Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-10-06 17:42

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 24-10-06 17:42

uhmm ik denk dat vrijdag ofzo weer een nieuw stuk komt.. ben best druk op dit moment Knipoog

**Geplaatst**: 24-10-06 18:39

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 24-10-06 18:39

hey Danielle, ik vind het verhaal steeds leuker worden. Het wordt nu best wel spannend.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-10-06 19:47

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 24-10-06 19:47

dank je

**Geplaatst**: 24-10-06 21:03

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 24-10-06 21:03

Vrijdag pas, het is dinsdag! Ben het al heel lang aan het volgen eigenlijk, een beetje stiekem Tong uitsteken

maar nou moet ik het toch even zeggen, heel leuk verhaal Lachen

Je weet mensen goed nieuwsgierig te maken Tong uitsteken

Vrijdag kijk ik weer!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-10-06 08:31

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 25-10-06 08:31

haha oke

dankje!
ja heeel misschien eerder..maar iig vrijdag Knipoog

**Geplaatst**: 27-10-06 11:46

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 27-10-06 11:46

joepie, het is vrijdag, ik wacht in spanning af Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-10-06 17:52

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 27-10-06 17:52

Ik hoop dat jullie het leuk vinden...
het is niet 1500 woorden ... heb het heel druk.. maar beloofd is beloofd Knipoog

Ik zakte in elkaar en ging even zitten tegen het schuurtje aan. Wat moest er nu gebeuren? Ik kon hier niet blijven! Misschien zou ik mijn familie nooit meer terugzien! Witjes staarde ik voor me uit. Ik had zo vaak aan later gedacht, misschien een leuk gezinnetje beginnen. Maar nu, nu kon het niet. Ik moest hier weg komen, het moest gewoon! Het kon niet anders, maar aan de andere kant wist ik helemaal niet waar ik was. Ik had wel gehoord dat er aan de andere kant van het bos iets was waar ik nooit mocht komen, Daar moest ik heen!

Langzaam stond ik op en liep naar mijn kamer, daar zat Jason. Hij keek mij aan en vroeg toen: “Wat is er? Je ziet erg witjes, misschien moet je even zitten.” Ik ging zitten en keek hem aan, maar zei niets. Hij ging naast mij zitten en sloeg zijn arm om mij heen. Geluidloos rolden de tranen over mijn wangen. Jason trok mij tegen zich aan “Ssst maar, rustig maar. Wat is er gebeurt?” Ik keek hem aan. “Micheal, Jaap. Ze, ze. Ik ga nooit meer terug!” snikte ik stotterend. Hij dacht even na en keek mij aan. “Je komt nooit meer terug, hebben ze dat gezegd?” vroeg hij nadenkend. Ik keek hem aan en vertelde toen alles, wat ik had gehoord. Al wist ik niet hoe het er zo uitrolde, maar het lukte! Hij bleef rustig luisteren tot ik helemaal uitgepraat was, toen keek hij me aan. “Ik heb nooit geloofd dat ze dit ooit zouden doen eigenlijk, maar ik geloof jou ook.” Ik keek hem aan, dus hij wou gewoon helemaal niets doen?! “Als het aan mij ligt gebeurt er niets met jou, maar ik kan niet tegen hen op.” zei hij weer. “We moeten iets doen! Ik moet weg, ik heb gehoord dat achter het bos iets was waar ik niet heen mocht.” Ik keek hem vol verwachting aan. Hij knikte: “Ja, maar ze weten dat je als eerste daarheen gaat, omdat dat het dichtst bij ligt. Je kan daar niet heen.” De moed zakte weer in mijn schoenen. Het was een tijdje stil en ondertussen had ik mijn tranen weggeveegd. Na misschien wel een halfuur begon Jason pas weer te praten. “We gaan in ieder geval weg, ik weet nog niet hoe. Het moet lukken, maar het moet ook goed over nagedacht worden. Ik vertel je wel meer als ik iets verzonnen heb. Maar laat niets merken!” Ik knikte. Nog steeds had hij zijn armen om mij heen, het voelde vertrouwd. Bij hem was ik niet bang, ik wist niet veel van hem, maar hij straalde zoveel vertrouwdheid uit.

Het was al twee dagen verder en nog steeds had ik niets van Jason gehoord. Ondertussen was ik aardig zenuwachtig geworden, het liefst was ik allang weggegaan! Al wist ik wel dat ik niet zomaar iets kon doen, dat had geen zin. Ongeduldig wachtte ik maar, tot op een avond Jason binnenkwam en mij veel betekenend aankeek.
Op dat moment kon hij het niet vertellen, want Micheal en Jaap waren in de buurt. Maar de volgende dag toen we aan het werk waren, kreeg ik het eindelijk te horen. “We moeten snel weg, ik heb erover nagedacht en weet hoe we gaan. Het zal zeker geen gemakkelijke weg zijn, maar het zal wel moeten. Ik weet niet hoelang, maar we zullen een hele tijd onderweg zijn. En het moet snel, heel snel gebeuren! Jaap en Micheal worden ongeduldig en willen door met hun plannen, je bent hier alleen nog door mij. Maar daardoor zullen zij niet afschrikken.” Ik knikte. “Ik weet niet hoe je het precies wil doen, ik weet geeneens waar we zijn. Je hoeft mij niets te vertellen, want dat zal geen zin hebben en dat is het beste denk ik. Ik zal de spullen verzamelen die we nodig hebben.” Antwoordde ik hem.

De volgende ochtend kwamen Micheal en Jaap onze kamer binnen, geschrokken keek ik hen aan. “Jason, wij moeten wat zaken afhandelen. We komen morgenavond weer terug. In die tijd moet je goed op haar passen. Want anders...” Zei Micheal. Jason knikte ernstig en antwoordde toen: “De vorige keer ging het ook goed, dat weten jullie.” Micheal knikte en Jaap fluisterde wat in Micheals oor. “We gaan nu en als we terug zijn hebben we een verassing voor je Liesbeth.” Ik keek Micheal ongelovig aan. Zou ik dan toch naar huis gaan? Ik hoopte het maar. Toen liepen ze weg, stapten in hun auto en scheurde weg. Nog geen minuut later stond Jason op en verzamelde allemaal spullen. “We gaan dus niet werken?” vroeg ik onnozel. “Nee tuurlijk niet, maar ik moet er wel even heen. Je moet ziek gemeld worden anders krijgen Jaap en Micheal het te horen.” Ik knikte en Jason ging verder. “Verzamel jij verder spullen, ik ben zo terug.” Hij liep weg en ik ging de spullen verzamelen die we nodig hadden. “Kleren, eten, water...” Alles ging ik langs en gooide het in een paar tassen. Het moest wel gemakkelijk mee kunnen, natuurlijk! Toen Jason terugkwam, was ik klaar. Hij knikte goedkeurend en vertelde toen meer van zijn plan.

**Geplaatst**: 27-10-06 17:57

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 27-10-06 17:57

Oeh spannend!! Vraag me af wat die verassing zal zijn.. Nagelbijten / Gniffelen

**Geplaatst**: 27-10-06 21:24

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 27-10-06 21:24

Goed stuk leest lekker weg

**Geplaatst**: 28-10-06 00:00

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 28-10-06 00:00

leuk stukje weer Haha!

maar dat wist je al Tong uitsteken

**Geplaatst**: 28-10-06 21:57

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 28-10-06 21:57

Ik had het je al eerder gezegt, superstuk weer!
Ga zo door Lachen

en neem de tijd voor het volgende stuk! Knipoog

**Geplaatst**: 29-10-06 21:50

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 29-10-06 21:50

Spannend verhaal! Ben benieuwd naar het volgende stuk.. Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-10-06 21:22

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 30-10-06 21:22

dank je.. ik weet niet precies wanneer hij komt, want ik heb deze week toets week Knipoog

maar iig einde van de week.. heb namelijk nog wel een stukje Tong uitsteken

**Geplaatst**: 31-10-06 16:05

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 31-10-06 16:05

wat een leuk verhaal

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-11-06 11:54

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 03-11-06 11:54

dank je..

mijn tentamenweek is eindelijk voorbij en ik denk dat er binnenkort wel weer een stukje bij komt Lachen

ik denk dat er vanaf nu trouwens ongeveer 2 stukken per week ofzo komen, moet nog even kijken met school enzoo natuurlijk Knipoog

**Geplaatst**: 03-11-06 12:10

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 03-11-06 12:10

whaha, kom maar op met dat nieuwe stukje Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-11-06 12:39

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 03-11-06 12:39

“We gaan eerst met mijn motor. Ja, Kijk maar niet zo verbaasd. Ik heb er een! Dan verstoppen we hem en gaan te voet verder. Zo krijgen we in ieder geval een voorsprong. Misschien kunnen we ze ook nog wel om de tuin leiden. Al hebben ze wel een auto en gaan ze dus sneller.” Hij nam een slok water en ging toen verder. “Het zal heel zwaar worden. Denk maar niet dat we er in een paar uur of dagen er zijn. Het zal lang duren. We moeten door het bos. Nou ja woud. Daarna nog over een vlakte en heel misschien kunnen we het laatste stuk liften, als we geluk hebben.” Eindigde hij het verhaal. “We moeten het wagen.” Stemde ik toe. Hij knikte en stond op om verder te gaan met de voorbereidingen. Ik ging verder met alles zo te pakken, zodat het makkelijk te dragen was. Ondertussen dacht ik na over de situatie. Eigenlijk wist ik geeneens waar het was. Het moest ergens bij een woud zijn of zo. En het werd een lange reis, een hele lange. Gemakkelijk zou het ook niet worden, in tegendeel! En wat gebeurde er als ik hier bleef? Misschien ging ik dan wel terug en hoefde ik helemaal niet moeilijk te doen. We konden er vanuit gaan dat ze achter ons aan zouden komen als we dit doorzetten en wat als ze ons vonden? Dan zou het allemaal nog veel erger voor ons worden!
Zo bleef ik een tijdje in gedachten staan, totdat Jason naar me toe liep. Net of hij het wist waar ik aan dacht antwoordde hij: “Je vraagt je af wat er gebeurt als je hier blijft hè? Nou, dat kan ik je wel vertellen. De verassing is niet een leuke verassing. Ze ruimen je uit de weg. Nu vraag jij je weer af hoe ik het weet. Ik weet het, omdat ik het zelf heb meegemaakt.” Ik keek hem verbluft aan. “Heb je er toen niks tegen gedaan?” vroeg ik voorzichtig. Hij glimlachte triest en staarde voor zich uit. “Ik was toen jonger en heel erg bang voor Jaap en Micheal. Weet je, ik ben hier al heel erg lang! Mij is ooit overkomen wat jou is overkomen. Wel anders natuurlijk. Ze hadden de verkeerde te pakken, het was de eerste keer dat ze dit deden. Ik was arm en ze hadden niets aan mij. Ze wouden me uit de weg ruimen, maar ze kwamen op een ander idee. Ik moest ze gaan helpen mensen te lokken, op allerlei verschillende manieren. Mijn familie zou eraan gaan als ik niet deed wat ze zeiden. Ik geloofde ze, dus ik moest wel. Ik kon mijn familie toch niet in de steek laten?” voegde hij er zachtjes aan toe. Ik sloeg mijn arm om hem heen. “Wat verschrikkelijk voor je! Natuurlijk moest je wel, je kon je familie toch niet in de steek laten. Je kan hier echt niets aan doen. Ze deden het toch wel, al was je er niet!” even was ik stil, maar ging toen verder: “Je familie denkt natuurlijk dat je er niet meer bent... En nu, hoe moet het nu?” Ik keek hem vragen en met medelijden aan. Hij haalde zijn schouders op en keek nog verdrietiger. Hij wou wat zeggen, maar hield toch zijn mond. “Vertel maar!” moedigde ik hem aan. Opeens verstrakte zijn gezicht. “Ik moet iets doen tegen ze, lang kan ik dit niet meer aan. Niet alleen ik maar ook anderen lijden eronder en ik ga me steeds schuldiger voelen. Had ik maar wat eerder gedaan!” “Maar je kon het niet en nogal logisch! Nu maak jij je natuurlijk ook zorgen over je familie, maar ik denk dat ze niets zullen doen.” Vragend keek hij me aan. “ Ze hebben een grote kans dat ze gepakt worden en dan, dan zullen ze ook niet meer vrij komen. Ze worden toch gezocht? Dus het lijkt me sterk dat ze iets zullen doen.” Probeerde ik hem te troosten. Jason glimlachte even. “Je hebt gelijk. Het zal allemaal wel meevallen. Ze durven daar echt niets te doen. Toen jij ontvoerd werd bleven ze de hele tijd al in de auto, terwijl ze er maar een paar uurtjes waren! Ze worden zeker weten gezocht en dat weten ze ook. Het liefst komen ze nooit meer in Nederland. Ze moeten dan wel, want er geven mensen hen opdrachten. Ze zijn belangrijke schakels en als de politie die eenmaal te pakken krijgen...” Hij wachtte even en keek mij nadenkend aan. Aarzelend ging hij verder. “Het klinkt stom, al helemaal nu en hier, maar ik ben blij dat je er bent.”

hoop dat jullie het leuk vinden.. ik ben nu weg want me moeder roept me.. Tong uitsteken

het is geen groot stuk maar wel weer iets Knipoog