Bokt.nl

Citaat:

“Ga maar even mee naar mijn kantoor” En niets zeggend liep ik achter Romeo aan zijn zogenaamde kantoor in. Hij zei dat hij hier altijd alle administratie bijhield. “Zoals ik al zei, we moeten even wat bespreken”. Ik knikte, en vroeg: “Waarover?” Het gevolg was al een hele toespraak. “Je bent nog niet ziek geweest, maar stel dat je dit in de toekomst een keer wordt en dan? We kunnen je naar een dokter laten gaan maar ook hier een dokter laten komen, wat zou jij willen?” “Hoe ver is die dokter?” “Die is zo’n 5 minuten lopen hier van daan” Ik dacht even na, bij een dokter mag ik ook altijd alleen zitten, dan kan ik weer contact met me moeder hebben ofzo! “Ik ga dan wel naar de dokter toe, maar een vraag ik wil dan ook als het nodig is alleen met de dokter kunnen praten” Ik zag hem denken en hij gaf een antwoord wat ik nooit had gedacht! “Is goed, je kunt immers toch nergens heen en ik wacht je dan op bij de deur” Yes! Dan kan ik met me moeder contact hebben en alles eerlijk vertellen! “Oké, bedankt” zei ik. Ik had me zelf geleerd hoe ik een zo rustig en nuchter mogelijk antwoord kon geven. “Zullen we dan nu even wat gaan eten?” vroeg hij. “Ja is goed, ik heb echt honger gekregen”. We liepen samen naar de keuken heen en daar aangekomen was het doodstil, er werd geen woord gezegd.

“Waarom zo stil Wendy?” “Huh?” “Waarom je zo stil bent?” Ik zag Romeo bezorgd kijken en zei dus maar snel “Niks hoor, denk alleen aan thuis mam had gezegd dat ik snel thuis moest komen” Romeo’s gezicht betrok en zijn nuchtere antwoord was: “Maar dat kan niet Wen, dat weet je zelf ook wel” “Ja, dat weet ik zelf ook” Maar toch wil ik dolgraag naar huis en dacht terug aan toen ik nog thuis was. Toen kwam er direct een plannetje in me op! Vroeger als ik geen zin had in school dan deed ik ook altijd net alsof ik ziek was misschien kan ik dat nu ook doen en trapt hij er wel in! “Het wordt tijd dat je aan het werk gaat het is immers al weer 8 uur!” Ik snelde naar de slaapkamer trok daar de spijkerbroek met het V-hals shirtje aan en trok een werkpakje aan wat al op het bed klaar lag. “Is dit goed?” vroeg ik toen Romeo mij aankeek toen ik de slaapkamer uit stapte. “Ja super! Kom we gaan, ik breng je en dan net als elke avond” Zo ging het inderdaad, net als elke avond. Gelukkig hoefde ik deze avond maar tot 4 uur te werken en Romeo was gelukkig blij. “Morgen weer precies het zelfde, dan gaan we nu naar huis en slapen”. We liepen samen naar huis, hij had weer die stevige arm om me heen, die arm waardoor het leek dat hij verliefd op me was maar ondertussen had hij me heel stevig vast. Thuis aangekomen dook ik direct in bed. Zonder ook maar één woord tegen Romeo te zeggen. Ik ben moe, ja alleen maar moe. Het enigste wat ik wil is slapen, slapen tot volgende week en een hele week werken overslaan. Romeo had mij ook wat drugs gegeven zodat ik de avond wat beter doorkwam, hij vond volgens mij dat ik niet vrolijk leek en ik had wat extra drugs gekregen meer als normaal. “Waarom zo veel?” had ik nog gevraagd, maar hij had het afgezwaaid. Ondertussen viel ik langzaam in slaap.

De hele schooldag was afgelopen Laura was opgeroepen bij het afdelingshoofd, ze moest uiteindelijk 2 uur nakomen en was behoorlijk sacherijnig. “Je had toch gelijk, ik had niet moeten spijbelen” had ze tegen mij gezegd. Ze was in de pauze’s weer naar dat vriendje van haar gegaan. Ze stond nu in tranen voor mij. “Hij heeft het net uitgemaakt”. “Maar waarom?” Ik keek Laura vragend aan en ze zei zonder te aarzelen. “Omdat ik een mietje ben! Ik ben een mietje omdat ik het niet wou proberen!” Ik snapte haar even niet en dacht dat ze het over roken, of drugs had. “Wat niet wou proberen?” vroeg ik daarom dan ook. “In het bos, toen ik het uur had gespijbeld had hij gezegd dat hij een verassing had en dat was de sex! Maar ik wou het niet proberen en toen, toen heeft hij het in de laatste pauze uitgemaakt” ze was nu nog meer aan het huilen en ik wou haar troosten “Maar Laura, wat maakt dat uit? Je bent nog maar 14! Oké, bijna 15 maar zo jong is het toch begrijpelijk? Hij is gewoon een lapzwans!” Ze keek me aan alsof ik gek was “Maar hij is wel lief, nouja dat was hij” “Ja Lauw, jij hebt gelijk!” Ik wist zelf donders goed dat ze niet gelijk had, wat dacht ze wel niet? Hij was het allang van plan! Dat kon je gewoon zien. “Zullen we nu maar de bus pakken dan?” was mijn vraag om van onderwerp te veranderen. “Ja is goed, kom we nemen deze die staat er toch al en hij komt redelijk dicht bij onze straat” We stapten in en zochten een plekje. In de bus zeiden we verder geen woord tegen elkaar toen we uitstapten en nog een klein stukje samen liepen vroeg ik nog “Dacht je echt dat hij het niet eerder van plan was?” “Nee, eerlijk!” zei Laura op een beledigende toon tegen mij. “Sorry, maar ik moet dit paadje in moet namelijk via de achterdeur, doei!” Laura zei niks. Nou dan moet ze het zelf weten dacht ik bij mezelf.

Plotseling schrok ik wakker. 9 uur zag ik op de wekker. Romeo sliep nog naast me, dan maar vast even douchen dacht ik. Ik liep naar de douche en trok me werkpakje uit die ik nog aanhad. Ik stapte onder de douche en dacht aan thuis, ze waren bezorgd. Ik moet echt snel naar de dokter, ik moet wat verzinnen. Maar wat? Plots dacht ik aan me kleine broertje van 2jaar. Hij at altijd zand en had zo wel is een keer kleine wormpjes gehad bij zijn onderste. Ja dat is het! Wormen! Dat vind hij vast vies en laat hij me wel alleen bij de dokter zitten. Ik waste me haar goed en de rest van me lichaam deed ik gewoon even snel dat maakte me nu niet veel uit wou zo snel mogelijk naar de dokter. Ik stapte onder de douche vandaan en zag dat Romeo ook wakker was geworden er lagen namelijk nieuwe kleren. Ik kleedde me aan, het waren weer zoals gewoonlijk sexy kleren. Nog half de knoop van me broek dicht doen liep ik naar de woonkamer. “Romeo ik moet naar de dokter” zei ik snel. “Waarom? Ben je ziek dan?” “Ik ben wel ziek, nouja er iets niet helemaal goed! Het moet van een van de mannen komen ik heb namelijk wormen” Ik zag dat Romeo schrok en hij pakte direct zijn jas en sleurde mij mee en deed ondertussen een lange jas over me heen. “Vanwaar die haast? Gaan we naar de dokter?” vroeg ik een beetje onzeker. “Tuurlijk! Wat denk jij dan!” Ik denk eigenlijk niks. “Uhm, ik hoopte de dokter” We liepen snel, heel snel.

Zo hier is het, ga jij maar ik wacht wel bij de deur. We liepen samen naar binnen en Romeo zei dat het een noodgeval was. We konden direct bij de plaatselijke dokter terecht. “Ik wacht hier, en denk erom!” Ik werd de kamer in geduwd door Romeo en ik stelde me voor bij de dokter. “Hallo ik ben Wendy” “Zo Wendy, en waar heb je last van?” “Wormen” Hij keek me even aan en vroeg toen. “Is het echt niet iets anders?” Ik knikte niet en zei niks. “Hmm, kom maar even mee naar de behandelkamer” zei de dokter. Ik liep voor hem uit de behandelkamer in en de dokter deed de deur van de kamer waar ik net was op slot en in diezelfde kamer was een doorgang naar de behandelkamer. “Hier kan niemand ons horen, ook kan niemand binnenkomen, ik denk dat je geen Wormen hebt, dan moet je gezicht veel meer wit zijn en wat ingevallen” Ik keek de dokter aan en dacht van, dit is mijn kans! “Het klopt, het zijn geen wormen. Je kunt het wel wormen noemen, dan zijn het allemaal Romeotjes” “Aha, Romeo is je pooier?” Pooier!? Wat! Ik wist dat hij een loverboy was, maar een pooier? Ik werkte toch alleen voor hem? Noemen ze dat ook een pooier? Zal wel! “Uh, tja, een loverboy” “Wil je naar huis?” “Ja dolgraag!” “Oké, dan bel ik even de politie, hier dus wees gerust” De dokter haalde de telefoon op naar de behandelkamer en ik moest even in de andere kamer wachten. Ik hoorde Romeo ongeduldig op de gang rond lopen. “De politie komt er zo aan, we hebben zo al meerdere meisjes van hun loverboy bevrijdt en tot nu toe is het allemaal goed gegaan” “Maar wat gaat er gebeuren?” De dokter keek me even aan en zei toen. “Ze komen rustig binnen en kloppen dan op de deur ik laat ze binnen maar Romeo moet even wachten hij zal er niks van begrijpen en graag mee willen en zal ook helemaal gek worden die gasten zijn namelijk levensgevaarlijk en doodsbang voor de politie” Aha dacht ik “Maar waarom pakken ze hem niet direct?” “Omdat ze nog niks tegen hem kunnen doen, er is nog geen aanklacht gekomen en hij heeft hier ook niets verkeerds gedaan” Tja, zal wel. De dokter begon verder te praten. “De politie zullen jou dan mee nemen naar de behandelkamer waar jij alles moet vertellen wat je de afgelopen maanden? Of langer, hebt meegemaakt van het begin af aan! Ze nemen je dan mee naar het bureau en nemen Romeo direct mee als jij tenminste direct een aanklacht tegen hem doet” Dat weet ik zo net nog niet, een aanklacht hij is iniedergeval wel alleen een verdachte dan. Ik dacht nog even na en de dokter stond al klaar bij de deur. Er klopte iemand op de deur en hij deed hem open het was inderdaad de politie. “Meisje kom je even mee?”

Zo zat ik weer in de behandelkamer, dit keer met de politie. “Als het goed is heeft de dokter al verteld hoe we het gaan doen?” “Ja klopt, en nu moet ik alles zeggen?” “Ja klopt, hoe heet je eigenlijk? Vertel dat maar eerst en dan het hele verhaal” Ik begon met vertellen en kon niet stoppen. Alles vertelde ik van het begin af aan, ik begon bij de ontmoeting met Romeo…