Bokt.nl

Citaat:

Na een vermoeiende dag op school fietste Sandra dan eindelijk naar huis. Op de fiets ging ze altijd helemaal in haar gedachten op. Ze dacht aan Chris, school, en deze keer ook aan de doos. Ze begreep nog steeds niet waarom de wereld nou zo in elkaar zat. Ze kon niet begrijpen waarom iedereen zo graag in die doos wilde. Toch was zij eigenlijk net zo. Zij wilde ook in die doos zitten. Hoe vaak had ze haar moeder niet gevraagd andere kleren aan te doen en hoe vaak had ze niet gezegd dat ze zich schaamde omdat ze zo dik was, terwijl ze dat eigenlijk helemaal niet vond? Zij zat ook in die doos. En hoewel ze er in theorie wel uitwilde, wilde ze dat in de praktijk helemaal niet. Stel je voor dat ze zich precies zo gedroeg als ze was. Dan vond vast niemand haar aardig, want niemand deed dat. Ze moest zich toch wel gedragen zoals iedereen? Anders hoorde ze er niet meer bij! Sandra betrapte zichzelf op haar gedachten. Anders hoorde ze er niet meer bij. Maar daar ging het toch om? Ze had toch net bedacht dat je er ook niet bij hoefde te horen? Ze had toch net begrepen dat er bij horen je helemaal niet écht gelukkig maakte? Ze begreep zichzelf niet meer. Wat maakte die doos nou zo aantrekkelijk voor iedereen? Als ze niet in de doos zou zitten, dan zou ze heel anders zijn. Stel je voor dat ze altijd eerlijk was en nooit roddelde. Waar moest ze dan over praten? Ze kon toch niet gewoon eerlijk zeggen dat ze zichzelf best knap vond? Ze kon toch ook niet stoppen te praten over hoe dik, lelijk of dom sommige mensen waren? Weer schrok Sandra van haar gedachten. Haar leven was om haar ‘doos’ heen gebouwd. Maar was de doos dan wel echt zo verkeerd?
Sandra was inmiddels thuis aangekomen en zette haar fiets in de schuur. Toen ze de achterdeur opendeed kwam Bella blaffend aangesprongen. Wat was ze toch lief. Door haar vele gedachten was Sandra Bella bijna vergeten. ‘O, kom hier, jij lieve hond! Wat ben je toch schattig. Heb je jeuk? Zal ik je dan eens krabben? Vind je dat lekker? Ja? Ja?’ zei Sandra, terwijl de hond ging liggen en genoot van Sandra’s gekriebel. ‘Mam, hoe is het met Bella’s pootje?’ gilde Sandra, die dacht dat haar moeder boven was. ‘Volgens mij al veel beter. We gaan morgen weer naar de dierenarts om te kijken wat die er van vindt.’ antwoordde haar moeder, terwijl ze net de kamer binnenkwam. ‘Hoe was het op school? Heb je veel huiswerk?’ vroeg haar moeder. ‘Eh,’ zei Sandra aarzelend, ‘nee hoor.’ Eigenlijk had ze geen idee of ze huiswerk had en zo ja, hoeveel. Ze had maar amper opgelet en het huiswerk ook niet opgeschreven. Dat betekende Floor bellen, maar daar had ze eigenlijk helemaal geen zin in. Dan maar eerst even wat drinken en tv kijken, dacht Sandra, terwijl ze eigenlijk al wist dat ze haar huiswerk gewoon weer over ging slaan.

Citaat:

‘Oke, ik kom de werkbladen nu ophalen. Zorg ervoor dat je naam er opstaat.’ zei Sandra’s Nederlands lerares, waarna de meeste leerlingen zuchtend hun werkblad opzochten. Dus dat was mijn huiswerk, dacht Sandra. Wat zou ze eens voor smoesje bedenken? Ze had het blad niet? Ze wist niet hoe ze het moest doen? Ze wist niet dát ze het moest doen? Haar internet deed het niet? Sandra wist niet eens of je wel internet nodig had. Ze zuchtte. Eigenlijk moest ze gewoon eerlijk zeggen dat ze er geen zin in had gehad. En niet liegen. Dan zou ze een eerlijk mens zijn. Dat zou de eerste stap zijn naar een echt leven; een leven buiten de doos. ‘Sandra? Waar is je werkblad?’ ‘O,’ begon Sandra, ‘ik ging gisteren naar de dierenarts met Bella, mijn hondje, en terwijl ik in de wachtkamer zat te wachten heb ik het gemaakt. Toen heb ik het aan mijn moeder gegeven en die heeft het, denk ik, in haar tas gedaan en toen ben ik het vergeten weer terug te vragen. Ik zal het morgen wel inleveren.’ ‘Oke, dat is goed. Niet vergeten, he?’ zei haar lerares. Daar was ze alweer de mist in gegaan. Die leugen was er zomaar uitgekomen. Ze had weer de makkelijke weg genomen. Maar waarom zou ze ook niet de makkelijke weg nemen? De makkelijke weg was toch makkelijker? En waarom zou je iets moeilijk doen, als het ook makkelijk kon? Dit was dan wel niet eerlijk van haar, maar niemand ging er toch van achteruit? Hetzelfde met het roddelen over lelijke kinderen. Die mensen waren toch lelijk? Waren die er niet om over gepraat te worden? Haar lerares schreef iets op het bord.

“Hoe zou jij reageren als het huis van een vriend van je in brand kwam te staan, hij al zijn eigendommen verloor, en enorme littekens door hevige brandwonden kreeg?”

He bah, dacht Sandra. Moesten ze daar nu echt over gaan praten? Dat was vreselijk; Al je spullen weg en dan nog lelijk ook. Het duurde even voordat Sandra een connectie tussen het onderwerp waar ze over gingen discusieren en haar eerdere gedachten legde. Iedereen kon zomaar lelijk of arm worden. Iedereen kon zomaar in de problemen raken. Natuurlijk zou ze een vriend of vriendin dan helpen. Toch? Sandra moest toegeven dat ze dit misschien wel niet zou doen. Waarschijnlijk zou zo iemand uit de doos worden geschopt en zo snel mogelijk worden vergeten. Want met iemand die arm of lelijk was kon je toch niet gezien worden? Sandra zou waarschijnlijk meedoen. Anders werd zij er ook uitgegooid! Nee, zo wilde ze toch echt niet meer verder leven. Zo iemand wilde ze niet zijn. Sandra stak onmiddelijk haar vinger op. ‘Ja, Sandra?’ ‘Ik...’ begon Sandra, maar wist toen niet wat ze verder kon of wilde zeggen. Ze kon toch niet zomaar het hele verhaal over de doos vertellen? Dan zouden ze haar raar aankijken. Maar dat gaf toch niet? Als ze toch eerlijk en echt was, was het toch goed? Was ze daar dan nog steeds niet van overtuigd? ‘Laat maar.’ zei Sandra, en vond zichzelf echt een lafaard. Waarom durfde ze zulke dingen nou niet gewoon te zeggen? Eigenlijk wist ze het wel. Ze was bang. Bang om uit de doos gezet te worden en alleen over te blijven. Maar er moesten toch nog meer mensen buiten de doos zijn? Sandra besloot maar niet teveel meer over de doos na te denken, omdat het haar verdrietig en in de war maakte. Was het maar pauze. Dan ging ze Chris toch maar weer eens opzoeken. Misschien kon ze met hem over de doos praten?

Citaat:

Toen het eindelijk pauze was liep Sandra naar het plekje toe waar Chris meestal in de pauze te vinden was. Hij zat rustig te eten en een beetje dag te dromen. Sandra ging naast hem zitten. ‘Hey vriend van me!’ zei ze. Chris keerde zijn hoofd naar haar toe en keek in haar ogen. Sandra ervaarde dit als een dromerig moment, maar, zo bleek toen hij begon te praten, Chris niet. Op een vriendelijke, normale manier zei hij: ‘Weet je Sandra? Misschien moeten we het maar uitmaken.’ Sandra zat nog steeds in haar dromige waas en liet zijn woorden niet meteen tot haar doordringen. Het was even stil. Dat ‘even’ was Sandra’s laatste fijne moment die dag. Toen drongen Chris’ woorden tot haar door. ‘Uitmaken?’ stamelde ze. ‘Waa-waarom?’ vroeg ze. ‘Nou,’ begon Chris, ‘ik heb niet het gevoel dat we nog echt bij elkaar passen. We zitten op een verschillend niveau. Jij vindt hele andere dingen belangrijk dan ik. Je begrijpt ook nog niet wat er nu echt allemaal op deze wereld gebeurt.’ Sandra had niet eens door hoe arrogant en gemeen Chris’ woorden waren. ‘Ja, maar...’ begon ze. ‘Nee,’ zei Chris, ‘ik hoef geen argumenten tegen te horen. Ik wil zo gewoon niet verder. Jij bent te naief! Ik wil een vriendin waarmee ik over serieuze zaken kan praten. Een vriendin die begrijpt wat er echt belangrijk is!’ Sandra was verbaasd dit te horen. Dan hoefden ze het toch niet uit te maken? Zij wilde juist ook over dat soort dingen praten! Daarom was ze juist gekomen! ‘Dat wil ik ook! Dat weet ik wel. Ik weet dat de wereld net een doos is. En dat je uit die doos moet stappen. Want die doos is onbelangrijk. Maar ik dacht dat jij in die doos zat, en ...’ Chris werd boos. ‘Wat sta je nou te zeuren over dozen? Jij bent een doos! Het is uit, klaar, afgelopen.’ Veel leerlingen waren om ze heen komen staan. Sandra hoopte op een knuffel van iemand. Sandra hoopte dat iemand haar zou komen troosten. Dat had ze nu echt even nodig. Maar niemand kwam. Iedereen begon te praten over hoe lang het al slecht tussen hen ging. Ze hoorde zelfs mensen zeggen dat Chris het al veel eerder uit had moeten maken. Ze hoorden mensen zich afvragen wat hij eigenlijk ooit in haar gezien had. Sandra werd boos en verdrietig. Wat hadden die mensen te maken met hun relatie? Wat gaf hen het recht over haar te praten? Er hoorde toch niet over haar geroddeld te worden? Sandra besefte dat ze uit de doos geschopt was toen er een klein meisje in lelijke kleren, met een raar kapsel en een hele grote bril op haar afliep. ‘Wil je bij ons komen zitten?’ vroeg ze. ‘Je staat hier zo alleen.’ De tranen rolden over Sandra’s gezicht. ‘Nee!’ schreeuwde ze kwaad en liep naar buiten. Ze sloeg de deur achter zich dicht. De hele school had het gezien en begon nog meer over haar te praten. Sandra was boos en verdrietig. Hoe kon ze zomaar ineens uit de doos worden geschopt? En waar haalde zo’n klein, lelijk kind het lef dan ook nog eens vandaan te vragen of ze bij hen kwam zitten. Bij hen gaan zitten. Pfft, geloofde dat kind het zelf? Zij was Sandra. Die kon toch niet bij zulke mensen gaan zitten. Na een poosje begon Sandra zich af te vragen bij wie ze dan wel kon gaan zitten. De meeste mensen waren nu over haar aan het praten en vonden haar stom. Daar kon ze toch moeilijk bij gaan zitten? Eigenlijk was het ook wel heel aardig van het meisje om haar te vragen bij hen te komen zitten. Sandra en haar ‘soort’ hadden altijd over haar en haar ‘soort’ gepraat. Nu er over Sandra werd geroddeld, besefte ze pas hoe vervelend dat was en hoe verdrietig je dat maakte. Eigenlijk was het onbegrijpelijk dat het meisje haar nog had kunnen vergeven en haar nog had kunnen vragen bij haar te gaan zitten. Sandra zou blij zijn geweest dat zo iemand nu eens gepest werd. Sandra zou nooit medelijden gehad hebben. Toch kon ze niet bij het meisje en haar vriendinnen gaan zitten. Ze had toch vriendinnen? Geen echte vriendinnen, nee. Vriendinnen die je zo lieten vallen. Ze kon ze nu eigenlijk niet onder ogen komen. Sandra besloot buiten te wachten tot de bel zou gaan en dan gewoon onopvallend naar binnen te gaan. Ze hoopte dat op deze manier niet al te veel mensen tegen of over haar zouden gaan praten.

Citaat:

Sandra kwam helemaal verward thuis. Haar moeder zat aan tafel en zag er een beetje ziekjes uit. ‘Gaat het wel goed?’ vroegen ze elkaar tegelijk, nadat Sandra binnen was gekomen en haar tas had neergezet. ‘Je ziet er een beetje ziekjes uit.’ zei Sandra. ‘Jij ook.’ zei haar moeder. ‘Is er iets mis?’ vroeg Sandra. ‘Is er met jou iets mis?’ vroeg haar moeder. Sandra was even stil. Natuurlijk was er iets mis, maar wilde ze dat wel aan haar moeder kwijt? En waarom zag haar moeder er zo witjes uit? ‘Jij eerst.’ zei Sandra. ‘O,’ zei haar moeder, ‘oke. Met mij is er niet echt iets mis, hoor. Ik denk dat het door het ongeluk komt. Sinds die tijd voel ik me nog steeds niet helemaal honderd procent.’ ‘O.’ zei Sandra. ‘Nu jij!’ zei haar moeder. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze. ‘Nou,’ zei Sandra aarzelend, ‘Chris... heeft het uitgemaakt.’ Ze keek naar de grond. Haar moeders ogen werden groter en keken haar aan. Sandra wist dat er nu honderd vragen door haar moeders hoofd schoten, maar dat ze die niet zou stellen, omdat ze Sandra’s gevoelens belangrijker vond dan wat er precies gebeurd was. ‘Stel je vragen maar.’ zei Sandra zuchtend. ‘Nee, vertel maar hoe het nu met je is. Dat vind ik belangrijker.’ Dat antwoord had Sandra wel verwacht. Maar ze wist eigenlijk helemaal niet hoe het was. Ze wist niet wat ze wilde doen. Ze wist niet hoe ze hier mee om moest gaan. Ze wist nog amper wat er gebeurd was. ‘Of wil je liever dat ik vragen stel, zodat je er even over kunt praten?’ vroeg haar moeder. Sandra knikte. ‘Ik denk dat dat wel zou helpen.’ zei ze. ‘Oke,’ begon haar moeder, ‘dan zal ik eerst maar de belangrijkste vraag stellen: Waarom heeft hij het uitgemaakt?’ Sandra schudde haar hoofd. ‘Ik weet het niet.’ zei ze toen. Ze begon te snikken. ‘Ik weet het niet! En ik wilde helemaal niet dat het uitging. Ik dacht dat het wel goed ging tussen ons. Nou ja, goed, hij was wel vaak bezig als ik tegen hem wilde praten. Maar toch dacht ik dat het wel goed ging. Dat hij niet boos was. Ik verwachtte dit helemaal niet!’ ‘Gaf hij dan helemaal geen reden?’ vroeg haar moeder verbaasd. ‘Nee!’ gilde Sandra. ‘Of nou ja, eigenlijk wel. Hij zei dat ik te naief was en dat ik niet wist wat er echt belangrijk was in de wereld. En dat hij een serieuzere vriendin wilde.’ Sandra keek weer naar de grond. ‘Maar zo iemand wilde ik juist zijn.’ zei ze zachtjes. Haar moeder had haar woorden gehoord. ‘Meis, dit ga je niet leuk vinden, maar volgens mij is het de leeftijd.’ Sandra werd boos. ‘Mama!’ gilde ze. ‘Hoe kan je dat nou zeggen? Je weet hoe een hekel ik daar aan heb!’ ‘Sorry,’ zei haar moeder, ‘maar het is denk ik echt zo. Je gaat nu door een periode heen waarin je je gaat afvragen wat er echt belangrijk is. Je gaat er achterkomen dat je eigenlijk een leven leidt waarin je let op dingen die eigenlijk niet écht wat uit maken. En daar was Chris waarschijnlijk ook net een beetje aan het achterkomen. Waarschijnlijk had hij net door dat een middelbare school relatie niet echt belangrijk of serieus was, en heeft hij het daarom uitgemaakt.’ De tranen kwamen weer tevoorschijn bij Sandra. Dus volgens haar moeder vond Chris hun relatie helemaal niet belangrijk? Hij had ook wel onverschillig geleken toen hij het zei. Hij had er niks omgegeven wat zij er van vond. Hij wilde het gewoon uitmaken, en hoe maakte hem ookal niks uit. Wat de rest van de school van hen of haar dacht, boeide hem niet. Sandra paste haar dozentheorie weer op de situatie toe. Hij was uit de doos gestapt, en in plaats van te proberen of zij mee wilde, had hij haar daar achtergelaten. Maar omdat hij niet terug in de doos getrokken wilde worden, had hij hun connectie verbroken. In haar gedachten stelde ze zich dit voor. Ze zag Chris gemeen lachend met een schaar een draad tussen hem en haar doorknippen. Ze begon weer te huilen. Terwijl hij zijn stuk draad op de grond gooide, bleef Sandra achter, kijkend naar haar deel van de draad, wat haar laatste aandenken aan Chris en hun relatie was.
‘Gaat het wel?’ vroeg haar moeder. ‘Ik wil even alleen zijn.’ antwoordde Sandra. ‘Oke.’ zei haar moeder en verliet de kamer.

Citaat:

Na een poosje besefte Sandra dat het eigenlijk allemaal niet zo dramatisch was. Natuurlijk vond ze het nog steeds vreselijk dat ze geen vriendje meer had, en natuurlijk vond ze het ook niet leuk dat hij het midden in de school had uitgemaakt, zodat de hele school over haar was begonnen te roddelen. Maar het was inderdaad maar een middelbare school relatie en sowieso kon ze hem misschien wel terugkrijgen, als zij ook uit de doos stapte.