Bokt.nl

Citaat:

Opeens word ik nog onrustiger. Waarom wacht ze nou zo lang? Ergens krijg ik zin om het hele verhaal uit haar te trekken. Ondertussen kijkt Anna mij rustig aan, alsof ze nog een lange tijd niet van plan is ook maar iets over Rose te vertellen. Even wil ik een opmerking maken, ze heeft toch al lang genoeg niks over Rose verteld? Goed, misschien dat ze in een paar week nog niet alles heeft willen vertellen, maar een poging tot vertellen heeft ze ook nog niet gedaan. Anna zit mij ondertussen nog steeds rustig te bestuderen. Ikzelf heb de neiging om te gaan springen, haar door elkaar te rammelen en weet ik wat al niet meer. Alles, maar dan ook álles voor een antwoord. Vragend kijk ik haar aan, nou wat? Een onrustig stemmetje begint in mij te piepen. Een stemmetje dat Anna wil gaan smeken om te gaan vertellen.

Anna zelf lijkt ondertussen de rust hetzelve. De angst die ik eerder vandaag in haar ogen zag lijkt helemaal te zijn verdwenen. Sterker nog, de blik is veranderd in een spottende blik. Alsof ze het mij niet wil vertellen. Ze me wil paaien met een mooi verhaal. De grijns op haar gezicht verteld mij ook niet veel goeds. ‘Nou,’ herhaalt ze, ‘Ik denk dat ik je het hele verhaal maar vanavond ga vertellen, als Gert er ook bij is. Dat lijkt me eerlijker, ook tegenover hem natuurlijk. Hij kent Rose beter dan mij.’ Kent? Niet kende? ‘Hoezo ként, leeft ze nog?’ Anna houdt haar mond stijf dicht. Ze kijkt mij nog steeds aan met een spottende blik. Een blik die mij haar bijna door elkaar doet rammelen. Toch besluit ik nog niet op te geven. ‘Jij kent Rose, zij betekende blijkbaar veel voor mij. Wie ben jij dan?’ Ze staat op en loopt de keuken in. ‘Ik heb je gezegd dat ik je het hele verhaal vanavond vertel, voor Gert, voor Rose en voor mijzelf.’ Klinkt het uit de keuken. Langzaam aan voel ik mij kwaad worden. Dan komt ze terug uit de keuken en blijft ze in de deurpost staan. ‘Trouwens, ik heb Janice vanmiddag nog gesproken, zij was een goede vriendin van je. Ze komt zo langs.’ Even ben ik stomverbaasd, wat? Een vriendin die langskomt? Waarom juist nu. En hoezo heeft zij die Janice gesproken? Dan veranderd mijn verbaasdheid in woede. Wat is dit voor een actie? Waarom komt die Janice uitgerekend nu langs? Zou het een afleidingsmanoeuvre zijn? Tijd om te gaan vragen heb ik helaas niet, de bel verstoord mijn gepieker. Anna loopt met een grote glimlach om mij heen naar de deur om hem te openen. In mijn gedachten zend ik haar allerlei verwensingen na. ‘Hallo Janice! Leuk om je weer te zien! Hoe gaat het met je?’
Hoezo ik speel de geweldige moeder, of stiefmoeder of wat ze ook is van mij. Ik hoor vanuit de gang een vrolijke, jonge stem komen. Van die Janice waarschijnlijk. ‘Hey Anna! Met mij gaat alles goed hoor, met jou? Hoe is het met Lisa? Ik was verrast toen je mij belde om haar even mee te nemen naar de stad. Omdat jullie eerst niet wouden dat ze contact had met haar vrienden enzo.’ Dus Anna heeft Janice gebelt. Vandaar, ik had ook al geen telefoon horen overgaan.
Dan gaat de deur open. In de deur staat een meisje die ongeveer even groot is als mij, met donkere krullen en blauwe ogen. Vrolijk lachend kijkt ze mij aan. ‘Anna!’ Even sta ik haar verbaast aan te kijken. Dan zeg ik zachtjes ‘Janice,’ en vlieg haar in de armen.
Janice! Een herinnering komt bij mij naar boven. Hoe we elkaar ontmoet hebben, de allereerste schooldag samen. De klik die ik meteen met haar had. Onzeker kijkt ze mij aan. ‘Ik denk niet dat je me herkent maar…’ Snel onderbreek ik haar. ‘Jan, ik herken je! Ik herinner me onze ontmoeting en onze eerste schooldag. Die opdracht door de school heen en toen we samen in het schoolgebouw verdwaalden. Ze begint te glimlachen. ‘Ik hoop dat ik je dan aan nog meer herinneringen kan helpen! Zullen we gaan? Ik denk dat je het hier ondertussen vast wel weer gezien hebt.’ Met een schuin oog kijkt ze naar Anna. Een bondgenote! Misschien kan zij mij wél wat vertellen over Anna en de rest wat zich hier heeft afgespeeld. ‘Is goed.’ Ik wend mij tot Anna. ‘Om hoe laat moet ik hier weer zijn?’ Tevreden kijkt ze mij aan. ‘Uurtje of 6 lijkt mij’ zegt ze, met een triomf in haar stem. Dan drukt ze mij een bosje sleutels in handen. ‘Je sleutelbos. Je fiets staat in de schuur, het is die zwarte met kattenpootjes erop.’

Ik gebaar Janice dat we ervandoor gaan. Als we buiten staan kijkt ze me lachend aan. ‘Vroeger was je nooit bij Anna in de buurt te vinden. Niet gek ook, met zo’n mens.’ Ik glimlach terug. ‘Van dat mens kan ik mij helaas weinig herinneren. Ik heb ook geen idee wat ze van mij is. Of wat Gert van mij is.’ Verbaast kijkt ze mij aan. ‘Echt helemaal niks?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Tijd dus om jou te gaan vertellen over jouw leven. Maar niet hier! We gaan naar ‘Het Terras.’ ‘Het Terras,’ herhaal ik. ‘Dé plek waar we altijd met z’n allen zaten, misschien dat de rest er straks ook wel is. Als je dat wilt tenminste!’ Even krijg ik de zenuwen. Wat als ik die ‘rest’ niet kan herinneren? ‘En ja, natuurlijk weten ze van het ongeluk.’ ‘Hoe wist je dat?’ ‘Lis, ook al weet je niet alles meer, dat betekend dus mooi niet dat ik mij jou niet herinner en qua uitdrukkingen ben je helemaal niks veranderd. Maar zou jij je fiets nou niet een keertje pakken? Dan gaan we ervandoor, Anna houdt ons nog steeds mooi in de gaten!’ Ik keer mij even snel om en zie Anna achter het raam staan, Janice en mij nauwlettend in de gaten houdend. Even glimlach ik en zweer alsnog een wraak op Anna om haar zwijgen. ‘Domme, domme zet Anna,’ zeg ik zacht. Janice kijkt me aan. ‘Ze zal wel geen steek veranderd zijn, wat heeft ze je geflikt?’ ‘Hoeveel tijd heb je?’ ‘Zoals gewoonlijk alle tijd!’ krijg ik als reactie. Het resultaat is, dat ik nog wat herinneringen van Janice, mij en nog een aantal anderen krijg. Ik glimlach. ‘Je herinnert je wat, of niet?’ ‘Ja, eindelijk! Ik zal even mijn fiets halen.’ Terwijl ik naar het schuurtje loop, denk ik aan de band die ik nu al met Janice voel. Ik vertrouw haar. Ik herken haar.
Onderweg vertel ik het hele verhaal, over de zolder, over de actie van Anna en het niet willen vertellen wie zij nou precies van mij is en wie Gert van mij is. Over Rose zwijg ik nog heel even. Ondertussen heeft Janice stilletjes naar mij geluisterd. Als ik uitverteld ben kijkt ze mij even aan. ‘Ze is inderdaad geen steek veranderd. Maargoed, blijkbaar denkt zij dat jij mij vroeger nooit dingen over haar helpt verteld. Of over Rose.’ Verrast kijk ik even opzij. ‘Er staat een foto van haar op de zolder. Toen ik de naam Rose noemde tegenover Anna leek ze ontzettend bang. De angst was gewoon van haar af te lezen.’ Janice begint te lachen. ‘Daar zal Rose blij mee zijn. Ik weet zeker dat ze blij zal zijn dat je haar hebt ontdekt.’ ‘Je kent haar?’ ‘Ja, en jij kent haar ook. Rose was jouw moeder. Helaas leeft ze niet meer. Behalve…’ Mijn ogen worden groot. ‘Is ze een geest?’ Janice knikt. ‘Een goede, dat wel. Maar als Anna er niet geweest was, was Rose nog altijd bij ons geweest.’ ‘Hoe bedoel je?’ ‘Rose is nog niet zo lang geleden overleden, ongeveer 2 maand geleden. Voordat je op vakantie ging waren we er bijna achter wie haar vermoord heeft.’ Even ben ik stil en moet deze informatie even verwerken. ‘Sorry,’ mompel ik zacht. ‘Maakt niet uit,’ glimlacht Janice. ‘Wil je nog weten wie onze hoofdverdachte was?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Vertel maar als ik dit allemaal heb verwerkt!’ Janice denkt even na en knikt dan. ‘Je hebt mij er niet helemaal bij nodig om achter onze hoofdverdachte te komen. Op de zolder onder de bank ligt ons boek, het boek dat we hebben gemaakt na de moord op Rose. Misschien is het beter dat je het zelf allemaal leest, het is een bizar verhaal geworden namelijk.’ Een rilling loopt er over mijn rug en ik knik. ‘Ander onderwerp?’ vragend kijk ik Janice aan. ‘Goed plan!’ lacht ze.

Een klein kwartiertje later staan wij bij ‘Het Terras.’ Het is een klein, gezellig cafeetje, midden in het centrum van de stad. Tot mijn verbazing herinner ik mij ook hier weer een aantal dingen. Vooral na het zien van de bar en de jongen die achter die bar staat. Die jongen, is Laurens. De jongen die al een aantal dagen in mijn gedachten rondzweeft, staat hier voor mijn neus. Er verschijnt een blos op zijn wangen. Verlegen kijk ik hem aan. Zijn groene ogen kijken mij doordringend aan. Dan verschijnt er een verlegen lach op zijn lippen. ‘Hey Lisa!’ ik concludeer dat hij een vrolijke stem heeft. ‘Hey Laurens!’ zeg ik even vrolijk terug. Verrast kijkt hij mij aan. ‘Je herkent me…’ zegt hij zacht. Ik glimlach. ‘Jij kent mij ook, dus misschien kun jij mij ook wel wat vertellen over hoe jij mij kent, hoe ik jou ken en wat Gert en Anna tegen jou hebben?’ Hij begint te lachen. ‘Hoeveel tijd heb je?’ vraagt hij plagend.

Citaat:

Voordat ik het door heb begin in te lachen. ‘Vakantie he! Dus alle tijd. Kom maar op, want toen ik vanmiddag Janice ontmoette heb ik ook al heel wat ontdekt en ben nu helemaal op speurtocht in mijn eigen verleden!’ zeg ik met een grote grijns op mijn gezicht. Laurens begint te lachen. ‘Je gevoel voor humor is niet samen met je geheugen verdwenen, dat blijkt!’ Ik glimlach even. ‘Is het niet raar dat iedereen je kent, maar je kan zelf weinig van die mensen herinneren?’ vraagt hij mij dan. Ik knik. ‘Raar is het zeker. Maar tot nu toe valt het nog wel mee. De enigen die ik tot nu toe heb gezien of gesproken zijn Gert, Anna, Kim, Janice en jij. Het kan zijn dat ik jou en Janice herinner. Maar ik ben ook een aantal foto’s tegengekomen waar jullie op stonden.’ Laurens kijkt mij begrijpend aan en het lijkt alsof hij ergens over twijfelt. ‘Kun je nog dingen van mij herinneren dan?’ vraagt hij mij vervolgens voorzichtig. Ik schud mijn hoofd. ‘Maar ik heb wel een paar dingen over jou gelezen. Hebben wij wat gehad samen?’ Opeens voel ik mij heel onzeker. Wat moet hij wel niet van mij denken? Wat zal hij wel niet van mij denken? Laurens zijn houding begint opeens te veranderen. Meer naar onzeker toe.

‘Wij hadden wat samen. Een paar maandjes, niet dat het écht aan is geweest hoor, we vonden elkaar gewoon leuk.’ ‘Niet echt aan geweest?’ verbaast kijk ik hem aan. ‘Waarom niet?’ ‘We waren allebij niet toe aan iets vasts. Jammer genoeg.’ Ik knik even. ‘Hoe lang is dit geleden dan?’ ‘Een half jaar nu ongeveer denk ik. Toen het ongeveer een maand uit was kregen we ruzie. Stom genoeg hebben we het nooit uitgepraat. En na die val van jou heb ik mezelf voor van alles uitgemaakt. Voor nog stommere dingen waar ik jou voor uitmaakte. Toen ik hoorde dat je in coma lag is er geen dag voorbij gegaan dan dat ik niet aan jou dacht. Gelukkig sta je nu eindelijk weer is een keer voor mijn neus. Met geheugenverlies en…’ Opeens houdt hij op met praten. ‘Sorry, ik loop te ratelen.’ Ergens moet ik mijzelf tegenhouden om hem niet te smeken door te gaan met vertellen. ‘Geeft niks, ratel maar lekker door!’ Laurens begint te lachen. ‘Nee, jij kent mij alleen als stoere macho en nu jij je geheugen kwijt bent, betekend dat niet dat ik opeens ga veranderen in een gevoelige jongen. Stille wateren, diepe gronden toch?’ Zijn groene ogen kijken mij schitterend aan. ‘En weet je wat ik nou zo leuk vind?’ vervolgd hij zijn zin, ‘Die blik die je nou in je ogen hebt, nooit gedacht dat ik die blik zo ontzettend kon missen!’ Verbaast kijk ik hem aan. ‘Hoezo?’ ‘Volle verontwaardiging en altijd opzoek naar de waarheid. Het is in je ogen te lezen!’ Dan zet hij een drankje op de bar, ‘Deze krijg je, het eerste drankje wat je dronk trakteerde ik je altijd.’ Als hij ziet dat ik onderzoekend naar het glas kijk, begint hij te lachen. ‘Als je het proeft ontdek je wel dat je de smaak van Passoã Jus hebt gemist!’ Ik glimlach even en bedank hem. Daarna ga ik opzoek naar Janice.

Hoofdschuddend loop ik het terras op. Met in mijn hand een glas Passoã Jus. Al snel heb ik Janice ontdekt. Ze zit tussen een groep anderen. Een paar gezichten herken ik van de foto’s. Als ze mij ontdekken beginnen ze te zwaaien. ‘Lisa!’ Dan beginnen ze allemaal te juichen en te joelen. ‘Wat deed jij zo lang bij Laurens?’ Een meisje met blond haar en blauwe ogen kijkt mij onderzoekend aan. Dan bedenkt ze zich en mompelt een excuus. Ze kijkt mij nog even aan en begint dan te lachen. ‘Goed, ik zou mij dan wel als eerste her- voorstellen dan! Hey, ik ben Myrthe!’ Vrolijk schud ze mij de hand. ‘En ja, ik ben de gestoorde van het stel. Nou ja, na jou dan! Als je erbij wilt mag je een stoel pakken en kom er maar gezellig tussen hoor!’ Ik begin te lachen en pak er een stoel bij. ‘Sorry allemaal! Ik ken jullie niet allemaal meer… Maar ik hoop dat ik dat snel weer kan veranderen!’ ‘Mooie speech Lis! Je bent het duidelijk niet verleerd! Proost!’ klinkt het naast me. Daar zit een jongen met een pet en blauwe ogen die vrolijk zijn glas heft. De anderen volgen zijn voorbeeld en heffen ook hun glas. ‘Dat ons Lisaatje maar snel haar geheugen terug heeft en ons weer wil en kan kennen!’ Ik proost maar met hun mee. Janice kijkt mij lachend aan. Dan geeft ze mij een bemoedigend knikje. Even kijk ik naar de jongen naast mij. ‘Tja, zo ben ik nou eenmaal. Ik hou niet van stiltes,’ verklaard hij zijn proost op mij. Ik begin te lachen. ‘Peter,’ stelt hij zichzelf voor. ‘Lisa,’ reageer ik. Peter begint te lachen. ‘Lis, ik weet dat je Lisa heet. Maar Lis past beter bij je, dus ik blijf je hoe dan ook Lis noemen.’ Hij kijkt mij met een grote grijns aan. ‘Heb je zin om de namen van de rest te ontdekken? Wees blij, we zijn nog niet compleet dus de namen vallen nu nog wel mee.’ Voordat ik mijzelf kan afvragen of ik alle namen wel kan onthouden begint hij met het opsommen van de namen.

‘Goed, we beginnen met mij, ik ben dus Peter. Naast mij zit mijn vriendin, Anita. Naast Anita, die roodharige jongen daar, dat is Michel. Naast Michel, zit Christopher, voor het gemak Chris. Dan hebben we onze Janice, maar die kende je natuurlijk al. En..’ ‘Ho stop!’ Val ik hem in. Mag ik je even herhalen?’ Peter begint te lachen. ‘Durf je dat aan?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Eigenlijk niet, maar ik denk dat ik het anders niet onthoud! Goed. Peter, Anita, Michel, Chris en Janice.

Ga maar verder!’ ‘Zeker weten?’ ‘Absoluut!’ ‘Mooi! Naast Janice zit Daniel. Daniels vriendin zit ernaast, Inge. Dan hebben we Irma. Naast Irma zit normaal gesproken haar vriend, jouw ex, Laurens. Maar zoals je dus al hebt kunnen zien is die aan het werk. Nu zit Richard daar. En dat is weer de vriend van Myrthe. Wil je nog herhalen?’ Ik knik, verwerk even dat Laurens dus iets heeft met Irma en besluit gewoon de hele rij af te gaan. ‘Peter, Anita, Michel, Chris, Janice, Daniel, Inge, Irma, Richard en Myrthe. En Laurens staat achter de bar. Okey, ik snap hem!’ Dan begint iedereen te applaudisseren.

‘Ze heeft gewoon thuis stiekem geoefend. Met al die foto’s die ze heeft.’ Klinkt het vals vanaf de andere kant van de tafel. Ik zie dat Irma mij vals aankijkt. Een landing koude rillingen is het gevolg. ‘Irma, doe is niet zo stom zeg.’ Valt Anita Irma aan. ‘Of ben je bang dat Laurens weer achter Lisa aangaat nu weer terug is?’ Met een kwade blik kijkt Irma van Anita naar mij. ‘Tuurlijk niet. Die fout maakt hij vast niet nog een keer. Toch Lisa?’ Een stilte aan de tafel is het gevolg. Niemand durft wat te zeggen. Anita kijkt Irma strak aan. ‘Lieve schat, hoe moet zij nou weten welke fout en hoe en wat? Ze is haar geheugen kwijt hoor!’ Irma lijkt zich te herstellen. ‘Goed, sorry. Stomme opmerking.’ ‘Zwakte dus!’ zegt Anita triomfantelijk.’Je weet dat zij de grootste concurrent is. En zal blijven voor jouw relatie met Laurens.’ ‘Ik ga even wat drinken halen.’ Zegt Irma. Als ze naar binnen is verdwenen glimlacht Anita tevreden. ‘Sorry, ik mag haar niet altijd.’ Verontschuldigd ze zich tegenover mij. Ik begin te lachen. ‘Maar mensen, vertel…' Schakel ik handig over op een ander onderwerp. 'Er zijn vast wel interessante dingen over mij te vertellen. Toch?’ Onderzoekend kijk ik de groep rond. ‘Domme vraag Lis!’ Chris kijkt mij vrolijk aan. ‘Over jou valt zoveel te vertellen, dan zijn we over een paar jaar nog bezig!’ Ik besluit mij niet beledigt te voelen en hem uit te dagen om te beginnen met vertellen. ‘Kom maar op!’ zeg ik vrolijk.

Ruim twee uur later zitten Janice en ik weer op de fiets onderweg naar huis. Zelf ben ik behoorlijk wat te weten gekomen over mijzelf. En over de groep waarin ik thuis hoor, of hoorde. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Zonet werd er wel nadrukkelijk gevraagd of ik snel weer wat met hen kwam drinken en of ik nog wel weet dat ik MSN-verslaafd ben, of was. Bij de naam MSN kreeg ik opeens weer een herinnering. Ik zag mezelf uren achter een computer zitten. ‘Pratend’ met allemaal mensen. Het viel duidelijk te merken dat ik dat graag deed. Misschien wel te graag. Janice kijkt mij vrolijk aan. ‘Morgen weer?’ Ik knik. ‘Goed plan! Vond dit erg gezellig!’ ‘Lis, je bent een van de eersten die met het terrassen begon. Het zou niet goed zijn als jij dit niet leuk zou vinden! Weet je zelf de weg verder terug trouwens? Ik moet hier namelijk rechtsaf.’ ‘Ik geloof dat ik het wel weer weet. Kom jij mij morgen ophalen of?’ ‘Als jij nou even je wachtwoord van MSN even her- ontdekt, dan spreek ik je daar vanavond, okey?’ ‘Is goed! Zal het proberen!’ Met een spreek je straks, gaan we elk allebij een kant op.

Pas als ik bijna thuis ben denk ik weer aan Anna, Gert en Kim. Hoe zit dat nou? Hoe zit dat nou met Rose? En die moord op Rose… Ik moet als ik straks de kans krijg dat boek zien te vinden. Dat is een ding dat zeker is!

A_lette schreef:

(Jammer genoeg kan ik niet meer editten, maar als Janice en Lisa elkaar ontmoeten staat er ipv Lisa, Anna, een foutje dus... )

Bedankt voor jullie reactie trouwens

ma_rie_tje schreef:

jammer dat er nog geen vervolg stuk is!

Citaat:

Als ik een vijftal minuten later weer thuis ben merk ik al snel dat Gert ook thuis is. Ik hoor vanuit de kamer gepraat, de stem van Anna klinkt fel, de stem van Gert klinkt zachter, of liever gezegd, beschermend. Na een snelle blik op de kapstok merk ik dat Kim nog niet thuis is. Als ik mij ga bedenken waar zij kan zijn kom ik al snel op het antwoord. Ze is nog op ‘kidsdance’ en waarschijnlijk wordt ze straks thuis gebracht door de moeder die vandaag zal rijden. Dat houdt in dat Gert, Anna en ik kunnen praten zonder dat Kim er iets van hoeft te weten. Ergens neem ik aan dat zij niet beter weet dan dat ik haar zus ben. Even twijfel ik of ik de deur zal openen en gewoon het verhaal zal aanhoren. Iets houd mij tegen, waarschijnlijk de felle stem van Anna, waardoor ik besluit even buiten de deur te wachten en stilletjes te luisteren naar het gesprek wat Gert en Anna hebben. Ik heb namelijk het geluk dat ik het gesprek buiten de deur kan volgen. Al snel heb ik door dat ik midden in een discussie val. Een discussie die ik misschien niet zou willen horen.

‘Anna! Jij wou toch van haar af? En wat nu? Lisa komt er toch wel achter, dat is duidelijk. En was ook al lang duidelijk voordat ze haar geheugen verloor. En als ik jou was zal ik maar niet zo hard praten, je zei dat ze ieder moment kon thuis komen.’ ‘Dat ze ieder moment thuis kan komen interesseert mij helemaal niks! We hebben een probleem Gert!’ In Anna’s stem klinkt ondertussen lichte paniek. Hoezo een probleem, waar kom ik achter en van wie wouden ze af? Opeens klinkt de telefoon en ik hoor voetstappen in de huiskamer. Waarom gaat altijd op dat soort momenten de telefoon, de bel of komen er mensen binnen? Ik draai om en loop naar de voordeur, sla deze hard dicht en roep hard ‘Ik ben thuis!’ waarna ik even wacht en vervolgens de huiskamerdeur open. Zodra ik de huiskamer binnen ben kijk ik recht in de ogen van Anna, die zich probeert te herstellen. Verbaast kijk ik aan en besluit haar heel onschuldig een vraag te stellen. ‘Waarom kijk je zo verbaast en boos? Is er wat mis?’ Even opent Anna haar mond om wat te zeggen, dan bedenkt ze zich en haalt ze haar schouders op. Ondertussen kijk ik haar strak aan en merk niet dat Gert ondertussen uit is getelefoneerd en schrik dus als hij een vrolijk ‘Hallo’ laat horen. Ik kijk op en de blik van Gert kruist de mijne. Vragend kijk ik hem aan.
‘Leuke dag gehad?’ Gert is uiteindelijk de eerste die wat zegt. Ik krijg een glimlach op mijn gezicht en begin te vertellen over mijn ontmoeting met de groep en vertel uiteindelijk over mijn ontmoeting met Laurens. Ik zie het gezicht van Gert betrekken en vraag hem dus ook meteen waarom Gert zo reageert op de naam Laurens. Ik zie dat Gert snel naar Anna kijkt, als ik zijn blik volg zie ik dat Anna moeilijk kijkt. Ze haalt haar schouders op. ‘We kunnen haar niet de waarheid achterhouden Gert.’ Gert kijkt verbaast naar Anna. Ik merk dat mij hier iets ontgaat, ook al kan ik niet beschrijven wat. Iets in mij zegt dat Anna iets wil verbergen. Maar dan is de vraag alsnog wát? ‘Lisa, luister je wel?’ Ik schrik op uit mijn gepieker. ‘Wat zei je?’ verbaast kijk ik Gert aan. ‘Ik zei dat Laurens gewoon geen goede invloed op jou had, dat je veranderde door hem. In negatieve zin. Daarom reageerde ik zo. Ik wil niet dat je weer de fout in gaat met hem Lisa. Beloof me dat.’ Beloven? Waarom? Ik weet niet eens wie ik kan vertrouwen! Ik schud mijn hoofd. ‘Sorry Gert, ik kan niks beloven. Eerst mijn verleden, dan pas weer beloftes. Ik weet niet wie ik moet geloven en wie niet. Het spijt me.’ Ik zie dat Gert zich probeert in te houden en ik voel dat hij bijna uit elkaar klapt van woede. Als ik een stap naar achter zet merk ik dat deze niet in dank wordt afgenomen. Gert’s ogen beginnen gevaarlijk te schitteren. Als ik iemand geloof, is dat dus niet Gert, neem ik mezelf voor. Dan besluit ik dat het hier allemaal niet om gaat. Ik wil meer weten over Rose en wel nú. ‘Gert, ik zei het spijt me. Maar ik wil het nu helemaal niet hebben over wie ik geloof, vertrouw of wat dan ook. Ik wil meer te weten komen over Rose.’ Gert kijkt me verbitterd aan. ‘Eerst je vertrouwen en je geloof in ons. Dan vertellen we je over Rose.’ Verbaast kijk ik hem aan. ‘Ik heb gezegd dat ik jullie dat niet kon geven. Nu nog niet in ieder geval. Maar ik kom er zelf wel achter wat er met Rose gebeurd is. Ik geloof namelijk niet dat ik jullie hulp daarbij nodig heb.’ Dan draai ik mij om en loop ik de kamer uit. Als ik de trap oploop herinner ik mij de woorden van Janice: ‘Op de zolder onder de bank ligt ons boek, het boek dat we hebben gemaakt na de moord op Rose.’

Als ik op de zolder ben haal ik diep adem. Onder de bank dus. Voorzichtig voel ik of er onder de bank wat ligt. Even frons ik mijn wenkbrauwen. Ik voel niks. Even later lig ik languit op mijn buik de onderkant van de bank te onderzoeken. Geen boek. Misschien als ik het opzij schuif. Als dat met een hoop moeite gelukt is sta ik voor een raadsel. Hier is geen boek! In tegenstelling tot de vorige keer, laat ik mij deze keer languit op de bank vallen. Mijn ogen onderzoeken de ruimte. Zal er niet ergens nog een bank staan? Het lijkt mij het meest logisch dat ik dat kan vinden op de plek waar alles over Rose staat. Ik sta op, schuif met moeite de bank terug en loop een rondje door de ruimte. Waar is dat boek gebleven? Zou Janice hier meer vanaf weten?

Even later sta ik weer in mijn slaapkamer met mijn mobieltje in de hand. Het voelt heel normaal om dit mobieltje in mijn handen te hebben, ook al heb ik hem volgens mijn geheugen nog nooit gebruikt. Al snel heb ik Janice in mijn telefoonlijst gevonden. Wat nu? Smsen of bellen? Mijn keuze is snel gemaakt. Ik stuur een smsje. ‘Janice, je moet mij helpen. Het boek, dat lag toch onder de bank? Op zolder staat maar 1 bank en daaronder ligt geen boek. Heb jij een idee? X Lisa.’ Een paar minuten nadat ik op verzenden heb gedrukt krijg ik een telefoontje. ‘Hey?’ Onzeker neem in de telefoon op.
‘Hey! Janice hier. Hoezo is het boek weg?’
‘Heb jij het dan niet?’
‘Tuurlijk niet! Zal ik na het eten naar jou toe komen? Gaan we samen zoeken.’
Ik geef een zucht van opluchting. Aan de andere kant hoor ik een zacht lachje. ‘Ik wist dat je opgelucht zou zijn! Geef me een halfuurtje, dan kom ik jou kant op.’
‘Janice?’
‘Ja?’
‘Dank je!’
‘En ik wist ook dat je dat zou gaan zeggen. Meis, zoveel ben je niet veranderd!’
Ik begin te lachen. ‘Gelukkig maar! Ik zie je straks!’
‘Okey, tot straks! Volhouden daar he!’
Volhouden? Wat volhouden? Hoezo volhouden? Voordat ik kan reageren is het gesprek al beëindigd. Waar doelde Janice op? Dan begint mijn maag te rommelen. Met een blik op mijn telefoon ontdek ik dat het al half 8 is. Hier thuis is het al lang etenstijd geweest.

Als ik even later weer in de huiskamer sta, krijg ik al snel twee boze blikken naar mij toe geworpen. Twee blikken die afkomstig zijn van Gert en Anna. ‘Je kan toch wel naar beneden komen als wij je vragen om te komen eten? Of is dat ook al iets wat je niet weet of je dat kan vertrouwen of niet?’ klinkt het spottend uit de mond van Anna. Ik besluit het te negeren en haal mijn schouders op. ‘En ook nog te beroerd om te antwoorden ook!’ klinkt het boos als ik door loop naar de keuken. Even later keer ik terug met twee broodjes en een glas melk. Anna kijkt onderzoekend op mijn bord. ‘Het lijkt wel alsof je steeds meer de persoon weer wordt die je was voor de val,’ klinkt het verbaast uit haar mond. Vragend kijk ik haar aan. ‘Je broodbeleg, kaas met hagelslag… Iets wat alleen jij kan eten.’ Verbaast kijk ik naar het bord. Kaas met hagelslag, so what? Het is lekker. Ik glimlach even. ‘Misschien is het maar beter ook dat ik de persoon weer word die ik was voor de val.’ Opeens zie ik iets in de ogen van Anna en Gert schitteren. Iets wat lijkt op angst. ‘Waarom kijken jullie opeens zo bang?’ Gert verslikt zich bijna in zijn koffie. ‘Bang? Waarvoor moeten wij bang zijn?’ brengt hij hikkend uit. Ik haal mijn schouders op. ‘Het leek zo. Trouwens, Janice komt hier zo nog even langs, is wel goed toch?’