Bokt.nl

**Geplaatst**: 27-04-08 09:52

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-04-08 09:52

Ik lees nu ook mee, wat een goed verhaal ben zéér benieuwd naar het volgende deel! Ik vind het fijn lezen alles is heel duidelijk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-04-08 12:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 27-04-08 12:07

Zo klaar! Het heeft even op zich laten wachten maar hier is hoofdstuk acht!
Het duurde wat langer aangezien mijn paardje onverwacht eerder kon verhuizen dus er moest ineens van alles geregeld worden. Maar goed sinds vanochtend staat hij lekker in de wei op zijn nieuwe plekje! Haha!

Veel leesplezier!

Hoofdstuk acht

Met mijn lippen stijf op elkaar geperst liep ik door de straten. Ik had geen flauw idee waar ik heen moest. Toen mijn benen zo moe van het lopen waren dat ik haast niet meer kon liet ik me op een houten bankje zakken en bracht mijn hoofd naar achter. Ik merkte dat zodra ik rustte de pijn drie dubbel zo hard terug kwam. Ik kneep mijn ogen samen en enkele minuten zo zitten tot de pijn iets zakte. Ik ontsnappende, knipperde een keer en sloot mijn ogen opnieuw. Ditmaal zonder druk.
'Mama, waar ben je?' Fluisterde ik gedempt.
De wind antwoordde met licht geruis. De vermoeidheid viel over me heen als een lappendeken en ik ging met opgetrokken knieën op het bankje liggen. Langzaam begon ik weg te zakken toen ik me ineens iets herinnerde. Ik schoot overeind.
'Oké en als er wat is mag je altijd langskomen hé?'
Mag je altijd langskomen hé?
Ik stond onmiddelijk recht op en begon te rennen. Te rennen als een bezetene. Met een beetje geluk kon ik de weg nog terugvinden ..

Achter af weet ik niet of ze me herkende of dat ze me in mijn toestand gewoon niet voor de deur wilde laten staan ook al was ik een volslagen vreemde. Zodra de voordeur open zwaaide had ze al een pas opzij gezet om me er in te laten. Toen ik over de drempel stapte werd ik overspoeld door een gevoel van warmte. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik me weer ergens welkom, voelde ik me gewenst hoewel ze geen van beide nog iets gezegd hadden. Ze sloot de deur en ging me voor naar de woonkamer.
'Ga zitten.' Zei ze en wees op een stoel.
Ik liet me er voorzichtig in zakken en bestudeerde haar zo onopvallend mogelijk. Haar huis had ik zo gevonden en ook de inrichting herkende ik nog feilloos maar ik realiseerde me dat ik haar zelf niet eens zo goed bekeken had. Ze droeg een flinterdunne ijsblauwe nachtjapon en daarover een witte badjas. Haar grijze haar was met een zwarte klip achter op haar hoofd vastgezet en haar gezicht was getekend door diepe groeven en vele rimpels. Als ze lachte verschenen er kraaiepootjes bij haar ogen. Af en toe verscheen ze even in de woonkamer om iets op tafel te zetten maar ze was voor al in de keuken bezig. Na een kleine vijf minuten kwam ze terug en schoof een enorm dienblad op tafel. Het dienblad was gevuld met een enorme kan koffie, twee kopjes en een schaal chocoladekoekjes. Ik vond het ontzettend lief maar ik voelde me er ook ongemakkelijk bij. Eigenlijk kon ik dit natuurlijk niet maken! Het was in de holst van de nacht!
'Gelukkig ben je ditmaal hierheen gekomen. Op straat slapen is erg gevaarlijk, weet je dat?' Zei ze glimlachend.
Ik knikte en voelde mijn wangen gloeien van schaamte. Ik wendde mijn blik van haar af en mijn knokkels zagen wit, omdat ik mijn kopje zo stevig omklemde met beide handen.
'Maar och kind toch, wat zie je eruit! Heb je gevochten?'
'Zoiets.' Antwoordde ik zacht schouderophalend.
'Meisjes horen niet te vechten en al helemaal niet meisjes van jouw leeftijd!' Zei ze en ik hoorde de verontwaardiging in haar stem.
Het was een hele tijd stil. We dronken onze koffie en zij at de koekjes. Hoewel mijn maag zelf angstaanjagend leeg was en ik moord voor een kruimel van een koekje zou doen durfde ik er geen te pakken. Ik voelde me ongelooflijk ongemakkelijk. Toen we beide drie koppen koffie op hadden en zij de hele koekjes voorraad had weggewerkt stond ze bruuks op en liep naar me toe.
'Wil je hier blijven vannacht?' Vroeg ze vriendelijk en kneep goedmoedig in mijn arm.
Ik wilde het liefst in tranen uitbarstte. Zoveel liefde, zoveel genegenheid was ik niet gewend en zeker niet zo onverwachts. Ik schoof dan ook mijn stoel was naar achter zodat ze niet te dichtbij kwam en knikte toen.
'Als dat zou kunnen.' Fluisterde ik schor.
'Natuurlijk! Kom, ik ga wel even mee naar boven.'
En zo zonder ook maar één vraag te stellen nam ze me mee. Terwijl ik de gelegenheid kreeg te douchen maakte zij de logeerkamer op. Pas toen ik naakt een rondje voor de spiegel draaide zag ik de enorme schaafwond die mijn hele rug bedekte. Onmiddelijk wendde ik mijn blik van de spiegel af en stapte onder de douche. Tegen de betegelde muur aangeleund met de hete waterstralen over me heen stromend liet ik de tranen de vrije loop. Ik weet niet precies hoe lang ik daar zo gestaan heb met mijn armen voor mijn borst gekruisd maar het moet een flinke tijd zijn geweest.
'Ben je bijna klaar, meis?'
Ik schrok op door het getik op de houten deur en haar vriendelijke stem. Ik mompelde wat instemmends terug en draaide douche uit. Vliegensvlug droogde ik me af waarbij ik met de handdoek ruw over mijn rug wreef. In de badstof bleven enkele korsten en bloedresten zitten. Ik verstopte de handdoek ergens onder in de wasmand en nam gauw een slok water waarna ik me in een schone handdoek wikkelde. Toen ik de badkamer uitstapte stond de oude vrouw me op te wachtte.
'Er ligt een pyjama voor je klaar. Ik kom zo nog even boven om te kijken of alles in orde is.' En met die woorden verdween ze.
In eerste instantie bleef ik verbouwereerd staan maar toen haastte ik me de zoldertrap (die luid kraakte) op en liep de logeerkamer in. Het was een kleine kamer met een bed en een kast maar dat deed er niet toe. Er zat een klein raam in en er stond niks aan dure electronica in. Ondanks dat voelde ik me onmiddelijk thuis, sterker nog ik had me nooit eerder ergens zo thuis gevoeld. Ik trok de katoenen pyjama die ze had klaargelegd aan en kroop onder het dekbed. Niet veel later verscheen ze in deuropening. Ze glimlachte terwijl ze met overelkaar geslagen armen tegen de deurpost leunde.
'Alles naar wens?'
Ik knikte.
'Mooi. Dan zie ik je morgen! Slaap lekker.' Zei ze en draaide zich om.
'Mevrouw?'
Ik tilde mijn hoofd iets op, net voor ze de deur dicht kon doen.
'Ja?' Vroeg ze en draaide zich weer naar me toe.
'Hoe heet u?'
'Elsa.' Antwoordde ze en glimlachte weer.
Ik knikte dankbaar en legde tevreden mijn hoofd op het hoofdkussen.
'En jij? Hoe heet jij?' Vroeg ze ineens net toen ik mijn ogen had gesloten.
'Amber.' Antwoordde ik en glimlachte ook.
Ze sloot de deur.

Het duurde even voor het tot me door drong waar ik was toen ik de volgende morgen wakker werd. Het was ontzettend warm in de kleine logeerkamer waardoor verder slapen onmogelijk was. Aarzelend sloeg ik de dekens van me af en verliet het warme bed. Eigenlijk voelde ik er niets voor naar beneden te gaan. Sterker nog ik durfde niet. Elsa zou vast allerlei vragen gaan stellen en als er iets was waar ik het niet over wilde hebben was het wel over mijn thuissituatie. Ik staarde door het kleine venster en even flitste het beeld van mijn kamer door me heen. Als ik hier ook in het venster had kunnen klimmen had ik dat ongetwijfeld gedaan. Ik hoorde beneden gerommel en werd met een ruk met beide benen terug op de grond gezet. Dit was de realiteit. Ik was bij Elsa (een wildvreemde in feite) en ik moest naar beneden ook al moest ik me verantwoorden. Dat was ergens ook wel het minste wat ik haar schuldig was, een verantwoording! Ik sloop op mijn tenen naar beneden en bleef even aarzelend voor de deur naar de woonkamer staan. Ik legde mijn hand op de deurklink, drukte hem naar beneden en de deur sprong open. Ik bleef een tikkeltje verloren in de deuropening staan. Elsa zat aan tafel. Ze had krukspelden in haar, haar gerold en ze nipte aan een kop koffie, terwijl ze met haar leesbril op de krant las. Ik schaapte mijn keel om haar van mijn aanwezigheid op de hoogte te brengen. Ze keek op en zette haar leesbril af.
'O goedemorgen schone slaapster! Sta je daar al lang?'
Ik schudde mijn hoofd en voorzichtig schuifelde ik naar de tafel toe.
'Wil je misschien wat drinken?' Vroeg ze vriendelijk.
Ik knikte.
'Koffie of thee?'
'Thee als het niet te veel moeite is natuurlijk.' Antwoordde ik schorvoetend.
'Nee helemaal niet, kind.' Zei ze vrolijk glimlachend en liep naar de keuken.
Ik staarde naar de kringen in het eikenhoute tafelblad en wreef mijn voeten langs elkaar. Ik wist mezelf geen houding te geven.
'Ik krijg zometeen wel visite. Vindt je dat erg?' Riep ze vanuit de keuken en stak even haar hoofd om de hoek.
'Nee.' Antwoordde ik en haalde nonchalant mijn schouders op.
Stiekem waren onbekenden wel het laatste waar ik zin in had maar dit was niet mijn huis. Elsa was zo ontzettend lief en gastvrij! Ik kon het niet maken om te zeggen dat ik geen bezoek dulde..
'Echt niet?' Drong ze aan.
'Nee.' Antwoordde ik opnieuw.
Ze kwam terug uit de keuken en zette een kopje thee voor me neer.
'Als je suiker wilt moet je het even zelf uit de keuken halen.' Zei ze opgewekt.
Ik schudde mijn hoofd en keek even vlug naar de krant. Ze volgde mijn blik, glimlachte en schoof de krant naar mijn kant toe.
'Hier, lees jij hem maar.'
Het schaamrood steeg naar mijn wangen en ik schudde snel mijn hoofd.
'Nee, hoeft niet hoor.'
'Jawel! Ik heb hem toch al uit. Bovendien moet ik me even fatsoeneren voor er bezoek komt.' Zei ze grijzend en knipoogte.
Ik wendde mijn blik snel af en deed verwoed als of ik erg verdiept was in de krant. Ze schoof haar stoel naar achter, stond op en verdween. Ik hoorde de trap onder haar voetstappen kraken. Ik sloot even mijn ogen en slaakte een zucht van verlichting. Tot nu toe had ze nog geen lastige vragen gesteld. Gelukkig!

**Geplaatst**: 27-04-08 12:11

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-04-08 12:11

joepie, ik ga 'm snel lezen Haha!

**Geplaatst**: 27-04-08 14:21

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-04-08 14:21

Leuk verhaaal! Haha!

je schrijft heel fijn, het leest zo weg.

**Geplaatst**: 27-04-08 14:28

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-04-08 14:28

zo mooi gescherevn! Hoeveel hoofdstukken heeft het? Haha!

**Geplaatst**: 27-04-08 15:14

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-04-08 15:14

Goed verhaal, je hebt een fijne schrijfsteil vind ik, en het onderwerp vind ik ook goed.
Er zit een vaste draad in en dat is bij een heleboel verhalen niet.

Ga zo door hoor Haha!

**Geplaatst**: 27-04-08 19:45

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-04-08 19:45

Prachtig stuk, ga vanaf nu ook volgen.

**Geplaatst**: 28-04-08 15:56

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 28-04-08 15:56

goed suk weer:) ben wel benieuwd wie er op bezoek komt.

**Geplaatst**: 29-04-08 08:50

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-04-08 08:50

ben nogsteeds benieuwd

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-04-08 09:16

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 29-04-08 09:16

Hoofdstuk negen is in de maak Knipoog

@ xchanel01:
Ik weet nog niet hoeveel hoofdstukken het heeft eigenlijk.. Ik heb het verhaal niet van te voren geschreven en ook niet de inhoud en het hoofdstukaantal bepaald, zeg maar. Dus ik schrijf gewoon op mijn gevoel tot ik niets meer weet haha. Dan brei ik er een eind aan Vork

**Geplaatst**: 29-04-08 09:17

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-04-08 09:17

oke, dat is goed! ik ben benieuwd

**Geplaatst**: 29-04-08 09:20

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-04-08 09:20

Leuk verhaal, ik ga dit volgen. Heb voor nu nog geen tips..eerder ook omdat ik hem gewoon lekker kan weglezen:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-04-08 22:20

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 30-04-08 22:20

Jippie, ik krijg steeds meer lezers volgens mij!
Wordt er wel een beetje verlegen van hoor .. Bloos

Hier hoofdstuk negen!

Hoofdstuk negen

Vanaf het moment dat ik Stanley zag was ik weg van hem. Zijn lichte blauwe ogen, zijn bruin geblakerde huid en donkerblonde haar gaven hem iets ontzettend bijzonders. Ik viel als een blok voor hem hoewel ik wist dat ik nooit een kans zou maken. Ik zou niet eens in de buurt komen. Ik had me nog nooit ergens zo ongewenst en ongepast gevoeld als toen. Daar zat ik dan in een pyjama van Elsa met mijn haar in een slordige staart bovenop mijn hoofd gebonden. Stanley kwam met zijn moeder Erin. Erin was van hetzelfde 'kaliber' als Elsa. Vreselijk hartelijk en modern. Ik vermoedde dat ze veel bezoekjes aan de kapper bracht aangezien haar, haar platina blond was terwijl ze al ver achter in de vijftig moest zijn.
'Stanley, Erin. Dit is mijn logé Amber. Amber dit zijn Erin en Stanley.' Stelde Elsa ons aan elkaar voor.
Ik stond op en schudde beleefd hun handen maar ontweek hun blikken. Ik voelde dat hun ogen keurend over me heen gleden. Even kijken wat voor vlees ze in de kuip hadden, grof gezegd.
'Ik zal jullie alleen laten.' Zei ik zacht en schuifelde langs ze heen.
'Dat is nergens voor nodig!' Protesteerde Elsa en legde haar hand op mijn arm.
Ik trok me voorzichtig los en glimlachte verontschuldigend.
'Jawel. Het is uw bezoek. Een prettige dag nog.' Excuseerde ik me en knikte vriendelijk naar Erin en Stanley waarna ik me uit de voeten maakte.
Nadat ik de deur achter me had gesloten bleef ik even op de gang staan. Ik draaide me op mijn hielen om en stond al op de eerste tree van de trap toen ik Erins zangerige stem door de deur heen hoorde.
'Je weet toch wel wie dat is Elsa?'
Ditmaal hoorde ik Elsa's stem.
'Amber.'
'Ik bedoel je weet toch dat, dat dé Amber is?'
'Dé Amber?' Herhaalde Elsa langzaam niet-begrijpend.
'Ach, kom op Elsa je gaat me niet vertellen dat je van niets weet?' Riep Erin verbaasd.
'Ik heb werkelijk geen idee waar je het over hebt!'
'Je begint oud te worden, Elsa! Amber is dat meisje waarvan haar moeder zelfmoord heeft gepleegd!'
Ik voelde mijn keel brandde en sloot mijn ogen. Het was gedaan met de rust. Alles was verpest nu Elsa het wist! Alles gleed weg, langzaam onder mijn voeten vandaan. Ik had niets meer. Helemaal niets meer. Ik kon hier ook niet langer meer blijven. Ik haastte me geluidloos naar boven en trok mijn kleren aan. Beneden trok ik eveneens geluidloos mijn jas aan en verliet Elsa's huis zo zacht als mogelijk was. Ik stopte mijn handen diep weg in mijn zakken en liep richting het park. Uren zwierf ik doelloos rond in het park tot ik me liet zakken op een bankje naast een onbekende man. De wind sloeg in mijn gezicht en de tranen brandde in mijn ogen. Voor het eerst in lange tijd kon ik ze niet bedwingen en liet ik ze lopen. Het zoute traanwater stroomde over mijn wangen en prikte op mijn lippen maar ik veroerde me niet. Nee, ik bleef doodstil zitten en staarde voor me uit. Zelfs toen de man begon te praten keek ik niet.
'Niemand heeft beloofd dat het leven makkelijk zou zijn.' Zei hij koel.
Ik zweeg. Mijn onderlip bleef onbedaarlijk trillen en ik wist niet wat ik moest antwoordde of hij überhaupt een antwoord verwachtte.
'Er is nou eenmaal niets oneerlijker dan het leven.' Ging hij onverstoord verder.
Ik klemde mijn tanden stevig op elkaar en bleef star voor me uit staren met mijn armen over elkaar geslagen.
'En dat geldt voor iedereen.' Zei hij rustig.
Dat was de druppel. Ik sprong overeind, balde mijn vuist en ging voor hem staan.
'Dat weet ik allemaal wel!' Schreeuwde ik en maaide stampvoetend met mijn vuist door de lucht.
'Wat zit je dan te huilen?' Vroeg hij met een verschrikkelijke zelfingenomen grijns op zijn gezicht.
'Ik kan het gewoon even niet hebben, ja? Verdómme!' Schreeuwde ik en liet mijn tranen nog altijd rijkelijk vloeien.
'Rustig maar, kalm aan hoor! Je hoeft je niet zo aangevallen te voelen.' Zei hij rustig terwijl hij naar me op keek.
Ik liet mijn armen zakken en liet me krampachtig snikkend naast hem neerzakken. Ik snapte er niets meer van.
'Ik heb niet gezegd dat je niet mag huilen maar op een gegeven moment moet je ook je tranen kunnen drogen. Je moet je ogen sluiten, diep adem halen, tot tien tellen en doorgaan! Het leven is moeilijk, oneerlijk en bijzonder pijnlijk maar ook kort. En tussen al die moeilijke momenten zitten ook mooie fijne momenten en het zou zonde zijn als je die moet missen doordat je teveel in je verdriet blijft hangen, niet waar?'
Heel langzaam keek ik op, ik keek in zijn grijze ogen. Ze stonden vermoeid maar ze waren hun glans niet verloren. Ergens achter de vermoeidheid zag ik een lichtje flikkeren. En door mijn tranen heen moest ik glimlachen, oprecht glimlachen. Hij glimlachte schreef terug.
'Mis je, je moeder?' Vroeg hij rustig en wendde zijn blik weer af.
'Ja of nee. Ik mis een moeder niet mijn moeder.' Antwoordde ik zachtjes.
'Wat denk je dat je misloopt zonder een moederfiguur?'
'Liefde.' Antwoordde ik weer zacht.
Hij draaide zich een kwartslag naar me toe en kneep even heel vluchtig in mijn arm.
'Luister kind. Jouw moeder is overleden. Ze heeft zelf voor de dood gekozen en hoe moeilijk dat ook is sommige dingen moet je accepteren. Ze wílde dood. Het was veel erger geweest als ze niet dood wilde en wel dood was gegaan. Ze dacht dat jij sterk genoeg was om zonder haar verder te gaan en je te ontwikkelen tot een prachtige vrouw. Een tweede moeder bestaat er niet, je hebt er tenslotte maar één maar je kan liefde op zoveel andere manieren vinden. Geloof me moederliefde is belangrijk maar, maar een klein deel van alle liefde die er te vergeven is!'
Ik knikte en wreef de opwellende tranen uit mijn ogen. Ik was ontroerd door de onbekende man.
'Bedankt.' Zei ik zachtjes.
'Het is niks.' Antwoordde hij en haalde grijnzend zijn schouders op maar ik zag dat hij stiekem gevleid was.
We bleven nog een hele tijd zwijgend naast elkaar zitten en terwijl mijn tranen droogde ik de zon neuriede hij binnensmonds een oude hit. Uiteindelijk stond hij geluidloos op en voor ik afscheid kon nemen was hij al verdwenen, zonder een woord te zeggen. Ik vertrok niet veel later daarna. Ik liep het dorp door naar huis. Tenminste wat voor nu nog mijn huis was. Ik voelde me sterk, doortastend en dapper. Ik gooide de voordeur open en stampte recht door naar binnen. Papa zat voor de televisie. Toen ik binnenkwam sprong hij overeind en kwam op me afgestormd. Toen hij me bij mijn schouders wilde pakken gaf ik hem een duw tegen zijn borstkas en stoof naar achter.
'Blijf met je poten van me af!' Schreeuwde ik en voelde de woede in me opborrelen.
'Wát?' Herhaalde hij traag en kwam dreigend op me afgelopen.
'Je hoorde me wel!' Schreeuwde ik en ontweek een klap.
'Hoe kun je nog zo'n grote mond tegen me hebben nadat je zomaar een dag weg bent gebleven? Waar heb je in godsnaam gezeten?' Schreeuwde hij en besproeide me ondertussen met zijn spuug.
Ik dook onder zijn arm door en wreef met mijn arm zijn speeksel van mijn gezicht.
'O, je hebt voor de verandering wél gemerkt dat ik weg was? Het gaat je geen ruk aan waar ik was!' Antwoordde ik en mijn stem sloeg over.
'Ben je nu helemaal gek geworden?'
Hij stoof op me af en tilde zijn vuist al op. Ik sprong achteruit, struikelde half over een stoelpoot en zette het op een rennen. Ik hoorde zijn voetstappen achter me terwijl ik de trap op vloog. Ik gooide alles op de grond dat ik op de weg naar mijn kamer tegen kwam en op mijn kamer hield ik de deur met mijn rug dicht terwijl ik de sleutel uit de lade greep. Met een vlugge handomdraai zat hij op slot. Ik hoorde hem vloeken terwijl hij met zijn vuist tegen de deur roffelde en de deurklink verwoed op en neer bewoog. Ik zakte met mijn rug tegen de deur op de grond en sloot hijgend mijn ogen. Toen ik ze weer opende begon ik te lachen. Schaterlachend haalde ik een weekendtas uit mijn kast en gooide er wat kleren in. In een kwartier had ik mijn belangrijkste spullen bijeen geraapt. Ik liep naar mijn raam en opende het. Ik gooide mijn weekendtas naar beneden op het afdakje van het schuurtje onder mijn raam en liet mezelf er achter aanvallen. Ik hoorde mijn broek scheuren maar het maakte niet uit. Ik rende door de tuin naar de uitgang. Buiten adem rende ik over stoep. Alle straten door, wegen overstekend zonder te kijken en mijn broek steeds verder open scheurend. Het deerde me niet. Het kon me werkelijk geen bal schelen. Ik voelde me zo ontzettend goed. Dat gevoel, dat machtige vrije gevoel had ik nog nooit eerder ervaren en het maakte me onbezonnen en gelukzalig. Voor de deur van Elsa kwam ik pas tot stilstand en liet mijn weekendtas naast me zakken. Ik drukte op de bel, niet één keer maar wel tien keer achter mekaar.
'Ik kom al, ik kom al!' Hoorde ik achter de deur.
Toen de voordeur open ging vloog ik Elsa om de hals en drukte haar stevig tegen me aan.
'O god, Amber! Godszijdank is je niets overkomen! Je was ineens weg! Ik was bang dat ik je nooit meer zou zien!' Riep ze verstikt in mijn haren.
Ik maakte me van haar los en gooide mijn hoofd naar achter.
'Here I am!' Antwoordde ik grijzend en draaide lachend een rondje.
'Wat is er in godsnaam allemaal gebeurd? Je lijkt wel een ander mens? Waar is mijn rustige stille Amber gebleven, wat heb je met haar gedaan?' Zei Elsa lachend.
'Die is op een eeuwig durende zonvakantie.' Antwoordde ik opgewekt.
'Ja, ja. Je hebt me heel wat uit te leggen jongedame!' Zei Elsa glimlachend.
'Als ik binnen mag komen ..' Begon ik voorzichtig.
'Ja, ja het is al goed.' Antwoordde Elsa zogenaamd toeschietelijk en deed een pas opzij zodat ik haar voorbij kon..

**Geplaatst**: 30-04-08 22:41

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-04-08 22:41

Heb de 2 bijgekomen stukken weer gelezen, en echt heel goed!!
*wacht met spanning af op het volgende stuk* Bloos

**Geplaatst**: 30-04-08 23:00

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-04-08 23:00

goed stuk weer:)

**Geplaatst**: 01-05-08 11:19

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-05-08 11:19

leuk stuk, alweer Knipoog

**Geplaatst**: 01-05-08 12:20

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-05-08 12:20

Echt, je schrijft ontzettend goed Haha!

.

Leuk stuk weer dit.. Knipoog

. Ook fijn dat er in dit stuk wat vrolijkeid zit

.

**Geplaatst**: 01-05-08 15:39

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-05-08 15:39

Heel goed stuk, voor dat ik het wist was ik er doorheen. Haha!

**Geplaatst**: 01-05-08 18:54

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-05-08 18:54

Super gaaf! echt heel goed geschreven!

**Geplaatst**: 01-05-08 19:00

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-05-08 19:00

geweldig alweer!

**Geplaatst**: 01-05-08 19:13

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-05-08 19:13

Jaa; ik ga het nu ook volgen

Goed geschreven!

Alleen ik vond dat de moeder wel heel snel dood ging

. Ik zat er nog niet helemaal in, het was een beetje te ''vroeg''.
Najaa; hoe leg je dit uit. Lips are sealed

Er had nog wat meer mogen gebeuren want ik heb nu het idee dat het verhaal heél snel afloopt Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-05-08 22:03

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 01-05-08 22:03

Bedankt voor alle lieve reacties!
Het volgende hoofdstuk laat even op zich wachten vrees ik (familieweekend helaas Bloos

)

@xLariss:
Ben het met je kritiek eens! Ik ben zelf achteraf ook niet helemaal te vrede. Had het wat anders willen laten verlopen om het verhaal wat minder abrupt te maken zeg maar, maar helaas. Misschien bij mijn volgende verhaal op Bokt als dat er komt Clown

**Geplaatst**: 02-05-08 09:50

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 02-05-08 09:50

Je hebt bij dit verhaal in ieder geval weer een enthousaiste lezer bij!! Erg goed, al was inderdaad dat laatste hoofdstuk wel héél erg onverwachts, maar wel in positieve zin!

**Geplaatst**: 03-05-08 09:06

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 03-05-08 09:06

ik lees ook mee! Haha!

**Geplaatst**: 03-05-08 11:28

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 03-05-08 11:28

jeetje met tranen in mijn ogen las ik de verhalen.. Verdrietig

dit stuk bracht juist een glimlach echt zó mooi.. Haha!

wauw ga zo door.
ben benieuwd Clown

Nomineer dit bericht ×