Bokt.nl

Citaat:

Ik stond voor de spiegel, ik deed de deksel open van mijn make-up doos. Ik beet op mijn lip, wat moest ik kiezen? Welke kleur ging het beste met mijn outfit?
Ik had niet meer zoveel tijd, ik deed snel wat make-up op en liep met de lip-gloss in mijn hand de badkamer uit. Ik rende de trap op terwijl ik mijn lip-gloss in mijn broekzak stopte.
Boven gooide ik de lade open van mijn tv kastje, ik hurkte ervoor. Ik stond even te kijken wat ik nou moest pakken. Zou ik mijn haar in een staart doen of niet? Ik pakte even wat elastiekjes van achter. Ik schoof een klein briefje mee. Ik ging zitten en klapte het briefje open. Rustig las ik zin voor zin. Toen ik klaar was keek ik op. Wat was ik toen depressief. Ik had mijn gevoelens van toen opgeschreven. Het was misschien een half jaar terug. Dat het beter was als ik er niet meer was, niemand meer last viel. Dat er niemand was die om me gaf. Nu weet ik wel beter, hoop ik. Ik keek op de klok, nog maar een kwartier, en ik fietste er twintig minuten over.
Ik speerde naar beneden en griste mijn jas van de kapstok en liep naar buiten, ik haalde mijn fiets van het slot af en sprong er op. Op het fietspad deed ik rustig mijn lip-gloss op.
Ik ging weer met Doron uit, ik had er wel zin in. Alleen hoopte ik dat nu wel alles goed ging.

Ik stak de weg over, en keek of er bij de volgende overgang een auto aankwam. Ik kneep mijn ogen fijn, er kwam wel een auto aan. Ik herkende die auto. Ik stopte bij de overgang, en de auto ook. Ik had al door dat het mijn ouders waren. Mijn vader draaide zijn raampje open, ‘Goedenavond jongedame.’
‘Hoi’ zei ik terug. Mijn moeder ging naar voren zitten en zwaaide. Ik glimlachte even terug naar haar. ‘We zijn net bij oma geweest, ze word wat oud. De volgende keer moet je maar mee gaan.’ Ik keek verbaasd, als ik had geweten dat ze er heen waren geweest was ik mee geweest. Ik wist dat ze niet lang meer had, ik wou mee. ‘Als je had verteld dat je zou gaan was ik mee gegaan.’
Mijn vader schudde met zijn hoofd. ‘Kon niet, we gingen vanuit het werk. Maar ik zie je vanavond wel weer, maak het niet te laat. Wij gaan weer, we zijn dood op.’
En hij draaide zijn raampje weer dicht. Ze konden mij toch wel na het werk oppikken? De auto reed weg. Ik keek ze na, ze willen wel dat ik naar oma ga, maar ze willen me niet ophalen. Zover is het werk niet, en zo vaak gaan we niet naar oma. Ik zette mijn voet weer op de trapper en fietste weer weg.

Ik zette mijn fiets met zijn voorwiel in de standaard en draaide hem op slot.
Voor de deur stond Doron al, ‘Je bent laat. Ik sta al zeker tien minuten buiten te wachten.’
Ik schrok, zolang? Maar ik had gezegd dat ik om neger uur hier zou zijn, dan gaat hij toch niet vijf minuten van te voren buiten staan. Toch voelde ik me schuldig, ik kon op z’n minst wel iets eerder hier zijn.
Hij begon stiekem te lachen, ‘grapje, ik sta hier nog maar net. Ik was zelf ook te laat.’
Opgelucht lachte ik, ik schudde mijn hoofd. ‘moet je me weer pesten?’ zei ik grappig tegen hem. Hij gaf me een stootje met zijn schouder, ‘je bent een makkelijk slachtoffer.’
We liepen de Disco in, en hingen onze jassen op.

Binnen stonden we al weer snel te dansen op de dansvloer. Ik sloot mijn ogen even en liet mijn hoofd mee gaan op de muziek. Ik voelde Doron zijn hand onder mijn kin, ik schrok er even van en deed mijn ogen meteen open. Hij glimlachte naar me, en hij zoende me. Ik zoende mee. Er boste iemand tegen me op, waardoor ik tegen Doron op botste.
Boos keek ik om, het was Ben. Als hij nu maar niks zei, Doron wist niks van mijn problemen af. Dat ging hem nu niks aan. Ik moest even weg, ik wou Ben niet zien. Niet vanavond.
‘Ik haal even iets uit mijn jas hoor.’ Zei ik in Doron ’s oor. Hij knikte en liet mijn hand los.
Ik liep snel van de dansvloer af, ik kwam eindelijk een beetje tot rust.
Ik had geen behoefte aan Ben, ik hoopte dat als ik terug ging hij daar weg was. Ik liep naar de garderobe toe en binnen zocht ik naar mijn jas. Ik keek om me heen, ik hoorde dat er iemand aan kwam. Ik keek om me heen, ik was de enigste hier. Eindelijk had ik mijn jas gevonden, ik riste mijn zak open en pakte mijn lip-gloss. Ik had hem eigenlijk helemaal niet nodig, maar ik had een smoesje nodig. Ik zag vanuit mijn ooghoek dat er iemand in de deuropening stond. Ik keek om, het was Ben. Opnieuw brak het zweet me uit, wat deed hij hier? Hij hing een beetje tegen de deurpost aan, hij zag er niet fris uit. Hij liep naar me toe, ik deed een paar stappen achteruit, maar merkte dat ik niet verder naar achter kon. Ben ging tegen me aanstaan, en hij legde zijn hoofd over mijn schouder. Hij zuchtte, ik kreeg kippenvel. Wat ging hij doen? Ik was bang voor hem, ik begon sneller te ademen, waarom ging hij niet weg? Het was duidelijk dat hij dronken was, hij zou dit anders nooit doen. Hij zou me niet eens met een vinger aan durven te raken, als of ik een besmettelijke ziekte had.
Ik werd nerveus van hem, bloed nerveus. Ik durfde niks te doen, ik stond daar verstijfd.
Ben duwde hard tegen me aan, ik kon niet weg. Hij hield me vast. Een hand gleed via mijn middel naar mijn rug, daar liet hij hem zakken. Ik probeerde hem van me weg te duwen. ‘Ben houd op!’ schreeuwde ik tegen hem. Maar hij bleef staan. Hij hing maar een beetje tegen me aan, alsof hij zelf niet kon blijven staan.
De tranen sprongen in mijn ogen, ik had door wat er gebeurde. Ik wilde hier weg, terug naar Doron. Ik wilde dat ik hier helemaal niet heen was geweest. Maar Ben liet me niet los. Waarom deed hij me dit aan? Doron, waar ben je?
Er spookte van alles door mijn gedachte, waarom was Doron hier niet? Hij moest me helpen.
Ik kon dit niet alleen, Ben ging nu met zijn hand elke keer iets verder. Hij ging met zijn hand omhoog, onder mijn shirt door. Weer rolde de tranen over mijn wang, ik deed mijn ogen dicht. Ik wilde dat hij weg ging, ik wenste hem weg. Waarom ging hij niet weg?
Plotseling werd Ben weg getrokken. Ik opende mijn ogen, maar zag nog niet goed door mijn tranen. Ik haalde diep adem, Ben was weg van mij. Ik wreef in mijn ogen, en ik deed ze weer open. Ik zag dat het Doron was.
Met een hand had hij Ben bij zijn kraag, met zijn andere hand duwde hij Ben op zijn schouder tegen de muur aan. Hij was boos, echt boos. Zijn gezicht stond op onweer. Ik keek geschrokken toe hoe Doron tegen hem schreeuwde. ‘Waar denk je dat je mee bezig bent?’
Ben tilt zijn armen omhoog. ‘Rustig man, het was maar een lolletje.’
Ben kwam amper uit zijn woorden.
Doron ging dichter bij hem staan. ‘Zo lollig dat ze er om moet huilen?’ Ik had hier geen zin meer in, ik wilde hier weg. ‘Doron, ik wil hier weg. Boos liet Doron hem los. Hij wees naar Ben, ‘Raak haar met een vinger aan, en ik breek je nek!’
Doron draaide zich om en sloeg een arm om me heen, we liepen de garderobe uit. Doron keek nog een keer boos om naar Ben.

We liepen naar de bankjes, mijn ogen waren nog steeds rood. ‘Kan ik iets voor je halen?’ Ik schudde mijn hoofd. Hij ging zitten, ik staarde naar de lege plek naast hem. Ik wilde naar huis, maar daar zou ik toch alleen maar in tranen uitbarsten. Voorzichtig ging ik naast hem zitten. Hij gaf me een knuffel en ik legde mijn hoofd op zijn borstkas. Langzaam rolde er weer een traan over mijn wang. Ik ging weer recht opzitten, ik veegde een traan weg. Doron keek me aan, ik wist wat hij wilde. Ik herkende die blik in zijn ogen. Ik had er nu geen behoefte aan, hoe kon hij nu denken dat ik wilde zoenen?
‘Doron, ik wil naar huis.’ zei ik tegen hem. Hij stond op, ‘ik ga je jas wel halen.’ En hij liep weg. Ik staarde naar de dansende mensen, ze hadden geen idee wat er door mij heen ging. Die emotie, was niet te beschrijven. Een gevoel van angst, en blijdschap dat het voorbij is. Maar ik bleef er aan denken. Ik schrok wakker uit mijn gedachten. Doron was nu al een tijdje weg. Het duurde naam mijn idee te lang.
Ik stond op en liep naar de garderobe. Pas toen ik dichterbij kwam hoorde ik gestommel, ik liep naar de deuropening en wou naar binnen kijken. Doron stond opeens in de deuropening. Ik wilde langs hem kijken naar binnen maar hij drukte mijn jas in mijn handen. ‘Kom, we gaan’ en hij sloeg een arm om me heen en liep met me weg.

Leren doe ik toch niet