Bokt.nl

Ik zal mijn best doen snel ee nieuw stuk te schrijven, maar helaas nog geen tijd gehad.

Misschien kunnen jullie ondertussen eens naar de links in mijn onderschrift kijken. misschien zit er iets bij voor je!

**Geplaatst**: 01-09-06 08:50

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 01-09-06 08:50

Leuk stukken weer! Heb alles bijgelezen. Lachen

**Geplaatst**: 01-09-06 11:58

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 01-09-06 11:58

Heel mooi verhaal!
Nieuwe Fan

!!

**Geplaatst**: 01-09-06 21:28

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 01-09-06 21:28

Jeetje elke keer als ik denk het te weten komt er weer een hele andere wending aan het verhaal Haha!

**Geplaatst**: 02-09-06 10:43

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 02-09-06 10:43

waarneer komt er weer een nieuw stuk??
WE WANT MORE Duivel

**Geplaatst**: 02-09-06 13:27

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 02-09-06 13:27

oeh, ik heb alles in bijna éen keer gelezen, het is echt een goed verhaal, super geschreven ga zo door, ik of nee we wachten wel met (on)geduld Haha!

**Geplaatst**: 03-09-06 15:49

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 03-09-06 15:49

Ik heb àllès in èèn keer gelezen...

MEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEER! alsjeblieft Schijnheilig

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-06 09:50

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-06 09:50

Na lang wachten hier dan toch:
En inderdaad, vijf minuten later opent Irma langzaam haar ogen, maar knijpt ze meteen weer dicht. Het felle licht doet zeer aan haar ogen. Irma licht aan de beademing dus ze kan niks zeggen. “Hey moppie,” zegt Tiffany “we zijn allemaal hier, je vader, je moeder en ik.” Tiffany staat wederom met tranen in haar ogen evenals de ouders van Irma. Irma’s moeder pakt Irma’s hand vast en aait eroverheen.

Irma weet niet wat er gebeurt is. Ze herinnert zich ook niet hoe ze hier terecht is gekomen. Ze weet nog wel dat ze erge hoofdpijn had, en dat de pijn die ze had nu weg is. Ze denk diep na en herinnert zich de vakantie en het bezoek aan het ziekenhuis daar. Dan denkt ze ineens aan de koffer van Tiffany. Als Irma wil vragen of de koffer al terecht is merkt ze dat ze niet kan praten door de slang die in haar mond zit.

“Als ze morgen stabiel is en zelfstandig kan ademen kunnen we haar van de beademing afhalen.” Vertelt de dokter. “Laat haar voor nu maar even rustig bijkomen. Wellicht kunt u vertellen wat we gedaan hebben, dat is haar natuurlijk nog niet bekend.” Voegt de dokter toe en loopt de kamer uit.

“Wil jij het haar vertellen?” vraagt Irma’s moeder aan Tiffany. Tiffany kijkt Irma’s vader aan en als ook hij ja knikt wendt ze zich weer naar Irma. Irma kijkt haar met inmiddels grote ogen aan. “Als je me begrijpt knijp dan in mijn hand, als je het niet begrijpt, doe je niks en dan leg ik het nog een keer uit.” Begint Tiffany. Irma knijpt in Tiffany’s hand dus ze begrijpt het.
“Op het vliegveld ben je flauwgevallen, de oorzaak van je hoofdpijn was een tumor in je hoofd. Ze hebben de tumor gelijk op goed geluk moeten verwijderen, als ze niks deden zou je waarschijnlijk niet meer wakker worden. De operatie is goed gegaan, ze moeten nog wel onderzoeken of de tumor goed of kwaadaardig is.” Irma knijpt in Tiffany’s hand dus Tiffany gaat verder “We waren zo bang je te verliezen, maar nu gaat het allemaal goed komen. Over een paar maanden doen we weer alle leuke dingen die we willen.” Belooft ze Irma.

Even later komt de dokter terug en vertel dat Irma vervoerd mag worden. Er wordt gelijk snel gehandeld. Irma is blij dat ze dichten bij huis in een ziekenhuis terecht kan. Het is natuurlijk nog niet thuis, maar dat ziekenhuis kent ze een beetje. Later die dag wordt Irma met de ambulance naar het andere ziekenhuis over gebracht. De ouders van Irma en Tiffany volgen met de auto. In de auto stuurt Tiffany Bart een smsje: “Hey Bart, hoe is het daar? Hier inmiddels weer een beetje redelijk. Irma is ingestort op het vliegveld, maar nu weer bij. Het hele verhaal hoor je als je thuis bent! Liefs Tiff.” Ze besluit nog niet te diep in te gaan op de oorzaak van alles, dat is immers moeilijk uit te leggen in een sms. Niet veel later gaat haar telefoon. Dat zal Bart dus wel zijn die toch graag alles precies wil weten. Tiffany neemt op en legt geduldig de situatie uit, ze legt de nadruk op het feit dat Irma nu weer stabiel is. Bart is geschokt door het nieuws en laat weten dat ze allemaal graag naar huis willen. De sfeer is enorm omgeslagen na het ziekenhuis bezoek van Irma in Turkije.

Na een half uur komen ze aan bij het ziekenhuis dat op tien minuten van het ouderlijk huis van Irma staat. Ze parkeren de auto en vragen aan de receptie waar Irma’s kamer is. Irma heeft een kamer gekregen op de vierde verdieping, gelukkig is er een lift. Irma is al op de kamer, ze is er met bed en al gelijk naartoe gebracht. Met moeite glimlacht ze als ze haar ouders en Tiffany ziet. De reis is erg vermoeiend geweest en Irma is erg moe, ze kan haar ogen amper open houden. De vader van Irma stelt voor om haar even te laten rusten, dan kunnen ze zelf ondertussen even wat eten in het restaurant van het ziekenhuis.

Irma ligt alleen op de kamer. Haar ouders en Tiffany zijn ook even weg. Irma voelt dat haar oogleden zwaar zijn. Ze sluit haar ogen maar valt niet in slaap. Ze denkt aan de afgelopen weken. Een tumor in je hoofd is niet niks. Het is ook maar goed dat ze dat niet wist, want dat zou ze doodsbang geweest zijn. Irma concentreert zich op haar hoofd en beseft dat ze geen hoofdpijn meer heeft. Ze zal blij zijn als ze van de beademing af mag zodat ze weer wat kan zeggen tegen de mensen van wie ze houdt. Ze heeft ook al aan schrijven gedacht maar daar is ze echt nog te zwak voor. Al piekerend over alle dingen die vroeger vanzelfsprekend waren valt ze in slaap.

Als ze later wakker wordt zit Tiffany langs haar bed. “Hey schoonheid” zegt ze zacht “wordt je zomaar middenin de nacht wakker? Ik mocht bij je blijven, je ouders zijn naar huis om wat te slapen.” Irma probeert iets te zeggen, maar er komt geen geluid uit, de slang zit in de weg, ook is ze te moe om veel moeite te doen. Ze geeft het dus al snel op. “Stil maar meisje, we krijgen nog tijd genoeg om bij te kletsen.” Stelt Tiffany haar gerust. Irma vind het fijn dat Tiffany bij haar is maar ze kan het niet winnen van haar slaap en sluit haar ogen weer.

De volgende ochtend wordt Irma wakker en ligt Tiffany met haar hoofd op Irma’s been te slapen. Irma krijgt een vredig gevoel door haar heen. Wat is Tiffany toch een topmeid. Langzaam tilt Irma haar hand op en aait Tiffany over haar hoofd. Tiffany wordt er wakker van en kijkt Irma met een glimlach aan. “Goede morgen.” Zegt Tiffany zacht, “Ik ga even een arts halen” zegt ze, dan staat ze op en loopt de kamer uit. ‘Waarom gaat Tiffany een arts halen?’ denkt Irma en krijgt het een beetje benauwd van het idee dat er iets mis zou kunnen zijn.
Al snel komt Tiffany terug met de mededeling dat er zo een arts komt en dat haar ouders ook alweer onderweg zijn. Irma is nog steeds een beetje beduusd en hoopt dat er niks aan de hand is. Tiffany kent haar lichaam op dit moment beter als zijzelf.

Vijf minuten later komen de ouders van Irma binnen en begroeten haar met een kus op haar voorhoofd. Ze praten met Tiffany over de nacht. Tiffany verteld dat alles goed is gegaan en dat ze een arts heeft geroepen om te kijken of ze misschien van de beademing af kan. De ouders van Irma knikken instemmend en hopen ook van harte dat Irma al zelfstandig kan ademen. Hoewel het logisch is dat Irma erg zwak is na zo’n zware operatie vinden haar ouders toch dat er wel iets meer vooruitgang geboekt mag worden.

“Ik denk wel dat ze zelf kan ademen.” Zegt de arts als hij Irma onderzocht heeft. “We blijven erbij en kijken of ze de ademhaling zelf oppakt. De dokter haalt er een verpleegster bij zodat ze samen de slang uit Irma’s keel kunnen halen. “Dit kan even vervelend aanvoelen,” zegt de dokter tegen Irma “maar dan ben je er ook gelijk vanaf.” stelt hij haar gerust. Irma heeft tranen in haar ogen van angst, ze kan niks zelf en dan komt er een vreemde meneer een ding uit haar keel trekken. Gelukkig is het snel gebeurt. “Nu concentreren, adem in adem uit.” Zegt de dokter. Irma doet haar best en het lukt. Wel zijn haar longen erg pijnlijk, ademen is ook niet zo makkelijk als het zou moeten zijn. Wel beseft ze zich dat ze zich nu weer verstaanbaar kan maken. Even bedenkt ze wat ze zal gaan zeggen. Ze weet eigenlijk niet wat ze moet zeggen, de tranen van alle spanningen rollen over haar wangen en haar ouders en Tiffany staan met de arts te praten. Ze kan ze niet horen. Irma probeert Tiffany te roepen, maar het lukt niet. Het lukt haar niet om te praten, als ze denkt dat ze iets zegt gebeurd er gewoon niks. Ze probeert of ze haar mond kan bewegen. Dat lukt, ook haar tong kan ze bewegen. Weer probeert ze iets te zeggen, maar het lukt niet. De tranen die nu over haar wangen rollen zijn niet van de spanning, maar van angst, ze kan niet meer praten. Hoe moet dat nou, Irma ziet de meest erge scenario’s voor zich, dat ze om hulp wil roepen maar het niet kan, dat ze voor het altaar staat en geen antwoord kan geven. Irma’s ademhaling wordt heviger en als snel draaien haar ouders en de arts om. De arts snelt naar Irma toe. “Rustig maar meisje, geen paniek, denk aan je aemhaling. Alles komt goed.” Zegt de arts. ‘Alles komt goed’ denkt Irma ‘Ik kan niet praten! Ik kan niet meer praten!’ Zo graag zou ze nu willen schreeuwen en gillen, maar er komt geen geluid uit. Er gebeurt helemaal niks. “Tiffany staat met tranen in haar ogen “Ze kan niet praten.” Zegt ze ineens. “U moet haar onderzoeken, ze moet haar spraak terugkrijgen.” Zegt Tiffany lichtelijk hysterisch. “Doe maar rustig,” zegt de arts rustig “Waar baseer je dat op dat ze niet kan praten, waarschijnlijk moet het gewoon even op gang komen.” Zegt de arts. “Dokter,” zegt de vader van Irma zo rustig mogelijk “we hebben graag dat u haar onderzoekt.”

Na enig aandringen onderzoekt de dokter Irma weer. Zonder een woord te zeggen loopt hij de kamer uit en komt even later terug met een andere arts erbij. Ook de tweede arts onderzoekt Irma. Die is er snel uit en wendt zich tot de ouders en Tiffany. “Waarschijnlijk is tijdens de operatie het signaal voor de spraak geraakt en kan ze vanuit haar hersenen geen seintje geven om te praten. We zullen een scan moeten maken om te kijken hoe erg het is.” Zegt de arts. De ouders van Irma knikken “Doe alles wat nodig is.” Zegt de moeder van Irma “ze moet beter worden, ze is al zo ver gekomen.” Tiffany zit ondertussen weer bij Irma aan haar bed. Ze houdt haar hand vast. Irma is weer wat rustiger. Ze vind het verschrikkelijk, maar is blij dat Tiffany zag dat ze niks kon zeggen. Nu maar hopen dat ze snel de oorzaak vinden. Als Irma eraan denkt dat ze nooit meer zal kunnen praten rollen de tranen alweer over haar wangen.

Denk wel dat het einde in zicht komt..

**Geplaatst**: 04-09-06 09:55

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 04-09-06 09:55

Supers!!
Maar nòg niet het einde!! Bloos!

Nomineer dit bericht ×