Bokt.nl

Citaat:

AMANDA:

‘Met Tom’ klonk er vastberaden door de telefoon.
Het moment waarop ik mijn mond opendeed bleef ik haken, hoe moest ik in hemelsnaam beginnen?
Om doodleuk te zeggen: ‘Hey met Amanda’ zag ik niet zo zitten.
‘Hallo?’ hoorde ik aan de andere kant. Wat zou ik eigenlijk moeten zeggen? Ik wist niet eens waar ik precies zat, ja ongeveer.
Ik gaf mezelf een oppeppende klap tegen mijn wang en balde mijn vuisten.
‘Tom…met Amanda…’
Minuten tikte voorbij en ik begon te twijfelen of ik niet gewoon tegen een dode telefoonverbinding zat te praten.
‘Amanda?’ Klonk Tom verbaasd.
Dreunende voetstappen kwamen naderbij en snel klapte ik mijn telefoon dicht. Vanbinnen vloekte ik op mezelf, als ik wat sneller was geweest had ik Tom in ieder geval duidelijk kunnen maken waar ik ongeveer zat.

De voetstappen liepen voorbij, toch opgelucht zakte ik tegen de muur aan.
Om me uren te gaan vervelen zag ik niet zitten, ik besloot op onderzoek te gaan in de kamer, gaten in de vloer waren er niet te zien. Bij die conclusie grinnikte ik even, stelletje malloten.

TOM:

Toen ik binnen kwam had iedereen zo verschrikt gekeken, mijn telefoon verbrak de spanning en op een holletje liep ik weg.
Vast en zeker mijn moeder weer die zich tien keer per dag af liep te vragen of ik het wel redde en of ik nog iets nodig had.
Te lui om op de display te kijken, nam ik de telefoon met een zucht op.
Wat geïrriteerd gaf ik mijn naam en wachtte af. Geen antwoord. Zeker mijn vader die de draak met me liep te steken.
Plots werd er een naam genoemd, mijn gedachten werd bevestigd. Ik had Amanda die middag inderdaad gezien, het was niet iemand anders!
Alles draaide in mijn hoofd en ik voelde het zweet in mijn handen komen, dit was foute boel.
Plots werd de telefoon opgehangen. Nog even hield ik het apparaatje aan mijn oor, mijn nieuwe mobiel die ik op mijn laatste verjaardag van mijn vader en moeder had gekregen.
Mijn moeder wilde dat ik altijd te bereiken was, voor mij een goed excuus om de laatst uitgekomen mobiel van Samsung te vragen.
Alles erop en eraan, foto’s maken, filmen, internetten. Kortom, echt alles.

In gedachten verzonken liep ik weer terug naar ons huisje, hoe ging ik dit de anderen vertellen?
Het was maar de vraag of ze me überhaupt zouden geloven..
Achterhouden was ook geen optie, dus we maakten er maar het beste van.

‘Wat was er nou aan de hand Tom’ ik keek in het vragende gezicht van Tiffany.
‘Luister….’ En ik vertelde mijn verhaal van het bos en mijn vermoedens tot aan het telefoongesprek.
Na dit nieuws was iedereen in rep en roer, eindelijk konden we wat doen.
‘Gaan we naar de politie of lossen we dit zelf op?’ Serieus keek Steven de groep rond.
‘Dit doen we zelf’ besliste Tiffany voor ons. ‘Van de politie heb ik eerlijk gezegd niet zo’n hoge pet van op’ En volgens mij dacht iedereen van ons zo.

AMANDA:

Enigszins slingerend tastte ik de muren af, het leek wel of ik heel wat drankjes achterover had geklapt. Het slingeren wilde niet ophouden.
Voorzichtig liep ik naar het raam, ik drukte mijn warme hoofd tegen het verkoelende glas en zuchtte diep.
Eventjes keek ik het raam kritisch, het zat vast met een aantal schroeven, zo te zien had dit ooit wel open gekund.
Ik moest iets vinden waarmee ik het raam kon openschroeven, dat was mijn enige kans nu nog om te ontsnappen.
Kans 1 had ik misgelopen, ik was té bang om nog eens te bellen. Bovendien moest ik er eerst achterkomen waar ik precies zat en welk deel dit van ‘de korte hoeve’ was.
Ik begon voor mezelf te redeneren; deel A was voor de campinggasten, de kampeerders. Deel B waren de bungalows, Deel C de kleinere huisjes en deel D de grootste huisjes.
Het zou dus betekenen dat we in Deel B of D waren. Ik had geen idee of er hier een bovenverdieping zat.
Ik bedacht me plots dat ik in mijn vestje met steekzakken wat attributen in had gedaan, in het restaurant waar we die avond gingen eten wist ik dat ik tien keer naar de wc zou gaan om alles bij te werken.

Ik gooide alle troep er aan één kant uit; mascara, oogpotlood, lipgloss, pincet, lippenstift en mascara. De andere kant volgde; spiegeltje, klein nagellakflesje en een pakje acoholdoekjes.
Direct pakte ik mijn spiegeltje, dit kon nog eens moeilijk gaan worden.
Ik schrok me dood toen ik in de spiegel keek, ik leek wel een zwerver.
Verschrikt bekeek ik mijn gezicht langs alle kanten, ik was lijkbleek en mijn ronde gezicht was al een hoop ingevallen.
Aan het werk dan maar, dat was nodig, al was het alleen maar om mijn aan mijn eigen gevoel te kunnen voldoen.
Ik pakte een acoholdoekje en reinigde grondig mijn hele gezicht, al snel moest er een tweede volgen.
Nadat ik het idee had helemaal schoon te zijn kwam de mascara, aan oogpotlood had ik nu even niets aan.
Ik fatsoeneerde mijn, gelukkig nog niet vette, haar en bekeek mezelf tevreden in de spiegel.
Perfect was het niet, maar het was wat.
Snel ruimde ik alle troepjes op en sloot mijn zakken.
Goed, nu over op een goed plan om hier weg te komen. Ik voelde de energie in me opborrelen en begon te brainstormen.
Twee opties kwamen in me op; Erachter komen in welk deel ik zat en Tom bellen of zelf proberen weg te komen.

Om erachter te komen waar ik zat moest ik toch eerst naar buiten kunnen kijken, zien hoe het gelegen was.
Maar hoe kreeg ik in godsnaam dat raam open?
Een schroevendraaier had ik niet bij de hand en ik denk ook niet dat ik het zou krijgen.
Ik stond op, het wankelen was gelukkig al wat minder geworden, ik tastte alle hoeken af en keek in elk gaatje in het parket.
Helemaal niets.
Moe van de inspanning en het werk dat mijn hoofd te verduren kreeg, besloot ik eventjes rustig te gaan liggen.
Zachtjes draaide ik me tegen de koele muren aan en dommelde even in, heerlijk!
Mijn pincet!!
Oké, niet het ideale middel, maar het was het proberen waard. Vluchtig hees ik mezelf overeind, friemelde in mijn zakken en vond de pincet.
Wat stuntelig kwam ik overeind en probeerde mijn pincet op de juiste manier in de schroef te plaatsen.
Het erin plaatsen lukte prima, helaas zat de schroef zo vast dat ik het niet aandurfde mijn pincet zo hard te draaien.
Ik kneep de pincetpootjes bij elkaar, misschien zou deze optie steviger zijn.
De twee pootjes paste samen nauwelijks in het spleetje van de schroef, maar met wat duwen en wrikken lukte het me uiteindelijk.
Lichtjes draaide ik de pincet met de klok mee en met heel wat kracht kwam de schroef in beweging.
De adrenaline begon door mijn lichaam te stromen, het lukte!
Net toen ik met schroef nummer 2 bezig was, hoorde ik gestommel. Ik wist niet hoe snel ik mijn blinddoek weer omdeed en mijn pincet opborg.
‘ER STAAAT EEN PAAARD IN DE GANG WHAHAHA’’
‘JAAAAJAA EEN PAARD IN HET HAHA HUIS’
Een harde knal op mijn deur, ik keek verschrikt naar de deurknop wanneer deze om zou gaan, dit gebeurde niet.
Blijkbaar waren ze straalbezopen en dat gaf mij kans mijn werk snel af te ronden en weg te gaan.
Snel schoof ik het stukje doek voor mijn ogen weg en rommelde in mijn zakken naar de pincet. Nauwkeurig haalde ik alle schroefjes er één voor één uit.
Nadat alles eruit was en ik ervan overtuigd was te kunnen vertrekken, liep ik muisstil naar de deur. Niks. De mannen waren bezopen, dat kon zelfs een klein kind nog horen, dus die waren nog wel even zoet.

Het raam was in eerste instantie anders dan ik gedacht had, achter het ‘raam’ zat het echte raam. Er zat enkel een glazen plaat voorgeschroefd.
Dit was het oorspronkelijke raam van het huisje, er zat een makkelijke knip op.
Inmiddels was het al aardig donker buiten, dat had ik weer!
Ik was als de dood in het donker…
Voor ik me kon bedenken knipte ik het raam open, probeerde lenig mijn been door het kozijn te steken en kwam aan de andere kant wat ongelukkig neer.
Met een hemels gevoel snoof ik de buitenlucht op, het was buiten nog aardig warm en ver achter de coniferen zag ik een aantal kampvuren. Althans, er kwam rook achter vandaan.
Toen ik had besloten om linksaf te gaan, hoorde ik een hoop geschreeuw achter me.
Als een verschrikt hert keek ik in de ogen van Joep, een van de mannen & tevens mijn economieleraar…..