"Als je de auto instapt, word je naar een plek gereden, en daar wacht een verrassing.
Als je niet instapt, krijg je het hondje niet, en gaat ie...."
Dat stond er op geschreven.
Het hondje keek me aan, en z'n mooie puppyogen keken erg verleidelijk.
"Doe je het?" Vroeg ben aan me. Ik keek hem aan, terwijl hij onzeker naar beneden keek.
"Ik zal wel moeten voor het hondje." Zei ik. Voor ik het wist had ik het al gezegt.
"Weet je het heel zeker?" Zei Ben, met tranen in z'n ogen. Volgens mij was Ben er niet mee eens. maar ik moest wel!
Ik knikte.
Ben leide me naar de auto, en ik kon de chauffeur niet zien. De ramen waren geblindeerd.
Ben opende het portier voor me, en ik stapte in. Ook hij stapte in.
De auto reed weg, toen de deuren gesloten waren.
M'n hart zat in m'n keel. "Waar gingen we heen? Wat zou ik moeten doen?"
Ben keek me de hele auto rit niet aan. "Waar was ie bang voor?"
Ik dacht alleen maar aan het hondje. Tenminste, zo wist ik waar voor ik het deed.
Na enkele minuten stopten we. Ik werd geblinddoekt door Ben. "Er is niks aan de hand." Zei hij. maar ik vertrouwde hem niet. "Wat had ik gedaan?"
Ik werd de auto uit geleid. Een geur van het strand, de geur van de duinen, en het geruis van de zee. Dat waren enkele aanwijzingen over de plek waar ik nu zou kunnen zijn.
Iemand duwde me naar voren. Ik liep voorzichtig mee, en hoorde twee mannen stemmen smoezen.
Volgens mij was het Ben, die een deur opende. Een hand op m'n schouder, leek een beetje als steun. De warmte, ik wist meteen dat het Ben was.
Ben leide me naar binnen en sloot de deur. "Maak je blinddoek maar los." Zei hij.
Ik ging meteen met mn handen naar de knoop, en maakte hem los.
Toen ik verlost was van de 'blindheid' opende ik m'n ogen. Een houte hut, met rozen, en een roze, een rode en twee zwarte muren. Verder in de kamer zag ik het bed staan. "Hier was ik al eerder geweest." Bedacht ik me.
Ik slikte, toen ik de rozenblaadjes op de grond zag liggen. Ben ging achter me staan, en leidde me naar het bed.
"Daar ligt de opdr... Verrassing." Zei hij. Ik draaide me om, en wou vluchten, maar Ben hield me stevig tegen. "Denk aan Billy Joy." Zei hij.
Ik was machteloos. Ben en ik waren samen in de kamer, maar ik voelde meer aanwezig heid. "Zijn we alleen?" Vroeg ik hem na een lange stilte.
Ben wees naar alle hoeken van de kamer. Ik liep er heen, en zag in vier hoeken een camera staan. Ik slikte nogmaals. Een stil vermoeden kreeg ik. Het beeld van de televiesie van vanmorgen kwam in m'n hoofd. "Verkrachtingen..."
Ik werd bang! En begon te hyperventileren. Ben hield me stevig vast, en leidde me naar het bed. Ik ging zitten, en viel flauw....