Bokt.nl

**Geplaatst**: 25-08-06 13:42

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 25-08-06 13:42

goeie vraag moonlight1 Tong uitsteken

**Geplaatst**: 25-08-06 14:32

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 25-08-06 14:32

weer een leuk stuk!

**Geplaatst**: 25-08-06 20:55

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 25-08-06 20:55

Ik ben een stille lezer! vin het een supper verhaal, alleen in het laatste stukje heb je idd wat namen om gewisseld en sommige zinnen kloppen niet helemaal, maar dat komt nog wel goed toch?

**Geplaatst**: 26-08-06 09:11

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 26-08-06 09:11

Ik ben heeel benieuwd naar het volgende stuk Haha!

**Geplaatst**: 26-08-06 09:14

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 26-08-06 09:14

ik ook

**Geplaatst**: 26-08-06 09:54

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 26-08-06 09:54

ik ben ook heeel benieuwd wanneer komt het??

**Geplaatst**: 26-08-06 13:55

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 26-08-06 13:55

Owwh,, Spannend Haha!

**Geplaatst**: 26-08-06 14:43

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 26-08-06 14:43

Mijn zus ahd in d'r msn naam staan sweet sixteen.
Toen had ik haar deze link gegeven. Na ruim anderhalfuur hoor ik, he wat jammer, ik heb alle pagina's gehad.
Ze vond eht erg Haha!

leuk

**Geplaatst**: 26-08-06 16:28

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 26-08-06 16:28

Ben weer helemaal bij gelezen! doe je goed hoor die verhalen.. op naar de volgende

**Geplaatst**: 27-08-06 06:43

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 27-08-06 06:43

Goed stuk weer, en ook héél spannend Haha!

Zag nog een fout tijdens het lezen, maar kan hem nu niet meer vinden Clown

**Geplaatst**: 27-08-06 14:42

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 27-08-06 14:42

woow echt goed!
ik heb alles in 1 keer gelezen!
ik vind het heel spannend!!
nu kom ik ook lekker lief zeuren om het volgende stuk Haha!

Groetjes Elise

**Geplaatst**: 27-08-06 16:13

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 27-08-06 16:13

Hey,
Echt vet kickuh verhaal, ben uber fan!! Knipoog

**Geplaatst**: 27-08-06 17:19

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 27-08-06 17:19

We Want More!

**Geplaatst**: 27-08-06 22:13

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 27-08-06 22:13

VOlgend stukje? Boos!

**Geplaatst**: 28-08-06 08:51

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 28-08-06 08:51

Wanneer komt t nieuwe stukje??

**Geplaatst**: 28-08-06 09:02

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 28-08-06 09:02

wizzy schreef:
VOlgend stukje?

Het kan ook wat rustiger he, de TS heeft ook een leven buiten bokt om..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-08-06 11:13

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst door de TopicStarter : 28-08-06 11:13

Nieuw stuk is in de maak..

**Geplaatst**: 28-08-06 11:14

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 28-08-06 11:14

Leuk Mirjam!! Haha!

**Geplaatst**: 28-08-06 11:58

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 28-08-06 11:58

We zitten vol spannign Haha!

**Geplaatst**: 28-08-06 12:01

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 28-08-06 12:01

ben benieuwt mir Haha!

**Geplaatst**: 28-08-06 12:16

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst: 28-08-06 12:16

ben benieuwd Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-08-06 13:00

Re: [Verhaal] Sweet Sixteen

Geplaatst door de TopicStarter : 28-08-06 13:00

Met zijn drieën buigen ze over Irma heen. Ze licht met haar ogen open in een hele moeilijke houding op de grond. Irma’s vader belt snel het alarmnummer. Al vrij snel is de eerste hulp van het vliegveld aanwezig. Ze luisteren naar haar hart en longen. Tiffany en de ouders van Irma zijn opgelucht als de hulpverlener laat weten dat haar hart goed klopt. Ook wordt er met een lampje in haar ogen geschenen in de hoop op reflex. Ze horen de hulpverlener iets tegen zijn collega zeggen, allemaal moeilijke woorden waar ze niks van begrijpen. Dan wordt Irma ineens razendsnel op de brancard gelegd en in het wagentje gelegd waar de eerste hulp het vliegveld mee over rijdt. Voor ze het door hebben worden Tiffany en de ouders van Irma in een ander wagentje gezet en rijden ze achter de andere aan.

Bij de uitgang staat een echte ambulance te wachten. De hulpverleners en het ambulance personeel praten snel en paniekerig met elkaar. Irma wordt snel in de ambulance gelegd waar alweer een hulpverlener allerlei testjes doet en een infuus aanlegt. De ouders en Tiffany worden voorin de ambulance gezet en voor ze goed en wel zitten gaat de ambulance alweer rijden. Met zwaailichten een sirenes rijdt de ambulance door de stad. Tiffany zit als verdoofd in de ambulance, alle herinneringen van de vorige keer komen weer terug. Ook de ouders van Irma hebben het niet breed en zeggen niks. De ambulance stopt en Irma is alweer het ziekhuis in gereden. Haar ouders en Tiffany rennen erachteraan, maar mogen zoals verwacht niet mee.

Ze worden in de wachtruimte achtergelaten, niet wetende wat er aan de hand is met Irma.
Tiffany zit stilletjes op het bankje en de tranen rollen over haar wangen. Irma’s moeder komt naar haar zitten en Tiffany begint zachtjes te vertellen. “Het ging precies zo, zo snel zo hectisch, en dan wachten zonder dat je iets weet.” Dan is ze even stil en legt haar hoofd op de schouder van Irma’s moeder. “Het moet goed komen.” Snikt ze “Ik kan niet zonder Irma.”
Ook bij Irma’s moeder rollen de tranen over haar wangen terwijl vader in de wachtkamer loopt te ijsberen.

Als Tiffany wat rustiger is verteld ze ook over de vreemde man op de markt in Turkije. “Wat als hij gelijk heeft, wat als er echt iets mis is in haar hoofd.” Zegt Tiffany snikkend en de tranen rollen weer over haar wangen. Ze krijgt hier geen antwoord op en er volgt een lange stilte.

Iedere keer als ze voetstappen horen staat vader al klaar om te vragen hoe het met Irma is, maar helaas kan niemand er iets over vertellen. Vader besluit maar om koffie te gaan halen voor ze zometeen zelf ook helemaal uitgedroogd zijn. Voor Tiffany brengt hij een glaasje water mee. Koffie is wel het laatste waar ze nu zin in heeft.

Tien minuten later kom er dan eindelijk een dokter iets vertellen over Irma. “Ik kan nog niet veel zeggen over uw dochter, de toestand is zeer kritiek en het is onzeker of ze het zal halen.” Vanaf dat moment hoort Tiffany niet meer wat de dokter vertelt, ze ziet alle dingen die ze met Irma meegemaakt heeft in al die jaren als een film voorbij flitsen. Tranen staan in haar ogen en een gevoel van verslagenheid neemt de overhand. Langzaam laat ze zich weer op het bankje zakken. Tranen rollen over haar wangen zoals ze nog nooit gedaan hebben.

Even later komt Irma’s moeder weer naast haar zitten. “Tiffany,” zegt ze voorzichtig. “Wil je de rest ook nog horen?” Tiffany kijkt Irma’s moeder tussen haar natte wimpers door aan en knikt. “ze weten het nog niet zeker, maar er zit een gezwel in Irma haar hoofd. Ze vermoeden kanker. Waarschijnlijk is door de grote van het gezwel een bloedvat afgekneld waardoor Irma bewusteloos raakte. De dokter verteld dat ze ontzettend veel pijn al moet hebben gehad de laatste dagen, maar dat haar wil om te leven erg sterk is. Ze gaan eerst een MRI scan maken en dan zullen ze haar moeten opereren. Dit is een groot risico, maar als ze het niet doen, zal ze niet overleven.” Tiffany knikt. Ze snapt dat het noodzakelijk is. “Ik hoop dat ze sterk genoeg is.” Zegt Tiffany zacht. “Laten we het hopen.” Zegt Irma’s moeder, ook bij haar rollen de tranen over haar wangen.

De uren daarna kruipen voorbij. Bij ieder geluid springen ze op in de hoop dat er wat nieuws over Irma is. Maar helaas. Vier uur zijn er inmiddels voorbij. Tiffany ligt totaal uitgeput op het bankje, haar ogen dik gezwollen van het vele huilen. Irma’s vader zit op een bankje voor zich uit te staren en moeder loopt heen en weer door de wachtruimte. Gelukkig zijn er geen andere mensen in de ruimte, daar zitten ze nu echt niet op te wachten. Dan gaat er een deur open en komt er een dokter richting de wachtruimte. Tiffany is ineens weer klaarwakker en staat snel op. Ook vader en moeder staan snel op en met zijn drieën naast elkaar zijn ze bijna een welkomstcomité voor de dokter.

De dokter begint te vertellen: “De operatie is geslaagd, Irma is stabiel, maar haar toestand is nog steeds kritiek. Ze had een tumorl in haar hoofd, het lijkt erop dat haar hersens nog niet zijn aangetast en ook de operatie heeft geen extra schade aangericht. De tumor is met succes verwijderd en er zal onderzocht worden of deze goedaardig of kwaadaardig is.” Zegt de dokter in één adem. “Het wachten is nu tot ze wakker wordt en dan kunnen we zien hoe ze zich ontwikkeld.” Irma’s ouders bedanken de dokter en gaan weer zitten. “Stabiel, maar kritiek.” Zegt Tiffany “klinkt niet echt goed.” “De operatie is in ieder geval geslaagd, en als er geen complicaties optreden kan ze nu haar best gaan doen om beter te worden.” Stelt Irma’s moeder haar gerust. Tiffany knikt. Al snel komt er een verpleegkundige die zegt dat ze naar Irma toe mogen. Dit willen ze natuurlijk allemaal graag maar er mag maar één persoon tegelijk naar binnen. Irma’s moeder gaat eerst, dan haar vader en dan mag Tiffany.

“Je moet vechten meisje, ik wil je nog niet missen. Word maar snel beter zodat we weer allemaal leuke dingen kunnen gaan doen.” Zegt Tiffany tegen Irma. “en weet je nog,” begint Tiffany met tranen in haar ogen. “dat we toen samen gingen zwemmen, en ik zo ongelukkig van de glijbaan viel?” gaat Tiffany verder en lacht tussen haar tranen door. “Ow meisje, dit doet zoveel pijn om jou hier zo te zien liggen en niks voor je te kunnen doen. Ik wil je helpen, je beter maken.” De tranen rollen over Tiffany’s wangen. Niet veel later wordt Tiffany verzocht om Irma even te laten rusten. Tiffany geeft haar een kus op haar hand en loopt de kamer uit, weer terug naar de wachtruimte.

Tiffany praat wat met Irma’s ouders. Ze vind het fijn dat ze Irma weer even heeft kunnen zien. We erg vreemd met overal slangen en allemaal vreemde apparaten aan alle kanten. Ze overleggen ook of ze misschien naar huis moeten gaan. Tiffany is vastbesloten om in het ziekenhuis te blijven voor als Irma wakker wordt. Ze besluiten dat Tiffany en Irma’s moeder blijven en dat vader naar huis gaat om wat spullen te halen. Het is een behoorlijk eind rijden, maar het zal toch moeten gebeuren. Ook spreken ze af dat zodra het mogelijk is Irma moet worden vervoerd naar een ziekenhuis dichter bij huis. Tiffany en de moeder van Irma halen samen allerlei herinneringen op over Irma. Van jong tot nu. Een paar keer verspreekt Tiffany zich bijna dat ze meer zijn als vriendinnen, maar Irma’s moeder vermoedt niks dus gelukkig valt het niet op.

Na een uur vallen ze beide liggend op de bankjes in slaap. Tiffany wordt wakker omdat ze op haar schouder getikt wordt. Het is een zuster die verteld dat er verderop een paar bedden staan waarvan ze gebruik van mogen maken. Tiffany maakt Irma’s moeder wakker en verteld haar wat de zuster vertelde. Ze maken dankbaar gebruik van het aanbod.

De volgende ochtend zijn ze al vroeg wakker. Ze nemen weer plaats in de wachtkamer waar de vader van Irma inmiddels ook alweer een tijdje zit. Hij heeft nog geen nieuws gehoord.
Rond half negen komt er een dokter naar de wachtruimte. Ze mogen weer bij Irma gaan kijken, haar toestand is nu niet meer kritiek en nog steeds stabiel, dus als ze rustig zijn mogen ze met zijn drieën naar binnen.

Ze staan rond het bed en de arts geeft uitleg over alle apparaten en slangetjes. Ook vertelt hij dat Irma goed reageert op alle reflexen dus dat het nu echt wachten is tot ze wakker wordt, dan kunnen ze meer zeggen over de kans op blijvend letsel.

Tiffany pakt Irma haar hand vast en begint weer te vertellen over vroeger en over vannacht, dat ze de hele nacht zijn gebleven en heerlijk geslapen hebben op veel te harde bankjes. Weer lacht en huilt ze tegelijk. Irma’s ouders staan naast het bed enkel te kijken hoe Tiffany tegen Irma aan het vertellen is. Tiffany haalt weer een herinnering op. “Weet je nog toen we gingen kamperen bij mij ouders in de tuin, maar dat het veel te koud was en we toen middenin de nacht toch maar binnen zijn gaan slapen.” Zegt Tiffany met een traan en een lach. Dan voelt Tiffany dat Irma beweegt. “Ze kneep in mijn hand!” zegt Tiffany verrast. De ouders van Irma zijn blij verrast en halen er snel een arts bij. “Dat ze in je hand knijpt betekend dat ze je kan horen, ze zal waarschijnlijk over niet al te lange tijd wakker worden.” Vertelt de arts.