Ik kijk even opzij naar Gert en Anna. Anna kijkt verbaast. Gert knikt alleen kort. ‘Is goed, zullen we nu even gaan?’ Kim krijgt een kleur op haar wangen. ‘Ja!’ Nog voordat ik het door heb is ze al bij de deur en staat ze te springen om weg te gaan.

Hand in hand lopen we een vijftal minuten later naar het speeltuintje toe. Als ik Kim op de schommel heb gezet wijst ze opeens naar de speld in haar haren. Het is een klein roosje. ‘Mama heeft mij die gegeven op mijn verjaardag!’ klinkt het trots. Ik glimlach even. Rose en haar roosjes. ‘Zet de schommel is stil,’ klinkt het opeens bevelend uit de mond van Kim. Voorzichtig rem ik de schommel af en kijk Kim vragend aan. ‘Wat papa en Anna zeiden klopt niet over mama.’ Klinkt het opeens zelfverzekerd. ‘Hoe weet jij dat Kim?’ ‘Omdat Rose een engeltje is en ze is niet dood.’ Ik glimlach even en geef Kim een knuffel. Was ik nog maar 6 jaar, zeg ik zachtjes in mijzelf. Opeens duwt Kim zich van mij af. ‘En engeltjes die zijn altijd bij jou. Dat zei mama altijd.’ Ze glimlacht even en stapt dan van de schommel af. ‘Zullen we naar huis toe gaan?’ Een glimlach speelt rond mijn mond. Dan pak ik Kim haar hand. ‘Ik heb een voorleesboek op mijn kamer gevonden. Wil jij mij eruit voorlezen?’ Opeens voel ik mij helemaal gelukkig. ‘Tuurlijk wil ik dat!’