Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-06-07 17:04

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-06-07 17:04

Ik heb weer een heel groot nieuw stuk .. dus hoop dat het boeiend voor jullie zal zijn.. heb het naar jeltien opgestuurd maar weetniet of ze het nog leest vanavond.
Weet namelijk of het wel leuk geschreven is, net als het vorige stukje is het niet over elke dag, want dan werd het langdradig.
Het is overigens het einde Vork

Dus hoop dat jullie het ook een leuk einde vinden!
edit; mijn examens gingen redelijk dus hoop op het beste Tong uitsteken

**Geplaatst**: 08-06-07 18:47

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 08-06-07 18:47

het stukje is nagekeken Lachen

kan jullie vast vertellen dat hij geweldig is Haha!

**Geplaatst**: 08-06-07 18:59

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 08-06-07 18:59

ow ben benieuwd naar het einde!! hoop voor je dat je geslaagd bent maar dat zal wel goed komen denk ik Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-06-07 19:07

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-06-07 19:07

Dank je Jeltien.
Hier komt hij dan, ben benieuwd wat jullie vinden.
Jeltien wilde het in 2 delen, 1 vandaag en 1 morgen, maar omdat ik er morgen niet ben krijgen jullie het vandaag Vork

... edit; Al vind Jeltien het dom van me Koe

ben ik toch ook?!
een heel groot stuk dus je kan lekker doorlezen Vork

..
Nou veel plezier! hoop ik Knipoog

Binnen zag het er mooi uit. Helemaal niet ouderwets hoe ik het me allemaal voorzag. Nee, ze
hadden duidelijk een hele goede smaak.
Terwijl ik ging zitten schonk de moeder van Jason drinken in en begon te praten over Jason.
Hoe ze hem kwijt hadden geraakt, al die jaren gezocht hadden. Ze hadden altijd gehoopt en gebeden dat hij nog leefde en dat het goed met hem zou gaan.
Ze waren heel erg blij om met mij te praten over wat er allemaal gebeurt was, wat er met Jason was gebeurt. Wat ik natuurlijk ook niet in details kon vertellen. Mijn vragen werden ook beantwoord, ik kreeg foto’s van vroeger te zien en ze vertelden veel over hem, hoe hij altijd was enzovoort.
Uren zat ik daar op de bank met de ouders van Jason tegenover me. Zijn vader was ook ontzettend aardig voor me, net als zijn moeder. Het bleek dat hij ook nog 2 zussen had, een tweeling. Wat me alleen wel pijn deed,was dat hij vrienden van vroeger wel op bezoek wilden hebben. Ik kon het niet hebben, dat hij mij niet meer wilde zien.
Moeizaam probeerde ik om het van me af te zetten en dit lukte ook, het deed me dan ook erg goed om met zijn ouders te praten.
Het was zo’n 4 uur later toen ik weer in mijn auto stopte. Ik was kapot, maar het had me goed gedaan.

Weken gingen zo voorbij. Ik ging vaak bij de ouders van Jason langs om bij te praten. In het begin vertelden hoe het bij Jason was, maar dit gebeurde steeds minder. Ik was ook niet meer bij Jason langs geweest, hij wilde het toch niet. Terwijl alles eigenlijk goed verliep, miste ik toch iets. Het was zo’n simpel leventje, ik deed niets bijzonders. Ondertussen had ik het Vwo gehaald en werkte ik nu volop. Vaak dacht ik nog aan Afrika, ondanks dat het vreselijk bij die mensen was, wilde ik er graag heen. Ik volgde de rechtzaken nog wel en ik moest ook getuigen tegen Jaap en Micheal. Het was erg moeilijk geweest, maar minder moeilijk dan ik had verwacht. Eigenlijk had ik het al snel een plaatsje gegeven of het was misschien gewoon ver weg gestopt. Misschien was het toch niet zo erg, omdat ik toen Jason had ontmoet.
Alles ging zijn gangetje, maar toch voelde ik me niet goed. Ik miste Jason, maar ook miste ik Afrika op de een of ander manier. Vaak had ik van die momenten dat ik opeens in een dip zat. Met oude vrienden ging ik nog wel om, maar niet zo veel als vroeger. Ik had er gewoon niet zoveel behoefte meer aan. Haast niemand wist ook hoe ik me voelde, zo goed als niemand. Iedereen dacht dat het goed met me ging, terwijl dit lang niet altijd zo was. Nooit voelde ik me helemaal gelukkig. Het werk wat ik deed was saai en elke dag deed ik alles weer opnieuw. Het was zo’n cirkel waar je niet uit kon komen hier. Je ging elke dag naar je werk, kwam thuis ging eten. Soms nog wat ‘s avonds doen en dan naar bed voor de volgende dag, in het weekend deed je ook wat gezelligs en daarna begon het gewoon allemaal weer opnieuw....

Het was al zo’n 4 maanden voorbij vanaf de dag dat Jason zei dat we elkaar beter maar niet meer konden zien. Ik was vroeg wakker, er was iets aan deze dag!
Langzaam stond ik op en ging naar de douche, toen opeens herinnerde ik het me. Vandaag was de uitslag van Jason’s rechtzaak!
Al wist hij het niet, ik was helemaal op de hoogte en ik had besloten vandaag naar de rechtbank te gaan. In het begin wilde ik het niet, omdat ik bang was hij me niet wilde zien. Toch had ik me eroverheen gezet en ik was van plan om gewoon ergens achterin te gaan zitten, zodat ik ook weer snel weg was. Zijn ouders hadden me uitgenodigd en toen ik uiteindelijk instemde hadden ze ook beloofd het niet tegen Jason te zeggen dat ik er was.
Ik was al een uur van te voren klaar, wat anders nooit het geval was. Dus toen ging ik maar even langs mijn ouders en Denise, waar het overigens heel goed mee ging.
De tijd leek stil te staan, al was het heel gezellig. Toch was het uur uiteindelijk voorbij en ging ik op weg naar het gebouw waar hij zijn ‘vonnis’ kreeg te horen. Vonnis klonk eigenlijk maar raar, iedereen vroeg aan mij wanneer hij het te horen zou krijgen en altijd keek ik weer raar op als ze het over zijn vonnis hadden!
Zo kwam ik in gedachten aan bij het gebouw. Sinds de laatste keer dat ik hem had gezien was ik veel veranderd, qua uiterlijk. Hij en anderen zouden me niet snel herkennen nu, het was dan niet extreem maar met een zonnebril was het niet goed te zien. Dus last van de pers zou ik in ieder geval niet hebben.
Ik deed mijn zonnebril op en liep naar binnen en ging achterin de zaal zitten. Net op tijd was ik, want vlak daarna konden de mensen niet meer naar binnen en werd Jason naar binnen gelaten. Hij was niet veel veranderd, al zag hij er zeker niet slecht uit dat viel gelukkig reuze mee. Toen ik hem zag sprong mijn hart een slag over. Met een diepe zucht ging ik wat onderuitgezakt zitten en keek toe.
Ik keek naar Jason die daar heel relaxed zat, wat ik niet kon begrijpen. Toen ik naar hem keek vlogen mijn gedachten weer terug naar die maanden met hem, wat nu zo lang geleden leek. Lang bleef ik hem aanstaren tot ik bedacht dat hij mijn richting op keek en ik maar snel weer naar de rechter keek. Hhij zou het nooit door kunnen hebben gehad aangezien ik een zonnebril op had, maar toch voelde ik me niet lekker en keek maar niet snel zijn richting meer op. Opeens werd ik uit mijn gedachten gehaald toen Jason op moest staan en zijn uitslag te horen kreeg. Was ik zo in gedachten geweest dat ik de rest niet gehoord had?
De rechter vertelde dat Jason veel had meegemaakt, maar dat het niet goed was wat hij had gedaan. Toch vond hij dat Jason uiteindelijk toch het goede had gedaan en hij van alle beschuldigen onschuldig werd bevonden. Ook kreeg Jason een bepaald geld bedrag, omdat hij toch een tijd opgesloten gezeten had. Dit is tenminste wat ik meekreeg, want al die moeilijke woorden drongen niet echt tot mij door. Ik glimlachte blij, het liefst was ik opgesprongen en naar hem toegerend, maar iets hield me tegen. Zijn ouders omhelsden hem en zijn vrienden liepen ook al op hem af. Opeens voelde ik me ontzettend alleen. Ik zag Jason zijn vader mijn kant opkijken en tikte Jason aan, snel stond ik op en liep weg. Op dit moment wilde ik niet dat Jason opeens naar me toe kwam, ook al wilde hij dat zelf. Hij had me erbij moeten betrekken toen hij het moeilijk had. Dit had hij niet gedaan en dat voelde hard aan. Ik wist niet of zijn vader ook echt had verteld dat ik er was, ook al had hij het beloofd, nu ik terug dacht had alleen zijn moeder het beloofd en was hij stil gebleven maar oké.
Ik wilde gewoon zo snel mogelijk daar weg, weg uit de zaal, weg uit het gebouw en gewoon terug naar mijn kamertje.
Met een rotvaart vloog ik over de weg, als ik politie was tegen gekomen had ik een dikke boete ontvangen, maar dit gebeurde gelukkig niet. Eenmaal thuis keek ik naar mijn bijna lege huis. Het meeste stond weer bij mijn ouders opgeslagen en mijn tassen waren al ingepakt, over een paar dagen zou ik op reis gaan. Ver weg van dit landje, ver weg van Jason, ver weg van alles. Ik had besloten om weer naar Afrika te gaan, daar te gaan werken in een organisatie die kinderen hielp die niets meer hadden. Geen thuis, geen geld en alleen op straat leefden. Al kreeg ik er niet veel geld voor, het leek me super om te doen!
Om zo weinig mogelijk aan vandaag te denken ging ik verder met opruimen, wat ik de afgelopen tijd elke keer deed als ik thuis kwam. Ik zorgde gewoon dat ik altijd bezig was, zo hoefde je ook niet na te denken of je zielig te voelen. Al was ik soms moe, toch ging ik wat doen.
Nu zat ik op mijn bed voor me uit te staren. Ik wist ook wel dat het eigenlijk totaal niet goed ging. Van buiten af leek het hartstikke goed met me, maar het omgekeerde was waar. Het kwam niet alleen door Jason, nog steeds had ik de maanden dat ik in Afrika zat geen plaatsje gegeven en waarom ik terug ging wist ik niet. Waarschijnlijk omdat ik gewoon weg wilde rennen en hoopte dat ik daar alles kon vergeten of het een plekje kon geven. Sommige dagen gingen op zich ook wel goed, maar lang niet alle dagen.
Ik zuchtte diep en ging even op mijn bed liggen. Mijn baan was al gestopt en daardoor had ik de komende dagen dus niet zoveel te doen. Ik stond op om wat te gaan doen.
Misschien kon ik langs zijn ouders? Nee, dat zou natuurlijk niet kunnen. Ze waren waarschijnlijk feest aan het vieren en was hij daar. Nee, dat zou ik niet gaan doen. Toen bedacht ik me waar ik wel graag heen wilde gaan. Het was al jaren mijn lievelingsplek, al was ik er al tijden niet geweest.
Een paar uur later stond ik op het strand met mijn schoenen in de hand. De ruige wind voelde goed en er ontsnapte een diepe zucht uit mijn mond. Even deed ik mijn ogen dicht en glimlachte. Dit was wat ik nodig had!
Even keek ik weer om mij heen, er was geen mens te bekennen en ik liep het verlaten strand af. Even voelde ik me weer heerlijk rustig worden. Kon ik even alles van me af zetten en gewoon heerlijk genieten van de wind en de zee. De golven die met een harde slag op het strand kwamen.
De volgende dagen vlogen voorbij en voor ik het wist was het de avond voor mijn vertrek. Jason had nog geprobeerd mij te bereiken hoorde ik, maar ik had er niet op gereageerd. Hij wilde mij toen niet zien, ik hem nu niet. Hij zocht het allemaal maar lekker uit!
Ik sliep bij mijn ouders vanavond en Denise vond het vreselijk dat ik zou gaan, maar gelukkig snapte ze het wel. Dat zei ze tenminste. Het was al laat toen ik in mijn bed lag en de deurbel hoorde. Ik stond op en deed mijn badjas aan, welke idioot belde nu nog aan! Mijn ouders en Denise sliepen al. Ik ging snel naar beneden en maakte zachtjes het slot open om daarna met een ruk de deur open te doen. “Welke idioot gaat om half 2.....” Ik maakte mijn zin niet af en keek verbaasd naar de persoon voor me. “Mag ik naar binnen?” Vroeg Jason zachtjes. Ik zei niets maar deed de deur toch maar open en stapte opzij, zodat hij naar binnen kon.
“Wat drinken?” Vroeg ik kort. Hij schudde zijn hoofd.
“Liesbeth, mijn vader vertelde dat je bij mijn rechtzaak was. Ik zag je zitten maar wist eerst niet dat jij het was. Ik heb je nog geprobeerd te bereiken maar..”
“Ik liet niks van mij horen en negeerde het.” Zei ik kalm en zonder emoties.
Ik keek mij even argwanend aan en knikte toen. “Waarom?”
Ik ging tegenover hem zitten, maar kon hem niet aankijken dus keek naar de grond.
“Ik snap niet waarom ik niet mocht komen toen je vast zat. Je legde het uit en ik begreep het beter. Maar je liet niet nooit van je horen, nooit. Zelfs niet via je ouders, terwijl je wist dat ik daar nog eens kwam. Dat hadden zij verteld.” Ik schudde mijn hoofd. “En nu alles voorbij is kom je langs. Nu het moeilijke voor jou voorbij is en je hebt mij er geen eens bij betrokken.” Ik schudde mijn hoofd en stond op. “Ik moet naar bed, ik ga morgen weg.” Zonder hem aan te kijken liep ik al half naar de deur. Hij kwam achter mij aan lopen. “Het spijt me dat ik dat niet heb gedaan. Ik wilde je gewoon geen zorgen geven en je ongelukkig daardoor laten voelen.” Heel even keek ik hem aan terwijl ik zei: “Dat heb je nu juist gedaan.” Ik deed de deur open. “Ik ga naar Afrika.” Hij liep langs me heen en keek me aan. “Voor hoelang?”
Ik haalde mijn schouders op. Allebei wisten we niet wat we moesten zeggen dus deed ik de deur maar dicht. Zachtjes liep ik naar boven en probeerde de slaap te vatten, wat natuurlijk niet lukte. Waarom stelde ik me zo aan? Of heeft iedereen van zulk soort momenten? Ik zuchtte diep en keerde me om.

Ik werd wakker en keek om mij heen. Was ik in slaap gevallen? Ik ging naar beneden waar Jason zat. “Ben je er nou alweer?” Vroeg ik een beetje onzeker. Hij liep naar me toe en trok me in zijn armen. “Ik kan niet zonder je.” Ik keek hem aan en voelde een tinteling. “Ik ook niet zonder jou.” Zei ik zachtjes. Hij gaf me een zoen. “Liesbeth!” Ik keek hem raar aan. “Wat sta je nou te roepen, ik sta naast je!”

“Liesbeth, wakker worden!” Langzaam werd ik wakker. Het was maar een droom! Ik zuchtte diep en keek naar de deur waar Denise net naar binnen kwam. “Je moet drie uur van te voren inchecken dus je moet over een halfuur weg!” Ik keek op de klok en schrok. “Oké, dank je en nu weg dan kan ik me snel omkleden!” Snel jaagde ik haar uit mijn kamer, zodat ik me kon verkleden. Gelukkig had mijn vader de spullen die dag ervoor al in de auto gedaan, zodat we dat niet meer hoefde te doen en hij me meteen kon wegbrengen.
Op schiphol aangekomen checkte ik me in en nam afscheid van mijn familie en een paar vrienden. Tot mijn verbazing waren de ouders van Jason er ook! Ook van hen nam ik afscheid en toen stapte ik door de poortjes. Aangezien ik drie uur van te voren er was kon ik nog even winkelen. Het was heel duur dus ik eindigde met alleen een flesje water voor in het vliegtuig. De uren waren voorbij gevlogen en al snel stapte ik in het vliegtuig. Ik werd naar mijn stoel gewezen door een stewardess. Er zat nog niemand naast me dus kon ik heerlijk bij het raampje zitten. Ik keek naar buiten en dacht toch weer onbedoeld aan Jason. Nu zou ik echt weg gaan, ver weg. Wilde ik wel zonder hem weg? Ik ademde diep in. Ja, het was wel goed dat ik ging!
Ik hoorde de stewardess iemand naar de stoel naast me brengen. “U was erg laat en u hebt geluk dat u nog mee kon. Fijne reis!”
Jammer, ik had een metgezel. Liever had ik alleen gezeten. Lekker de ruimte gehad! Ik wilde me voorstellen, maar in plaats daarvan werden mijn ogen groot en kon ik niets uitbrengen.
“Ik ga met je mee...”

“Mama!” Liesbeth keek op en legde haar pen neer.
“Ja schatje?”
“Papa is vervelend. Hij pest mij!” Liesbeth tilde haar 2 jarige dochtertje op.
“Zullen wij papa dan eens even pesten? Ik heb wel een ideetje, Elena. Wil je het horen?” Elena knikt heftig. “Ja!” Liesbeth fluisterde wat in Elena’s hoor. Even later rende Elena naar buiten. “Papa! Je moet binnen komen van mama.” Ondertussen vulde Liesbeth een emmer met water. “ Elena Sarah, je mag niet liegen hè?” Elena knikte heftig nee. “Nou vooruit, dan ga ik eens even kijken wat mama wil!” Net op het moment dat hij naar binnen wilde lopen kreeg hij een plens water over zich heen. “Zo dat heb je verdient!” Lacht Liesbeth. “Jij gemene!” “NEE JASON, NEE! IK BEN NET DROOG!” voordat Liesbeth het door had Jason haar in zijn armen en was zij ondertussen ook doorweekt. Ze kuste elkaar en keken elkaar even verliefd aan. “Hoe gaat het?” vragend kijkt Jason haar aan.
“Goed, ik ben bijna klaar.”
“Mooi zo.”
Op dat moment komen Nathaniël en Elena binnenrennen. “Wie zijn er jarig morgen?” Vragend kijkt Nathaniël, Liesbeth aan. “En wie denk jij papa?” Grijzend staat de tweeling naast elkaar. “Hmm, laat me raden. De kerstman?” pestte Jason ze. “NEEE!” gillen ze door elkaar. “WIJ, wij, wij!” Liesbeth lacht en kijkt ze aan. “Wij hebben toch leuke cadeautjes voor jullie, maar dat mogen we natuurlijk nog niet geven! Misschien vinden jullie ze wel als je goed zoekt!” De tweeling laat het hun geen twee keer zeggen en rennen als een speer naar boven.
“Ik ben bang dat ze nu alles overhoop halen.” Zegt Jason zielig. “Aangezien ze niets zullen vinden...”
“Wij zijn nu in ieder geval even samen.” Terwijl ze dat zegt, kijkt ze naar de foto’s aan de muur. Jason doet zijn armen om haar heen en Liesbeth leunt een beetje tegen hem aan.
“Wij zijn elkaar eigenlijk wel heel ongewoon tegengekomen. Dat kunnen niet veel mensen zeggen.”
“Nee inderdaad, veel mensen zouden ook niet snappen dat wij wat zouden krijgen. Aangezien ik een van je ontvoerders was!”
“Dat was je niet... Je werd gedwongen, dat is iets heel anders.” Liesbeth draait zich om en kijkt Jason aan. Met een glimlach om zijn mond geeft hij haar een zoen.
“Gelukkig ben ik vrijgesproken. Weet je dat nog? Waren we eindelijk terug... Werd het nog een ramp tussen ons!”
“Inderdaad. Al is dat ook goed gekomen.... Nouja, goed gekomen...” lacht Liesbeth. Jason geeft haar snel een por in haar zij en kijkt haar arrogant aan. “Pardon?!” “Was maar grapje hoor.” Zegt Liesbeth onnodig.
“Vanavond hebben we trouwens een etentje hè?” Jason kijkt haar vragend aan. “Ik heb al een oppas voor de kinderen geregeld. Het zijn een paar mensen die ons willen interviewen, omdat we in Afrika ontwikkelingswerk hebben gedaan.”
“Eigenlijk zijn we helemaal een raar stel. Ik ontvoer jou, als we terugkomen is het een ramp. We gaan ook nog eens een paar jaar naar het land waar we zoveel ellende hebben meegemaakt. oh ja, en terwijl we daar nog maar net waren konden we haas talweer terug, omdat we gingen trouwen!” Zegt Jason met een frons. “We houden gewoon van moeilijk doen!” zegt Liesbeth dan. Op het moment dat ze op de bank willen ploffen. Horen ze boven een ontzettend kabaal. “Ohnee, de kinderen!” Samen vliegen ze naar boven.

De tweeling zijn in hun kamer geslopen, omdat ze op zoek waren naar de cadeautjes. Alleen zochten ze niet lang meer verder, want ze gingen elkaar opmaken van mama’s make-up kastje.

Met moeite houden Jason en Liesbeth hun lach in, terwijl ze naar de kinderen kijken die hun ouders nog niet hebben gezien en vrolijk verder gaan. “Oh Jason?” Fluistert Liesbeth zacht, terwijl de tranen van plezier nog over haar wangen lopen. “Ja?” Hij kijkt haar vragend aan. “Ik ben bang dat er nog een onrustzaaier op komst is.” Ondertussen haar hand op haar buik leggend. “Echt?” vraagt hij verast, maar blij. Liesbeth knikt glimlachend.
Dan draaien ze zich om en kijken naar de kinderen. “Dat word een gezellig, druk en een geweldig nieuwjaar dan!” Terwijl Jason zich weer naar Liesbeth omdraait en haar vrolijk aankijkt. “Super! Dat is het.”

EINDE.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-06-07 19:09

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-06-07 19:09

best groot stuk eigenlijk Clown

**Geplaatst**: 08-06-07 19:10

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 08-06-07 19:10

ga het gelijk lezen Haha!

edit: geweldig einde

Ik vond het ook een super verhaal om te lezen ! OK dan!

geweldig gewoon Cool

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-06-07 19:33

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-06-07 19:33

Dank je

**Geplaatst**: 08-06-07 20:30

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 08-06-07 20:30

heel erg leuk verhaal om te lezen,heb er van genoten!

Ga je weer een nieuw verhaal beginnen?

**Geplaatst**: 08-06-07 21:18

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 08-06-07 21:18

Mooi einde! Echt heel goed gedaan!
Hoop snel weer wat van je te lezen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-06-07 14:06

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 09-06-07 14:06

Dank jullie..
Misschien wel ik weet het nog niet Knipoog

**Geplaatst**: 09-06-07 22:17

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 09-06-07 22:17

goed einde!

**Geplaatst**: 09-06-07 22:56

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 09-06-07 22:56

Erg gaaf en passend einde!

**Geplaatst**: 10-06-07 09:54

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 10-06-07 09:54

Heb vanaf begin gevolg super verhaal Clown

**Geplaatst**: 10-06-07 10:48

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 10-06-07 10:48

Super verhaal en een orgineel einde!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-06-07 13:22

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 10-06-07 13:22

Dank jullie Haha!

Altijd leuk om te horen Knipoog

**Geplaatst**: 10-06-07 16:29

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 10-06-07 16:29

Leukleukleukleuk! Haha!

ik heb nog wel een paar foutjes gezien maar geen zin om te zeggen haha!

**Geplaatst**: 10-06-07 17:13

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 10-06-07 17:13

JEeej goed gedaan man Haha!

Erg leuk.!

**Geplaatst**: 10-06-07 19:39

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 10-06-07 19:39

leuk einde hoor!!! goed geschreven hier en daar wel aantal spelfoutjes maar ja kan gebeuren

**Geplaatst**: 10-06-07 22:13

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 10-06-07 22:13

Stip! [Ben pas bij pagina 4.]

**Geplaatst**: 11-06-07 15:11

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 11-06-07 15:11

Goed geschreven! Duidelijk en begrijpbaar. Las lekker door, en je wist de spanning er goed in te houden. Alleen toen ze weer terrug kwamen in NL vond ik het een beetje snel gaan, misschien dat je daar om kan denken. Voorderest super gedaan!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-06-07 15:59

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 11-06-07 15:59

Dankje, Ja dat klopt maar dat kwam omdat je niet elke dag kan omschrijven. een rechtzaak duurt natuurlijk al eigenlijk heel lang en dan zou het te lang dradig worden Lachen

Maar misschien ging het net iets te snel Knipoog

**Geplaatst**: 11-06-07 16:35

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 11-06-07 16:35

Is goed hoor, begrijp je keuze Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-06-07 16:38

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 11-06-07 16:38

treasure27 schreef:
leuk einde hoor!!! goed geschreven hier en daar wel aantal spelfoutjes maar ja kan gebeuren

Dank je..

Ja, ik ben goed in spelfouten maken Clown

**Geplaatst**: 11-06-07 18:17

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst: 11-06-07 18:17

Wat een géweldig stuk (einde)! Erg passend en zeker niet langdradig, leest lekker door.
Het is echt een super verhaal, je hebt zeker talent om te schrijven Haha!

Ik hoop snel weer een verhaal van je te lezen/volgen.. Bloos

Danielle_ schreef:
“Ik liet niks van mij horen en negeerde het.” Zei ik kalm en zonder emoties.
Ik keek mij even argwanend aan en knikte toen. “Waarom?”

Ligt het aan mij of klopt deze zin niet helemaal?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-06-07 18:21

Re: [VER] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 11-06-07 18:21

Dank je

!
nee die klopt niet helemaal haha Clown

Nomineer dit bericht ×