Bokt.nl

Citaat:

Sandra verveelde zich tijdens Engels en bladerde door haar schrift. Het was grappig om te zien hoe het steeds netter was geworden. In het begin stonden er overal tekeningetjes en gesprekjes, maar dat werd steeds minder. Dat kwam natuurlijk omdat ze uit de doos was gestapt. Ze keek en las en vond de les zo iets minder saai. Op een gegeven moment schrok ze. Ze las:

So many friends;
Still so lonely.
So many thoughts;
Unable to understand.

Dat was ze helemaal vergeten! Wat leek het lang geleden dat ze dat geschreven had. Ze vermoedde dat het een paar weken voor het ontstaan van de dozen-theorie was. Ze was alweer volkomen vergeten dat ze dat ooit geschreven had. Sandra las de woorden opnieuw en opnieuw en realiseerde zich ineens dat nu alleen de tweede helft nog maar waar was. Ze was haar vrienden kwijt, en had nu alleen nog maar de onbegrijpelijke gedachten. Ze was trouwens nog wel behoorlijk alleen. So many thoughts; Unable to understand. De woorden bleven maar door haar hoofd galmen. Ondanks al haar gedachten waren er nog zoveel dingen die ze niet begreep. En er gingen ook dagelijks zoveel gedachten door haar hoofd die ze niet kon snappen. Sandra zuchtte. Hielden die stomme zorgen dan nooit eens op? Sandra deed haar schrift dicht en keek om zich heen. De meeste van haar klasgenoten waren braaf aan het opletten. Maar toen haar ogen zich op Floor richtten, keek die snel weg. Sandra vroeg zich onmiddelijk af of Floor dan misschien toch die brieven had gestuurd, maar stuurde deze gedachten weer weg. Ze wilde namelijk zo graag dat Floor de schrijver van die brieven was, dat ze bang was dat ze nu maar redenen ging bedenken. Sandra besloot dat ze maar beter even kon opletten, ookal was het vak ontzettend saai. Toen ze na tien minuten weer rondkeek, dacht ze weer te zien dat Floor wegkeek toen zij keek. Sandra vond het maar een beetje vreemd. Haar gedachten wilden net weer op hol slaan toen ze ook Manon zag kijken, die ook snel wegkeek toen zij keek. Sandra zuchtte weer. Waarom probeerde ze ook alles te begrijpen?

Citaat:

Wow, dacht Sandra toen ze twee dagen later ’s avonds in bed lag. Wat was er ineens veel gebeurd! Ze probeerde alles op een rijtje te zetten en het te begrijpen. Ze voelde zich erg goed, en wilde daarom graag de situatie nog eens herleven. Het was begonnen op de middag nadat ze zich tijdens Engels had afgevraagd of Floor misschien toch de schrijver van de e-mails was. Ze was naar huis gegaan en had geprobeerd zich op haar huiswerk te concentreren. Ze had wel haar computer aangezet en die had haar automatisch aangemeld. Precies tussen twee wiskundesommen in had ze het geluidje gehoord dat aangaf dat iemand iets tegen haar had gezegd. Hoewel ze eerst had geprobeerd toch haar huiswerk te blijven maken, was ze na een paar sommen toch gaan kijken. Haar verbazing was groot geweest. Het berichtje was niet van Chris, zoals ze verwacht had, maar van... 00sbew0ner2005*!
Sandra wist nog vrij precies hoe het gesprek verlopen was:

* D00SBEW0NER2005*: Hoi
*SANDRA*: Hey!
*SANDRA*: Ben jij degene die mij steeds e-mailt?
* D00SBEW0NER2005*: ja
*SANDRA*: wow.
*SANDRA*: hoe is het?
* D00SBEW0NER2005*: wel goed.
* D00SBEW0NER2005*: nou ja... beetje in de war.
*SANDRA*: lastig.
*SANDRA*: Kan ik je helpen?
* D00SBEW0NER2005*: ik weet niet.
* D00SBEW0NER2005*: kijk... ik snap het gewoon niet. Ik snap mezelf niet. Maar tegelijk weet ik ook niet wat ik niet snap. Ik weet ook niet waarom ik tegen je praat, maar ik hoop dat het helpt. In ieder geval is het er weer even uit, weet je.
*SANDRA*: Ik denk dat ik het snap...
* D00SBEW0NER2005*: ik hoop het. Weet je? Eigenlijk wil ik gewoon nu en hier de beslissing maken. Het doen!
*SANDRA*: Wat doen?
*SANDRA*: Uit de doos stappen?
* D00SBEW0NER2005*: Uit de doos stappen!
* D00SBEW0NER2005*: Ja! Jij typte het alleen sneller.
* D00SBEW0NER2005*: Zou je me accepteren als ik het deed, morgen?
*SANDRA*: Ja, natuurlijk!
*SANDRA*: Of trouwens...
* D00SBEW0NER2005*: Wat?

Sandra had even nagedacht. Ze had ook meteen gedacht dat ze wel met Tanja en dergelijken om kon gaan, maar dat klikte gewoon echt niet. Ze kon aardig tegen iedereen doen, maar iemand in haar groepje nemen...? Dat wilde ze best, maar wat als het gewoon niet ging?

*SANDRA*: Nou ja... kijk...

Sandra had even gewacht. Hoe moet ik dit uitleggen? had ze gedacht.

* D00SBEW0NER2005*: Je bent bang dat het niet klikt?
* D00SBEW0NER2005*: O, ik weet zeker dat het wel klikt! Vertrouw me maar!

Sandra had het laatste berichtje een paar keer gelezen. Dat moet Floor zijn! had ze gedacht. In een moment van twijfel had ze zich afgevraagd of dit weer haar wil was die haar verstand oversprak, maar ze had besloten dat dat niet zo was. Het klonk echt als Floor. Wat geeft het ook? had ze gedacht en zei:

*SANDRA*: Floor? Ben jij het? Natuurlijk mag je bij ons groepje.
* D00SBEW0NER2005*: Echt? Ja! Ik ben het!

Sandra was opgesprongen van blijdschap. Floor! En ze wilde bij haar groepje.
Kort daarna waren ze allebei gaan slapen. De volgende dag was het alsof ze elkaar heel lang niet gezien hadden. Met grote glimlachen op hun gezichten liepen ze op elkaar af en omhelsden elkaar. Vol afgunst hadden hun ex-vriendinnen toegekeken, maar dat hadden Sandra en Floor niet eens gezien. Wat is het heerlijk om weer een vriendin te hebben, had Sandra gedacht.
’s Middags waren Sandra en Floor naar het park gegaan en daar hadden ze uren gepraat. Toen Sandra thuiskwam had ze zo’n goed humeur, dat ze braaf al haar huiswerk ging maken.
En nu lag ze in bed.
De warmte van haar bed maakte de dag nog fijner. Wat was het leven in eens heerlijk. Met een geweldig gevoel ging Sandra slapen, hopend dat ze zich de rest van haar leven zo mocht voelen.