ook dit vind ik een leuk verhaal!! alleen wat me een heel klein beetje stoort is dat het hele verhaal alleen maar spannend is. er gebeurd continu wel wat, en zo snel achter elkaar!! het lijkt me leuk als je ook wat 'normalere' stukjes erin plakt! verder vind ik het een erg leuk verhaal!
"Rochelle!" Ik schrok en trok me snel terug. Ik zag mijn vader in de opening van de staldeur staan. "Rochelle, kom jij eens even hier! Als jij nog één keer zo brutaal bent, krijg je een klap!" Zijn handen trilden en hij had een rood hoofd. Jason stond op en ging voor me staan. "Meneer! Hoort u nou wat u zelf zegt?! Ik kan niet zeggen dat u uw dochter goed behandelt, als ik haar hoor praten, over dat u niet aan haar denkt!" Hij keek mijn vader fel aan. Mijn vader was erg geschrokken van de plotselinge aanval van Jason. "I-ik ga maar weer eens." En hij liep weer weg. Jason draaide zich weer naar mij toe. "Kom meid, we gaan Danger trainen! Die zou nu wel alleen bij de bak staan. Ze gingen terug naar de bak en zagen Danger aan een paal vast staan. Karin en Fox reden weer door in de bak. "Karin? Kun je even hierheen komen?" Ik liep naar de bakrand toe. Karin kwam met Fox aandraven. "Wat is er, Rochelle? Ik ga met Fox meedoen aan de wedstrijd, dus je hoeft je geen zorgen meer te maken." Ik lachte. "Natuurlijk maak ik me zorgen. Jij zit nu op mijn paard. Ik heb een nieuwe ruiter voor Fox geregeld, dus je mag er nu meteen afgaan." Karin stapte gauw af en keek me vragend aan. "Wie is het dan?" Ik knikte naar Jason, die net op Danger stapte. Hij glimlachte lief naar me en ik blooste. "Nou, geef Fox maar aan mij, dan ga ik hem afzadelen. "Ik kom er zo aan, Jason!" riep ik naar Jason. Jason knikte en spoorde Danger aan om te gaan draven. "Nou Fox, je hebt een goede ruiter voor de wedstrijd. En jij of Danger gaat winnen, ik voel het!" Ik haalde net het bit van het hoofdstel uit Fox' mond en liep naar de kraan om hem schoon te maken. "Oh oliebol, ik moet Danger en Jason nog helpen," dacht ik, toen ik het hoofdstel in mijn kastje legde. "Ik ben zo terug lieverd." Ik gaf Fox een kus op zijn neus en ging naar de buitenbak. "Jason!" riep ik, maar Jason keek niet op. Hij leek zo geconcentreerd op de hindernissen die voor hem lagen, dat ik besloot niet verder vroeg en gewoon bleef kijken. "Wauw! Wat is dat een geweldig springpaard!" dacht ik, toen ik zag hoe Danger over de hindernissen heen sprong.
"Wat vind je ervan?" Jason kwam naar me toe rijden. Hij klopte Danger op zijn schouder en zei belonende woorden tegen hem. "Jullie zijn geweldig! Zo gemakkelijk als jullie over de hindernissen gaan!" Ik was helemaal opgewonden en wenste dat ik nu samen met hem kon rijden. Ik trok mijn spijkerbroek omhoog en zag dat de wond op mijn been er al veel beter uit zag. Natuurlijk nog lang niet genezen, maar wel beter. Morgen wilde ik naar de arts in het ziekenhuis om te vragen of ik niet gewoon al eerder kon rijden. Als dat kon, zou ik misschien nog wel met de wedstrijd mee kunnen doen ook! Jason keek mij triomfantelijk aan en stapte af. "Ik stop er even mee, het gaat al goed en Danger moet nog aan zijn nieuwe stal wennen. Zou ik anders mogen proberen hoe Fox rijdt?" Ik knikte enthousiast. "Ja natuurlijk! Ik wil wel eens zien hoe jij op mijn paard rijd zeg!" "Oké, ik ga hem nu even opzadelen. Ga je mee? Dan mag je Danger wel afzadelen." "Ja, dat is goed." Diep in mijn hart was ik nog steeds een beetje argwanend over Danger. Door hem had ik tenslotte die erge wond opgelopen, maar eigenlijk ook door mezelf. Jason zette Danger voor mij in de stal, zodat ik hem kon afzadelen. "Hé jongen, samen ben Jason ben jij echt een springkampioen." Ik praatte tegen het paard en die antwoordde door met zijn oren te bewegen en mij aan te kijken. Ik haalde het zadel van zijn rug en begon zijn rug met stro droog te wrijven. Ik begon te ontspannen en alle frustraties die ik die dag had gehad, gleden van me af. Ik zag niet dat Jason met Fox langs me liep, zo druk was ik met Danger bezig. Danger leek de aandacht prettig te vinden en met zijn ogen halfdicht stond hij ontspannen op zijn hoop te kauwen. Ik maakte Danger helemaal schoon en Danger bleef zo rustig staan. "Nou meid, ik ben klaar!" Ik schrok op van Jasons stem en draaide me om. Daar stond hij met een zwetende Fox naast zich. Het was duidelijk dat ze hard gewerkt hadden. Fox moest natuurlijk ook getraind worden. "Zo, Fox is aan het zweten!" lachte ik. Ik gaf Danger een kus op zijn hals en deed zijn staldeur achter mijn rug dicht. "Het lijkt me dat jullie goed getraind hebben. Mooi zo." Ik glimlachte en samen met Jason liep ik naar Fox' stal. "Laat me jouw been nog eens zien? Mijn vader is arts en ik heb het een beetje overgenomen." Jason keek vragend naar mijn been en ik trok mijn broekspijp op. "Zo, je kunt vast over twee weken wel rijden hoor! Je arts overdrijft." Ik keek hem aan. Moest ik hem geloven of niet?