Bokt.nl

Twee uur later had ik alles al geprobeerd. Ik had geprobeerd de oude muur door te trappen, die blijkbaar nog sterk genoeg was… De longen waren bijna uit mijn lijf gesprongen, zo hard had ik gegild, en mijn handen zagen helemaal rood van het rukken aan de deur. Nu zat ik met mijn rug tegen de muur aan, mijn knieën opgetrokken, en met mijn hoofd in mijn handen tegen de muur aan. `Mijn leven was heel wat avontuurlijker geworden sinds ik op the Black Pearl woonde, nu dan tijdelijk op het eiland,` dacht ik ironisch. Ik vond mijn leven toch zo saai in Holland? Nu had ik meer meegemaakt dan de gemiddelde maffiabaas…Ontvoering, diefstal, vervloekingen, moord, ziekte…
Maar gelukkig had ik ook de man van mijn dromen gevonden! Hier had ik alles nog wel 100 keer voor over willen doen! Ik voelde dat ik slaperig werd, en na een tijdje dommelde ik langzaam weg...

`Do you know where [***] is?` vroeg Jack aan Marieke. Marieke keek naar buiten, het begon al te schemeren…`[***] said she was going for a walk.` zei ze tegen Jack. `Oh` zei Jack. `Well, she must have seen something interesting…` Marieke glimlachte, en keek het straatje nog een keer in. Ja, dat zal het wel zijn, dacht ze, maar ze was er niet gerust op. Een uur later was het buiten pikkiedonker, en toen Marieke dat opmerkte liep ze gauw naar Jack. `[***] still isn`t back yet` zei ze, en friemelde zenuwachtig met haar mouw. Jack keek haar bezorgd aan. `I`ll go look for her` zei hij, en liep naar de deur van het hotel. Marieke liep achter hem aan en zei:`I will go with you!` `What`s wrong?` vroeg Will, die de bezorgde gezichten zag van Jack en Marieke. Marieke draaide zich naar Will. `[***] went for a walk about two hours ago, but she still isn`t back!` zei Marieke. Toen ze zich weer omdraaide was Jack al weg. `We must tell the crew!` zei Will, en trok Marieke mee naar het café van het hotel, waar de meeste mannen wat zaten te drinken, of een spelletje zaten te doen. `Listen, everyone!` riep Will. Het werd doodstil. `[***] didn`t come back from her walk. Men who want to look for her too, come with me! We`ll split up later!` De meeste mannen waren er wel toe bereid te gaan zoeken, enkelen bleven zitten. `You`d better stay here, for if she comes home` zei Will tegen Marieke. Toen de mannen enkelen minuten later weg waren, zag Marieke Kelly aan een tafeltje zitten, huilend. Ze ging er bij zitten, en vroeg:`Wat is er Kelly?` `Ik heb ruzie met haar gemaakt!` snikte Kelly. `Als haar iets overkomt is het mijn schuld!` Marieke sloeg een arm om haar heen en zei:`Natuurlijk niet! Iedereen maakt wel eens ruzie! Bovendien was ze zelf ook nogal bitchie vanmiddag…We hebben een stressvolle periode achter de rug…`

Ondertussen splitste Will de mannen op in kleine groepjes, die ieder weer hun eigen weg gingen op het hun aangewezen terrein.

Ik werd wakker van een zacht geritsel. Ik wist niet meteen waar ik was, maar toen ik met mijn handen in het duister tastte, voelde ik een van de koude botten tegen mijn vingers, en trok mijn hand huiverend terug. Toen wist ik weer waar ik was. Opgesloten in een oude gevangeniscel…door mezelf! Toen hoorde ik het geritsel weer. Ik stond op, liep naar de deur en probeerde te horen waar het vandaan kwam. Ik hoorde niets. Had ik me vergist? Ik wilde bijna teruglopen, en weer tegen de muur gaan zitten, maar toen hoorde ik het weer! `Hallo?` zei ik. `Is daar iemand?` Ik hoorde het geritsel harder worden, het kwam mijn kant op! Ik deinsde achteruit en vroeg:`Wie is daar?` Ik probeerde zelfverzekerd te klinken maar mijn stem sloeg over en trilde. Ik hoorde het geluid steeds dichterbij komen, en deinsde nog verder achteruit, tot ik met mijn rug tegen de muur stond. Opeens hoorde ik voetstappen, en zag een man voor de traliedeur staan! Ik schrok hevig, tot ik de man in het maanlicht herkende. `Mike!` riep ik, en slaakte een zucht van verlichting. `Mike, I`m trapped here, the door won`t open! Why didn`t you…` Ik stopte midden in mijn zin. Hij stond daar zo dreigend voor die deur, zijn houding stond me niets aan. Ik vond het ook raar dat hij niets had gezegd toen ik riep. `Mike?` zei ik vragend. `Mike, you scare me,…say something!` Maar hij zei niets. Mike begon aan de deur te sjorren, blijkbaar was ik gewoon niet sterk genoeg, want onder de spierkracht van Mike begon de deur behoorlijk mee te bewegen. Ik wist niet zo zeker meer of ik wel wìlde dat de deur nu nog open ging! `Mike, please..!` zei ik. Opeens begaf de deur het met een gigantische klap, en Mike kwam naar binnen. Ik pakte een van de langste botten van het skelet, en deinsde weer achteruit. `Mike, stop there!` waarschuwde ik, maar hij trok zich er niets van aan. `Mike!` riep ik, maar hij stopte nog niet. Toen hij binnen armbereik was haalde ik uit met het bot, maar hij greep het vast en trok het uit mijn handen. Ik probeerde langs hem heen naar buiten te rennen, maar hij pakte me bij mijn middel, en duwde me tegen de muur aan. Ik begon te gillen en sloeg hem zo hard hij kan. Het deed hem blijkbaar geen pijn, want hij lachte, en verstevigde zijn grip. Toen begon hij me te zoenen, en zijn handen gingen over mijn rug. Ik probeerde hem van me af te duwen, huilde en schreeuwde, liet me uit verzet op de grond zakken, en schopte zo hard ik kon. Mike ging gewoon op zijn knieën zitten en probeerde me verder te zoenen. Toen dat bijna niet meer kon omdat ik me zo hard verzette, mompelde hij boos iets, en gaf me toen keihard een klap. Het deed verschrikkelijk veel pijn, en bibberend van angst kwam ik weer overeind. Toen pakte hij me weer beet, en begon me overal aan te raken. Ik durfde niet meer te protesteren, en wanhopig probeerde ik mijn misselijkheid te onderdrukken. Hij zoende me weer, op mijn kaak en in mijn hals. Ik barstte weer in een nieuwe huilbui uit, voelde me zo machteloos, en was zò bang! Toen voelde ik zijn vingers bij mijn knoopjes, en wist zeker dat hij me zou verkrachten en vermoorden…Uit wanhoop durfde ik me weer te verzetten, en begon hem te krabben. Ik zette mijn nagels in zijn arm, en hij gaf een schreeuw. Hij gaf me weer een klap, zo hard dat het nadreunde in mijn hoofd. Ik lag op de grond en zat letterlijk sterretjes voor mijn ogen! Toen hoorde ik opeens:`Damnit!`, gevolgd door het kletteren van zwaarden die tegen elkaar aan geslagen werden. Ik krabbelde overeind, en zag het silhouet van Jack in de ruimte! Ik kon niet meer denken, maar kreunde alleen maar van de pijn. Mijn hoofd voelde alsof het elk moment uit elkaar kon klappen! Ik trok de mouwen van mijn jurk weer omhoog, gelukkig was Mike nog niet echt ver gekomen. Ik ging weer liggen, want sinds ik rechtop zat deed mijn hoofd zo mogelijk nog meer pijn! Ik zag het gevecht tussen Jack en Mike als een waas voor mijn ogen, was er niet echt zelf bij…

Jack zijn ogen waren zwart van woede. Het liefst reeg hij Mike nu nog aan zijn zwaard! Helaas was het een van de mannen die ook goed kon zwaardvechten, en hij maakte het hem moeilijk. Tot Mike een fout maakte, en Jack zijn zwaard tegen de hals van Mike aanlegde. Mike keek Jack benauwd aan, en Jack wou elk moment een einde maken aan zijn leven, maar toen voelde Jack opeens een zwaard in zijn eigen nek! Hij liet zijn zwaard zakken, en keek recht in het gezicht van: Will! `Is this some kind of joke?` vroeg hij. `No` zei Will. `I will kill you if you hurt Mike!` Jack keek Will verbaasd aan, en zag dat Mike naar buiten liep. Opeens haalde Will zijn zwaard weg, en samen met Mike rende hij weg, de duisternis in. Jack nam de moeite niet om ze achterna te gaan, of erover na te denken waarom Will zo raar deed, maar ontfermde zich over mij…

*Stoute Will... Nagelbijten / Gniffelen

*

Nomineer dit bericht ×