Bokt.nl

Citaat:

HOOFDSTUK 4
Ze wist het zeker.. Meike zou geen gevaar lopen. Later op de avond toen de meiden op bed lapen viel Sanne in een onrustige slaap.

Toen Sanne weer wakker werd was het al licht buiten. Ze keek op haar telefoon hoelaat het was. Toen ze haar telefoon in haar hand had ging die meteen af. Van schrik liet ze haar telefoon op de grond vallen. Haar hart klopte in haar keel, zou ze hem weer op pakken? Wie zou het zijn? Met trillende handen raapte ze haar telefoon weer van de grond. Tot haar opluchting stond er thuis op het beeldschermpje, maar thuis? Wat zouden haar ouders om half 7 in de ochtend van haar moeten? Er zou toch niets aan de hand zijn? Snel nam ze de telefoon op “Met Sanne” zei ze met een trillende stem. “Hoi Sanne, met mama” klonk het treurig aan de andere kant. “Ik heb niet zo goed nieuws, er is vannacht bij ons ingebroken en toen is Banjo naar buiten gelopen. Een vrachtwagen kon hem niet meer ontwijken en toen... toen... Is Banjo aangereden.. Hij was op slag dood..” haar moeder kon het huilen bijna niet inhouden. Even werd het helemaal zwart voor Sanne’s ogen, ze staarde voor zich uit toen het begon door te dringen. Ze barstte in trainen uit “NIET BANJO!!! Nee dat kan gewoon niet” riep ze uit. Ze huilde en huilde. Haar allertrouwste vriendje, waar ze mee ging hardlopen, spelen op het strand en fietsen. Hij was weg! Voorgoed verdwenden, ze zou hem nooit weer zien. De liefste hond die elke morgen trouw op haar zat te wachten met zijn mooie bruine ogen die zoveel eerlijkheid uitstraalde en zijn kwispelende staart. Het was er gewoon allemaal niet meer. Die arme Banjo!

Op dat moment schrok Sanne wakker. Ze keek om zich heen, ze was bij Meike. Maar hoe? Ze voelde dat haar ogen nat waren van het huilen. Het was allemaal een droom? Ze keek op haar telefoon en zag dat thuis helemaal nooit gebeld had. Het was gewoon een droom! Van de zenuwen begon Sanne te lachen. Banjo was in orde! Het was allemaal gewoon een nare nachtmerrie die nu voorbij was. Ook Meike was wakker geworden, na even gekletst te hebben gingen ze uit bed. Tijd om naar school te gaan.

De ochtend op school verliep langzaam. In de middag toen ze wiskunde hadden had Sanne er helemaal geen zin meer in. Ze was afwezig en lette niet goed op. Normaal vond ze wiskunde niet zo erg want ze begreep het altijd wel. Alleen vandaag wou het echt niet. Ze zat na te denken, over alles behalve over de formules die er op het bord stonden. “SANNE, SANNE!! LUISTER NOU EENS!!” werd er heel hard door de klas geroepen. Sanne schrok op en keek naar de wiskunde leraar, ze was zich doodgeschrokken en zonder er erg van te hebben begon ze terug te schreeuwen. “MAN, laat me niet zo schrikken IDIOOT! Ik versta je NORMAAL ook heus wel! Ik ben toch niet doof!!”. De wiskundeleraar stond even verbaasd te kijken, net als de klas. Normaal deed Sanne nooit zoiets. De wiskunde leraar schudde even met zijn hoofd en vertelde tegen Sanne dat die zich wel even kon gaan melden. “Heel graag” zei Sanne kortaf. Ze pakte haar spullen en liep de klas uit terwijl al haar medeleerlingen haar verbaasd aankeken. Stampend liep ze de trap af naar beneden om zich te gaan melden. Daarna ging ze in de aula zitten en bedacht zich dat ze net zo goed naar huis kon gaan, hierna had ze toch geen les meer. Maar ze besloot nog even te wachten totdat Meike naar buiten kwam.

De bel was gegaan en Sanne zag haar beste vriendin al naar buiten komen. “Goede afsluiting van de dag” grapte Meike. Ze keken elkaar aan en barstte in lachen uit. Daarna sprongen ze op de fiets om in de stad nog wat te gaan drinken. Op de fiets bedacht Sanne zich dat ze heel de dag nog niets van haar stalker had gehorod en daar was ze blij om. Misschien hield die nu wel op met haar lastig te vallen! Nou, dat was een beetje vroeg omdat te denken maar het werd in ieder geval al minder. In de stad kwamen ze Ferry, Wouter en Jasper tegen en met zijn allen gingen ze naar de plaatselijke kroeg om op een terrasje wat te gaan drinken. Er werd druk gepraat over de vakantie op Terschelling, wat nu niet lang meer zou duren. Iedereen had al flink snoep en drinken ingeslagen om mee te nemen. Het zou mooi weer worden dus waarschijnlijk konden ze lekker op het strand gaan liggen en ’s avonds mooi uitgaan om de volgende dag weer lekker brak te wezen. Sanne had er al helemaal zin in, even weg van al haar problemen en al het gezeur. Na een uur of 2 namen ze weer afscheid van elkaar en gingen weer naar huis. Het was pas half 2 en Sanne besloot om nog even met Banjo naar het strand te gaan. Konden ze even lekker gaan zwemmen. Ze sprong op de fiets en fietste naar huis, onderweg had ze het rare goevoel dat ze achtervolgd werd. Maar steeds als Sanne achterom keek was er niets te zien. Het zal vast door die smsjes komen dacht ze bij zichzelf. Sanne hoopte echt dat het op zou houden want ze vond het verre van leuk. “TUUUUUUUUUUUUUUUUUUUT” een auto achter haar tuuterde en kwam op haar afgereden. Toen pas merkte Sanne dat ze op het midden van de weg fietste en snel ging ze aan de kant. De auto raakte Sanne net niet. Ze zuchte opgelucht, dat scheelde niet veel. Snel fietste ze verder.

Thuis plofte ze eerst even op de bank om uit te blazen en pakte wat te drinken. Daarna besloot ze om nog even achter de computer te gaan zitten om te kijken of Vince ook online was. Sanne had al heerl veel zin in vrijdag, dan zou ze hem eindelijk weer zien. Zou die echt net zo leuk zijn als dat ze in Skopje had gezien? Of zou hij toch een beetje tegenvallen. Ze hoopte van niet want ze had al heel lang geen vriendje meer gehad en hij leek daar tot nu toe helemaal geschikt voor. Ze werd uit haar gedachten opgeschut door de natte neus van Banjo die inmiddels al de riem in zijn bek had genomen en met zijn grote bruine ogen haar zielig aan stond te kijken. “Ja ja! Stuk ongeduld dat je er bent” probeerde ze een beetje boos te zeggen tegen Banjo maar toen die haar nog zieliger aankeek schoot ze in de lach. “oke oke we gaan al”.

Ze trok eerst haar bikini even aan deed nog even haar make up goed en haalde een borstel door haar haar. Ja je wsit maar nooit wie je tegen kon komen he! Daarnaa liep ze met Banjo naar buiten richting het strand. Het was een hele klim over de duinen. Maar eenmaal aan het strand was het heerlijk en waaide er een lekker briesje. Sanne liet Banjo los die meeteen het water invloog. Zelf ging ze eerst nog even aan het strand zitten. Ze pakte er een boek bij en zette haar MP3 speler op. Even lekker ontspannen aan het strand. Nog even kijken wat Banjo aan het doen was, maar die liep lekker over het strand te rennen en met een ander schattig hondje te spelen. Mooi dan hoefde ze zich daar niet meer druk over te maken. Een half uurtje later kwam Banjo dood moe naast haar liggen en viel in een diepe slaap. Sanne kreeg het nu wel erg warm en besloot om even te gaan zwemmen. Ze stond op en ook Banjo was meteen weer wakker. Samen rende ze naar de zee. “Sanne!” werd er over het strand geroepen. Er ging een schok door haar heen. Die stem kende ze!